Κοινωνικοποιημένη απομόνωση.

 5547535499_245b3b6a30_z

Η καθημερινότητα του σύγχρονου ανθρώπου αν χαρακτηρίζεται από κάτι αυτό δεν είναι άλλο από τη διαρκή και αδιάλειπτη επικοινωνία. Επικοινωνία που τώρα πια γίνεται με πάρα πολλούς τρόπους και βεβαίως κυρίως με τη χρήση της τεχνολογίας. Αν ανατρέξουμε στο λεξικό, επικοινωνία είναι η διαδικασία με την οποία μεταδίδεται μια πληροφορία ή ένα μήνυμα, το οποίο όμως ενδέχεται να κρύβει μέσα του και κάτι βαθύτερο από αυτό που μεταφέρει, βαθύτερα νοήματα ή και συναισθήματα. Δι’ αυτής ο άνθρωπος μπορεί να μεταφέρει αυτό που σκέφτεται στο διπλανό του, στο φίλο του, στο συνεργάτη του. Όμως, η αλματώδης αύξηση της τεχνολογίας που εφηύρε νέους τρόπους και νέες μορφές επικοινωνίας, έχει καταφέρει να αυξήσει αντίστοιχα και τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά ή μήπως όχι;

Τα λεγόμενα μέσα κοινωνικής δικτύωσης χρησιμοποιούνται με ολοένα και αυξανόμενη συχνότητα από το σημερινό άνθρωπο, είτε για αμιγώς προσωπική ενασχόληση είτε ακόμα και για επαγγελματική. Η δι’ αυτής της μεθόδου επικοινωνία, αν εξαιρέσουμε το κομμάτι εκείνο της επαγγελματικής χρήσης, επικεντρώνεται συνήθως είτε στη στείρα αναπαραγωγή κειμένων/σλόγκαν/φωτογραφιών ή βίντεο είτε στην ολιγόλογη περιγραφή των συναισθημάτων – καταστάσεων ή  ακόμα και της τοποθεσίας που ο καθένας βρίσκεται με σχεδόν αποκλειστική απαίτηση την απόκριση των ληπτών του μηνύματος με το πάτημα ενός κουμπιού με την ένδειξη «Μου αρέσει». Αναρωτιέται λοιπόν εύλογα κανείς, αν αυτό αποτελεί κάποια μορφή επικοινωνίας ή αν απλώς είναι μια παράθεση σκέψεων των ανθρώπων που αποφεύγουν τη δια ζώσης επαφή, περιχαρακωμένοι μέσα στην ασφάλεια της ιδιωτικότητας ή της μοναξιάς τους.

Η γρήγορη επαφή που γίνεται πια πολύ εύκολα με τη χρήση του διαδικτύου, είτε από κάποιον ηλεκτρονικό υπολογιστή είτε από τα επονομαζόμενα έξυπνα κινητά τηλέφωνα, δε θα ήταν υπερβολή να χαρακτηριστεί ως μια ψυχαναγκαστική συνήθεια που τείνει να αποξενώσει τελικά τους ανθρώπους από το να τους φέρει πιο κοντά. Οι περισσότεροι από μας έχουμε γίνει μάρτυρες ακόμα και σε χώρους συνάθροισης, όπως οι πλατείες, τα καφενεία, οι χώροι εστίασης κλπ. οι παρευρισκόμενοι αντί να συνομιλούν να έχουν ανά χείρας τα κινητά τηλέφωνα ενημερώνοντας την (διαδικτυακή τους) κατάσταση ή απαντώντας σε μηνύματα, διακόπτοντας διαρκώς τη συζήτηση και τη ροή του λόγου, ακόμα και τις σκέψεις τους τις σχετικές με την παρέα που βρίσκονται εκείνη τη στιγμή. Είναι πράγματι απορίας άξιο πως δίνεται μεγαλύτερη αξία στον εξ’ αποστάσεως ‘συνομιλητή’ και όχι σε εκείνον που βρίσκεται ακριβώς δίπλα!

Αυτή λοιπόν η ψυχαναγκαστική εν πολλοίς συνήθεια, ειδικά των νεότερων σε ηλικία ατόμων που οδηγεί, για τον αποστασιοποιημένο παρατηρητή, σε παράλογες ενέργειες, θα οδηγούσε εικάζουμε ακόμα και τα ίδια τα υποκείμενα να συμφωνήσουν στο παράλογο των κινήσεών τους αν υπήρχε η δυνατότητα να δουν εαυτούς αλλά από μια απόσταση τόσο χωρική όσο και χρονική.  Το να φωτογραφίζει, για παράδειγμα, κανείς τον καφέ του και να κοινοποιεί τη φωτογραφία αυτή δεν έχει επί της ουσίας κανένα νόημα, ουδόλως ενδιαφέρει τους ‘ψηφιακούς’ φίλους ο καφές, όπως και ο ίδιος δεν ενδιαφέρεται στην πραγματικότητα για αντίστοιχες φωτογραφίες των δικών του φίλων. Τι είναι λοιπόν αυτό που ‘αναγκάζει’ το σύγχρονο άνθρωπο να προβαίνει σε αυτές τις ενέργειες, παραγκωνίζοντας επί της ουσίας την πραγματική επικοινωνία και βάζοντας στη θέση της τη δικτυακή και ‘εικονική’ εκδοχή της;

Οι απαντήσεις που θα μπορούσαν να δοθούν είναι πολλές κι ανάλογες με τις πεποιθήσεις και τα πιστεύω του καθενός. Εκείνο το σημείο όμως που ίσως να είναι κοινά αποδεκτό πως πραγματικά συμβαίνει, είναι το γεγονός πως η αιτία πιθανόν να κρύβεται πίσω από την  ανάγκη για διαρκή προβολή κι επιβεβαίωση της ύπαρξης, όσο κι αν αυτό ακούγεται βαρύ. Το ‘Σκέφτομαι άρα υπάρχω’ ενδεχομένως να έχει μετεξελιχθεί στο ‘Επικοινωνώ άρα υπάρχω’ με ό,τι κι αν αυτό κρύβει στο βάθος της ψυχής του καθενός μας. Η επικοινωνία δηλαδή, από αρωγός της κοινωνικοποίησης τείνει να καταστεί ακριβώς το αντίθετο, να επιβεβαιώνει σε καθημερινή βάση την (πραγματική) απομόνωσή μας, μια απομόνωση που καλυμμένη έντεχνα πίσω από το πέπλο της εσωτερικής ικανοποίησης των πολλών ‘Μου αρέσει’ (‘Like’ κατά την καθομιλουμένη  προσφώνηση των ημερών) οδηγεί το σύγχρονο άνθρωπο όλο και βαθύτερα στην αποξένωση. Κι όλο αυτό χωρίς κανείς να μπορεί σήμερα να προσδιορίσει τις μελλοντικές συνέπειες για την ψυχοσύνθεση του καθενός από μας χωριστά αλλά και της πορείας της κοινωνίας ως σύνολο.

Η εικόνα του άρθρου είναι από το flickr (http://www.flickr.com/photos/smemon/5547535499/)

Advertisements
  1. Κώστα καλησπέρα, δεν έχω παρά να συμφωνήσω με όσα λες, απόλυτα μάλιστα. Δίχως να..βγάζω την ουρά μου απ’ έξω που λέμε, λίγο πολύ θα υπάρξουν στιγμές υπερβολής, κατάχρησης και ασύδοτης ακόμα χρήσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Παρατηρώ ωστόσο τον κύκλο τον οποίο συναναστρέφομαι -28 με 30 ετών- και είναι πολλοί αυτοί τελικά που έχουν αυτό το κακό συνήθειο: σε μια έξοδο για παράδειγμα αναλώνονται στο να συνδέονται στο διαδίκτυο, να αποφεύγουν να ρίξουν μια ματιά γύρω τους, τον χώρο που βρίσκονται, τον καφέ που πίνουν (κυριολεκτικώς!), γενικότερα μια συμπεριφορά ρομποτική θα έλεγα, μηχανική, ανούσια και εν τέλει..προσβλητική για τον φίλο και συνομιλητή!

    Είναι ακριβώς όπως τα περιγράφεις. Μιλάμε για κατασκευασμένες ανάγκες που απομακρύνουν όσους τολμήσουν να τις διακόψουν και αποξενώνουν τον ίδιο το χρήστη και όλα αυτά βέβαια είναι απόρροια εσωτερικής, ψυχικής ανασφάλειας που αναζητά συνεχώς την αυτοπροβολή, «να με δουν, για να με σκεφτούν», κάτι που είναι ανάγκη να επιβεβαιώνεται καθημερινά.

    Να συμπληρώσω λέγοντας πως αυτό που με σόκαρε τελευταία είναι η εφαρμογή foursquare, η οποία για πολλούς λόγους έχει τα θετικά της, ωστόσο οι χρήστες της την χρησιμοποιούν…λάθος! Σοκαρίστηκα με τις φορές που κάποιος ‘τσέκαρε’ τον εαυτό του σε μια μέρα σε όποιο σημείο της πόλης κι αν βρισκόταν. Από το φαρμακείο δηλαδή μέχρι τον οαεδ και το μπακάλικο. Τραγικό.

    Τελειώνω λέγοντας πως όλα είναι χρήσιμα, όλα, αρκεί να μην χάνουν την αξία τους (αξία στα πλαίσια της διασκέδασης), αρκεί να μην χάνεται το μέτρο. Όλα έχουν την πλάκα τους, όλα είναι διασκεδαστικά -και όχι μόνο- στο χώρο των κοινωνικών δικτύων, φτάνει να ξέρουμε το πόσο. Άν ξέρουμε το πόσο, το γιατί δεν έχει και τόση σημασία κι ούτε αφορά τους άλλους.

    Με συγχωρείς για την έκταση, αλλά το θέμα σου Κώστα ήταν πιο επίκαιρο από ποτέ. Την καλησπέρα μου!

    • Φίλε koufetarie, δυστυχώς τα πράγματα είναι έτσι ακριβώς όπως τα περιγράφεις… Και φοβάμαι πως η συνέχεια ίσως είναι ακόμα χειρότερη!

      Έχεις τις καλύτερες ευχές μου για την καινούρια χρονιά, να είσαι πάντα καλά και πάντα χαμογελαστός!

    • Ρένα Τσαβαρή
    • 10 Ιανουαρίου 2014

    Ένα παγκόσμιο πρόγραμμα καθηλωμένων λαών πιστεύω πως είναι αυτό που ζούμε Κώστα. Πειραματόζωα σε ανοιχτή θέα η ανθρώπινη ύπαρξη.Τίποτα δεν είναι τυχαίο.Εμείς απλώς ακολουθούμε την εξέλιξη αγνοώντας τις μετέπειτα συνέπειες.Ο Εκ μοντερνισμός η εξέλιξη και η ανάγκη μας για επιβεβαίωση φέρνει τα like σε πρώτη θέση στην ζωή μας.

    • Έτσι είναι Ρένα μου, ‘καθηλωμένοι λαοί’, σωστά το περιγράφεις! Εύχομαι κάποια στιγμή να καταλάβουμε πως είναι άλλο πράγμα η χρήση της τεχνολογίας ως εργαλείο κι άλλο ως αυτοσκοπός.

    • Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου
    • 10 Ιανουαρίου 2014

    «…παράθεση σκέψεων των ανθρώπων που αποφεύγουν τη δια ζώσης επαφή, περιχαρακωμένοι μέσα στην ασφάλεια της ιδιωτικότητας ή της μοναξιάς τους.»

    «…δίνεται μεγαλύτερη αξία στον εξ’ αποστάσεως ‘συνομιλητή’ και όχι σε εκείνον που βρίσκεται ακριβώς δίπλα!»

    «Το ‘Σκέφτομαι άρα υπάρχω’ ενδεχομένως να έχει μετεξελιχθεί στο ‘Επικοινωνώ άρα υπάρχω’ με ό,τι κι αν αυτό κρύβει στο βάθος της ψυχής του καθενός μας.»

    Κώστα μου πρέπει να ομολογήσω ότι με δυσκόλεψες – πάρα πολύ…
    Η προσπάθειά μου να απομονώσω το τμήμα εκείνο του άρθρου σου που με εντυπωσίασε περισσότερο έπεσε (όχι στο κενό αλλά) στο συμπαγές, συμπυκνωμένο, στοχευμένο και άριστα εκφρασμένο σου κείμενο!
    Σταχυολογώ λοιπόν επιγραμματικά τρία σημεία που θεωρώ απλά πιο αντιπροσωπευτικά, δηλώνω πλήρη ταύτιση απόψεων και αγωνίας για την πορεία των σημερινών (κυρίως νέων) ανθρώπων και σου δίνω τα θερμά μου συγχαρητήρια για την ιδιαίτερα αξιόλογη δημοσίευσή σου!

    • Βάσω μου, το θέμα είναι να μπορέσει ο σύγχρονος άνθρωπος να αξιολογήσει σωστά τις νέες τεχνολογικές δυνατότητες που του δόθηκαν αφειδώς τα τελευταία χρόνια και ταυτόχρονα να τις διαχειριστεί προς όφελός του και όχι να γίνει έρμαιο αυτών. Βλέποντας όμως την εξέλιξη των πραγμάτων, διαφαίνεται πως μάλλον η τεχνολογία ‘φυλακίζει’ αντί να απελευθερώνει κι αυτό θα πρέπει κατά τη γνώμη μου να γίνει αντικείμενο μιας μεγάλη συζήτησης, ειδικά ανάμεσα στους νέους ανθρώπους.

  2. ΄Κατ’ αρχάς, Καλή Χρονιά Κώστα! 🙂
    Φυσικά και θα προτιμούσα αυτά τα «χρόνια πολλά» να σου τα πω από κοντά… από την άλλη μεριά, αν δεν υπήρχε το διαδίκτυο οι πιθανότητες να σου γράφω τώρα θα ήταν ελάχιστες, έτσι δεν είναι;
    Συμφωνώ απόλυτα σ’ αυτά που γράφεις…
    Νομίζω, πως πραγματική επικοινωνία υπάρχει μόνο όταν σ’ αυτό βάζουμε τη καρδιά μας, δλδ αληθινά αισθήματα, ειλικρίνεια και αυτό μπορεί να γίνει και απ’ το διαδίκτυο και απ’ το κινητό και απ’ τα συναφή, απ’ οπουδήποτε…
    Για μένα αυτό είναι το μέτρο… δια-λέγω, επι-λέγω τα άτομα με τα οποία αισθάνομαι πως μπορώ να έχω μια ανοιχτή και καθαρή επικοινωνία…οι υπόλοιποι δεν μ’ ενδιαφέρουν… χρησιμοποιώ τις ευκολίες που μου προσφέρει το διαδίκτυο για πληροφόρηση και για επικοινωνία με εφορίες, τράπεζες, εργασία κλπ….είναι καθαρά θέμα σωστής χρήσης και επιλογής!
    Όπως σου έχω ξαναγράψει δεν συμπαθώ καθόλου το fb και απέχω… παρόλο που ξέρω τρία άτομα που χάρη στο fb έχουν βρει το ταίρι τους! 😉 Μου αρέσει το blogging με άτομα που θεωρώ η ίδια αξιόλογα δλδ άξιου λόγου και μου αρέσει επίσης η αλληλογραφία με mails, λόγο ταχύτητας!
    Όσο για τη νεολαία, ότι κάνει, το κάνει καθαρά από ανωριμότητα, σε κάθε εποχή η ιστορία μας παραθέτει τ’ αντίστοιχα παραδείγματα (παιδιά των λουλουδιών, πανκ, χέβι-μέταλ) κλπ κλπ 😉
    Τι ωραία Κώστα όταν μας γράφεις και από εδώ!
    ΑΦιλιά απ’ την μαμ-μάγισσα! 🙂

  3. Χαχα! και λόγω ταχύτητας, δεν διόρθωσα το λόγο σε λόγω!
    (Αυτό είναι το πρόβλημα με τα σχόλια! 😉

    • Καλή μου μαμ-μάγισσα Χρόνια Πολλά! Να είσαι πάντα γερή, δυνατή και δημιουργική εσύ και η οικογένειά σου. Και να μη λείπει ποτέ το χαμόγελο από τα χείλη σας 🙂

      Όταν η χρήση των μέσων που προσφέρει το διαδίκτυο γίνεται με τον τρόπο που περιγράφεις μόνο κέρδος υπάρχει. Δυστυχώς όμως παρατηρώ, και νομίζω πως είναι κοινή διαπίστωση αυτό, πως γίνεται κατάχρηση ή και στρεβλή χρήση του (δες το σχόλιο του κουφετάριου πιο πάνω με την περίπτωση του ανθρώπου που κοινοποιούσε πως πήγε ακόμα και στο φαρμακείο!!!), με πολλά και άσχημα πολλές φορές αποτελέσματα, τις περισσότερες φορές για τον ίδιο το χρήστη.

      Ξέρω πως δε γράφω συχνά εδώ, δεν το έχω αφήσει όμως το ιστολόγιο. Η άλλη μου δημιουργία, τοβιβλίο.net έχει μεγάλες απαιτήσεις, η επισκεψιμότητα έχει ξεπεράσει κάθε προσδοκία μου και οι εκεί υποχρεώσεις μεγάλες! Έτσι μου τρώει σχεδόν όλο μου το χρόνο… Όμως, πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου είναι τούτο το ιστολόγιο. Εκείνο μόνο που με στεναχωρεί είναι πως δεν προλαβαίνω να έρχομαι τακτικά από τα δικά σας ιστολόγια… Ελπίζω να το κατανοείτε και να το καταλαβαίνετε αυτό και να έχω τη συμπάθειά σας 🙂

      Καλό σου απόγευμα καλή μου μαμ-μάγισσα της καρδιάς μου 🙂

  4. Κώστα καλημέρα,
    Δεν έχω ακόμη καταφέρει να σε διαβάσω λόγω πολύ υψηλών άλλων καθηκόντων τα οποία έχουν σχέση με εξωγήινα άτομα που ήλθαν και κατέλαβαν όλο τον χώρο μου. Έχουν πάρει Ελληνικά ονόματα όπως Εκτωρ και Αλέξανδρος. Δεν γνωρίζω ποιος είναι ο σκοπός τους. Αλλά το μόνο που γνωρίζω είναι ότι με 300 γρ. γάλα ηρεμούν κάπως. Θα τα ξαναπούμε αν δεν με πάρουν στον διάστημα μαζί τους.

  5. Διάβασα και το σχόλιο του Στέλιου και του Χριστόφορου… και εύχομαι να κρατηθούμε όσο μπορούμε μακριά από «καταληψίες»… κάθε μορφής! χαχαχα! 😉

    • Καλή μου μαμ-μάγισσα, ο Χριστόφορος δεν τη γλυτώνει την κατάληψη, χα, χα, χα… 🙂

  6. Κώστα δεν βρήκα ούτε μια σειρά, πρόταση ή λέξη στις οποίες να μη συμφωνώ απολύτως. Είναι αποκαρδιωτικό να μαζεύονται άνθρωποι – ας πούμε για το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι – και αντί να κουβεντιάζουμε μεταξύ μας εμείς οι παρόντες οι περισσότεροι μιλούσαν με άλλους που ήσαν απόντες. Αυτή δε η σκηνή να φωτογραφίζουμε το «φλυτζάνι με τον καφέ» για στείλουμε την φωτογραφία σε φίλο ή φίλη είναι τουλάχιστον αστεία. Αυτό δε που αναφέρει ο koufetarios σχετικά με την εφαρμογή foursquare (δεν ξέρω ακριβώς τι είναι) και έναν φίλο του είναι τραγικό αν το καλοσκεφτείς.
    Τέλος θα πρέπει με καταβασμένο το κεφάλι να ομολογήσω ότι προ ημερών – εγώ ο επικρίνων τώρα- έφυγα από το σπίτι για το μαγαζί που είναι δέκα λεπτά με τα πόδια και στα μισά του δρόμου άρχισα να βρίζω τον εαυτό μου. Και αυτό γιατί είχα ξεχάσει το κινητό σπίτι. Βριζόμουνα τόσο έντονα που οι περαστικοί που με ξέρουν θα έλεγαν μέσα τους:« Α! Τον φουκαρά. Τον χτύπησε η κρίση κατακέφαλα!»
    Κώστα ειλικρινά με το άρθρο σου αυτό απηχείς πλήρως τις απόψεις μου και σε ευχαριστώ γι αυτό καθώς δεν θα μπορούσα εγώ να τις καταθέσω τόσο εμπεριστατωμένα! Καλό βράδυ.
    Οι δυο γαλακτοπότες εξωγήινοι πήγαν για λίγο στην βάση τους.
    Καλό σου βράδυ φίλε μου.

    • Το foursquare είναι μια εφαρμογή με την οποία λες στους χρήστες της εφαρμογής που βρίσκεσαι, σε ποιο σημείο του πλανήτη!

      Καλή ξεκούραση καλά μου φίλε Χριστόφορε 🙂

  7. Πολύ ωραίο άρθρο Κώστα. Δυστυχώς πάει η ρομαντική εποχή των στοχαστών. Η ρητορική λίγο γοητεύει και μόνο όσους μπορούν να την εκτιμήσουν και να την παρακολουθήσουν. Αυτό άλλωστε συνέβαινε πάντα. Η εικόνα και ο γραπτός γρήγορος λόγος εξιτάρει και δημιουργεί θαυμασμό. Μιλούν και επικοινωνούν πια και οι άνθρωποι που έχουν διαφορετική νοημοσύνη και άλλες δεξιότητες. Όχι μόνο γλωσσική και λογικομαθηματική αλλά και εικαστική, και μουσική. Μιλούν όσοι σκέφτονται με εικόνες πολύ έντονα και ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα επικοινωνιακοί σε πραγματικό χρόνο. Οχι γιατί δεν είχαν να πουν. Αλλά γιατί η συμμετοχή τους πάντα αντιμετωπίζονταν απαξιωτικά από τους ανθρώπους με γλωσσική κυρίως ευφυΐα που είναι συντριπτικά περισσότεροι. Φωτογραφίζουν τον καφέ γιατί αν γράψουν γι’αυτόν θα τον αδικήσουν. Μπορεί να είναι σερβιρισμένος σε ένα πανέμορφο σερβίτσιο, μπορεί να τον πίνουν σε ένα πανεμορφο μαγαζί, μπορεί να θέλουν να μιλήσουν για τον έρωτά τους που μόλις ήπιε μια γουλιά και άφησε ίχνη από το κραγιόν στην πορσελάνη. Οπότε δεν είναι μια απλή φωτογραφία για όσους ξέρουν να τη διαβάζουν. Είναι μήνυμα. Είναι έκφραση. Ε αξίζει ένα like νομίζω. Μια ενθάρρυνση. Οπως στην πράξη θα ήταν ένα χτύπημα στην πλάτη ή ένα μπράβο. Κι αυτό εξαρτάται. Μπορεί να μην το κάναμε πριν το ίντερνετ από συστολή. Είναι το μέλλον της επικοινωνίας η τεχνολογία. Δεν πρέπει να τρομάζει κανέναν είναι η άποψή μου. Υγιής ο προβληματισμός και συμφωνώ, αλλά όχι να μην τρομάζουμε και να μην συγκρίνουμε. Χρειάζεται γνώση και εξοικείωση και σιγά σιγά θα σημειωθεί θετική εξέλιξη.
    Καλή χρονιά και να είσαι καλά!

    • Georgina το σκεπτικό σου δίνει μια άλλη οπτική στο συλλογισμό μου, η οποία όμως νομίζω πως δεν απέχει από όλα όσα ειπώθηκαν. Σίγουρα όταν π.χ. εκφράσει κάποιος τον έρωτά του με μια φωτογραφία είναι θεμιτό, αρκεί να μη γίνεται κατάχρηση και η φωτογραφία αυτοσκοπός. Εκεί θέλω να καταλήξω. Να μην καταντήσει η χρήση της τεχνολογίας αυτοσκοπός και όχι μέσο για την έκφραση!

      Να είσαι πάντα καλά και να έχεις μια όμορφη χρονιά με χαμόγελο 🙂

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: