Απουσία διαλόγου.

δλγ

«Αυτός που ζει από τη μάχη με έναν εχθρό, έχει προσωπικό συμφέρον να

διατηρήσει τον εχθρό του ζωντανό.»

Νίτσε

Σε τούτη τη δημοκρατία που ζει χάρη σε παραδοχές, υποχωρήσεις και συμβιβασμούς, μια λέξη, που έχει χάσει πια την εννοιολογική της σημασία, βρίσκεται διαρκώς μπροστά στα χείλια όλων όσων λαμβάνουν αποφάσεις και τη χρησιμοποιούν αφειδώς θέλοντας να νομιμοποιήσουν από τη μια αλλά και να δώσουν αξία στα σχέδιά τους από την άλλη. Και η λέξη αυτή δεν είναι άλλη παρά ο διάλογος, μια τσαλακωμένη και σαπισμένη στις μέρες μας λέξη που παραπαίει ανάμεσα στην πρωταρχική της έννοια που βάζει πριν από όλα το Λόγο κι ύστερα όλα τα υπόλοιπα, και σ’ αυτή την αποστεωμένη σκιά της έτσι όπως έχει καταντήσει στις μέρες μας.

Ο Λόγος, τόσο ως λογική όσο και ως ομιλία, όταν παίρνει τη μορφή του πραγματικού και ειλικρινούς Διαλόγου μεταμορφώνεται στο πιο ισχυρό ίσως εργαλείο του Ανθρώπου με το οποίο είναι ικανός να λύσει και τα πιο δύσκολα προβλήματα. Ο διάλογος είναι ένας αγώνας, μια πάλη στην οποία αντιπαρατίθενται επιχειρήματα με έναν και μοναδικό σκοπό που δεν είναι άλλος παρά η εύρεση λύσης σε κάποιο πρόβλημα ή η λήψη της καλύτερης απόφασης ανάμεσα σε πολλές ή ακόμα και ο σχεδιασμός του μέλλοντος.

Στις μέρες μας όμως ο διάλογος επί της ουσίας έχει καταργηθεί. Υπάρχουν μονόλογοι, παράλληλοι στην καλύτερη των περιπτώσεων. Οι δημοκρατίες χαρακτηρίζονται από το διάλογο που αναπτύσσεται μέσα σ’ αυτές σε αντίθεση με τα υπόλοιπα καθεστώτα που ο διάλογος απαγορεύεται κι επιτρέπεται μόνο ο μονόλογος και οι χειροκροτητές αυτού! Δε θα ήταν υπερβολή να ισχυριστεί κανείς πως, σε ευρωπαϊκό τουλάχιστον επίπεδο, ο διάλογος έχει καταργηθεί εδώ και πολλά χρόνια. Τα οικονομικά αδιέξοδα στα οποία έχει περιέλθει ο νότος δε συζητούνται πια, οι αποφάσεις λαμβάνονται μονομερώς από τους ισχυρούς του βορρά που θεωρούν πως η λιτότητα και η εξαθλίωση είναι ο μονόδρομος που θα οδηγήσει στη σωτηρία, ξεχνώντας πως αναγκαία και απαραίτητη προϋπόθεση προκειμένου το οικονομικό σύστημα να ορθοποδήσει είναι η ανάπτυξη. Κι ανάπτυξη δεν μπορεί να υπάρξει όταν οι άνθρωποι χάνουν τις δουλειές τους, όταν χάνουν τα εισοδήματά τους, όταν φορολογούνται ανηλεώς. Ούτε όταν τους στερούν τα όνειρα και την προσδοκία για το μέλλον.

Η πολιτικές του παρελθόντος έχουν φέρει τη χώρα στα πρόθυρα δυσάρεστων, ενδεχομένως κι επικίνδυνων εξελίξεων. Κυοφορείται μια κατάσταση που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια που θα οδηγήσει, όμως οι ωδίνες του τοκετού είναι ήδη εμφανείς. Η εξαθλίωση έχει πια απλωθεί σε ένα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού και με δεδομένο το γεγονός πως η πλειοψηφία των πολιτών που καλείται ολοένα να επωμιστεί και νέα βάρη κι αδυνατεί πια να ανταποκριθεί ακόμα και στις στοιχειώδεις ανάγκες της, μοιάζει να έχει φτάσει στα όρια της αντοχής της και η αντίδραση θα πρέπει να θεωρείται βέβαιη. Το εργαλείο των πολιτικών, ο διάλογος έχει παροπλιστεί, όχι μόνο μεταξύ αυτών και της κοινωνίας αλλά και της χώρας με τους δανειστές της και τα υπόλοιπα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι κυβερνώντες μοιάζουν στα μάτια του λαού σαν άβουλα όντα που άγονται και φέρονται χωρίς να είναι ικανοί και για την παραμικρή διαπραγμάτευση. Τούτη η διαπίστωση ίσως να μην αντιπροσωπεύει την πραγματικότητα, όμως έτσι δείχνουν τα γεγονότα πως συμβαίνει. Το βέβαιο είναι πως διάλογος ανάμεσα στην κοινωνία και την κυβέρνηση για τα μεγάλα προβλήματα που ταλαιπωρούν τους ανθρώπους δεν υπάρχει ούτε καν προσχηματικά! Υπάρχουν μονόλογοι, υπάρχουν συνθηματολογίες, υπάρχουν φωνές και οχλαγωγίες, διάλογος όμως δεν υπάρχει. Αυτό το υπέρτατο εργαλείο της δημοκρατίας έχει παραπέσει στα αζήτητα και σκουριάζει εξαιτίας μερικών ά-λογων ανθρώπων μόνο και μόνο επειδή αρέσκονται (ή έχουν συμφέροντα) να διατηρούν την κατάσταση έτσι όπως είναι για τους δικούς τους λόγους.

Στην κατάσταση την οποία έχει περιέλθει η χώρα με όλες τις επιπτώσεις της κρίσης, αυτό που ξεχωρίζει αν κάποιος παρατηρήσει προσεκτικά τους πολίτες, είναι η έλλειψη κοινωνικής ελπίδας. Η κοινωνία πια ως σύνολο αλλά και τα μέλη της ξεχωριστά έχουν απωλέσει τη σημαντικότερη ενδεχομένως ικανότητα που τους διασφαλίζει την πορεία στο μέλλον, τη φαντασία! Αυτή την μοναδική δυνατότητα του ανθρώπου, που τον ξεχωρίζει από τα άλλα όντα και  που τον καθιστά ικανό να ατενίσει το μέλλον με σιγουριά, είτε προγραμματίζοντας είτε προβλέποντας τα γεγονότα και τις εξελίξεις. Η φαντασία όμως απαιτεί διάλογο ο οποίος σε συνδυασμό με την κοινωνική ελπίδα για το αύριο, έδρασε, μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον, ως κύριο εργαλείο τόσο των πολιτών όσο και των πολιτικών το οποίο χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον για τη διασφάλιση της προόδου και της πορείας της ζωής ανά τους αιώνες. Ο διάλογος και η φαντασία που πια έχουν αντικατασταθεί με την αμφιβολία για το αύριο, με το φόβο, την ανασφάλεια, την πενία. Δεν κομίζουμε γλαύκας εις Αθήνας, αλλά μήπως στο σημείο που έχουμε φτάσει κι αφού όλοι μας ανεξαιρέτως να αναλάβουμε, ο καθένας κατά το μερίδιο που του αντιστοιχεί, την ευθύνη για την κατάσταση, να αναρωτηθούμε πως ένα μέρος της λύσης των προβλημάτων ίσως βρεθεί αν ψάξουμε ενδελεχώς και βρούμε την αιτία που πια έχουμε πάψει να συνδιαλεγόμαστε; Αλλά και ποιον ωφελεί τελικά η, σχεδόν, παντελής έλλειψη διαλόγου για τα σοβαρά ζητήματα που απασχολούν το σύνολο της κοινωνίας;
 
.
Η εικόνα του άρθρου είναι από το flickr
του χρήστη Joël, Evelyñ, François
(http://www.flickr.com/photos/jef_safi/2768455634/)
Advertisements
    • VAD
    • 14 Νοεμβρίου 2013

    Ε,όχι και απουσία διαλόγου!Δεν τον ειδες τις προάλλες στη Βουλή;Ατάκες του 1950,Χαρβαρντ,Ελ Πάσο,τι άλλο θες; 🙂

    • Vad καλημέρα. Χαθήκαμε…

      Αν αυτό το πράγμα ήταν διάλογος… τότε είμαστε στο σωστό δρόμο!!!

      Την καλημέρα μου 🙂

  1. O φίλος Vad γράφει ακριβώς αυτά που θα ήθελα να γράψω και εγώ. Και βέβαια είναι διάλογος αυτό ….το πράγμα! Σε παρακαλώ Τελευταίε μην προσβάλλεις τα εγγόνια μου (4 και 5 ετών) που έτσι συνδιαλέγονται προσθέτοντας βεβαίως και δεινοσαύρους στον διάλογο τους.
    Πέραν όμως των αστείων θα πρέπει να πω πως το άρθρο σου πραγματικά αγγίζει την ουσία της σημερινής πραγματικότητας. Ειλικρινά λυπούμαι περισσότερο για την έλλειψη διαλόγου παρά για την έλλειψη των χρημάτων να πληρώσω την ΔΕΗ. Βεβαίως όπως θα ξέρεις καλύτερα από μένα στην φύση τίποτα ποτέ δεν μένει κενό, Έτσι και τον διάλογο που εξέλειπε αντικατέστησε αμέσως ο «διαράβδου» (Νέα λέξη της Νέας τάξης)
    Σε συγχαίρω για την πληρότητα των απόψεων σου αλλά σε προειδοποιώ ότι άλλη φορά δεν θα δεχθώ προσβολή του για το επίπεδο διαλόγου των …εγγονών μου, διότι θα προχωρήσω σε έναν διαράβδου διακανονισμό μαζί σου.
    Καλημέρα Τελευταίε!

    Υ.Γ Υπέροχο το φλικρ

    • Χριστόφορε σου ζητώ ταπεινά συγγνώμη για την προσβολή στα εγγόνια σου που, απ’ ό,τι καταλαβαίνω, συνδιαλέγονται σε αντίθεση με εκείνους που έπρεπε να το κάνουν και δεν το κάνουν… Ανέφερες και τη ΔΕΗ και με χτύπησε το ρεύμα, ο λογαριασμός με περιμένει περιχαρής πάνω στο ψυγείο…

      Συμφωνούμε για το “διαράβδου”, δυστυχώς εκεί καταλήξαμε…

      Να μου φιλήσεις τα εγγόνια σου 🙂

  2. Ποτέ δεν το είχαμε, Κώστα. Με τα άσπρο-μαύρο κι ο καθένας το μακρύ και το κοντό του πορευόμασταν.

    Τώρα που οι συνθήκες είναι ασφυκτικά πιεστικές κι η κάθε μέρα είναι πολύτιμη, τώρα που επιβάλλεται όσο ποτέ η συνεργασία κι ο διάλογος, φάνηκε η ανωριμότητα, αλλά κι η ένδεια του πολιτικού μας συστήματος.

    Ποιος είν’ αυτός ο ψύχραιμος και νηφάλιος, που θα πάρει την πρωτοβουλία να μιλήσει και τη γλώσσα της αλήθειας και με τους διπλανούς του; Κανείς. Άλλοι ψελλίζουν, άλλοι -οι περισσότεροι- κραυγάζουν κι όλοι οι υπόλοιποι -όπως κι εμείς- βουβοί κι αποσβωλομένοι, να μετράμε μέτρα και πάλι μέτρα.

    Ευτυχώς, τουλάχιστον, εύστοχες και περιεκτικές αναρτήσεις σαν τις δικές σου, δίνουν αφορμές να δημιουργείται και να διατηρείται ένα αξιοπρεπές και ενδιαφέρον δίκτυο επικοινωνίας μεταξύ μας. Δυστυχώς, όμως, μόνο αυτό δεν φτάνει…

    Καλή συνέχεια και καλή δύναμη!

    • Και το παράδοξο Ευάγγελε είναι πως αντί λόγω της πίεσης να αναγκαστούν οι κοινωνικοί εταίροι (κυβέρνηση, φορείς, τοπική αυτοδιοίκηση ακόμα και απλοί πολίτες) να κάνουν έναν εις βάθος διάλογο προκειμένου να οδηγηθούμε σε κοινώς αποδεκτές λύσεις των προβλημάτων που μας απασχολούν, όλοι μας θεωρούμε πως έχουμε ακόμα περιθώρια να… τα φορτώνουμε στον κόκκορα και να αφήνουμε τις λύσεις και το σχεδιασμό για… αύριο!

      Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και με την ευκαιρία να παραπέμψω τους αναγνώστες στο εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο σου εδώ http://www.pliktro.blogspot.gr/2013/11/blog-post_14.html

      Καλό σου απόγευμα.

  3. Πώς να γίνει διά-λογος με ά-λογους;
    Ο λόγος που δεν συν-διαλεγόμαστε ήταν, είναι και θα είναι ο υπέρ-μετρος εγω-κεντρισμός μας…άρα η λύση είναι μες το καθένα μας…
    Η Ελληνική γλώσσα από μόνη της μας δίνει υπέροχες λέξεις για να καταφέρουμε τουλάχιστον μέσα απ’ τις αναρτήσεις μας να συν-διαλλαχτούμε και ας αραίωσαν οι επισκέψεις στα blogs μας! 😉

    ΑΦιλιά πάντα καρδιάς! 🙂

    • Καλή μου μαμ-μάγισσα είπες μια πολύ μεγάλη κουβέντα… Η λύση είναι μέσα μας και το μόνο που αρκεί για να βγει προς τα έξω είναι να καταφέρουμε να διώξουμε τον υπέρ-μετρο εγω-κεντρισμό μας! Έχεις απόλυτο δίκιο σ’ αυτό…

      Πολλά πολλά ΑΦιλιά από καρδιάς 🙂

      Υ.Γ. Σύντομα θα επικοινωνήσω μαζί σου… θέλω να σε ρωτήσω κάτι 😉

  4. Αυτός που…….δεν ζει από την μάχη με έναν εχθρό,έχει προσωπικό συμφέρον να…. βρει έναν ζωντανό εχθρό για να ……ζήσει από την μάχη με αυτόν τον εχθρό.
    xristin
    Χα,χα,χα,χα

    • Ίσως και να είναι έτσι 😉

  5. Ο διάλογος οδηγεί στην αλήθεια. Ποιοι θέλουν όμως ν’ ακουστεί η αλήθεια και ποιοι είναι έτοιμοι να την ακούσουν; Δυστυχώς η θεμελιώδης αρχή της Δημοκρατίας, ο διάλογος, έχει καταπνιγεί στις μέρες μας,
    Αντί για την αλήθεια προσκρούουμε σε τυφλό και αδιάλλακτο πάθος,
    σε ημιμάθεια ή άγνοια, και ο διάλογος γίνεται στείρα αερολογία.
    Θα σημειώσω εδώ κάτι που έχει πει ο Βολταίρος και που δείχνει οτι κάποιος λέει κάτι και κάποιος από απέναντι δέχεται να τον ακούσει: «Δεν συμφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα πέθαινα για να υπερασπιστώ το δικαίωμα σου να τα λες».
    Χαίρομαι που μπήκα και έγραψα και εγώ τον μονόλογο μου για το τι θεωρώ διάλογο χα χα

    • Μαρία, χαίρομαι που έγραψες το μονόλογό σου εδώ, είναι εξαιρετικά χρήσιμο να ακούγονται όλες οι απόψεις, άλλωστε αυτή είναι η έννοια του διαλόγου! Και θα συμφωνήσουμε, νομίζω πως οι απόψεις μας ταυτίζονται. Για να σου πω την αλήθεια, υπάρχουν φορές που αναρωτιέμαι αν, έστω και χωρίς να το καταλαβαίνω, είμαι κι εγώ ένας από εκείνους που δεν κάνω διάλογο ή δεν κάνω αληθινό διάλογο… Μάλλον θα πρέπει η αυτοκριτική μου να γίνει λίγο πιο σκληρή, γιατί μόνο μπορεί κανείς να βάλει τις σωστές βάσεις για να ξεκινήσει έναν ειλικρινή διάλογο…

      Την καλημέρα μου 🙂

  6. η τέχνη του διαλόγου προϋποθέτει παιδεία, γνώσεις των βασικών κανόνων συμπεριφοράς και γνώση πάνω στο αντικείμενο που συνδιαλέγεσαι.
    Στο σχολείο μας μαθαίνουν να συλλαβίζουμε και να βάζουμε υποδιαστολές, να παπαγαλίζουμε τοπωνύμια και νεκρές ημερομηνίες, να ζητάμε τον λόγο για να πάρουμε το δεκάρι σε στεγνά μπλοκάκια και σημειωματάρια.
    Ύστερα είναι και το σπίτι, με τα πολλά δωμάτια και τα ιδρωμάνα τηλεκοντρόλ. Μια – δυο κουβέντες στο φαγητό κι ύστερα ζάπινγκ σε τηλεοπτικές εκπομπές με σκοτωμένη αισθητική και κάλλος.
    Δύσκολο θέμα διάλεξες και πονάει.
    Με ποιές βασικές γνώσεις διαλεκτικής και βάσει ποιών δεδομένων να μιλήσουμε μεταξύ μας, με τους «άλλους»?
    Σπέρνουν εδώ και χρόνια σε τούτο τον τόπο τους σάπιους σπόρους της ημιμάθειας και της μασημένης πληροφόρησης…πώς να βρει χώρο το γιασεμί να αναπνεύσει μέσα στα αγκάθια;

    Από μια χώρα που οι κάτοικοί της, έχουν άποψη για τα πάντα, από μια χώρα που βασιλεύουν οι ηλίθιοι γυρολόγοι και οι εκμαυλιστές, που ο λαός της κατάντησε μια σούπα ημιμαθών κρετίνων που ηδονίζεται καταναλώνοντας τηλεοπτικά, ιντερνετικά και μουσικά αποφάγια…σε καληνυχτίζω.

    Πριν αρχίσει οποιοσδήποτε διάλογος, πρώτα πρέπει να γκρεμιστεί συθέμελα το τρέχον σύστημα. Μέχρι τότε θα ακούμε μονολόγους και γελοίες ρητορικές από κούφια στόματα εν μέσω άναρθρων κραυγών.

    Όλα τα υπόλοιπα είναι ευχολόγια και γάργαρες αναλύσεις.

    • Περσέα καλημέρα.

      Τι θα μπορούσα να προσθέσω στο σχόλιό σου αναρωτήθηκα… Κι απλώς κατάλαβα πως τίποτα δε θα μπορούσα να πω περισσότερο!

      Το σχόλιό σου είναι νομίζω πολύ εύστοχο και περιγράφει ακριβώς την καρδιά του προβλήματος.

      Να είσαι πάντα καλά 🙂

    • Νικολέτα
    • 16 Νοεμβρίου 2013

    ειλικρινά μπράβο γιατί το κείμενο σου είναι ουσιαστικά πλήρες.
    ο διάλογος προϋποθέτει παιδεία,και σε αναρίθμητα πλέον ζητήματα έχει χαθεί και έχει υποβαθμιστεί πλήρως.είναι απλά λυπηρό το όλο θέματα.
    Χαίρομαι που σε βρίσκω και πάλι «συντοπίτη» μου 🙂
    καλό μας βράδυ!

    • Νικολέτα καλημέρα.

      Έχεις δίκιο όταν λες πως η παιδεία προϋποθέτει παιδεία, άλλωστε η παιδεία είναι προϋπόθεση για πάρα πολλά πράγματα!

      Να κανονίσουμε λοιπόν να πιούμε ένα καφέ ‘συντοπίτισσα’!

      Καλό Σαββατοκύριακο 🙂

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: