Εκατόν πενήντα τρεις.

Κάθε κοινωνία που σέβεται τον εαυτό της έχει δημιουργήσει θεσμούς, στους οποίους στηρίζεται για να υπάρχει κοινωνική ειρήνη, συνεργασία και αλληλοσεβασμός και οι οποίοι εξελίσσονται όσο η κοινωνία εξελίσσεται. Πρώτιστο δε μέλημα  των θεσμών είναι να υπηρετούν και να εξυπηρετούν τους ανθρώπους της κοινωνίας η οποία τους έχει δημιουργήσει και όχι να μετουσιώνουν σε αυτοσκοπό τη διατήρηση και ύπαρξή τους απλώς και μόνο για να διαφυλάσσουν συμφέροντα, όποια κι αν είναι αυτά (προσωπικά, πολιτικά κλπ.)

Η ιστορία του παρόντος χρόνου δύσκολα μπορεί να κρίνει αν οι θεσμοί αυτοί αλλά και η λειτουργία τους είναι επιτυχημένη κι επωφελής για την κοινωνία στην οποία δραστηριοποιείται, η ιστορία όμως του μέλλοντος μπορεί να κρίνει και να δώσει εμπεριστατωμένες κι απολύτως δικαιολογημένες κρίσεις. Το δυστύχημα είναι πως κανείς δεν μπορεί να ταξιδέψει στο μέλλον, τουλάχιστον όχι ακόμα, για να δει αν οι θεσμοί αυτοί λειτούργησαν σωστά ή όχι. Από την άλλη, το ευτύχημα είναι πως οι άνθρωποι του παρόντος, αυτοί οι οποίοι θα αποτελέσουν ένα απλό νούμερο, ένα στατιστικό δείγμα για τον ερευνητή του μέλλοντος, έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τους θεσμούς και το ρου της εξέλιξης των γεγονότων, αρκεί να υπάρξει η βούληση και το σθένος για να νιώσουν μέσα τους νικητές, με όποιο κόστος κι αν αυτό απαιτεί. Είναι γνωστό άλλωστε πως η ιστορία γράφεται από τους νικητές και όχι από τους νικημένους.

Σε μερικά χρόνια από σήμερα, ο ιστορικός θα γνωρίζει αν οι εκατόν πενήντα τρεις που έδωσαν την ψήφο τους στη χτεσινή ψηφοφορία στη Βουλή έσωσαν τη χώρα ή την οδήγησαν στην καταστροφή. Δεν είναι πρόθεσή μου να κρίνω ούτε το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε ούτε αυτούς που το ψήφισαν ούτε αυτούς που δεν το ψήφισαν. Η πρόθεσή μου είναι να επισημάνω το γεγονός ότι η Βουλή είναι ένας θεσμός για να υπηρετεί τη Δημοκρατία και τη χώρα και ως τέτοιος πρώτο μέλημά του πρέπει να είναι το συμφέρον του κάθε πολίτη της Ελλάδας, η κοινωνική ειρήνη, η ευημερία, η στήριξη των ευπαθών κοινωνικών ομάδων αλλά και η διασφάλιση της πορείας της χώρας στο μέλλον. Μακάρι οι αποφάσεις που λαμβάνονται εκεί μέσα να έχουν ως γνώμονα αυτά που προανέφερα και όχι άλλα πολιτικά ή προσωπικά ιδιοτελή, φανερά ή κρυφά, συμφέροντα. Ελπίζω κι εύχομαι, μιας και τώρα πια τα γεγονότα είναι τετελεσμένα, πως ότι γράφτηκε αυτές τις ημέρες στην ιστορία δε θα ταξινομηθεί στις μελανές και μαύρες της σελίδες.

Advertisements
  1. Εγώ έκρινα και το νομοσχέδιο και όσους το ψήφισαν και νομίζω ότι ο κάθε άνθρωπος τους έκρινε μέσα του κάποιοι (όπως εγώ) και έξω τους.
    Δεν είχα αγωνία για το αν θα εγκριθεί το νομοσχέδιο, φυσικά και θα εγκρίνονταν στην Ελλάδα ζούμε, με τα κατάλληλα μαγειρέματα, πάντα, όλα γίνονται. Είχα αγωνία για τον αριθμό των «ναι», ο οποίος αριθμός επιβεβαίωσε κάθε φόβο μου.
    Ένα «μακάρι» συνοδεύει την Ελλάδα αυτές τις δύσκολες ώρες και εύχομαι μέσα απ’ την καρδιά μου να βγει αληθινό.
    Καλή σου μέρα Κώστα! 🙂

    • Μαρίνα, υπάρχουν πολλές απόψεις για το αν το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε έπρεπε ή όχι να περάσει, δε θέλω να το κρίνω αυτό ούτε είναι στις προθέσεις μου να ανοίξω για ακόμα μια φορά διάλογο που δεν οδηγεί πουθενά, άλλωστε τα ίδια πράγματα τα έχουμε πει και τα έχουμε ξαναπεί πολλές φορές. Εδώ θα ήθελα να διερευνήσω αν οι θεσμοί τελικά υπηρετούν τους δημιουργούς τους ή τελικά οι δημιουργοί υπηρετούν το δημιούργημά τους. Διάλεξα αυτό το χαρακτηριστικό παράδειγμα διότι ήθελα με δεικτικό τρόπο να τονίσω το γεγονός ότι σ’ αυτή τη χώρα οι ρόλοι έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους και τα προσωπικά/πολιτικά κλπ συμφέροντα έχουν αποπνικτικά απλώσει ένα κλοιό πάνω από όλους σχεδόν τους θεσμούς, κράτος, υγεία, δημόσια διοίκηση, παιδεία κλπ. κι αντί να εξυπηρετούν τους πολίτες γίνονται βάρος και τροχοπέδη.

      Για να μην πολυλογώ, ουδόλως με ενδιαφέρει αν οι 153 ή οι υπόλοιποι ψήφισαν με γνώμονα το κοινό καλό, εκείνο που με ενδιαφέρει είναι πως πρέπει να θωρακίσουμε και την κοινωνία αλλά και την πολιτεία από φαινόμενα εκτροπών από το θεσμικό ρόλο που ο καθένας κατέχει και υπηρετεί.

      Την καλημέρα μου.

  2. Πιστεύω πως κάτι καλό μπορεί να προκύψει από τη χθεσινή ψηφοφορία. Όχι φυσικά από το νέο Μνημόνιο. Όσο περισσότερο η χώρα χρωστάει, όσο περισσότερο οι πολιτικές της εκάστοτε κυβέρνησης έχουν αρνητικό αντίκτυπο στην κοινωνία, τόσο πιο πολύ θα αυξάνονται οι πιθανότητες για αλλαγή του πολιτικού σκηνικού το επόμενο διάστημα. Αυτό ελπίζω. Μόνο η ίδια η κοινωνία μπορεί να ανεβάζει και να κατεβάζει.. Εκεί εντοπίζω κάποιο καλό. Οψόμεθα! 🙂

    • Μαβιέ θα συμφωνήσω μαζί σου πως ένα από τα καλά πράγματα που μπορεί να αποκομίσουμε από τη χτεσινή ψηφοφορία είναι η αλλαγή του πολιτικού σκηνικού. Βεβαίως δεν αναφέρομαι σε πρόσωπα, ή έστω όχι μόνο σε πρόσωπα, αλλά στην αναβάθμιση των θεσμών που κυβερνούν τη χώρα, στον εκσυγχρονισμό και την προσαρμογή τους στο σήμερα αλλά και τη διασφάλιση ότι αυτοί θα τίθενται συνεχώς κι αδιαλείπτως στην υπηρεσία του πολίτη και όχι το αντίθετο. Θα μπορούσε ας πούμε να διεξάγεται δημοψήφισμα για τέτοια σοβαρά θέματα.

      Οψόμεθα, όπως λες κι εσύ. Την καλημέρα μου.

  3. 2000 σελίδες νομοσχεδιο..αραγε τις διαβασε κανεις;;;

    • Μπα, δεν ήταν 2.000 σελίδες, λιγότερες ήταν, αλλά και πάλι δε νομίζω να… έπεσε μελέτη! Σίγουρα ο Χρυσοχοΐδης πάντως πρέπει να το διάβασε, διότι το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού 😉

      Την καλησπέρα μου Coula.

  4. Νομίζω πως, αν όχι όλοι, οι περισσότεροι, Κώστα, την ίδια ελπίδα τρέφουμε και την ίδια ευχή διατυπώνουμε, όπως κλείνεις το «μεστό» κείμενό σου.

    • Ευάγγελε έτσι νομίζω κι εγώ, μακάρι να βγει κάτι καλό από όλη αυτή την περιπέτεια του ελληνικού λαού γιατί τόσες θυσίες και τόσες παραχωρήσεις που έγιναν αν δεν πιάσουν τόπο τότε θα βρεθούμε μπροστά σε πολύ άσχημες καταστάσεις.

      Σήμερα προσπάθησα δυο τρεις φορές να αφήσω σχόλιο στο ιστολόγιό σου και να συμφωνήσω στην ουσία με τις σκέψεις σου περί του «πακέτου», αλλά δυστυχώς ο blogger δε με άφησε και δεν ξέρω το γιατί…

      Καλό σου βράδυ.

  5. Δεν έχω να προσθέσω κάτι γιατί το κείμενο σου με κάλυψε απόλυτα , το μόνο που θα πρόσθετα ίσως είναι αυτό..

    http://imageshack.us/photo/my-images/163/48296210151523817139546.jpg/

    Καλησπέρα Κώστα.

    • Μελίτα, δεν άλλαξε μόνο το χρώμα στις φωτογραφίες, άλλαξε και το χρώμα μέσα στην ψυχή και την καρδιά μας, έγινε πιο σκούρο, πιο σκοτεινό…

      Την καλησπέρα μου.

  6. θα συμφωνήσω με τον Κουφετάριο.
    Μόλις προστέθηκαν 153 καρβουνάκια μέσα στη θράκα που πάνω της κοχλάζει μια χύτρα χωρίς βαλβίδα εκτόνωσης.
    Ας ξεκινήσουμε να μετράμε ανάποδα.

    «Together we stand, devided we fall»
    Pink Floyd

    Πλησιάζει η ώρα

    • Η χύτρα που βράζει είναι μια τρανή απόδειξη πως οι θεσμοί σ’ αυτή τη χώρα που ζούμε perseus δε λειτουργούν υπέρ των πολιτών πάντα. Ας ελπίσουμε πως θα υπάρξει εκτόνωση και πως δε θα οδηγηθούμε σε εκτροπές κοινωνικές και οπωσδήποτε όχι σε καταστάσεις βίαιες.

      “Together we stand, devided we fall”, θα συμφωνήσω.

      Καλό σου βράδυ.

  7. Εξαιρετικό όπως πάντα το σχόλιο σου Κώστα. Αλλά μου προκαλεί και λύπη ταυτόχρονα γιατί σκέπτομαι. Μα αφού υπάρχουν νέοι άνθρωποι που έχουν απόψεις χωρίς φανφάρες, τύμπανα, κορδέλες χρωματιστές, σε αυτήν την χώρα, γιατί έχουμε ανθρώπους με τύμπανα, φανφάρες και χρωματιστές κορδέλες σε κείνο περίφημο ανάκτορο που χτίσανε κάποτε Γερμανοί στην πλατεία Συντάγματος για συμπατριώτη τους βασιλιά;
    Φοβούμαι Κώστα μου, ότι πάλι εκείνο το περίφημο «πιστόλι πάνω στο τραπέζι» των Παπανδρεου/Παπακωνσταντίνου χρησιμοποιήθηκε πάλι. Ψήφος και δόση ή Θάνατος!
    Και να μη ξεχνάμε τον Μεγάλο τέως Αντιμημονιακό αγωνιστή και λάτρη του Ζαππείου που δήλωσε πριν από την ψηφοφορία με δραματικό τρόπο.» Μέχρι τις 16 Νοεμβρίου έχουμε λεφτά! Μετά τέρμα μισθοί, συντάξεις κλπ κλπ.» Τώρα που διαφαίνεται ότι δεν θα υπάρξει η δόση στο μεταξύ, που θα πάει το πιστόλι;
    Την καλημέρα μου φίλε μου και συγχαρητήρια μου και πάλι για τον έξοχο τρόπο που τοποθετείς τα πράγματα

    • Χριστόφορε σε ευχαριστώ για τα λόγια σου αλλά και το σχόλιο που πραγματικά προβληματίζει. Γιατί να υπάρχουν φανφάρες και κορδέλες χρωματιστές αφού αυτές στηρίζονται σε ξύλινα κι εύθραυστα πόδια που καταρρέουν πολύ εύκολα;

      Το πιστόλι αυτό έχει κάνει μεγάλη ζημιά στη χώρα και νομίζω πως θα συνεχίσει να κάνει ζημιά όσο εμείς καθόμαστε χωρίς ουσιαστική αντίδραση μπροστά στην κάνη του. Εμείς είμαστε που δίνουμε δύναμη κι εμείς είμαστε που την παίρνουμε πίσω, αυτό μοιάζει να το έχουμε ξεχάσει…

      Την καλημέρα μου φίλε Χριστόφορε και να έχεις ένα καλό Σαββατοκύριακο.

      Υ.Γ. To thermoagenda ελπίζω να λειτουργεί απροβλημάτιστα… 😉

  8. Η ευχή σου και ελπίδα σου είναι και δική μου ευχή και ελπίδα, όπως και πάρα πολλών άλλων. Το τι θα γράψει η ιστορία για αυτές τις 153 ψήφους πιθανόν να μην το διαβάσουμε εμείς, αλλά όπως σε τόσα άλλα γεγονότα του παρελθόντος, ρόλο θα παίξει ο ιστορικός και η οπτική του γωνία.
    Όσο για τους θεσμούς ξέρουμε όλοι ότι σήμερα εξυπηρετούν εκείνους που όφειλαν να τους υπηρετούν και την κουστωδία τους……..Και φταίμε και εμείς γι αυτό. Τους αφήσαμε γιατί το τραπέζι μας ήταν γεμάτο……..Τώρα …………….ίσως μέσα σε όλη αυτήν τη συγκυρία να προκύψει κάτι καλό.
    Λες κάπου για δημοψήφισμα για τόσο σοβαρά γεγονότα. Και εγώ θα το ήθελα αλλά νομίζω ότι είναι για προηγμένες πνευματικά κοινωνίες. Το πολύ πολύ να πέφτανε κυβερνήσεις με το πρώτο δημοψήφισμα και να είχαμε κάθε τόσο εκλογές αντιπροσώπων………..Για σκέψου το …….
    Καλησπέρα!

    • Άννα καλησπέρα και συγγνώμη που άργησα να σου απαντήσω.

      Έχεις δίκιο όταν λες πως αδιαφορήσαμε γιατί το τραπέζι μας ήταν γεμάτο. Κλείσαμε τα μάτια μας και σφυρίζαμε αδιάφορα ενώ ταυτόχρονα υποκρινόμασταν πως δεν ακούσαμε κάποιες φωνές που από χρόνια μας έλεγαν πως έτσι όπως πάμε θα καταλήξουμε εδώ που καταλήξαμε. Ίσως τελικά το μεγαλύτερο μερίδιο της ευθύνης να βαρύνει εμάς τους ίδιους.

      Για το δημοψήφισμα έχεις δίκιο, αλλά δε θα πρέπει να έχει λόγο στα σοβαρά ζητήματα ο λαός; Δες ας πούμε την περίπτωση της Σκωτίας. Στο κάτω κάτω, ένας λαός συνειδητοποιημένος και σοβαρός δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από ένα δημοψήφισμα, ούτε νομίζω πως πρέπει σε κάθε τέτοια περίπτωση να τίθεται και ζήτημα εκλογών, απλώς η ήδη υπάρχουσα κυβέρνηση θα πρέπει να εφαρμόσει τη λαϊκή ετυμηγορία. Τώρα αν κάποιος ρωτήσει: Είναι ο ελληνικός λαός συνειδητοποιημένος και σοβαρός; Η απάντηση σηκώνει μεγάλη κουβέντα, αλλά όπως και να έχει η λαϊκή βούληση πρέπει να γίνεται σεβαστή.

      Καλό σου βράδυ και καλή εβδομάδα από αύριο.

  9. Νομίζω ότι πρέπει να καταλάβουμε ότι το πιστόλι δυστυχώς είναι ακόμη στο τραπέζι,είτε μας αρέσει είτε όχι.
    Δυστυχώς καταφέραμε ως χώρα και ως κοινωνία να μην έχουμε πολλές εναλλακτικές λύσεις και δεν μας μένει τίποτα άλλο από το να ελπίζουμε να προκύψει κάτι καλύτερο από τις τελευταίες εξελίξεις.
    Να είσαι καλά!

    • Xristin, το πιστόλι πρέπει να χρησιμοποιείται ως έσχατη λύση και με πολύ μεγάλη προσοχή. Δυστυχώς στην περίπτωσή μας, το δίδυμο ΓΑΠ – Παπακωνσταντίνου το έβγαλαν χωρίς να έχουν ούτε τα κότσια να το χρησιμοποιήσουν ούτε είχαν γνώση πως να το χρησιμοποιήσουν. Κι έτσι γύρισε μπούμερανγκ εις βάρος ενός ολόκληρου λαού που πρέπει τώρα με βίαιο τρόπο να προσαρμοστεί σε έναν καινούριο τρόπο ζωής προκειμένου να διορθωθούν τα λάθη που κάναμε κατά το παρελθόν.

      Καλό σου βράδυ και συγγνώμη για την καθυστέρηση στην απάντηση 🙂

  10. Καλησπέρα Κώστα μου!
    Διαβάζω τις δυο τελευταίες πολύ σοβαρές κοινωνικο- πολιτικές σου αναρτήσεις και δυσκολεύομαι να σχολιάσω… τι να πω; … οι λέξεις, αναμένω, ελπίζω, εύχομαι, υπομένω, επιμένω, δεν με ανακουφίζουν, δίκοπο μαχαίρι η κατάσταση μας…ή μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα…
    Οψόμεθα…

    ΑΦιλιά ! (αυτά είναι τα μόνα σίγουρα!) Α=Αληθινά!

    • Καλή μου μαμ-μάγισσα, όλοι μας υπομένουμε, επιμένουμε και ελπίζουμε για ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά μας. Ίσως όμως όλη αυτή τη συγκυρία να πρέπει να τη δούμε ως μια χρυσή ευκαιρία για να αναθεωρήσουμε τα κακώς κείμενα και να χαράξουμε σε σωστές βάσεις το σχέδιο για το αύριο…

      Οψόμεθα λοιπόν… Σου στέλνω κι εγώ πολλά ΑΦιλιά μαζί με τη συγγνώμη μου για την καθυστέρηση στην απάντηση… είμαι εκτός έδρας 😉

  11. Γράφεις σε ένα σου σχόλιο :
    <>

    Προσυπογράφω !!! Και η ανάρτηση σου σωστή… Ξέρεις κάτι Κώστα…. .
    Κάθε πράξη έχει την αυτονομία της και υπάρχουν όρια να την κριτικάρεις. Άλλες οι αντιδράσεις (όσες υπήρξαν και όσες ΕΠΡΕΠΕ να υπάρξουν) για κάθε μνημόνιο. Με διαφορετικές συνθήκες αναγκών, υποτελείας, εξευτελισμου, όπως θέλεις πες, το κάθε ένα. ,Και πρέπει όλοι να διαφυλάξουμε ότι μπορεί ακόμα να διαφυλαχτεί και να ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΜΕ να διαφυλαχτεί…

  12. Το σχόλιο ποσου που φαγώθηκε…
    ….Για να μην πολυλογώ, ουδόλως με ενδιαφέρει αν οι 153 ή οι υπόλοιποι ψήφισαν με γνώμονα το κοινό καλό, εκείνο που με ενδιαφέρει είναι πως πρέπει να θωρακίσουμε και την κοινωνία αλλά και την πολιτεία από φαινόμενα εκτροπών από το θεσμικό ρόλο που ο καθένας κατέχει και υπηρετεί…..

    • Γιώργο, είμαι σίγουρος ότι ο καθένας από τους 299 που ψήφισαν το έκαναν οι καθένας με γνώμονα το καλό της πατρίδας τους. Εκείνο που πρέπει να γίνει είναι αυτό που λες κι εσύ, ότι πρέπει να διαφυλαχτεί πρέπει να απαιτήσουμε να διαφυλαχτεί. Θεωρώ πως ο Έλληνας μπορεί να υπομένει όσο κι αν τον πιέσουν, ότι έχει αντοχές. Σε εκείνο που πρέπει να δοθεί όμως ιδιαίτερη προσοχή είναι το γεγονός ότι τα ιδιαίτερα εκείνα χαρακτηριστικά που τον διαχωρίζουν από τους υπόλοιπους λαούς και τον κάνουν να διαφέρει, όλοι οι λαοί νομίζω έχουν τέτοια χαρακτηριστικά, θα πρέπει να μην αλλοιωθούν και να μην ισοπεδωθούν στο βωμό της οικονομίας και των χρεών. Με ότι κι αν συνεπάγεται αυτό, νομίζω καταλαβαινόμαστε!

      Καλό σου βράδυ και συγγνώμη για την καθυστέρηση στην απάντηση 🙂

    • Θωμάς
    • 11 Νοεμβρίου 2012

    Η δική μου γνώμη είναι πως δεν πρέπει να απομονώσουμε την πράξη των 153 από μια σταδιακά επιδεινούμενη κρίση που ξεκίνησε εδώ και αρκετά χρόνια (ειλικρινά τώρα σκέφτομαι πως δεν μπορώ να προσδιορίσω τον αριθμό των ετών. 3; 10; 38 όπως λένε κάποιοι βάζοντας στο κάδρο ολόκληρη την μεταπολίτευση; Δεν ξέρω).
    Επίσης δεν ξέρω πώς γίνεται να θωρακίσουμε την κοινωνία και την πολιτεία από φαινόμενα εκτροπών από το θεσμικό τους ρόλο. Αν εννοείς τα δημοψηφίσματα έχω κάποιους ενδοιασμούς, θα περιμένω όμως την απάντησή σου για να τοποθετηθώ.

    • Φίλε μου Θωμά, όπως έχω κάνει σαφές, με την ανάρτησή μου αυτή δε θέλω να κρίνω τι έκαναν οι 153 ή οι υπόλοιποι 146, εκείνο που σχολιάζω είναι το γεγονός ότι οι θεσμοί πια έχουν πάψει να υπηρετούν το κοινωνικό σύνολο κι έχουν στρέψει την προσοχή τους στο να ικανοποιούν ορισμένα μόνο συμφέροντα.

      Αναφέρεσαι στην έναρξη της κρίσης, ίσως και να είναι ακόμα πιο παλιά, από τη μέρα που δημιουργήθηκε το Ελληνικό κράτος, ο ένας κοίταζε να βγάλει τα μάτια του άλλου σ’ αυτή τη χώρα, για να μη μιλήσω για παλαιότερα… Ποιος από τους μεγάλους άντρες αυτής της χώρας αναγνωρίσθηκε στις μέρες του; Οι περισσότεροι είτε θανατώθηκαν είτε εξοστρακίστηκαν – εξορίστηκαν. Από το ιδιαίτερο αυτό χαρακτηριστικό της φυλής μας νομίζω ότι προέρχονται όλα τα δεινά αλλά και η σημερινή μας κατάσταση (Οι δεξιοί κοίταξαν να βολέψουν τους δικούς τους, οι κεντρώοι το ίδιο, οι αριστεροί ζουν στον κόσμο τους χωρίς ουσιαστική αντιπολίτευση, τι περιμένεις;)

      Οι ερωτήσεις και τα σχόλιά σου με χαροποιούν ιδιαίτερα γιατί μου δίνουν την ευκαιρία να αναπτύξω περαιτέρω το σκεπτικό μου. Η θωράκιση της κοινωνίας και των θεσμών ξεκινάει από το άτομο. Από τον καθένα μας προσωπικά. Και πως γίνεται αυτό; Με απλά πράγματα, από το να μην πετάμε το αποτσίγαρο στο δρόμο μέχρι να απαιτούμε απόδειξη από τον υδραυλικό. Από το να εργαζόμαστε ειλικρινά και να μην κοιτάμε πως να λουφάρουμε μέχρι να γυρίσουμε την πλάτη στους πολιτικούς που με πλάγιους τρόπους προσπαθούν να υφαρπάξουν την ψήφο μας. Μιλούσα πριν λίγο καιρό με έναν Έλληνα που ζει στη Σουηδία και μου είπε πως είναι πολύ μεγάλη προσβολή να σκεφτείς καν, όχι να δώσεις(!), φακελάκι σε γιατρό, ενώ εδώ συμβαίνει το αντίθετο. Αν όλοι μας σταματούσαμε αυτή την πρακτική το φαινόμενο της διαφθοράς σε όλους τους τομείς θα εξαφανιζόταν, γιατί δεν είναι μόνο αυτός που τα παίρνει, είναι κι αυτός που τα δίνει υπεύθυνος για τη διαιώνιση αυτού του παθογενούς συστήματος που τελικά πέφτει και βαρύνει τα κεφάλια όλων μας. Μετά είναι η οικογένεια η οποία μπορεί να θωρακίσει τους θεσμούς. Ξέρεις πόσο κακό κάνει η νοοτροπία που καλλιεργούμε στα παιδιά μας; Αυτή του ‘δε βαριέσαι’, του ‘τι σε νοιάζει για τον άλλο, κοίτα εσύ να βολευτείς’ κλπ; Όταν η οικογένεια καλλιεργήσει την υπευθυνότητα στο παιδί, τότε η κοινωνία έχει μεγάλες ελπίδες για να αλλάξει. Ύστερα είναι το σχολείο, ο κοινωνικός περίγυρος και τέλος αυτό που λέμε πολιτεία. Είναι πράγματα που τα έχουμε συζητήσει πολλές φορές Θωμά και νομίζω ότι θα ήταν περιττό να αναφερθώ ξανά γιατί θα γίνω κουραστικός.

      Όσον αφορά στο δημοψήφισμα που αναφέρθηκες, σε παραπέμπω στην απάντησή μου στην Άννα πιο πάνω. Όπως και να έχει, είναι ένα εργαλείο πάντως στα χέρια της δημοκρατίας και αυτή η φοβία που μας έχουν καλλιεργήσει ακόμα και στο άκουσμά του νομίζω ότι δεν δικαιολογείται.

      Θα περιμένω την τοποθέτησή σου.

      Καλό σου βράδυ φίλε μου Θωμά.

  13. Απορώ αν το διάβασε κανείς…Προφανώς και δεν υπήρχε περίπτωση να μην περάσει..στην Ελλάδα ζούμε..σε μια Ελλάδα που αντί να καταφέρουμε να την αλλάξουμε μας αλλάζει η ίδια μέρα με την μέρα..
    το μόνο που μένει είναι να ελπίζουμε..
    καλό σου βράδυ!

    • Πράγματι, αντί να καταφέρουμε να αλλάξουμε την Ελλάδα, αλλάζει εκείνη εμάς. Πολύ εύστοχο αυτό που έγραψες και νομίζω πως αντανακλά την πραγματικότητα της φυλής μας. Όπως και πολλά άλλα ζητήματα, έτσι κι αυτό, η σημερινή μας κατάσταση, νομίζω πως είναι θέμα παιδείας πρωτίστως, η οποία δεν είναι έτσι όπως πρέπει να είναι και μας έχει κάνει να αποκτήσουμε μεγάλες ανοχές σε παθογενή φαινόμενα. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά…

      Την καλημέρα μου.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: