Χρώματα, γεύσεις, απορίες κι άλλα παιχνίδια του μυαλού…

Αναρωτιέμαι καμιά φορά γιατί πιστεύω πως το τάδε χρώμα είναι καλύτερο από το άλλο. Γιατί το τάδε φαγητό μου αρέσει περισσότερο από το δείνα. Γιατί επιλέγω να συμπεριφέρομαι έτσι κι όχι αλλιώς. Γιατί ο χαρακτήρας μου είναι αυτός και όχι κάποιος άλλος. Γιατί, κι άλλο γιατί, και μερικά ακόμα στην ατελείωτη ουρά…

Και μετά αναρωτιέμαι αν μπορώ να δώσω αντικειμενική απάντηση στα ερωτήματα που γυρίζουν στο μυαλό μου, γιατί είναι δεδομένο πως η απάντηση πάντα θα εξαρτάται από το χρώμα που μου αρέσει, από το φαγητό που αγαπώ κι από το χαρακτήρα που υπάρχει μέσα μου και με διαφεντεύει, άρα δεν μπορεί να είναι αντικειμενική. (Εκτός κι αν το υποκειμενικό είναι τέτοιο μόνο για τους άλλους και την οπτική τους γωνία αλλά για τον καθένα μας ατομικά είναι αντικειμενικό! Σε μια τέτοια περίπτωση μπορεί η απάντηση να είναι αντικειμενική…)

Άραγε, αυτός ο χαρακτήρας είναι που ρωτάει τούτες τις ερωτήσεις ή κάποιο κρυφό μέρος της λογικής μου που θέλει να αντισταθεί στο είναι μου και να επαναστατήσει επειδή είναι κλειδωμένο κάπου βαθιά κι αποζητά το φως; Τελικά είμαι ότι πιστεύω πως μου αρέσει και πως είναι σωστό ή απλώς αυτό είναι το περιτύλιγμα μιας όψης και μιας πλευράς μου που πρεσβεύει τα ακριβώς αντίθετα; Είναι τρομακτικό ένα τέτοιο ενδεχόμενο! Από την άλλη, αν η πίστη μου σε κάτι είναι αληθινή γιατί πρέπει να το υπενθυμίζω και να το λέω στον εαυτό μου διαρκώς, μήπως για να πεισθώ ότι η άλλη πλευρά δεν υπάρχιε; Ή μήπως για να το πιστέψει κι εκείνο το κάτι με τη διαφορετική άποψη και πίστη, που είναι κλειδωμένο βαθιά, πολύ βαθιά,δια της συνεχούς επανάληψης;

Τελικά πάντα καταλήγω πως μου αρέσει το πράσινο χρώμα. Εκείνο που δεν μπορώ όμως να καταλήξω ποτέ, είναι αν το πράσινο μου αρέσει, αν δηλαδή, για να ακριβολογώ, αρέσει σε εμένα που κρύβομαι κάπου βαθιά ή σε εμένα που κοιτάζω στον καθρέφτη, στο περιτύλιγμα που βλέπει η κοινωνία σε εμένα; Και τελικά, ο καθρέφτης μου δείχνει μόνο ότι υπάρχει απ’ έξω ή τα μάτια μου φανερώνουν και το μέσα; Αυτά τα ίδια μάτια που κοιτάζουν το πράσινο και τους αρέσει πολύ… Ή μήπως όχι; Γι’ αυτό λοιπόν αναρωτιέμαι καμιά φορά γιατί πιστεύω πως το τάδε χρώμα είναι καλύτερο από το άλλο…

Advertisements
    • GiP
    • 26 Σεπτεμβρίου 2012

    Ανάρτηση προσωπική και σίγουρα όχι από τις συνηθισμένες. Αυτά τα «γιατί» και μερικά ακόμα βασανίζουν τον άνθρωπο από τότε που δημιουργήθηκε.
    Αντικειμενική απάντηση στα «γιατί» σου όπως και σε όλα τα «γιατί» αυτού του είδους, δεν νομίζω πως υπάρχει. Ακόμα και ανάλογα με τη διάθεση μας μπορεί να απαντήσουμε διαφορετικά καμιά φορά.

    ΥΓ. ΑΣΧΕΤΟ : Αυτό το like με τα 5 αστεράκια, πως μπορώ να το βάλω και εγώ στο δικό μου μπλογκ ; Μου αρέσει πολύ. Και αποφεύγεις FB, Twitter και δεν συμμαζεύεται.

    • Γιώργο, πράγματι, ανάλογα με τη διάθεση έρχεται και η απάντηση!

      Το κείμενο μου ήρθε αυτούσιο στο κεφάλι εχτές όπως καθόμουν κι έκανα μια δουλειά στον υπολογιστή. Για να σου πω την αλήθεια, ούτε που κατάλαβα το γιατί, μάλλον κάτι λειτουργούσε στο πίσω μέρος του μυαλού μου ασυνείδητα! Στην αρχή είπα να μην το δημοσιεύσω, αλλά τελικά άλλαξα γνώμη. Καμιά φορά κι αυτές οι ενδόμυχες σκέψεις έχει ενδιαφέρον να τις μοιράζεσαι!

      Την καλημέρα μου.

      Υ.Γ. Τα πέντε αστέρια δεν τα έβαλα εγώ, τα έχει από μόνη της η WordPress. Στο blogger που είναι το δικό σου ιστολόγιο δεν ξέρω πως μπορείς να τα βάλεις αλλά από μια σύντομη έρευνα που έκανα έπεσα εδώ. Νομίζω ότι υπάρχουν στο blogger αλλά πρέπει να τα ενεργοποιήσεις από τον πίνακα ελέγχου. Δοκίμασέ το και θα φωνάξω την Κάρυ για να βαθμολογήσουμε παρέα, χα, χα, χα… 🙂

  1. Πολλά ερωτήματα και υπαρξιακές απορίες που υποδηλώνουν μια παροδική σύγχυση, η οποία αφορά την αδυναμία σου στο να προσαρμοστείς στην νέα εποχή. Κατά βάθος εύχεσαι να ήταν ακόμα καλοκαίρι, σου λείπει ξεγνοιασιά, οι διακοπές κτλ. Και σίγουρα όλα αυτά τα αναπάντητα «γιατί» που έχουν ως παραλήπτη και ως αποστολέα το ίδιο πρόσωπο δηλαδή τον εαυτό σου, πηγάζουν από την παιδική σου ηλικία. Κάτι τέτοιο φαντάζομαι θα σου απαντούσε κάποια ψυχολόγος! 😛 χαχα
    Anyway…
    Εγώ πιστεύω πως αυτές οι εσωτερικές αναζητήσεις, τα διλήμματα στα χρώματα και στα φαγητά, στους ανθρώπους και στα έπιπλα, και στο κάθε τι τριγύρω, υπάρχουν γιατί η ψυχή είναι η ζωντανή. Δεν συμβιβάζεται, δεν ησυχάζει, ψάχνει συνεχώς κάτι καινούριο, κάτι διαφορετικό για να ικανοποιείται και συνεχίζει. Θέλει να μαθαίνει, χωρίς όρια και στασιμότητες. Σαν ένα μικρό παιδί που ανακαλύπτει την ζωή.
    Χωρίς όμως αυτά τα παιχνίδια του μυαλού σκέψου πόσο μονότονη και επίπεδη θα ήταν η ζωή.
    Όμορφη ανάρτηση! Καλό βραδάκι Κώστα!

    • Όταν θα πάω στον ψυχολόγο πάντως θα του πω όλη την αλήθεια: Μικρό με έδερνε ο μεθύστακας πατέρας μου στις 3 κάθε πρωί που γύριζε, έτσι για να πάει καλά η ημέρα. Η μάνα μου με άφηνε νηστικό μέρες ολόκληρες κι από τον υποσιτισμό έγινα 112 κιλά. Τώρα που έφυγα από το πατρικό μου, ευτυχώς με δέρνει η γυναίκα μου κι έτσι νιώθω πολύ οικεία στο νέο μου σπίτι. Κατά τα άλλα όλα πάνε τέλεια στη ζωή μου. Χα, χα, χα… 🙂 🙂 🙂

      Μαρίνα, όπως είπα και στο Γιώργο (GiP) πιο πάνω, το κείμενο ήρθε αυθόρμητα στο μυαλό μου κι αποφάσισα να το δημοσιεύσω. Ίσως να έχεις δίκιο για το γεγονός ότι δεν μπορώ να προσαρμοστώ στη νέα εποχή, ίσως πάλι να μην έχει αυτό καμία σχέση. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, έτσι δε λένε;

      Την καλημέρα μου κι ευχαριστώ για το πολύ ευαίσθητο σχόλιό σου 🙂

  2. αντικειμενική απάντηση δεν νομίζω να πάρεις ποτέ σε αυτά τα γιατί που σε βασανίζουν…ακόμα και σε κάτι τόσο απλό…γιατί μου αρέσει το πράσινο χρώμα και αν τελικά αρέσει σε εμένα ή σε κάτι που βρίσκεται βαθιά μέσα μου…περίεργο πράγμα αυτές οι σκέψεις..μερικές φορές νομίζω δεν οδηγούν πουθενά…
    την καλησπέρα μου!

    • Έτσι είναι, αυτές οι σκέψεις συνήθως δεν οδηγούν πουθενά, αλλά κάνουν κάτι άλλο εξίσου χρήσιμο νομίζω. Δίνουν στο μυαλό τη βεβαιότητα ότι μπορεί να σκεφτεί ορθολογικά, κάτι σαν βαθμονόμησή του, calibration που λένε και οι Άγγλοι! (Λες να έχω αποσυντονιστεί και να χρειάζομαι ρύθμιση; χα, χα, χα… 😉 )

      Την καλημέρα μου.

  3. Γιατί επιστρέφω πίσω για να διαβάσω Τελευταίο και να μάθω τα νέα και τις σκέψεις του?
    Γιατί αντικειμενικά είναι ενδιαφέρων μπλόγκερ κρατά πάντα μια αισιόδοξη στάση στην ζωή του χρωματίζοντας και τις πιο σκούρες γωνίες με το πράσινο χρώμα της ελπίδας!
    Γι’αυτό αγαπώ Τελευταίο κι’εγώ και όλοι οι σταθεροί φίλοι και αναγνώστες του! 😉

    Y..Γ Μη του πεις πώς μπαίνουν τα αστεράκια…θα μας μουρλάνει εντελώς, γιατί τότε δεν θα του αρκούν τα σχόλια θα ζητά και την αστεράτη διαβάθμιση της αξιολόγησής μας! Δεν φτάνει που κάνουμε μισή ώρα να μπούμε στο μπλόγκ του απο τις προειδοποιήσεις του ακατάλληλου δι’ανηλίκους περιεχόμενο(?!) θάχουμε και αστέρια τώρα?

    • Νάτην ξανά η αγέρωχη Καρυάτιδα με το γλυκό το λόγο! Τι να πω; Τι θα μπορούσα να πω; Ένα τεράστιο ευχαριστώ από το βάθος της καρδιάς μου. Μας λείπεις πάντως, να το ξέρεις, σε όλους εμάς που σε αγαπάμε.

      Στον GiP αρμόζουν τα αστέρια κι ας έχει προειδοποιήσεις για το περιεχόμενο. Σκέψου μόνο τούτο: Όταν γράφει ιστορίες με ακατάλληλο περιεχόμενο θα του βάζουμε τόσα αστέρια όση και η ποσότητα των ορμονών(!!!) που θα κυκλοφορεί στο αίμα μας μετά την ανάγνωση… 😉 Οπότε πάνω από τα αστέρια θα βάλει την ένδειξη: «Ορμονόμετρο», χα, χα, χα…. 🙂 🙂 🙂

    • GiP
    • 27 Σεπτεμβρίου 2012

    Στρίγγλω !! Παπαπα κακία ! Μίσος !
    Θα σε καταδικάσω σε θάνατο με Λουκουμόσκονη !!!

    ΧΑΧΑΧΑ

    ΥΓ Και μη το συνεχίσουμε εδώ και του το κάνουμε American bar !!!
    xaxaxa (americanika)

    • Γιώργο, λίγη προσοχή παρακαλώ με τη λουκουμόσκονη γιατί δεν ξεκολλάει εύκολα, χα, χα, χα… 😉

  4. καλημέρα
    σωστές σκέψεις .. σωστοί προβληματισμοί…όλοι κάποτε το παθαίνουμε και γω κάποιες φορές αναρωτιέμαι για κάποια πράγματα

    • Καλό είναι καμιά φορά να κάνουμε τέτοιες ερωτήσεις, αν μη τι άλλο, σκεφτόμαστε άρα υπάρχουμε!

      Την καλημέρα μου.

    • ο δείμος του πολίτη
    • 27 Σεπτεμβρίου 2012

    Είπαμε, άλλο να σε πιάνουν υπαρξιακές αναζητήσεις κι άλλο τρελές ερωτήσεις…
    Εγώ λατρεύω τα καθαρά χρώματα (κόκκινο, μπλε, μαύρο και λευκό). Το πράσινο δε μου αρέσει, το βρίσκω υπερβολικά γήινο, υπερβολικά φυσικό, το καφέ μια μαυροκόκκινη απομίμηση ξεπαραμένου αίματος (νεκρικό εντελώς), και το κίτρινο υπερβολικά φωτεινό (τόσο φωτεινό που σκοτώνει την ίδια τη ζωντάνια του), άσε που είναι το χρώμα της τρέλας. Λες να αρχίσω να φορώ κίτρινα ρούχα;

    • Δήμο, λες να τρελάθηκα, χα, χα, χα… Τις προάλλες συζητούσα με μια φίλη μου γιατρό. Τη ρωτάω σοβαρός σοβαρός:
      «Ζέτα, μπορείς να γράψεις ψυχοφάρμακα;»
      Έκπληκτη εκείνη μου απαντά: «Έχεις κάποιο πρόβλημα;»
      Της λέω: «Πρέπει να έχω εκείνο το σύνδρομο που νομίζει κανείς ότι τον καταδιώκουν», πάντα σοβαρός και κοιτώντας πότε πάνω και πότε κάτω, αποφεύγοντας να την κοιτάξω στα μάτια. Εκείνη σάστισε και σώπασε. Οπότε μετά από λίγο συνεχίζω και της λέω: «Νομίζω ότι με κυνηγάει η Εφορία, η ΔΕΗ, τα χαράτσια, οι δόσεις…». Γελάσαμε και οι δυο, αλλά στο σπίτι ο λογαριασμός της ΔΕΗ με περίμενε κολλημένος με το μαγνήτη πάνω στο ψυγείο…

      Ωραία χρώματα σου αρέσουν, η αλήθεια είναι πως κι εμένα το άσπρο και το μαύρο είναι οι αδυναμίες μου, μαζί βέβαια με το πράσινο που με ηρεμεί!

      Την καλημέρα μου και μακριά από κίτρινα ρούχα, θα προτιμούσα άσπρα με μεγάλα μανίκια, ξέρεις, εκείνα που δένουν στην πλάτη, χα, χα, χα… 🙂

        • ο δείμος του πολίτη
        • 27 Σεπτεμβρίου 2012

        Λες, ε; Κι εγώ έχω τέτοια μπλούζα… Περιμένω να μεγαλώσω για να μου κάνει…

        • 🙂

  5. Κώστα αυτές οι «ενδοσκοπήσεις» είναι πολύ μεγάλη τροφή για την διαδρομή μας στον ένα και μοναδικό δρόμο που έχουμε στην ζωή μας.
    Σε τούτο το στρατί πολλοί μα πάρα πολλοί από μας βαδίζουμε φορώντας μια μάσκα χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε. Καμιά φορά ίσως, κάτι, μπορεί να μας κάνει να αντιληφθούμε το ξένο πρόσωπο που φορούσαμε για χρόνια και ίσως προλάβουμε να ζήσουμε αληθινά.
    Ο πατέρας μου ο μακαρίτης, έζησε την ζωή ενός άλλου. Μόνο λίγο πριν το τέλος τον είδα μια φορά να γελάει και να φωτίζεται το πρόσωπό του. Εκείνη την στιγμή, τα λίγα εκείνα δευτερόλεπτα είδα τον αληθινό Ηλία. Τον κύριο δηλαδή με το σοβαρό σχεδόν αγέλαστο πρόσωπο ή με το τυπικό χαμόγελο και τα αμέτρητα «πρέπει», «δεν κάνει» , «δεν επιτρέπεται» που τόσα χρόνια ήξερα για πατέρα μου.
    Γράφεις στο «ενδοσκόπιο σου»:
    Τελικά είμαι ότι πιστεύω πως μου αρέσει και πως είναι σωστό ή απλώς αυτό είναι το περιτύλιγμα μιας όψης και μιας πλευράς μου που πρεσβεύει τα ακριβώς αντίθετα; Είναι τρομακτικό ένα τέτοιο ενδεχόμενο!
    Είναι όντως τρομακτικό. Όμως τούτη η βουτιά μέσα σου έτσι όπως την έκανες και την δημοσιοποίησες, θα σου μάθει πολλά πράγματα για σένα. Δεν θα γίνεις βέβαια «παντο-εαυτο-γνώστης» αλλά τουλάχιστον ορισμένα «φρεναρίσματα» ή «πατήματα γκαζιού» θα ξέρεις ποιος τα κάνει…εν μέρει. Αλλά είναι ο δρόμος σου γεμάτος πηγές με δροσερό νερό, μην τις προσπερνάς. Στάσου κι απόλαυσε τον καθαρό αέρα της ψυχής σου και την δροσιά της ύπαρξής σου.
    Καλή σου μέρα Κώστα. Σε τάραξα σήμερα αλλά με τσίγκλησε πολύ το θέμα!

    • Χριστόφορε δε με τάραξες καθόλου, το αντίθετο ακριβώς θα έλεγα. Κι η προτροπή σου να μην προσπερνώ τις πηγές με το δροσερό νερό είναι κάτι το οποίο δεν είχα κατά νου, οπότε πολύ καλά έκανες και μου το υπενθύμισες.

      Την καλημέρα μου.

    • Νέστορας
    • 27 Σεπτεμβρίου 2012

    τα είπαν (σχεδόν) όλα οι προηγούμενοι… ασυνήθιστες και περίεργες οι σκέψεις σου Κώστα 🙂 το ξέρεις ήδη πως για μένα είναι το κόκκινο… πάντως έχει αρκετό ενδιαφέρον να παρατηρήσεις τις προτιμήσεις των ανθρώπων που βλέπεις και συναναστρέφεσαι, ίσως μάλιστα να ανακαλύψεις και κάποιο πάττερν από πίσω… 😉

    • Πράγματι, οι σκέψεις μου είναι ασυνήθιστες, αλλά όχι για μένα, απλώς δεν έχω γράψει ξανά κάτι αντίστοιχο εδώ, στο ιστολόγιό μου.

      Την καλησπέρα μου 🙂

  6. Αν σου πω ότι εμένα μου φάνηκε πολύ πρωτότυπη ανάρτηση αυτή η ενδοσκόπηση σου , και μου άρεσε γιατί μου έδειξε ένα κομμάτι του εαυτού σου που δεν γνώριζα, τι θα μου πεις?
    Παρόλα αυτά δεν νομίζω ότι κάποιος μπορεί να σου απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα «Γιατί μου αρέσει αυτό και όχι αυτό?» , παρά μόνο ο εαυτός σου . Βλέπεις αγαπητέ, ο καθένας μας έχει μπει σε τέτοιου είδους ή σε περίπου τέτοιου είδους ενδοσκοπήσεις , οι οποίες παρεμπιπτόντως μας βοηθάνε να καταλάβουμε ή να ανακαλύψουμε περισσότερα πράγματα για εμάς τους ίδιους, πράγματα που ήταν βαθιά μέσα μας και δεν τα γνωρίζαμε, και που για τον καθένα μπορεί να είναι ίδια τα ερωτήματα αλλά διαφορετικές οι απαντήσεις.
    Βλέπεις …περί ορέξεως κολοκυθόπιτα…

    PS . Παρεμπιπτόντως το δικό μου αγαπημένο χρώμα είναι το μπλε 🙂
    Σε φιλώ γλυκά.

    • Μελίτα, για την πρώτη σου ερώτηση τι θα μπορούσα να πω; Μάλλον να χαμογελάσω πλατιά… 😉

      Αυτές οι ενδοσκοπήσεις είναι καμιά φορά χρήσιμες για να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας, θα συμφωνήσω σε αυτή σου τη σκέψη. Άλλωστε ποιος είναι ο καταλληλότερος να μιλήσει για εμάς τους ίδιους παρά αυτό που βρίσκεται μέσα μας!

      Την καλημέρα μου 🙂

    • Θωμάς
    • 27 Σεπτεμβρίου 2012

    Μα φυσικά και είναι τρομακτικό το ενδέχόμενο, φίλε Κώστα. Γι’ αυτό είμαι της γνώμης να αφήνουμε τους κρυμμένους σκελετούς στο ντουλάπι. Τι τα θες και τα σκαλίζεις; Για φαντάσου αυτός ο καταπιεσμένος εαυτός να θέλει να μοιάσει του Τρύφωνα Σαμαρά για παράδειγμα!! Και δε μιλάω εννοείται μόνο για την κομμωτική τέχνη. Α, όχι, με τίποτα, μια χαρά είμαστε όπως είμαστε, κι ας μείνουν για πάντα κλειδωμένες οι όποιες διαφορετικές απόψεις.

    • Μωρέ ο Τρύφωνας Σαμαράς καλός είναι, με τον Αντώνη αν έμοιαζα θα ήμουν δυστυχής, χα, χα, χα… 🙂 🙂 🙂

      Η αλήθεια είναι ότι γέλασα μόλις διάβασα το σχόλιό σου αλλά αμέσως μετά συνειδητοποίησα πως αν υπάρχει πράγματι η πιθανότητα να κρύβουμε μέσα μας κάποιον άλλον, αυτό θα ήταν όχι μόνο τρομακτικό αλλά θα είχε και πολύ μεγάλες συνέπειες κατά πάσα πιθανότητα…

      Την καλημέρα μου Θωμά.

      Υ.Γ. Πάω τώρα να αφήσω ελεύθερο τον ποιητή που κρύβω μέσα μου, χα, χα, χα… 😉

  7. Καλησπέρα. Πιστεύω οτι όλα τα ερωτήματα (τέτοιου είδους) που θέτεις/θέτουμε δημιουργούνται καθαρά και μόνο από την «αγωνία» που έχουμε κατά πόσο/πως θα «κριθούν» από τους άλλους.
    Εάν πάψουμε να ενδιαφερόμαστε για την γνώμη των άλλων για τα «γούστα» μας, τότε πιστεύω οτι δεν θα έχουμε τέτοιου είδους ερωτήματα προς/από τον εαυτό μας.

    • Kalitere, ίσως και να έχεις δίκιο στην οπτική με την οποία εκλαμβάνεις τα ερωτήματα αυτά, αλλά η αφορμή η οποία με οδήγησε στις σκέψεις αυτές δεν είχε καμία σχέση με τους άλλους. Ήταν καθαρά ένας διάλογος με τον εαυτό μου και τίποτα άλλο, δεν είχε να κάνει κάτι με οποιονδήποτε τρίτο. Στο βάθος όμως ενδέχεται και να έχεις δίκιο, χρειάζεται κι άλλη σκέψη για να το διασαφηνίσουμε αυτό όμως.

      Την καλησπέρα μου.

  8. Ομολογώ πως μερικές προτάσεις τις διάβασα δύο φορές. Αλλά πιστεύω πως ήταν εντελώς αυθόρμητη ανάρτηση κι αυτές για μένα έχουν την γλύκα. Ιδιαίτερα όταν μία καθολική απάντηση είναι αδύνατη αλλά τα ερωτήματα υπενθυμίζουν ή μαθαίνουν στον κάθε έναν από εμάς ζητήματα που ίσως δεν είχαμε σκεφτεί πριν. For the record μ΄ αρέσει το άσπρο και το μαύρο, Βέβαια κάποιοι λένε πως αυτά δεν είναι χρώματα. Εγώ θεωρώ πως είναι αφού μόνο αυτή την ιδιότητα μπορείς να τους δώσεις. (Βλέπεις σε τι διαδικασία με βάζεις;) 😀

    Tην καλημέρα μου, καλώς σε ξαναβρήκα..!

    • Πράγματι, η ανάρτηση αυτή ήταν τελείως αυθόρμητη! Όπως ήρθε στο μυαλό μου έτσι αποτυπώθηκε και στο ιστολόγιο, χωρίς καμία διόρθωση ή εξωραϊσμό.

      Το μαύρο και το άσπρο αρέσουν και σε μένα, αρκεί να βρίσκονται και τα δυο μαζί, ποτέ το ένα μόνο του!

      Μας έλειψες… αλλά να περνάς καλά εκεί που είσαι 🙂

      Την καλημέρα μου.

  9. Φαντάζομαι να μην σου αρέσουν και τα πράσινα άλογα!
    Καλά, ένα κρύο αστείο ήταν ελπίζω να μην πρασινίσεις από το κακό σου!

    • Μπα, μου αρέσουν τα πράσινα άλογα, αλλά που να τα βρεις; Εσύ που είσαι γιατρός, μήπως θα μπορούσες να μου γράψεις κάτι για να βλέπω πράσινα άλογα; Νομίζω ότι θα είναι καλύτερα από το να βλέπω μαύρους λογαριασμούς της ΔΕΗ και κατάμαυρες ειδοποιήσεις από την δυσ- (συγγνώμη) Εφορία…

      Την καλημέρα μου.

  10. Αύριο 30 του Σεπτέμβρη έχουμε πανσέληνο και ως γνωστόν αυτή επιδρά στο ορμονικό μας σύστημα τρις μέρες πριν και τρις μέρες μετά…
    Έτσι εξηγεί η μαμ-μάγισσα σου τις αντιδράσεις σου με χρώματα και αρώματα… μη το ψάχνεις, περαστικό είναι! 😉
    Πάντως σου έκανα και εγώ ένα κλικ για να σου δώσω δύναμη!

    Ευτυχώς που η Κάρυ εμφανίζεται και εδώ έτσι έχουμε νέα της (για να δούμε πόσο θ’ αντέξει ακόμα) χαχα!

    ΑΦιλιά και καλή πανσέληνο! 🙂

    • Τώρα λοιπόν εξηγούνται όλα… Κι όχι τίποτα άλλο, έχω και κάποιες δουλειές που κάνω, τις οποίες συνήθως λατρεύω να τις κάνω, αλλά τις τελευταίες ημέρες τις βλέπω κι αυτές με μισό μάτι! Υπομονή λοιπόν μέχρι τις 3 του Οκτώβρη για να επανέλθω στην κανονική μου κατάσταση!

      Βάζω στοίχημα ότι μέχρι το τέλος του Οκτώβρη η Κάρυ θα έχει επιστρέψει… 😉

      Πολλά ΑΦιλιά και καλή πανσέληνο επίσης!

    • flora
    • 30 Σεπτεμβρίου 2012

    Είναι πολύ δύσκολο να δώσεις απαντήσεις σε τέτοια ερωτήματα.
    Καλύτερα να δεχτείς ότι τα χρώματα που αγαπάς θα είναι πολλά και θα εναλλάσονται ανάλογα με τις αλλαγές της ζωής σου, του κεφιού σου, του περίγυρου σου.
    Τι νομίζεις πως είναι ο άνθρωπος. Ίσως το ζώο που αλλάζει τα περισσότερα χρώματα ανάλογα με το περιβάλλον του.

    • Πράγματι είναι πολύ δύσκολο, ίσως αδύνατο θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος. Παρόλα αυτά, η εκπληκτική αυτή ικανότητα του νου να μπορεί να θέτει τέτοια ερωτήματα ίσως αποτελεί από τη μια μεριά απόδειξη ότι υπάρχουμε κι από την άλλη την ανάγκη του να μη στέκεται μόνο στα απλά και τα τετριμμένα.

      Εξαιρετική η τελευταία σου παρατήρηση ότι ο άνθρωπος είναι το ζώο που αλλάζει (όχι μόνο) χρώματα ανάλογα με το περιβάλλον του! Είναι ένα θέμα που σηκώνει μεγάλη συζήτηση…

      Καλό σου βράδυ 🙂

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: