Η επίφαση της Αριστεράς στην Ελλάδα.

Η Αριστερά ως ιδεολογία πρεσβεύει, σε θεωρητικό τουλάχιστον επίπεδο, αξίες όπως η ισότητα, η ανθρωποκεντρική θεώρηση όλων των εκφάνσεων της ζωής, η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η απόρριψη του ρατσισμού, του εθνικισμού αλλά και του θρησκευτικού φανατισμού. Θέλει δε κεντρικό ρόλο του κράτους στην οικονομία με περιορισμό της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, τουλάχιστον σε τομείς που θεωρεί σημαντικούς, όπως η ενέργεια, η υγεία, η παιδεία, οι υποδομές και μια σειρά άλλων συστατικών μερών του. Εφαρμόζονται όμως όλα αυτά τα πιστεύω της Αριστεράς από την ίδια την Αριστερά;

Εξαιρώντας την άκρα αριστερά, η οποία ως άκρο δεν μπορεί να προσφέρει κάτι θετικό στην κοινωνία παρά μόνο ένα όριο, μια άκρη που προσδιορίζει που τελειώνει το πολιτικό οικοσύστημα και τίποτα άλλο, κι εστιάζοντας στην Αριστερά που εκπροσωπείται στη Βουλή, το μόνο που μπορεί κανείς εύκολα να διαπιστώσει είναι το γεγονός ότι σε καθημερινή βάση και πρακτική ισχύει το κοινώς κατά το λαό λεγόμενο, «Δάσκαλε που δίδασκες…». Όταν για παράδειγμα το ΚΚΕ απολύει τους εργαζόμενους που είχε στις ανώνυμες εταιρείες του ή στα ΜΜΕ ιδιοκτησίας του λέγοντας δια στόματος της Γενικής του Γραμματέως πως «δεν ήταν μέλη του κόμματος» φανερώνει αν όχι έντονο ρατσισμό, καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τη στιγμή που το ίδιο το ΚΚΕ κατακεραυνώνει τους «κεφαλαιοκράτες»  που απολύουν προσωπικό από τις επιχειρήσεις τους, χωρίς καν να κάνει τον κόπο να ρωτήσει αν οι επιχειρήσεις αυτές μπορούν να ανταπεξέρθουν στις άσχημες οικονομικές συνθήκες που διαμορφώθηκαν τα τελευταία χρόνια στη χώρα. Κάνει λόγο για άρση των επαχθών μέτρων που έχουν επιβληθεί στην ελληνική κοινωνία, στην ελληνική οικογένεια, στους εργαζόμενους κι από την άλλη τα εφαρμόζει σκληρότερα στους ίδιους της τους υπαλλήλους. Δεν είδε κανείς ούτε το ΣΥΡΙΖΑ ούτε το ΠΑΜΕ ούτε καμία άλλη αριστερή κίνηση να συμπαρασταθεί στους απολυμένους πχ. της ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗΣ.Η Αριστερά μιλάει για σεβασμό των δικαιωμάτων των μεταναστών και προστασία των κατατρεγμένων αυτών ανθρώπων χωρίς όμως να αντιπροτείνει κανένα εφαρμόσιμο και ρεαλιστικό μέτρο για τη διαχείριση της πραγματικά εξαιρετικά λεπτής αυτής κατάστασης. Στα σχέδιά της είναι η απόκτηση ξανά από το κράτος επιχειρήσεων που το μοναδικό πράγμα που έκαναν ήταν να φορτώνονται διαρκώς με προσωπικό προκειμένου να εξαργυρωθούν οι προεκλογικές «δεσμεύσεις» των βουλευτών καθιστώντας έτσι τις παρεχόμενες από αυτές υπηρεσίες πανάκριβες κι αναποτελεσματικές. Γιατί, αναρωτιέται κανείς, να επανέρθει ξανά υπό τον κρατικό έλεγχο μια επιχείρηση που όσο βρισκόταν υπό τον κρατικό έλεγχο μόνο παθογενείς καταστάσεις δημιουργούσε; Και γιατί να εκλαμβάνεται ο ιδιώτης επιχειρηματίας de facto ως κάτι κακό κι επιλήψιμο; Γιατί πρέπει το κράτος να τα κάνει όλα; Και τι πάει να πει κράτος; Αυτός ο δυσκίνητος μηχανισμός που αποτελείται από υπαλλήλους που είτε δεν έχουν όραμα για τη δουλειά και το μέλλον τους είτε απλώς τους απαγορεύουν να ονειρεύονται το μέλλον;

Αλλά η μεγαλύτερη παθογένεια της Αριστεράς είναι το γεγονός ότι ασκεί πολιτική μόνο για να ασκεί πολιτική! Δε θέλει και δεν έχει τα κότσια να κυβερνήσει. Μοιάζει με το σκύλο που μόνο γαβγίζει αλλά δε δαγκώνει, όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση που εξετάζουμε το κακό είναι πολύ μεγαλύτερο καθώς η ακινησία και η ατολμία αυτή έχει αντίκτυπο και μάλιστα σοβαρό στην κοινωνία. Οι κυβερνώντες τούτη τη χώρα γνώριζαν πάντα πως από τα αριστερά τους ήταν ασφαλείς καθόσον ο πολιτικός αυτός χώρος το μόνο που έκανε τόσα χρόνια ήταν να παίζει την ίδια κασέτα ξανά και ξανά με αποτέλεσμα να την ακούνε μόνο τα διατεταγμένα γι’ αυτή τη δουλειά κομματικά στελέχη και κανείς άλλος, όχι στη χώρα μόνο, αλλά και σε ολόκληρο το σύμπαν! Κι έτσι δρούσαν ανενόχλητοι με αποτέλεσμα να φτάσουμε στο σημείο που είμαστε σήμερα, οπότε, τουλάχιστον για τον σκεπτόμενο άνθρωπο, η συνυπευθυνότητα της Αριστεράς είναι πρόδηλη κι εξίσου σημαντική με τα «σοσιαλιστικά»,  «φιλελεύθερα» και «νεοφιλελεύθερα» κόμματα που κυβέρνησαν τα τελευταία τριάντα χρόνια την Ελλάδα.

Η ανάγκη όμως των ανθρώπων για την Αριστερά, έστω κι όπως ιδανικά θα μπορούσε να τη διανοηθεί κανείς, είναι μεγάλη κι αυτό φάνηκε σε δυο περιπτώσεις τα τελευταία χρόνια. Η πρώτη φορά ήταν με το ΠΑΣΟΚ της αρχής της δεκαετίας του ’80, το οποίο ενδεδυμένο με το μανδύα της αριστερής φιλοσοφίας προσέλκυσε μεγάλα πλήθη κόσμου και μάλιστα πάθιασε τους πολίτες σε μεγάλο κι αξιοσημείωτο βαθμό. Η δεύτερη περίπτωση, στην οποία γίναμε όλοι μάρτυρες πρόσφατα, ήταν οι τελευταίες εκλογές με την άνοδο των εκλογικών ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία το μόνο που έκανε φανερό ήταν όχι την πραγματική αύξηση της δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ κατά τη γνώμη μας αλλά την ανάγκη να υπάρξει στη χώρα μια «ζωντανή» αριστερά η οποία να ζει μέσα στον αληθινό κόσμο και να δραστηριοποιείται γι’ αυτόν και όχι κλεισμένη μέσα σε απροσπέλαστους τοίχους κι αποκομμένη από την κοινωνία, όπως το συνιθίζει! Έστω κι αν οι ελπίδες του κόσμου ήταν τελικά φρούδες κι εξωπραγματικές για την περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, όπως περίτρανα αποδείχτηκε εκ των υστέρων, το αίτημα για μια Αριστερά πραγματική και δρώσα, παραμένει ανέπαφο στην κοινωνία αλλά και στο πίσω μέρος του μυαλού των πολιτών. Δυστυχώς, όσο κι αν ακούγεται οξύμωρο, αν κάποιος ισχυριζόταν ότι το πιο κοντινό πράγμα στην Αριστερά είναι σήμερα στη χώρα η Νέα Δημοκρατία, ίσως να μην απείχε πολύ από την πραγματικότητα! Γιατί, αριστερά κόμματα που δε θέλουν να κυβερνήσουν είναι στην πραγματικότητα ανύπαρκτα κι άνευ ουσίας αλλά και σημασίας κόμματα, το μέχρι πρότινος «σοσιαλιστικό» ΠΑΣΟΚ αποδείχτηκε δεξιότερο της δεξιάς κι απ’ ότι όλα δείχνουν άντρο εκκόλαψης διαφθοράς, ενώ άλλα κόμματα που να θέλουν να κυβερνήσουν αποδείχτηκε ότι δεν υπάρχουν!

Όσο κι αν προσπαθήσουμε να ισχυριστούμε ότι η Αριστερά δεν είναι απαραίτητη στο σύγχρονο κοινωνικοπολιτικό σύστημα οπότε καλώς και στην Ελλάδα είναι στην πραγματικότητα «ανύπαρκτη», θα κάναμε σίγουρα λάθος. Κι αυτό μπορεί να τεκμηριωθεί πολύ εύκολα. Αφενός κοιτώντας γύρω μας θα δούμε ότι όπου δεν υπάρχει ισορροπία τα πράγματα δεν έχουν καλή πορεία κι αφετέρου ρίχνοντας τη ματιά μας στις Η.Π.Α. όπου η λέξη «Αριστερά» είναι ταμπού και όπου το 1% του πληθυσμού ζει εις βάρος του υπόλοιπου 99%, όπου οι ανθρώπινες αξίες έχουν ποσοτικοποιηθεί με οικονομικούς όρους και όπου η ανθρώπινη ζωή είναι ένα ευτελές αγαθό προς ανεξέλεγκτη αξιοποίηση στα χέρια της πλούσιας ελίτ. Κάθε τι είναι απαραίτητο διδάσκει η φύση για να διατηρηθεί και να εξασφαλιστεί η εξέλιξη και η αειφορία, αρκεί να είναι αληθινό και ισάξιο με το αντίθετό του. Κατά συνέπεια, αναγόμενη αυτή η διαπίστωση στην πολιτική, μας λέει δυο πράγματα, το πρώτο είναι ότι η ύπαρξη όλων των πολιτικών χώρων είναι απαραίτητη και το δεύτερο είναι ότι οι χώροι αυτοί πρέπει να είναι ισοβαρείς και να έχουν την ίδια δίψα για να αναλάβουν τις πραγματικές τους ευθύνες χωρίς να κρύβονται πίσω από ευχολόγια κι υπεκφυγές.

Advertisements
  1. «Κι έτσι δρούσαν ανενόχλητοι με αποτέλεσμα να φτάσουμε στο σημείο που είμαστε σήμερα, οπότε, τουλάχιστον για τον σκεπτόμενο άνθρωπο, η συνυπευθυνότητα της Αριστεράς είναι πρόδηλη κι εξίσου σημαντική με τα «σοσιαλιστικά», «φιλελεύθερα» και «νεοφιλελεύθερα» κόμματα που κυβέρνησαν τα τελευταία τριάντα χρόνια την Ελλάδα.»
    Μέσα σε αυτή τη φράση τα έχεις πει όλα αγαπητέ! Το «μονοπώλιο» της σωτηρίας μας από κάθε πολιτικό χώρο στην Ελλάδα είναι μια κωμικοτραγική διεκδίκηση! Αν ήμουν πολιτικός πραγματικά θα ντρεπόμουν πολύ. Ακόμα κι αν ως άτομο δεν είχα υποπέσει σε ρεμούλες και δεν είχα προδώσει την ιδεολογία μου, θα ντρεπόμουν γα το χώρο και θα έφευγα. Να μείνει η χώρα ακυβέρνητη για λόγους ευθιξίας! Να το ξαναδούμε όλοι από την αρχή το θέμα…

    • Τζωρτζίνα, πραγματικά πρέπει να το ξαναδούμε το ζήτημα γιατί, αν το δούμε απολύτως αντικειμενικά, θα διαπιστώσουμε πως εμείς οι ίδιοι δίνουμε την ψήφο μας στα πολιτικά πρόσωπα αλλά και τους πολιτικούς σχηματισμούς που μας κυβερνούν. Δε θα ήταν υπερβολή να πούμε πως το βάρος της κύριας ευθύνης για την κατάντια της χώρας βαρύνει εμάς τους ίδιους.

      Την καλημέρα μου.

    • GiP
    • 17 Σεπτεμβρίου 2012

    Προσεκτικά γραμμένο άρθρο. Θα συμφωνήσω σε αρκετά που έγραψες.
    Η Αριστερά παίζει όπως και ένα άλλο ρόλο : είναι ανάχωμα χρήσιμο προς την άκρα αριστερά. Βέβαια πολλοί νέοι αυτό το ανάχωμα το προσπερνούν αλλά ακόμα και έτσι χρειάζεται, για όσους δεν το προσπερνουν.

    Είδαμε που πήγε η Χρυσή Αυγή γιατί δεν υπήρχε ανάχωμα προς την άκρα δεξιά. Αν υπήρχε κόμμα με πιο εθνικο-πατριωτικό προφιλ και μια μεγαλύτερη κατανόηση των προβλημάτων που δημιουργουν στους Ελληνες οι μεταναστες, δεν θα φτάναμε η ακροδεξιά να φιγουράρει για τρίτο κόμα.

    Επειδή θέλω τα άκρα να είναι μειοψηφίες και να μένουν άκρα, θεωρώ χρήσιμο τον ρόλο της αριστεράς. Παρ όλο που επαναλαμβάνω… πολλοί νέοι την έχουν ξεπεράσει.

    Φυσικά όμως συμφωνώ για τον ενεργότερο ρόλο που πρέπει να παίξει και να είναι ένα ενεργό κύταρο του πολιτικού συστήματος.

    • Φίλε Γιώργο, αν και θα συμφωνήσω με το πνεύμα του σκεπτικού σου θα πρέπει να προσθέσω ότι ο ρόλος του «αναχώματος» θα πρέπει να είναι ίσως ο τελευταίος που θα πρέπει (αν πρέπει) να έχει. Δε νομίζω πως ένας πολιτικός σχηματισμός πρέπει να έχει σκοπό να δρα έτσι όπως περιγράφεις γιατί ουσιαστικά θα καταργούσε τον εαυτό του και τις ιδρυτικές του κατευθύνσεις. Παρόλα αυτά όμως, πράγματι, ακόμα κι αυτόν το ρόλο η Αριστερά δεν έχει καταφέρει να τον φέρει εις πέρας επιτυχώς. Στην Ελλάδα, η Αριστερά αποτελεί κατά τη γνώμη μου μια φαντασίωση ορισμένων σκεπτόμενων και διανοούμενων ανθρώπων, σχεδόν αόρατη από το ενεργό πολιτικό γίγνεσθαι και με παρουσία μόνο επιδερμική χωρίς να παράγει κάποιο ουσιαστικό έργο ή όφελος για τον πολίτη. Και είναι κρίμα γιατί και αξιόλογα στελέχη διαθέτει αλλά και ιδέες μπορεί να αντλήσει από την κοινωνία και τους απλούς πολίτες με τους οποίους έρχεται σε επαφή (όταν έρχεται γιατί παρατηρείται και το φαινόμενο του αποκλεισμού των μη μελών του κόμματος από εκδηλώσεις κλπ)

      Την καλημέρα μου.

  2. Ξαφνιάστηκα είναι η αλήθεια με το άρθρο. Αν και αποφεύγεις να το γράψεις ουσιαστικά δεν είδα να θέτεις ένα θετικό στοιχέιο της αριστεράς (τον πρόλογο τον ακυρώνεις αμέσως μετά). Πιο αναλυτικά όμως παρατηρώ κάποια κενά: πχ για την τυποεκδοτική μίλησαν όλες οι αριστερές ομάδες και κόμματα και όλοι ο ένας με τον άλλο ή το δείνα τρόπο έδειξαν τη συμπαράστασή τους στο πλαίσιο που κάνουν καθημερινά.
    Πράγματι μέρος της αριστεράς δε θέλει να κυβερνήσει. Όχι όλη όμως (πχ ΣΥΡΙΖΑ) και κόμματα έχουν συνηθίσει στην αντιπολιτευτική ρητορική επειδή είναι ευκολότερη και πιο συσπειρωτική.
    Αν πχ θέλεις τον ΣΥΡΙΖΑ να κινείται σε ένα κλασσικό αξιωματικοαντιπολιτευτικό αστικό κόμμα, τότε κάνεις λάθος. Δεν ψηφίστηκε για αυτό από τον κόσμο. Ψηφίστηκε για την κινηματική του δράση, για την εισροή του στον κόσμο και τα κοινωνικά κινήματα (που τα αποσιώπησες όλα τούτα).
    Επίσης θα διαφωνήσω κάθετα με το σκεπτικό περί «άκρας αριστεράς». Τι είναι η άκρα αριστερά; Μιλάμε για τα υποψήφια κοινοβουλευτικά κόμματα (πχ ΜΛ ή ΑΝΤΑΡΣΥΑ) ή μιλάμε για αναρχικούς κι αντιεξουσιαστές; Βλέπεις το άκρο είναι τόσο σχετικό και τόσο συγκυριακό που κατευθυνόμενο ιδεολογικά που δεν λαμβάνεται υπόψη ότι αν δεν υπήρχαν τα κόμματα/ομάδες αυτά άκρα αριστερά θα ήταν το… ΚΚΕ. Η συλλογιστική οδηγεί στο λάθος μάλιστα που οδηγήθηκε ο GiP (υπόψη ότι υπήρχε ανάχωμα για ΧΑ) και υπόψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ για το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ανάχωμα του αστικού συστήματος.

    • Δήμο, όπως πολύ καλά κατάλαβες φαντάζομαι, η ανάρτηση αυτή δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα παράπονο το οποίο δεν εκφράζω μόνο εγώ αλλά ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, η οποία νομίζω από το ένα άκρο της μέχρι το άλλο μια αριστερά με ρεαλιστικές προτάσεις, μια αριστερά που να έχει την αντίληψη και την πεποίθηση πως πρέπει να κυβερνήσει ή έστω να συμβάλλει διαρκώς στην πολιτική εξέλιξη των πραγμάτων.

      Μιλώντας για την Τυποεκδοτική δεν απέκρυψα κάτι, απλώς δεν είδα κινητοποιήσεις της Αριστεράς όπως σε άλλες περιπτώσεις, όπως ας πούμε πρόσφατα στη χαλυβουργία. Η περίπτωση της Τυποεκδοτικής πέρασε πολύ απαλά, σχεδόν με το βαμβάκι! Κάτι αντίστοιχο γίνεται τώρα με τους εργαζόμενους στον 902 που θα τον κλείσουν.

      Για την περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ θεωρώ πως περισσότερο πρέπει να μιλάμε για τον Τσίπρα που σέρνει πίσω του τον κομματικό μηχανισμό παρά για τον κομματικό μηχανισμό που βγαίνει συντεταγμένα να ζητήσει την ψήφο επειδή πραγματικά θέλει να κυβερνήσει. Μοιάζει περισσότερο με το ρεύμα που είχε δημιουργήσει ο Αντρέας Παπανδρέου το ’80 που η ιστορία έχει αποδείξει ότι ήταν καθαρά μια προσωποπαγής κίνηση στην πραγματικότητα. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως οντότητα δίνει την εντύπωση ότι βρίσκεται εν μέσω διαφωνιών και συνιστωσών που ή θα πρέπει να αποφασίσουν μια κοινή γραμμή και μια κοινή ιδεολογική πορεία ή θα πρέπει ο καθένας να πάρει το δρόμο του για να ξεκαθαρίσει το τοπίο. Η προσωπικότητα του Τσίπρα δε φαίνεται να είναι ικανή να τιθασεύσει αυτές τις διαφορετικότητες μέσα στο κόμμα κι έτσι δεν ξέρω αν και κατά πόσο μπορεί να ασκήσει αποτελεσματική πολιτική ή απλώς θα κάνει το μπαλαντέρ που πότε θα τραβάει τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ και της ευρύτερης αριστεράς και πότε θα τους επιστρέφει πίσω.

      Μίλησες για άκρα. Δεν κατονόμασα κάποιον πολιτικό χώρο, απλώς έθεσα ένα όριο για το οποίο περιόρισα το σκεπτικό μου. Έκανα λόγο για την Αριστερά που εκπροσωπείται στη Βουλή, αλλά αυτό δε σημαίνει πως οι υπόλοιπες δυνάμεις του χώρου είναι ακραίες. Κανείς όμως δεν μπορεί να παραβλέψει ότι είτε αριστερά κοιτάζει κανείς είτε δεξιά, σίγουρα θα συναντήσει το άκρο, όπως κι αν αυτό ονομάζεται.

      Δήμο, το άρθρο όπως σου είπα και παραπάνω είναι γραμμένο με παράπονο. Παράπονο που η Αριστερά ουδέποτε συσπειρώθηκε και ουδέποτε συμπαρατάχθηκε απέναντι στις άλλες πολιτικές δυνάμεις του χώρου, παρά με την πολυδιάσπασή της άφησε το πεδίο ελεύθερο για να δράσουν οι υπόλοιποι με τα γνωστά σε όλους μας αποτελέσματα. Η Αριστερά κατά τη γνώμη μου, ολόκληρη η Αριστερά, πρέπει να καθίσει γύρω από ένα τραπέζι και να διώξει από πάνω της ότι την χωρίζει αλλά και τις τεχνητές διαχωριστικές γραμμές που η ίδια έχει βάλει στο εσωτερικό της. Και πάνω απ’ όλα πρέπει να σοβαρευτεί.

      Την καλησπέρα μου.

      • Για την Τυποεκδοτική έχεις άδικο. Το θέμα τέθηκε πολύ έντονα στο χώρο της αριστεράς, αλλά όχι στα αστικά ΜΜΕ. Το ΚΚΕ εκτέθηκε πολύ σκληρά με την Τυποεκδοτική και ακόμα χειρότερα με τον 902.
        Σχετικά δε με το ΣΥΡΙΖΑ, για τις συνιστώσες-έρμαιο θέσεων κι ισορροπιών, μέρος του κόσμου έχει αυτή την εκτίμηση απλά και μόνο γιατί σε συμμετέχει στο κόμμα ή στο μαζικό κίνημα. Αλλά ο κόσμος ενδιαφέρεται για την τελική θέση για την έξοδο από τη λιτότητα, από τη λίστα αυτοκτονιών, από την ανθρωπιστική λύση.
        Το άκρο το έθεσα όπως το εμφάνισες. ΔΗλαδή ότι η ακροαριστερά χρησιμεύει για να βρούμε τα ορια της κοινοβουλευτικές.μλεσης αριστεράς. Ωστόσο, μία θέση περί άκρων είναι άκρως σχηματική και ως εκ τούτου λανθασμένη. Η εμφάνιση των αριστεριστών στο μαζικό κίνημα είναι εξαιρετικά δυναμική και συνέβαλε πολλάκις σε νίκες (Ευκαπρία Θεσ/νίκης και Κερατέας, Φυλή κλπ).
        Στην πολιτική άκρο είναι η μη συζήτηση, η απομάκρυνση από το διάλογο κάθε είδους και η χρήση βίας κατά πολιτιών (μεταναστών ή ντόπιων). Αν μάλιστα νομίζεις ότι με την προσέγγισή μου στο άκρο τίθεται το κράτος το ίδιο, δεν κάνεις λάθος. Και δίπλα του η ΧΑ ως συγκοινωνούν δοχέιο με μόνο στόχο το χτύπημα των λαϊκών/κοινωνικών κινημάτων και κάθε μορφής κοινωνικής αντιπολίτευσης που ριζοσπαστικοποιεί τον κόσμο.
        Το παράπονο η αλήθεια είναι ότι δεν το κατάλαβα (αν έγραφε άλλος τέτοιο άρθρο θα τα άκουγε διαφορετικά -λειτουργεί βλέπεις η εμπειρία και τα πρότερα γραμμένα, το παρελθόν στον τροπο σκέψης κάποιου. Πιστεύω ότι ένα τέτοιο παράπονο πρέπει μάλλον να κινηθεί σε εκείνους που αφορούν.
        Τα δικά μου παράπονα με το ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι είναι τόσο βαθιά στα κοινωνικά κινήματα όσο του επέτρεπε το 27% των εκλογών. Ως απλός ψηφοφόρος του θα περιμένω να δω. Αν δε μου αρέσει θα τον χαιρετίσω με βεβαιότητα…

        • Εκτέθηκε λες το ΚΚΕ για την Τυποεκδοτική και το θέμα τέθηκε πολύ, αλλά όχι στα αστικά ΜΜΕ. Γιατί τότε Δήμο, εκτίθενται στα λαϊκά ΜΜΕ όλες οι κινητοποιήσεις τις αριστεράς; Όπως για παράδειγμα της χαλυβουργίας που ανέφερα προηγουμένως; Μήπως το θέμα ήθελε και η ίδια η αριστερά να θαφτεί;

          Γράφεις: «Στην πολιτική άκρο είναι η μη συζήτηση, η απομάκρυνση από το διάλογο κάθε είδους και η χρήση βίας κατά πολιτών». Ακριβώς αυτό θέλω να πω κι εγώ, θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου έστω κι αν εγώ έθεσα το ζήτημα με διαφορετικές λέξεις, το νόημα των όσων ήθελα να πω ήταν ακριβώς αυτό που είπες σε τούτες τις δυο γραμμές.

          Μακάρι ο ΣΥΡΙΖΑ να διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στην πολιτική αλλά και κυβερνητική σκηνή της χώρας, αλλά πολύ φοβάμαι ότι ένας κούκος δεν μπορεί να φέρει την άνοιξη…

            • ο δείμος του πολίτη
            • 18 Σεπτεμβρίου 2012

            Δεν κατάλαβα τι εννοείς για τη χαλυβουργία. Τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο κυρίως το ΠΑΜΕ πρόβαλαν υπερβολικά τη χαλυβουργική (πέραν του δέοντος κατά τη γνώμη μου, ειδικά το ΚΚΕ που το βρήκε ως επικοινωνιακό τέχνασμα για να προβληθεί, άσχετα που δεν του έκατσε εκλογικά). Δεν ξέρω από πού αντλείς την ενημέρωσή σου. Και η χαλυβουργική είχε τα σημεία νίκης της -ήταν μία νίκη-, αλλά όχι στο επίπεδο των πτροσδοκιών που καλλιέργησε το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ και οι αριστεριστές με την υπερπροβολή που του έκαναν (ο 902 το είχε μόνιμο θέμα καθημερινά).
            Χαίρομαι που συμφωνούμε στα «άκρα» -ίσως εγώ δεν κατάλαβα το πνεύμα σου… Για το ΣΥΡΙΖα θα δούμε. Και να μη λειτουργήσει αυτός έτσι, θα εφεύρουμε ένα άλλο κόμμα…

            • Τη χαλυβουργία την έφερα ως παράδειγμα αυτού που είπες κι εσύ πως δηλαδή είχαμε και μεγάλη κινητοποίηση της αριστεράς αλλά και προβολή του θέματος σε αντίθεση με την Τυποεκδοτική που οι κινήσεις που έγιναν έμειναν μόνο σε επίπεδο δηλώσεων ενώ το θέμα θάφτηκε από όλους.

              Την καλημέρα μου.

  3. Μου αρέσει ο «ήρεμος» και μετρημένος λόγος σου σε ένα άρθρο για το οποίο μπορούν να υπάρχουν πολλές αναγνώσεις, πολλές απόψεις, εκ διαμέτρου αντίθετες ή και που να συμφωνούν.
    Εγώ δεν έχω την πολιτική εκείνη «παιδεία» όσων γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εδώ οι ίδιοι ή οι πατεράδες και παππούδες τους γι αυτό και δεν μπορώ να επιχειρηματολογήσω έγκυρα. Θα αναφερθώ όμως σε κάτι το οποίο καταγράφεις και με το οποίο συμφωνώ, γιατί νομίζω ότι τούτο συνέβαινε καθ όλη την διάρκεια του βίου μου εδώ στην πολιτική ζωή του τόπου.Λες κάπου:

    «Οι κυβερνώντες τούτη τη χώρα γνώριζαν πάντα πως από τα αριστερά τους ήταν ασφαλείς καθόσον ο πολιτικός αυτός χώρος το μόνο που έκανε τόσα χρόνια ήταν να παίζει την ίδια κασέτα ξανά και ξανά με αποτέλεσμα να την ακούνε μόνο τα διατεταγμένα γι’ αυτή τη δουλειά.

    Έχω την αίσθηση ότι αυτό συνέβαινε μέχρις και τώρα. Δεν ξέρω αν θα συμβαίνει από τώρα κι ύστερα, καθώς πολλά άλλαξαν δραματικά τα τελευταία 3 χρόνια αν βέβαια συνυπολογίσουμε την αναγέννηση (επίσημη) της άκρας δεξιάς ως ακόμη και δύναμης που καλείται από απλούς πολίτες να δώσει λύσεις σε κοινωνικά προβλήματα που απασχολούν «γειτονιές». Έχει αρχίσει να επικρατεί το:
    «Καθίστε καλά μην καλέσω την Χ.Α!»
    Κατά τα άλλα αφήνω τους πιο ειδήμονες από μένα να απολαύσω τις απόψεις τους και να διδαχθώ επίσης!

    • Χριστόφορε, είναι γνωστό ότι σε περιόδους κρίσης τα άκρα αυξάνουν τις δυνάμεις τους. Είναι μια τάση προς ισορροπία η οποία τάση βέβαια δεν είναι επιθυμητή καθόσον συνήθως μόνο προβλήματα δημιουργεί. Εκείνο που αποτελεί ευχή μου πάντως είναι αυτά τα φαινόμενα που περιγράφεις να περιοριστούν και να εξαφανιστούν διότι όταν το συντεταγμένο κράτος απολέσει τις θεσμοθετημένες αρμοδιότητες και υποχρεώσεις του και οι αυτόκλητοι σωτήρες πιάσουν δουλειά, τότε τα πράγματα δε θα είναι προς όφελος κανενός.

      Την καλησπέρα μου.

      Υ.Γ. Με αυτή μου την ανάρτηση σκούπισα τον πόνο μου σε ότι αφορά στην Αριστερά στην Ελλάδα.

    • Θωμάς
    • 18 Σεπτεμβρίου 2012

    Εγώ θα στρέψω την κουβέντα στο ΚΚΕ, μια και η κριτική σου στον ΣΥΡΙΖΑ με καλύπτει απόλυτα. Έχω όμως κάποιες αντιρρήσεις ως προς την κριτική σου για το ΚΚΕ.
    Γνώμη μου είναι πως θα μπορούσε το ΚΚΕ να αλλάξει το όνομά του βάζοντας έναν πιο «πιασάρικο» τίτλο, θα μπορούσε επίσης να βρει έναν άλλο αρχηγό, όπως για παράδειγμα τον Μπογιόπουλο, που είναι εξυπνότατος, ικανότατος και εξίσου γοητευτικός με τον Τσίπρα, να αμβλύνει και λίγο τις θέσεις του, για παράδειγμα όχι έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε έξω από το ευρώ και πολύ εύκολα με αυτές τις τραγικές κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες θα έφτανε σε διψήφιο ποσοστό με ανοδικές τάσεις. Δεν το έκανε όμως. Προτίμησε να παραμείνει προσηλωμένο, στην απολιθωμένη για κάποιους, παλαιοκομματική για άλλους, ξεπερασμένη για μένα, πολιτική του που οδήγησε μεν το κόμμα αυτό σε εκλογική συρρίκνωση, χωρίς όμως δε να προδώσει την ιδεολογία την οποία πρεσβεύει. Και φτάνουμε στο «βαρύ χαρτί» του ΚΚΕ που είναι η ιδεολογία του, η οποία ιδεολογία δεν μπορεί να επηρεαστεί από τις απολύσεις στην Τυποεκδοτική ή οτιδήποτε άλλο στραβό συμβαίνει στη διοίκηση αυτού του κόμματος. Όχι πως δεν είναι κατακριτέο και πως δεν έχεις δίκιο που αναδεικνύεις το ζήτημα. Μάλιστα εγώ θα προχωρήσω κι ένα βήμα παραπάνω, γιατί στις ανακοινώσεις των απολυμένων διάβασα ότι και πριν απολυθούν θεωρούνταν υπάλληλοι β΄κατηγορίας, επειδή δεν ανήκαν στο κόμμα. Κάτι που μου θύμισε την νομενκλατούρα των προνομιούχων που αναπτύχθηκε στα διάφορα κομμουνιστικά καθεστώτα. Διαβάζοντας πρόσφατα τη βιογραφία του Λυκούργου Καλλέργη μου έκανε εντύπωση πως ο άνθρωπος ενώ κατά καιρούς είχε χίλιες μύριες αντιρρήσεις για διάφορες αποφάσεις του κόμματος, παρ’ όλα αυτά ποτέ δεν πρόδωσε το ΚΚΕ και παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του πιστός αγωνιστής του. Μάλιστα την περίοδο που βγήκε βουλευτής, ήταν και ο Λεωνίδας Κύρκος σε διπλανό έδρανο, μοναδικός βουλευτής του ΚΚΕ Εσ. τότε, και του είχαν απαγορεύσει του Καλλέργη ακόμα και να μιλάει στον Κύρκο! Και όμως δεν αποχώρησε από το κόμμα γιατί παρέμεινε πιστός όχι τόσο στο κόμμα αλλά στην ιδεολογία. Αυτό είναι που σέβομαι στο ΚΚΕ, όσο κι αν θεωρώ πως βρίσκεται πολύ μακριά από τη δική μου κοσμοθεωρία, κι εσύ άλλωστε έτσι ξεκίνησες με αναφορά σε αυτή την ιδεολογία, ερώτημα μου όμως είναι κατά πόσο η αφηρημένη λέξη «αριστερά» μπορεί να θεωρηθεί ιδεολογία, γιατί εδώ μέχρι και ο Ομπάμα θεωρείται αριστερός από τους Ρεπουμπλικάνους και μια και έφτασα στην Αμερική θεωρώ πολύ άδικη την αναφορά σου στην Αμερική, αλλά γι’ αυτό άμα έχεις τη διάθεση μπορούμε να μιλήσουμε σε επόμενα σχόλια, ήδη έχω γράψει πάρα πολλά, με συγχωρείς, αλλά για άλλη μια φορά, διάλεξες ένα ωραίο θέμα το οποίο βέβαια το ανέπτυξες ωραιότατα και με σαφήνεια.
    Χαιρετώ.

    • θωμά, το σχόλιό σου αναδεικνύει μια πτυχή του ΚΚΕ την οποία ήθελα να θίξω σε επόμενο άρθρο, αλλά δεν πειράζει θα το κάνω τώρα εδώ. Σωστά λες πως το ΚΚΕ δεν πρόδωσε την ιδεολογία του και πως κάνοντάς το αυτό συρρικνώθηκε σε επίπεδο εκλογικών ποσοστών. Κι εδώ έρχεται το ερώτημά μου: Η ιδεολογία ενός κόμματος υπάρχει για να εξυπηρετεί το κοινωνικό σύνολο μέσα στο οποίο δρα ή το ίδιο το κόμμα αυτό καθ’ αυτό; Διότι, το να μένει προσκολλημένο το ΚΚΕ σε μια ξεπερασμένη, όπως σωστά τη χαρακτήρισες, πολιτική δείχνει κατά τη γνώμη μου περισσότερο πως απλώς θέλει να υπάρχει απλώς για να υπάρχει και όχι για να εξυπηρετεί το κοινό συμφέρον, αντίθετα θέλει να εξυπηρετεί το συμφέρον της νομενκλατούρας των μελών του και τίποτα άλλο! Ενδεχομένως να είμαι τελείως λανθασμένος στην πεποίθησή μου αυτή, αλλά από την άλλη ερωτώ: Τι έχει κάνει το ΚΚΕ για μένα; Για σένα; Για οποιονδήποτε που δεν είναι μέλος του; Και πριν απαντήσει κάποιος ότι με τους αγώνες του όλοι κερδίζουν, θα ήθελα να πω πως οι κινητοποιήσεις του είναι συνήθως στοχευμένες και πολλές φορές μεγαλύτερη ζημιά κάνουν παρά καλό. Δε θα ήθελα να θυμίσω περιπτώσεις όπως το εργοστάσιο των ελαστικών στην Πάτρα γιατί οι απόψεις είναι πολλές και διίστανται, απλώς θα ήθελα να αναφέρω ότι με τις ουκ ολίγες κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ πολλά καταστήματα μένουν κλειστά χάνοντας τις δύσκολες αυτές εποχές ένα μεγάλο ποσοστό του τζίρου τους.

      Ξέφυγα όμως από το σκεπτικό μου στο οποίο επανέρχομαι τονίζοντας το γεγονός ότι αν ένα κόμμα έχει ως σκοπό να εξυπηρετεί μόνο τον εαυτό του, κατά τη γνώμη μου δεν παράγει πολιτική που μπορεί να ωφελήσει μια κοινωνία ή μια χώρα. Ο εκσυγχρονισμός, η προσαρμογή στα νέα δεδομένα του 2012 ξεφεύγοντας από τις ιδεοληψίες των αρχών του προηγούμενου αιώνα αλλά και η αλλαγή ηγεσίας που ανέφερες Θωμά είναι νομίζω όχι απλώς απαραίτητες αλλά κι επιβεβλημένες αν θέλουμε να μιλάμε για ένα κόμμα που ως σκοπό έχει να διαφυλάξει τα συμφέροντα των εργαζομένων και των λαϊκών μαζών, όλων και όχι μόνον όσων είναι γραμμένοι στο κόμμα!

      Την καλημέρα μου κι ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου έδωσες να αναφερθώ στο συγκεκριμένο ζήτημα.

  4. Καλέ μου φίλε ο μικρός «σκούπισε τον πόνο του» στο φουστάνι της μητέρας του. Άραγε Κώστα μου η δική μας η μητέρα, η μάνα μας η Ελλάδα έχει σήμερα φουστάνι για να πάμε να σκουπίσουμε εκεί τον πόνο μας;

    Υ.Γ Με τιμάει ιδιαίτερα η αναφορά σου σε αυτό! Καλή μερα να έχετε.

    • Χριστόφορε, η τιμή είναι όλη δική μου!

      Μακάρι να βρούμε έστω κι ένα κομμάτι ύφασμα πάνω στη μάνα μας την Ελλάδα για να σκουπίσουμε τον πόνο μας. Αλλά αν δε βρούμε είμαστε υποχρεωμένοι να βγάλουμε τα δικά μας ρούχα και να της φτιάξουμε το πιο όμορφο φουστάνι…

      Την καλημέρα μου Χριστόφορε.

      Υ.Γ. Σου έχω νέα έκδοση του προγράμματος, διορθωμένο και με πολλά καλούδια ακόμα! Βρίσκεται σε φάση ελέγχου και αξιολόγησης, αλλά σε λίγο καιρό θα το έχεις!

  5. Το εξαιρετικό αυτό άρθρο μου θύμισε ότι ανάλογους προβληματισμούς είχα εκφράσει πριν 5 χρόνια στο ποστ μου ΠΟΙΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ;

    • Διάβασα το άρθρο σου, επίκαιρο όταν γράφτηκε στα επιμέρους ζητήματα που έθιγες αλλά διαχρονικό όσο αφορά στις πολιτικές. Τι μπορεί να πει κανείς… κάποια πράγματα μου φαίνεται δε θα αλλάξουν ποτέ!

      Καλό σου βράδυ.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: