Ο διάλογος που ΔΕΝ έγινε.

Στην ανάρτησή μου «Μέσα στο παραβάν» πριν τις προηγούμενες εκλογές ισχυρίστηκα πως εκείνες δε θα ήταν οι κρισιμότερες της χώρας, παρά το γεγονός ότι οι περισσότεροι είχαν αντίθετη άποψη, αλλά πως οι κρισιμότερες θα είναι αυτές της ερχόμενης Κυριακής. Το σκεπτικό μου ήταν απλό προκειμένου να καταλήξω σε αυτή μου την πεποίθηση: Ο λαός ήθελε κάτι διαφορετικό, ήθελε να απαλλαγεί από αυτό που θεωρούσε καρκίνωμα κι έτσι θα έστρεφε το βλέμμα του αλλού, αλλά εκείνο που έλλειπε τότε ήταν ο σαφής και ξεκάθαρος προορισμός της ψήφου του. Ο ΣΥΡΙΖΑ τότε, δια του αρχηγού του, ζήτησε ψήφο για να κυβερνήσει, αλλά κακά τα ψέματα, όσο κι αν αυτό έκανε εντύπωση στον κόσμο, ήταν ακόμα κάτι νέο, κάτι φρέσκο στο οποίο με δυσκολία κάποιος θα έδινε την εμπιστοσύνη του. Τα νεοσχηματισθέντα κόμματα δεν είχαν ξεκαθαρίσει την πολιτική τους πορεία και η ευκρίνεια των θέσεών τους δεν ήταν ξεκάθαρη. Οπότε, θεωρούσα τότε πως το αποτέλεσμα των εκλογών θα είναι θολό, γι’ αυτό και δεν πίστευα πως θα σχηματιζόταν ισχυρή κυβέρνηση τότε, εξ’ ου και η πεποίθησή μου ότι οι εκλογές εκείνες δε θα ήταν οι σημαντικότερες για τη χώρα. Αντιθέτως βέβαια, οι Ελληνικές εκλογές του Μαϊού υπήρξαν από τις σημαντικότερες και κρισιμότερες για την Ευρώπη! Έστειλαν πολλά κι ενδιαφέροντα μηνύματα προς όλες τις κατευθύνσεις. Μηνύματα όχι κομματικά, αλλά ξεκάθαρα πολιτικά, μηνύματα δηλαδή που προήλθαν από το λαό και όχι από κάποιο κέντρο εξουσίας.

Οι εκλογές όμως της 17ης Ιουνίου θα γίνουν σε ένα τοπίο πιο ξεκάθαρο και σίγουρα θα είναι σημαντικότατες για τη χώρα. Οι κομματικοί μηχανισμοί είχαν πια πολύ χρόνο στη διάθεσή τους για να αναπτύξουν τη συλλογιστική τους αλλά και οι πολίτες αντιλήφθηκαν και κατάλαβαν πολύ καλύτερα τις προθέσεις του κάθε κόμματος. Η ψήφος του καθενός μας πια θα είναι και περισσότερο συνειδητοποιημένη αλλά και πιο ξεκάθαρη απαλλαγμένη από αμφιβολίες.

Η προεκλογική περίοδος τελείωσε. Είδαμε πολλά πράγματα. Από πισωγυρίσματα και προσποιήσεις μέχρι καινοτόμες ιδέες κι ενδιαφέρουσες προτάσεις. Εκείνο που δεν είδαμε για ακόμα μια φορά είναι ο διάλογος. Παντελής έλλειψή διαλόγου στη χώρα που τον γέννησε! Αυτή η παραδοξότητα δεν είναι προς τιμή κανενός από τους πολιτικούς αρχηγούς και καταδεικνύει κατά τη γνώμη μου την αδυναμία συγκρότησης στιβαρής σκέψης αλλά και ορθού πολιτικού λόγου. Αναλώθηκε ο πολύτιμος πολιτικός προεκλογικός χρόνος σε φανφάρες, σε χαστούκια αλλά και άδειες κουβέντες που απευθύνονταν σε ένα απροσδιόριστο κοινό. Διάλογος πάντως δεν έγινε!

Κάτι παραπάνω από ένα χρόνο πριν είχα διατυπώσει τις απόψεις μου σχετικά με το διάλογο. Έγραψα τότε:

«Κατά τη γνώμη μου, όταν κάποιος εισέρθει στη διαδικασία του διαλόγου, πρέπει να έχει το εξής σκεπτικό: Παίρνω μέρος στη συζήτηση για να δώσω στον εαυτό μου μια ευκαιρία να μάθει κάτι που δεν ήξερε κι ενδεχομένως αν ο «αντίπαλός» μου έχει ισχυρά επιχειρήματα θα με πείσει. Διότι αν κάποιος πάρει μέρος στο διάλογο με σκεπτικό μόνο και μόνο να πείσει χωρίς να έχει αφήσει κανένα περιθώριο για να πειστεί, τότε ο διάλογος αυτός καθαυτός έχει χάσει το νόημα και την αξία του πριν καλά καλά ξεκινήσει. Ένα χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα είναι οι συζητήσεις που γίνονται για την πολιτική ή καλύτερα για την κομματική τοποθέτηση των πολιτών σ’ αυτή τη χώρα. Δεν υπάρχει καμιά περίπτωση κάποιος που υποστηρίζει το ένα κόμμα να δεχτεί την επιχειρηματολογία του αντίθετου πολιτικού σχηματισμού, ακόμα κι αν αυτή είναι σωστή. Αντί αυτού, θα επιχειρήσει να βρει μεμπτά στοιχεία και με ανούσιες αναφορές στο παρελθόν θα προσπαθήσει να μειώσει την αξία των λεγομένων του συνομιλητή του. Πράγμα ανούσιο που δε βοηθά κανένα, πολύ δε περισσότερο τη δημοκρατία. Κι όμως έχει καθιερωθεί και είναι πλέον αναμενόμενη ως εξέλιξη ενός τέτοιου διαλόγου, ατελέσφορου δυστυχώς τις περισσότερες φορές και σίγουρα ανάξιου και παθογενούς.»

Ούτε καν αυτό δεν έγινε! Δεν τόλμησαν να κάνουν διάλογο οι πολιτικοί αλλά δεν έκαναν διάλογο ούτε οι πολίτες! Οι μοναδικές συζητήσεις σχετικά με το θέμα των εκλογών έγιναν ως επί το πλείστον στα ιστολόγια, όπου αναπτύχθηκαν ενδιαφέρουσες απόψεις με ισχυρή επιχειρηματολογία. Αλλά πέρα από εκεί, υπάρχει διάχυτη η εντύπωση πως η προεκλογική αυτή περίοδος κύλησε σχεδόν αδιάφορα με το εκλογικό σώμα να έχει στραμμένη την προσοχή του αλλού. Η μοναδική αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος ήταν η περίφημη «συζήτηση» στο στούντιο του ΑΝΤ1 με τη γνωστή σε όλους κατάληξη. Κι αυτό είναι άκρως ανησυχητικό φαινόμενο γιατί προδίδει ένα λαό κουρασμένο, απηυδισμένο, απογοητευμένο που αναζητά την εύκολη λύση. Κι εκεί εντοπίζεται τελικά το μεγαλύτερο πρόβλημα, το οποίο ενδεχομένως να οδηγήσει τη χώρα σε περιπέτειες! Γι’ αυτό λοιπόν, είναι κρίσιμο να αναλογιστεί ο καθένας από εμάς το ποσοστό της ευθύνης που του αναλογεί και να μην υποκύψει μπροστά σε παροχολογίες και ευχολόγια χαρίζοντας την ψήφο του χωρίς να βασανίσει το μυαλό του.

Κλείνοντας, θα ανακαλέσω ένα ακόμα κομμάτι εκείνης της ανάρτησης:

«Για μένα ο σωστός διάλογος συνοψίζεται ως εξής: Ακούω χωρίς να διακόπτω – Παραθέτω την άποψή μου χωρίς να ανέχομαι διακοπές – Είμαι σαφής και λιτός – Ρωτάω – Σκέφτομαι –Αποδέχομαι το αποτέλεσμα

Μπορεί να μην έγιναν όλα αυτά κατά την προεκλογική περίοδο. Υπάρχει όμως κάτι που μπορεί να γίνει ακόμα και τώρα: Να σκεφτούμε και να ζυγίσουμε καλά όλα όσα ακούσαμε. Ας μην ξεχνάμε πως την ώρα που θα φεύγει από το χέρι μας ο φάκελος με το ψηφοδέλτιο της επιλογής μας, είναι σαν να βάζουμε την υπογραφή μας στη χάρτα του μέλλοντος της πατρίδας και των παιδιών μας.

Καλή ψήφο.

Advertisements
  1. Αγαπητέ μου Κώστα,
    Πριν λίγο καιρό σε κάποιο post σου, είχα απαντήσει πως οι πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής της χώρας μας είναι άτομα χωρίς πρόγραμμα και με μια ιδιαίτερη άνεση στις κούφιες υποσχέσεις. Να σου ομολογήσω κάτι; Νομίζω ότι κάποιοι από αυτούς χρησιμοποιούν ξύλινο λόγο στις ομιλίες τους για να μην καταλαβαίνεις τι σου λένε (άρα να μην διαπιστώνεις ότι ουσιαστικά δεν σου λένε τίποτα), ωστόσο να εντυπωσιάζεσαι και στο τέλος να λες «ωραία τα λέει ο άτιμος».
    Αυτό όμως θα ήταν αρκετά πιο ξεκάθαρο αν έμπαιναν στην διαδικασία ενός διαλόγου, αφού εκεί θα ήταν εμφανής η απουσία επιχειρημάτων.
    Θα συμφωνήσω μαζί σου, το τοπίο είναι λιγότερο θολό πια. Εγώ όμως είμαι ακόμα μπερδεμένη και αισθάνομαι να ασφυκτιώ από την έλλειψη επιλογών. Δεν έχω ιδέα που να κατευθύνω την ψήφο μου και αυτό γιατί κανείς δεν με πείθει, κανείς δεν μου δημιουργεί εμπιστοσύνη για να εμπιστευτώ το μέλλον μου στα χέρια του.
    Χθες είχα μια συζήτηση με τον μπαμπά μου, μου είπε χαρακτηριστικά «μέχρι τώρα είχες να κατηγορείς την γενιά μου για τα λάθη, τώρα έχετε και εσείς λόγο, πρόσεχε λοιπόν την Κυριακή παίζονται όλα για όλα».
    Πως θα τα παίξω όλα για όλα; Πρέπει να επιλέξω ανάμεσα στους τυφλούς τον μονόφθαλμο; Και αν ούτε αυτόν εντοπίζω, τι γίνεται; Και ξέρω πως αν χρησιμοποιήσω την επιλογή του «λευκού» και του «άκυρου» είναι σαν πετάω το μπαλάκι στους άλλους για να πάρουν αποφάσεις που εγώ δεν μπορώ και δεν είμαι σε θέση να πάρω. Αλλά δεν το θέλω αυτό, δεν είμαι ευθυνόφοβη απλά δεν βρίσκω την λύση. Δεν είμαι καν σίγουρη αν αυτή η λύση είναι υπαρκτή και απλά εκτός του οπτικού μου πεδίου. Και φταίμε όλοι γι αυτό. Δεν τους πιέσαμε ή δεν τους «φοβίσαμε» αρκετά ώστε να μας πάρουν στα σοβαρά. Και τώρα τι; Θα πρέπει να διαλέξω ποια άδεια υπόσχεση μου φάνηκε καλύτερη; Ή ποιο επικοινωνιακό παιχνίδι ήταν πιο κομψό και λιγότερο προσβλητικό για την νοημοσύνη μου;
    Το αστείο είναι αυτό που γίνεται στις παρέες αυτές τις μέρες. Μίλησα και εγώ με κάποιους φίλους για το τι πρέπει να ψηφίσουμε, τι συμφέρει εμάς που ούτε δουλειά έχουμε ακόμα, ούτε οικογένειες έχουμε δημιουργήσει. Από τους περισσότερους άκουσα το εξής αστείο : » θα ψηφίσεις αυτό, για να αποδυναμώσεις αυτόν και να μην πάρει αυτοδυναμία εκείνος». Εγώ ντρέπομαι που ακούω παιδιά είκοσι – εικοσι δύο χρονών να βρίσκονται σε αδιέξοδο και να καταστρώνουν σχέδια ολόκληρα για να ψηφίσουν, εκείνοι δεν ντρέπονται(?!)
    Γράφεις πως «Η μοναδική αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος ήταν η περίφημη “συζήτηση” στο στούντιο του ΑΝΤ1 με τη γνωστή σε όλους κατάληξη. Κι αυτό είναι άκρως ανησυχητικό φαινόμενο γιατί προδίδει ένα λαό κουρασμένο, απηυδισμένο, απογοητευμένο που αναζητά την εύκολη λύση». Θυμάσαι που σου μίλησα στο προηγούμενο κείμενο για αποπροσανατολισμό; Ε αυτό εννοούσα!
    Εγώ ξέρεις τι θα ήθελα; Να φύγουν όλοι αυτοί οι «κύριοι» και οι «κυρίες» από την Βουλή, γιατί πόσο κυνισμό να αντέξει πια και ο Ναός της Δημοκρατίας (?!) και να δοθεί βήμα σε νέους ανθρώπους με όρεξη να αλλάξουν την κατεύθυνση προς τον πάτο και όχι να κλέψουν, όρεξη να μας γλιτώσουν από την σήψη και όχι να μας ματώσουν και άλλο τις πληγές και όρεξη να ξαναγίνει η Ελλάδα αξιοπρεπής και όχι απλά ένα πάλαι ποτέ ένδοξο κράτος. Αλλά αυτό μάλλον είναι σημάδι ότι ακόμα έχω την συνήθεια να ονειρεύομαι.
    Θα σε αφήσω με ένα απόφθεγμα «ζωγραφισμένο» από την πένα του Arthur Clarke ενός Βρετανού συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας : «Ένας πολιτικάντης σκέφτεται τις επόμενες εκλογές. Ένας πολιτικός, τις επόμενες γενιές».
    Ένα ακόμα εξαιρετικό κείμενο γραμμένο από το χέρι σου. Αν και θα προτιμούσα να είναι κομμάτι προεκλογικού σου λόγου για να ήξερα και εγώ τι να ψηφίσω!!
    Καλημέρες!

    • Μαρίνα, γέλασα με την τελευταία σου πρόταση! Θέλεις να με κάνεις πολιτικό σώνει και καλά ε; Χα, χα, χα… Για να σου πω την αλήθεια, εάν είχα την οικονομική δυνατότητα θα το τολμούσα!

      Οι προβληματισμοί σου είναι σωστοί, περίπου στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκα κι εγώ. Αναρωτήθηκα ποια είναι η καλύτερη επιλογή και η αλήθεια είναι πως σε ξεκάθαρη απάντηση δεν κατέληξα. Η επιλογή του λευκού μου πέρασε από το μυαλό και μάλιστα έντονα. Αν θες να ρίξεις μια ματιά στις σκέψεις μου κάνε κλικ εδώ για να διαβάσεις ένα άρθρο μου στο ΒΗΜΑ. Νομίζω πάντως πως και το λευκό είναι μια έντονα πολιτική επιλογή διότι ο ψηφοφόρος προσέρχεται στην κάλπη (δεν είναι δηλαδή αδιάφορος), έχει σταθμίσει μέσα του τις προεκλογικές εξαγγελίες και ότι άλλο έχει ακούσει/διαβάσει/δει κι αποφασίζει τελικά ότι το λευκό είναι η καλύτερη δυνατή επιλογή (έχει δηλαδή πολιτική σκέψη και κρίση).

      Η λύση του μονόφθαλμου ανάμεσα στους τυφλούς σίγουρα δεν είναι η καλύτερη δυνατή επιλογή και καλό θα είναι να την αποφεύγουμε. Όμως, όταν οι επιλογές μας είναι περιορισμένες τότε ποια πρέπει να είναι η στάση μας; Πως πρέπει να σκεφτούμε και να κινηθούμε για να έχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα; Είναι ερωτήματα που δύσκολα μπορούν να απαντηθούν. Προσωπικά δε θα μπορούσα να δώσω μια σωστή απάντηση. Μπορώ όμως να μιλήσω αλληγορικά! Αν σταθείς στην κορυφή ενός βουνού, μιας κορυφογραμμής, και αρχίσει να βρέχει, οι σταγόνες της βροχής που πέφτει θα πάνε είτε στη μια είτε στην άλλη πλαγιά. Το νερό στη συνέχεια θα ακολουθήσει το δρόμο με την μεγαλύτερη κλίση και τα μικρότερα εμπόδια. Αν υποθέσουμε ότι οι πλαγιές είναι τα κόμματα και οι σταγόνες είναι οι επιλογές και οι αποφάσεις που αυτά θα πάρουν, τότε εμείς έχουμε το ρόλο της διαμόρφωσης των κλίσεων του εδάφους αλλά και των εμποδίων που θα προβάλουμε. Ότι κι αν αποφασίσεις να ψηφίσεις να θυμάσαι πάντα ότι η κάλπη είναι ένα μικρό μέρος της απόφασής σου. Η καθημερινή μας στάση στη ζωή είναι εκείνη που θα καθορίσει το μέλλον μας και την πορεία στη ζωή. Είτε λοιπόν η σταγόνα πέσει στη δεξιά μεριά της κορυφογραμμής είτε στην αριστερή, ο δρόμος που τελικά θα ακολουθήσει για να σχηματίσει το ρυάκι και μετά τον ποταμό είναι στο χέρι μας να τον διαμορφώσουμε. Οι ενεργοί και πολιτικοποιημένοι πολίτες δε περιορίζονται μόνο στην ψήφο τους!

      Την καλημέρα μου.

      Υ.Γ. 1. Το σχόλιό σου είναι εξαιρετικό όπως πάντα. Θαυμάζω τη σκέψη σου όταν αναλογίζομαι το νεαρό της ηλικίας σου. Μπράβο!
      Υ.Γ. 2. Όταν θα κατέβω στην πολιτική εύχομαι να είμαστε συνοδοιπόροι! 🙂
      Υ.Γ. 3. Να ακούς τον πατέρα σου, είναι πολύ σωστός!

      • Ναι Κώστα μακάρι να γινόσουν πολιτικός για να έπεφταν επιτέλους προτάσεις στο τραπέζι και να είχες κάτι λογικό και ουσιαστικό να ακούσεις. Θα έβγαζες πολλούς ανθρώπους από το αδιέξοδο του τι να ψηφίσουν.
        Τον μπαμπά μου τον ακούω … δυστυχώς δεν τον ακούν και οι πολιτικοί! 😛
        Καλό απογευματάκι και καλή μας ψήφο την Κυριακή!

      • ο δείμος του πολίτη
      • 15 Ιουνίου 2012

      Πράγματι, έχεις δίκιο. Σε ένα διάλογο πρέπει να αναφανούν τα επιχειρήματα και ο καθαρός λόγος πειθούς. Ωστόσο, φάνηκε σε τούτες τις εκλογές ότι λίγοι ήθελαν το διάλογο (άλλοι γιατί πιστεύουν ότι έχουν ρητορικό χάρισμα κι άλλοι επειδή πιστεύουν στις αδυναμίες των αντιπάλων τους). Κι όμως αυτή είναι η μόνη φορά που ίσως ένας γνήσιος τηλεοπτικός διάλογος θα μπορούσε να καθοδηγήσει αποφασιστικά τις επιλογές μας.

      • Δήμο, πραγματικά αυτή τη φορά ήθελα διακαώς και νομίζω πως με κάθε τρόπο έπρεπε να γίνει διάλογος. Αλλά δυστυχώς δεν έγινε. Ίσως να φοβήθηκαν το αποτέλεσμα του διαλόγου και τα συμπεράσματα που θα έβγαζαν οι πολίτες… Πάντως σίγουρα θα επηρέαζε αποφασιστικά τις επιλογές μας.

      • Συμφωνώ με τον Κώστα, εάν λάμβανε χώρα ο πολυπόθητος διάλογος θα ξεκαθάριζε το τοπίο και το τοπίο συμφέρει να παραμένει θολό για να μπορούν να εκμεταλλευτούν τον φόβο για το άγνωστο πίσω από την ομίχλη.
        Ας μην στεκόμαστε όμως άλλο στο τι θα έπρεπε να γίνει, ας σταθούμε στο τι θα πρέπει να γίνει από εδώ και στο εξής. Και ειλικρινά έχω μεγάλη αγωνία να δω την άποψη του λαού επί του θέματος.
        Αναμένουμε λοιπόν το εκλογικό αποτέλεσμα…
        Καλό απογευματάκι 🙂

          • ο δείμος του πολίτη
          • 15 Ιουνίου 2012

          Δε με ενδιαφέρει το αύριο και μετά βλέπουμε. Με ενδιαφέρει να προετοιμάσουμε, εμείς οι απλοί πολίτες το αύριο από σήμερα. Δεν αφήνω σε κανέναν να παίξει με τη μοίρα μου. Πρέπει από τώρα να αρχίσουμε πιέσεις για μεγαλύτερη συμμετοχή των πολιτών στο πολίτευμα και τα κέντρα λήψης αποφάσεων.

          • Δεν διαφωνώ απλά πιστεύω πως για να λύσεις το πρόβλημα δεν αρκεί να βρεις τις αιτίες του αλλά και πιθανές λύσεις για να το λύσεις.
            Σαφώς και πρέπει να προετοιμαστούμε από σήμερα για αύριο…

            • Χαίρομαι που γίνεται διάλογος εδώ μέσα και μάλιστα ποιοτικός και χωρίς φωνές!
              🙂

  2. Πράγματι σωστός διάλογος στην τηλεόραση δεν έγινε, κάτι όμως αναμενόμενο αφού ο τηλεοπτικός διάλογος γίνεται για ένα σκοπό, για να πείσουν οι υποψήφιοι το κοινό πως αυτοί διαθέτουν τη σωστή συνταγή και κανένας άλλος.
    Έγινε όμως διάλογος μεταξύ των πολιτών -για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια- στους χώρους εργασίας, στις ταβέρνες, στα καφενεία, στις λαϊκές, ακόμα και μεταξύ των ανδρόγυνων! Εγώ βρέθηκα να συζητάω για πολιτική με άγνωστους που βρέθηκα κατά συμπτωση στο ίδιο τραπέζι, με συναδέλφους οι οποίοι δεν γνώριζαν τις πολιιτικές μου πεποιθήσεις κι ας είχαμε περάσει 4 χρόνια επαγγελματικής συμβίωσης, ακόμα και με τη γυναίκα μου για πρώτη φορά αρχίσαμε να συζητάμε και να αναρωτιόμαστε τι θα ψηφίσουμε.
    Και η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ οφείλεται περισσότερο σε αυτές τις συζητήσεις, όχι τόσο στα τηλεοπτικά πάνελ-, αλλά στη δυναμική που του έδινε η άποψη των απλών ανθρώπων, «κι ο τάδε από τη δουλειά θα ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ», μου έλεγε η γυναίκα μου κάθε τρεις και λίγο, κι ο φίλος του φίλου μου και ο άλλος συνάδελφος.
    Για πρώτη φορά στη ζωή μου γνωρίζω τι θα ψηφίσουν σχεδόν όλοι οι φίλοι και γνωστοί μου, το ίδιο κι εγώ δε φοβάμαι να πω την άποψή μου όπου βρεθώ κι όπου σταθώ μήπως και καταφέρω να επηρεάσω κι εγώ με τη σειρά μου όποιον μπορέσω.

    • Θωμά, σε τέτοιες αντίστοιχες συζητήσεις πολιτών βρέθηκα κι εγώ. Όμως αυτές δεν ήταν αμιγώς πολιτικές συζητήσεις, περισσότερο θα τις χαρακτήριζα επιδερμικές κι επιφανειακές δηλώσεις χωρίς αντίλογο. Το να λέει κάποιος ας πούμε «Θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ γιατί μου την έχει δώσει ο Σόιμπλε και η Μέρκελ» ή «Θέλω να δω το ΠΑΣΟΚ να διαλύεται κι έτσι θα ψηφίσω ΔΗΜΑΡ ή κάτι άλλο» ή «Βλέπω τη Ντόρα και κάτι παθαίνω γι’ αυτό θα ψηφίσω ΑΝ.ΕΛ. και όχι ΝΔ» δεν είναι κατά τη γνώμη μου πολιτικός διάλογος. Και πίστεψέ με, η επιχειρηματολογία που ανέφερα πιο πάνω είναι αυτή που άκουσα στις περισσότερες των περιπτώσεων. Πολιτικός διάλογος ανάμεσα στους πολίτες κατά τη γνώμη μου σημαίνει να καθίσουν οι άνθρωποι γύρω από ένα τραπέζι και να αναλύσουν τις διαφορετικές προτάσεις και τα προγράμματα των κομμάτων, να διαφωνήσουν, να προτείνουν, να συζητήσουν αληθινά. Καλέ μου φίλε Θωμά έχεις αναρωτηθεί αν οι φίλοι σου αλλά και οι άγνωστοι που συζήτησες έχουν διαβάσει τα επίσημα προγράμματα των κομμάτων; Για παράδειγμα, αν μπεις στην επίσημη ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ για τον οποίο κάνεις λόγο, θα διαπιστώσεις πως στο επικαιροποιημένο πρόγραμμά του δεν αναφέρει πουθενά και τίποτα για την παιδεία! Το λέω αυτό επειδή άπτεται του επιστημονικού σου κλάδου. Πως λοιπόν οι συνάδερφοί σου υποστηρίζουν το ΣΥΡΙΖΑ, αν υποθέσω από τα συμφραζόμενα του σχολίου σου ότι αυτό έκαναν, χωρίς να γνωρίζουν τις προθέσεις του; Και μάλιστα μιλάμε για ένα πρόγραμμα το οποίο δεν είναι καν κοστολογημένο! Θα μου πεις, τα προγράμματα των άλλων κομμάτων έχουν σαφείς θέσεις; Ή είναι πλήρως κι επαρκώς κοστολογημένα; Βεβαίως και όχι! Ξεκαθαρίζω πάντως στο σημείο αυτό και το λέω ευθέως και ευθαρσώς ότι δε ρίχνω μομφή σε κανένα κόμμα, ούτε βεβαίως στο ΣΥΡΙΖΑ που ανέφερα ως παράδειγμα πιο πάνω με αφορμή τις δικές σου σκέψεις. Απλώς παραθέτω τις σκέψεις μου.
      Εκεί λοιπόν που θέλω να καταλήξω είναι το γεγονός ότι η ατμόσφαιρα που επικρατεί στον τόπο μοιάζει με εκείνη του 1981. Στην πραγματικότητα διάλογος δε γίνεται πουθενά. Επικρατεί η αηδία για την πολιτική κατάντια της χώρας και τα πρόσωπα που μας έφεραν εδώ, οι άνθρωποι απηυδισμένοι αναζητούν μια (νέα) αλλαγή και στο μυαλό τους μέσα φαίνεται ως ιδανικότερη λύση ο Τσίπρας αλλά και τα κόμματα που σχηματίστηκαν προσφάτως. Η ανάγκη για νέα πρόσωπα, για νέες πολιτικές, για κάτι το διαφορετικό εν πάση περιπτώσει έχει καθηλώσει σε δύναμη, τουλάχιστον στις δημοσκοπήσεις, τα δυο πάλαι ποτέ κραταιά κόμματα εξουσίας. Κι αυτό δεν έγινε εξαιτίας του διαλόγου, δεν πείστηκαν κάποιοι πως ο τάδε είναι καλύτερος από τον δείνα! Περισσότερο συγκυριακά, θα έλεγα, έχουμε φτάσει εδώ που είμαστε παρά εξαιτίας του διαλόγου, από την οπτική πάντα της διαμόρφωσης τόσο της ατομικής γνώμης του καθενός μας για τις πολιτικές μας επιλογές, όσο και της συλλογικής κοινής γνώμης.

      Την καλημέρα μου και καλές διακοπές Δάσκαλε από εδώ κι εμπρός.
      Και συγχώρεσέ με για τη μεγάλη μου απάντηση!

      • Σε βλέπω κάπως απόλυτο στις απόψεις σου περί διαλόγου. Όχι ότι δεν έχεις δίκιο, αλλά λίγο πολύ όλες οι πολιτικές συζητήσεις εμπεριέχουν και ένα στοιχείο φαιδρότητος, ιδιαίτερα όταν γίνονται στην ταβέρνα ή σε ένα χώρο εργασίας. Και να πω και κάτι ακόμα. Δε θα έπαιρνα σοβαρά όποιον μου έφερνε το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και μου ζητούσε να το σχολιάσουμε γιατί απλούστατα είναι γνωστό ότι τα προγράμματα όλων των κομμάτων, όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ, δεν εφαρμόζονται ποτέ. Όσο για την επιχειρηματολογία που ανέφερες σε εισαγωγικά είναι πράγματι αρκετά από τα επιχειρήματα που έχω ακούσει κι εγώ, δεν λέω ότι είναι σοβαρά επιχειρήματα, αλλά πάντως είναι όντως επιχειρήματα. Για παράδειγμα ο Σόιμπλε με τις δηλώσεις του έχει δώσει αμέτρητες ψήφους στον ΣΥΡΙΖΑ, μην υποτιμάς λοιπόν αυτά τα επιχειρήματα, είναι από αυτά που θα κρίνουν τις εκλογές.

        • Θωμά, αν ακούστηκα απόλυτος, ειλικρινά σου το λέω συγχώρεσέ με δεν το επεδίωξα! Πάντα προσπαθώ τόσο στις πεποιθήσεις μου όσο και στις συζητήσεις μου να αποφεύγω το απόλυτο, οπότε αν ξέφυγα αυτή τη φορά έγινε σίγουρα χωρίς να το θέλω!

          Εκεί που θα συμφωνήσουμε πάντως είναι στα του Σόιμπλε και των ξένων παραγόντων που με κάθε τους δήλωση γεμίζουν τις κάλπες με περισσότερες ψήφους υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ! Ακούγοντας κάποια ξένα δελτία ειδήσεων αλλά και διαβάζοντας τον ξένο τύπο, έχω την εντύπωση πως οι ξένοι κάθονται κυριολεκτικά σε αναμμένα κάρβουνα! Περιμένουν με μεγάλη αγωνία το αποτέλεσμα… Τα κέντρα συμφέροντος θέλουν τους γνωστούς πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής να κυριαρχήσουν και πάλι, αλλά μάλλον δε θα τους βγει αυτή τη φορά. Οι λαοί της Ευρώπης από την άλλη έχω την πεποίθηση πως επιθυμούν να εκλεγεί στην Ελλάδα ο ΣΥΡΙΖΑ! Σαν να προσδοκούν αλλαγές οι οποίες θα είναι και προς όφελος δικό τους. Κάπου διάβασα το εξής χαρακτηριστικό: Οι Έλληνες ήταν ο μοναδικός λαός που αντιστάθηκε στους Γερμανούς τότε (αναφερόταν στο Β’ παγκόσμιο πόλεμο) κι από ότι φαίνεται θα είναι ο μοναδικός λαός που θα αντισταθεί στους Γερμανούς και τα οικονομικά συμφέροντα και σήμερα! Τραβηγμένο μεν, αλλά ας σημειώσουμε ότι τέτοιες σκέψεις κυκλοφορούν ανάμεσα στους πολίτες της Ευρώπης!

          Καλό σου απόγευμα και καλή ψήφο!

          • Ναι, σίγουρα τα κέντρα συμφέροντος θέλουν τους γνωστούς πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής. Εδώ συμφωνώ. Μετά όμως έχω να διατυπώσω ένα προβληματισμό. Το συμφέρον το δικό μας πού βρίσκεται; Μακριά από τα διεθνή κέντρα συμφέροντος; Δεν είναι πιο λογικό να θεωρήσουμε ότι αν πάει καλά η ευρωπαϊκή οικονομία τότε έχουμε ελπίδες να πάει καλά και η ελληνική οικονομία; Είναι δυνατό να θεωρήσουμε ότι υπάρχει τρίτος δρόμος διαφορετικός από τον ευρωπαϊκό; Εκτός αν με τον όρο κέντρα συμφέροντος εννοείς την Μέρκελ και τους συνοδοιπόρους της οπότε θα συμφωνήσω αν εννοείς να φτιάξουμε μια συμμαχία με τους υπόλοιπους νοτιοευρωπαίους, αν το θέλουν αυτοί βέβαια γιατί σε αυτό δεν είμαι καθόλου σίγουρος. Και φτάνουμε έτσι στο δεύτερο προβληματισμό μου. Πώς είσαι τόσο σίγουρος πως οι λαοί της Ευρώπης θέλουν να βγει ο ΣΥΡΙΖΑ; Μήπως πάλι εννοείς τους λαούς της νότιας Ευρώπης, που και πάλι δεν είμαι σίγουρος; Δε λέω πως δεν ισχύει κάτι τέτοιο αλλά πάλι νομίζω πως φτάνεις σε απόλυτες κρίσεις. Αρκετές φορές βλέπω πως εμείς οι Έλληνες, και αυτό συμβαίνει και στους πολιτικούς, μας αρέσει να προβάλλουμε τις δικές μας σκέψεις, ως σκέψεις όλων των Ευρωπαίων. Δεν είμαι όμως καθόλου σίγουρος πως και οι υπόλοιποι Ευρωπαίου σκέφτονται έτσι. Και βέβαια όταν μιλάμε για λαούς της Ευρώπης, δεν μιλάμε για ένα ομοιογενές σύνολο, δεν είναι μόνο οι νότιοι είναι και οι Αυστριακοί και οι Φινλανδοί και οι Σλοβάκοι και πολλοί άλλοι.
            Όσο για την τελευταία σου παράγραφο φαντάζομαι παρασύρθηκες από τα εξώφυλλα των γερμανικών παλιοφυλλάδων (αφού εμένα μου ήρθε να ψηφίσω Τσίπρα). Κι άλλοι λαοί αντιστάθηκαν στους Γερμανούς, όχι μόνο οι Έλληνες, αυτή τη στιγμή πάντως τον πιο ισχυρό άξονα αντίστασης τον βλέπω στον Γάλλο πρόεδρο και τον γαλλικό λαό.

            • Θωμά σου έχω απαντήσει πιο κάτω, για την οικονομία του χώρου, καθώς το πλάτος του χώρου των σχολίων έχει στενέψει πολύ και δυστυχώς δεν μπορώ να επέμβω.

    • GiP
    • 15 Ιουνίου 2012

    Κώστα, εξαιρετικό το κείμενο σου. Και χωρίς πλάκα, θα χαιρόμουν αν κατέβαινες στο χώρο της πολιτικής.

    Τρεχάματα πολλά, ελπίζωνα βρω καιρό αργότερα, να σου αφήσω συμπληρωματικές σκέψεις. Στο ίδιο καράβι είμαστε !

    ;

    • Γιώργο, πλάκα πλάκα, θα πάρουν τα μυαλά μου αέρα και με βλέπω σε κανένα μπαλκόνι! Χα, χα, χα… 🙂 🙂 🙂 Όταν η πολιτική ξεβρωμίσει τότε θα θέσω υποψηφιότητα, η δυσοσμία με πειράζει στο στομάχι 😉

      Να είσαι καλά και καλό τρέξιμο!

    • ο δείμος του πολίτη
    • 15 Ιουνίου 2012

    Αυτό το άρθρο μου άρεσε περισσότερο από όλα. Συνδυάζει το πολιτικό ενδιαφέρον ενός γνήσιου Πολίτη με την ωριμότητα των σκέψεων και την ελπίδα υπό μάλης (πολεμικό καθαρά).
    Προσωπικά, στο ίδιο μήκος κύματος με εσένα (σε λεπτομέρειες νομίζω διαφέρουμε κι ας διαφωνούν οι κακεντρεχείς) επεκτείνω το σκεπτικό στην υλοποίηση. Πρόβλημα δεν είναι απλά η διακυβέρνηση, αλλά ο τρόπος διακυβέρνησης. Το πώς θα μπορέσουμε όλοι να συμβάλλουμε σε αυτόν μακριά από τα κομματικά παραμάγαζα που γεννούς εξαρτήσεις.

    • Δήμο, όπως έχω ξαναπεί, διάλογος σημαίνει πρωτίστως ΑΚΟΥΩ και δευτερευόντως ΜΙΛΑΩ. Αν κάποιοι δεν έχουν την υπομονή να ακούσουν και συνάμα είναι τόσο ισχυρογνώμονες που θεωρούν τη δική τους άποψη ως αποκλειστικά σωστή κι αλάνθαστη, τότε ούτε μπορείς να κάνεις διάλογο αλλά ούτε αξίζει καν να γίνεται διάλογος. Διότι είναι σαν να μιλάς σε τοίχο! (Θυμίζουν ολίγον τους παντογνώστες δημοσιογράφους!)

      Διάβασα το άρθρο σου κι έχω διατυπώσει ένα ερώτημα. Θα περάσω αργότερα για την απάντηση (με το όπλο υπό μάλης, χα, χα, χα…)

      Την καλησπέρα μου.

  3. Και εμένα αυτό είναι το παράπονό μου εδώ και χρόνια: η απουσία διαλόγου. Και εννοώ αυτό που γράφεις και εσύ ως ορισμό του τι είναι διάλογος. Μέχρι τώρα μιλά ο ένας, κατηγορεί την άλλον και όταν λήξει ο χρόνος , ανταπαντά ο πρώτος αλλά άλλα λέει ενώ για άλλα ερωτήθηκε. Νομίζω ότι πραγματικός διάλογος θα γινόταν στην τηλεόραση μόνο με συμμετοχή πολιτών επί του πρακτέου. Όχι προγραμματικές δηλώσεις, όχι λόγια συγνώμης αλλά »τώρα πήραμε το μάθημά μας», όχι λόγια συμπονετικά για ένα λαό που δεινοπαθεί και »πόσο τον πονάμε»!!!
    Αλλά διάλογο για την ρεαλιστική αντιμετώπιση της πραγματικότητας. Όμως Κώστα, το έχω ξαναγράψει δεν προέκυψε κάτι νέο μέσα στον κυκεώνα της κρίσης. Η ανακύκλωση πολιτικών και προγραμματικών δηλώσεων είναι εμφανέστατη. Τι να ψηφίσει λοιπόν κάποιος;; Φυσικά το λευκό είναι συνειδητοποιημένη πολιτική κίνηση όμως έχει κατορθωθεί να μη λαμβάνεται υπόψη γι αυτό είναι δώρον άδωρον.
    Άρα;;;;;; Προσωπικά πιστεύω ότι ο ψηφοφόρος είναι πιο ψύχραιμος τώρα αλλά πιο μπερδεμένος. Στις συζητήσεις μου και εγώ για τα πολιτικά διαπιστώνω ό,τι και εσύ στις δικές σου με τα ίδια πάνω κάτω επιχειρήματα. Αλλά διαπιστώνω ότι πολλοί θα ψηφίσουν αυτό που νομίζουν ότι πρέπει να ψηφίσουν και όχι αυτό που πιστεύουν!
    Ναι οι εκλογές αυτές είναι σημαντικότατης σημασίας για τη χώρα, οι δε επόμενες θα είναι ακόμη πιο σημαντικές!!!!!!!!!!!!
    Καλό Σ/Κο Κώστα και καλή ψήφο!

    • Άννα, θα ξεκινήσω από το τέλος! Μακάρι οι επόμενες να μην είναι οι πιο σημαντικές εκλογές!!! Μακάρι να έχουν τακτοποιηθεί τα φλέγοντα ζητήματα και να συζητάμε τότε για δευτερευούσης σημασίας θέματα!

      Στα υπόλοιπα θα συμφωνήσουμε, αν και η άποψή μου είναι πως τα πράγματα αυτή τη φορά είναι πολύ πιο ξεκάθαρα από το Μάιο που μας πέρασε. Έχουν δοθεί αρκετές διευκρινήσεις και νομίζω πως η επιλογή μας θα γίνει καλύτερα κριτήρια.

      Σε κάθε περίπτωση πάντες, όπως λες κι εσύ, διάλογος επί της ουσίας δεν έγινε κι αυτό είναι εις βάρος της δημοκρατίας. Με κάνει να αναρωτιέμαι κάποιες στιγμές γιατί ο διάλογος και η συζήτηση να φοβίζει τους πολιτικούς που στο κάτω κάτω αυτή είναι και η δουλειά τους; Μήπως δεν έχουν επιχειρήματα ή μήπως δεν είναι ικανοί; Δε νομίζω! Άλλη είναι η αιτία, αλλά δυστυχώς μου διαφεύγει 😉

      Την καλησπέρα μου και καλή ψήφο επίσης!

  4. Για μένα Κώστα η αιτία που δεν δέχονται διάλογο τα κόμματα, είναι γιατί δεν μπορούν να πουν όλα τα πράγματα με το όνομά τους….Ας το παραδεχθούμε, ότι αν ένα κόμμα είναι στ’αλήθεια ειλικρινές με τους πολίτες ούτε το 3% δεν θα πάρει. Σκέψου π.χ. να ερωτηθούν τα κόμματα εξουσίας γιατί δεν έκαναν το άλφα θέμα και η απάντηση να είναι ότι μας εμποδίζουν τα ξένα συμφέροντα η ΕΕ ή οι ΗΠΑ. Αντε τώρα να πείσεις τον κόσμο ότι αυτό είναι πολιτική και στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο συμβαίνει συχνά..Νομίζω ότι αλήθεια και πολιτική δεν πάνε μαζί και ο διάλογος με ψέμματα είναι επώδυνος για τους ψεύτες. Αλλά και ο κόσμος, όλοι εμείς, δεν νομίζω ότι είμαστε ικανοί να διαχειριστούμε την αλήθεια της πολιτικής! Αυτό πιστεύω……….

    • Δε νομίζω πως μπορεί κανείς να διαφωνήσει μαζί σου 😉

      Δυστυχώς… 😦

      Καλή ψήφο αύριο!

  5. Επιτέλους τα σχόλια εμφανίστηκαν!
    Διάλογο εγώ με εθνικούς μειοδότες δεν θα έκανα…
    Εκτός κι’αν ακόμα έχουμε τις αμφιβολίες μας ως προς τον ρόλο τους.
    Γέλασα με το σχόλιο του φίλου μας του Τζιπ.
    Για να καταλάβεις πόσο σε πάει μέχρι και στην Βουλή θα σε προωθούσε…

    • Κάρυ που είσαι; Θα σε μαλώσω… Μου έλειψες και το ιστολόγιό μου έγινε φτωχότερο όλο αυτό τον καιρό της απουσίας σου 🙂 Θα βρω τον υπεύθυνο που μπλόκαρε τα μηνύματά σου και θα τον τιμωρήσω με πενθαήμερος (!!!) αυστηρά φυλάκιση 🙂

      Ο διάλογος είναι πάντα καλό πράγμα, ακόμα και με εθνικούς μειοδότες. Καταλαβαίνεις το χαρακτήρα τους! Πέρνα μια βόλτα από του κουφετάριου και ρίξε μια ματιά…

      Στη Βουλή πάντως αν ποτέ κατέβω θα θέσω προϋπόθεση να είσαι αντιπρόεδρος του κόμματος! Αν δε στηρίζομαι σε μια Καρυάτιδα, σε ποιόν να στηριχτώ 🙂

      Καλό απόγευμα και καλή ψήφο αύριο!

  6. Με ιδιαίτερη ευχαρίστηση διάβασα το ποστ όσο και τα σχόλια που επακολούθησαν.
    Μόνο που πιστεύω πως τόσο ο οικοδεσπότης όσο και οι σχολιαστές ανήκουν δυστυχώς σε μια μειοψηφία ιδεολόγων και γι΄αυτό και έχουν τόσους σωστούς προβληματισμούς.
    Πολύ φοβάμαι πως έχει δίκιο ο ομότιμος καθηγητής του ΕΜΠ κ. Θεοδόσης Π. Τάσιος που πιστεύει πως η πλειονότητα του Λαού θέλει την ΙΔΙΑ Ελλάδα – αυτήν ακριβώς που νομοτελειακώς καταρρέει, όπως την περιγράφει σε άρθρο που μέρος του έχω μεταφέρει στο τελευταίο μου ποστ.
    Μια άλλη δε μεγάλη κατηγορία στις τελευταίες εκλογές ψήφισε με θυμό και με την ψήφο της ακόμα και στην ΧΑ απλά εκτονώθηκε.
    Τέλος σχετικά με λευκό στην ουσία δεν εκφράζει τίποτα.
    Αντίθετα εξουσιοδοτεί να επιλέξουν όσοι ψηφίσουν.
    Στην θεωρητική περίπτωση που 95% ψηφίσουν λευκό το μόνο που θα πετύχουν θα είναι να παραδώσουν την εξουσία στο 5% !

    • Αθεόφοβε επέτρεψέ μου να σε ευχαριστήσω εγώ εκ μέρους των αναγνωστών μου για τα καλά λόγια που τους απευθύνεις…

      Ο κάθε άνθρωπος, μιλώ πιάνοντας τη μονάδα του λαού, θέλει βαθιά μέσα του την ηρεμία, η οποία ενδεχομένως να εξασφαλιστεί με την παραμονή στο ίδιο περιβάλλον. Αλλά από την άλλη, η κοινωνία βρίσκεται σε μεγάλη αναστάτωση. Κυρίως λόγο της ανεργίας και της ύφεσης. Κι αυτή η συσσωρευμένη ενέργεια κάποια στιγμή θα εκραγεί με άγνωστες συνέπειες. Εκείνο λοιπόν που κατά τη γνώμη μου επιθυμεί ο Λαός είναι η ηρεμία του αλλά όχι κατ’ ανάγκη με την παραμονή στα ίδια, αλλά ακολουθώντας ένα δρόμο που θα τον οδηγήσει στη σταδιακή εκτόνωση της κατάστασης. Αν νομίζει πως η επιλογή του στην κάλπη θα οδηγήσει προς αυτή την κατεύθυνση δεν πρόκειται να σκεφτεί ούτε τις επιλογές που έκανε στο παρελθόν ούτε τον ενδεχόμενο, πλαστό κατά την άποψή μου, φόβο που προσπαθούν να του καλλιεργήσουν. Θα επιλέξει σε κάθε περίπτωση την ηρεμία του…

      Καλό απόγευμα και καλή ψήφο αύριο.

  7. Βλέπω στοχεύεις ψηλά Τελευταίε μου…απο Πρόεδρος και πάνω!
    Απλός βουλευτής δεν σου αρκεί ε?
    Πάντως με πρόεδρο να δίνει αβέρτα κουβέρτα βερεσέδια εγώ δεν συμφωνώ γιατί στο τέλος θα μας τινάξει την μπάνκα στον αέρα και θα τρέχω πάλι εγώ ως μακάκας και δεν θα φτάνω! 😉
    Διάλογο με προδότες της πατρίδας μου επίσης δεν κάνω κανένα!
    Μόνο καταγγελίες καταθέτω εις βάρος τους και ζητώ την εσχάτη των ποινών που προβλέπει ο νόμος!
    —-
    Τελευταίως Στρατηγέ μου πολύ μου τα στρογγυλεύεις και αναρωτιέμαι… τι ευχή ν’αφήσω για την αυριανή μέρα!

    • Κάρυ μου, το Πρόεδρος και το Αντιπρόεδρος εννοείται ότι τα ανέφερα χαριτολογώντας! Δεν πιστεύω να το πήρες τοις μετρητοίς!!! Άλλωστε κοπλιμέντο ήθελα να σου κάνω…

      Αυτό με το στρογγύλεμα, αλλά και τα βερεσέδια σηκώνει κουβέντα, αρκεί να ξεκαθαρίσουμε τι ακριβώς εννοείς για να μη λέει ο καθένας διαφορετικά πράγματα…

      Όσο για την ευχή, εσύ ξέρεις καλύτερα!

  8. Α και ξέχασα…να σου πω πως την ηρεμία πράγματι όλοι την αποζητούμε και την επιδιώκουμε!
    Την νεκρική όμως ηρεμία που ορισμένοι ζητούν όχι δεν την θέλουμε και δεν θα την έχουν!!!

    • Η ηρεμία Κάρυ μου είναι πολύ σημαντικό πράγμα. Το να έχει κανείς δουλειά, ασφάλεια, υγεία, παιδεία είναι παράγοντες που τον ηρεμούν. Δε λέω νεκρική ηρεμία, απλώς κοινωνική ειρήνη. Και δεν αναφέρομαι σε καμία περίπτωση σε όλους εκείνους, μέσα κι έξω από τη χώρα, που προσπαθούν να καθοδηγήσουν την ψήφο μας προκειμένου να ικανοποιήσουν τα δικά τους συμφέροντα εις βάρος μας. Αυτό εννοείται!

  9. Θωμά, επέτρεψέ μου να ξεκινήσω από το τέλος. Η παράγραφος στο τέλος της απάντησής μου στο σχόλιο σου δεν είναι έγινε επειδή παρασύρθηκα. Απλώς ανέφερα κάτι που διάβασα σε ένα ιστολόγιο από τη Γαλλία. Μου το έδειξε συνάδερφος στη δουλειά, δυστυχώς δεν έχω το λινκ, αλλά μπορώ να το βρω από βδομάδα. Έγραφε ακριβώς αυτό που έγραψα και νομίζω πως κι εγώ συμφώνησα πως είναι τραβηγμένο! Είναι όμως μια άποψη που κυκλοφορεί στην Ευρώπη, έστω στη νότια. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε τα κινήματα που αναπτύχθηκαν υπέρ της Ελλάδας, στην Ισπανία και αλλού. Χαρακτηριστικό το «Είμαστε όλοι Έλληνες».

    Όσο για το αν προβάλουμε τις δικές μας σκέψεις ως ευρωπαϊκές, σίγουρα έχεις ένα μεγάλο δίκιο. Ένα μεγάλο δίκιο έχεις επίσης όταν λες πως φτάνω σε απόλυτες κρίσεις. Ρίξε μια ματιά σε ένα κομμάτι από τη Liberation που έκανε τον κόπο να αναρτήσει σε προηγούμενη ανάρτησή μου η Κάρυ.

    “Όχι, αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, αν και δραματικό, δεν είναι μια καταστροφή. Είναι επίσης μια ευκαιρία. Γιατί η δύναμη του χρήματος έχει, για πρώτη φορά, υπερβεί με ένταση το ρυθμό της μέχρι τότε σταδιακής, σχολαστικής και προσεκτικά οργανωμένης καταστροφής του δημόσιου συμφέροντος και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και σε μια χώρα τόσο διάσημη για τη φιλοσοφία της ζωής, στον αντίποδα του αγγλοσαξονικού μοντέλου, και διάσημη για την ακούραστη αντίσταση που έχει φέρει στις πολλαπλές μορφές καταπίεσης που προσπάθησαν να τη χαλιναγωγήσουν.

    Ο Έλληνας δεν χορεύει και δε θα χορέψει ποτέ στο ένα πόδι, ούτε θα σκύψει δουλικά, ανεξάρτητα από τα καθεστώτα που θέλουν να του επιβάλλουν. Χορεύει με τα χέρια του, σαν να θέλει να πετάξει προς τα αστέρια. Γράφει στους τοίχους αυτό που θα του άρεσε να διαβάσει κάπου αλλού. Καίει μια τράπεζα όταν δεν του αφήνουν πλέον την πολυτέλεια να ψήσει στην παραδοσιακή του ψησταριά. Ο Έλληνας είναι τόσο ζωντανός, όσο η ιδεολογία της απειλής θανάσιμη. Και ο Έλληνας αν και χτυπημένος μέχρι θανάτου, στο τέλος πάντα σηκώνεται.

    Ναι, η Ευρώπη της οικονομίας ήθελε να δημιουργήσει ένα παράδειγμα. Αλλά μες τον εκνευρισμό της να χτυπήσει τη χώρα που φαινόταν η πιο αδύναμη στη ευρωζώνη, μέσα στην υπερβολική της βία, η μάσκα της έπεσε. Είναι τώρα περισσότερο από ποτέ, η ώρα να καταδείξουμε το αληθινό της πρόσωπο: αυτό του ολοκληρωτισμού. Γιατί πρόκειται πραγματικά περί αυτού. Και υπάρχει μόνο μία απάντηση στον ολοκληρωτισμό: ο αγώνας, επίμονος και ανυποχώρητος, μέχρι τη μάχη, αν χρειαστεί, καθώς διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξη.

    Έχουμε έναν κόσμο, μια ζωή, και αξίες να υπερασπιστούμε. Παντού στους δρόμους, είναι τα αδέλφια μας, οι αδελφές μας, τα παιδιά μας, οι γονείς μας, οι οποίοι έχουν πληγεί μπροστά στα μάτια μας, ακόμα και αν είναι μακριά. Πεινάμε, κρυώνουμε και πονάμε μαζί τους. Όλα τα χτυπήματα που δέχονται μας τραυματίζουν εξίσου. Κάθε παιδί στην Ελλάδα που λιποθυμά στο σχολείο του, μας καλεί στην αγανάκτηση και στην εξέγερση.

    Για τους Έλληνες, είναι καιρός να πούνε όχι, και, για όλους εμάς, ήρθε ο καιρός να τους υποστηρίξουμε. Επειδή ο ελληνικός λαός σήμερα ηγείται της μάχης κατά του οικονομικού ολοκληρωτισμού, που καταστρέφει παντού τη δημόσια περιουσία, απειλεί την καθημερινή επιβίωση, διαδίδει την απόγνωση, το φόβο και την αποχαύνωση μέσα από έναν πόλεμο όλων εναντίον όλων.

    Πέρα από έναν συναισθηματικό θυμό που εκτονώνεται με την καταστροφή των συμβόλων της καταπίεσης, αναπτύσσει έναν διαυγή θυμό, των αγωνιστών που αρνούνται να στερηθούν την ίδια τους τη ζωή προς όφελος της τραπεζικής μαφίας και της λογικής της, αυτής του “τρελού χρήματος”.

    Με τις συνελεύσεις της άμεσης δημοκρατίας, το κίνημα της πολιτικής ανυπακοής, το κίνημα “Δεν πληρώνω” και τις πρώτες εμπειρίες της αυτοδιαχείρισης, μια νέα Ελλάδα αναδύεται αυτή τη στιγμή, που απορρίπτει την τυραννία της αγοράς για λογαριασμό των ανθρώπων.

    Δεν γνωρίζουμε πόσο καιρό θα πάρει για τους ανθρώπους να ελευθερωθούν από την εθελοντική δουλεία τους, αλλά είναι βέβαιο ότι, αντιμετωπίζοντας τη γελοιότητα της πελατειακής πολιτικής, των διεφθαρμένων δημοκρατιών, τον τραγελαφικό κυνισμό του κράτους των banksters (τραπεζική μαφία), θα έχουμε μόνο την επιλογή -ενάντια σε κάθε εκβιασμό- να διαχειριστούμε τις υποθέσεις μας εμείς οι ίδιοι.

    Η Ελλάδα είναι το παρελθόν μας.
    Είναι επίσης το μέλλον μας.
    Ανακαλύψτε την ξανά μαζί της!
    Το 2012 ας γίνουμε όλοι Έλληνες!”

    Αυτά κι άλλα πολλά (γραμμένα εκτός Ελλάδας) διαβάζω καλέ μου φίλε Θωμά και βγάζω τα συμπεράσματα που αναφέρω. Κι αν είμαι απόλυτος, ξανά σου το λέω, δέξου τη συγγνώμη μου. Αλλά νομίζω ότι το να σκύψουμε το κεφάλι για μια ακόμα φορά φοβούμενοι μην τυχόν αλλάξει κάτι και μας «μαλώσουν» νομίζω πως είναι λάθος! Στο κάτω κάτω, ας δοκιμάσουμε και κάτι νέο, τα παλιά τα δοκιμάσαμε και απέτυχαν και τώρα είναι στις πλάτες μας το βάρος τους…

  10. Eλα εξήγησα στο μπλογκ μου για τα βερεσέδια…
    Αλλο προφανώς ήθελες να πεις εσύ άλλο κατάλαβα όχι μόνο εγώ αλλά και άλλοι!

    • ΟΚ Κάρυ! Αφού πολλοί δεν το κατάλαβαν, τότε το φταίξιμο είναι δικό μου!

  11. Καθυστερημένα θα σου πω πως υπήρξε μια σχετική απογοήτευση για τα χθεσινά αποτελέσματα, όμως νομίζω πως σε βάθος χρόνου είμαστε κερδισμένοι. Ο πολίτης πράγματι δεν του δόθηκε βήμα για να εκφράσει πραγματικά τα προβλήματά του και επί της ουσίας να μπορεί να δοθεί μια απάντηση ή έστω μια δέσμευση για την περίπτωσή του που σαφώς θα αφορά και άλλους Έλληνες πολίτες. Χωριογύρευαν οι πολιτικοί όπως λέμε εδώ, αλλά με τη συνοδεία τηλεοπτικών συνεργείων, απευθυνόμενοι σε όσους ήταν ήδη έτοιμοι να τους ψηφίσουν και όχι προς μία άλλη κατεύθυνση περισσότερο διευρυμένη που θα αφορούσε τους πολίτες μιας περιοχής συνολικά. Το μόνο που άκουγες όλες αυτές τις μέρες ήταν λέξεις χωρίς νόημα, επαναλαμβανόμενες δίχως περαιτέρω εμβάθυνση στα πραγματικά αίτια της σημασίας τους. Κι αν τυχόν και ρωτούσες λεπτά ζητήματα (όπως το περιστατικό με τον Βενιζέλο στον Χατζηνικολάου) έβρισκες τον μπελά σου που αμφισβητούσες το σύνολο των πολιτικών προσώπων, την ακεραιότητά τους και την αξιοπιστία τους απέναντι στον ελληνικό λαό που τους εξέλεξε.
    Τι να πεις.. Ο διάλογος ήταν τις περισσότερες φορές στημένος. Κάποιος μου είπε ότι ο Μάνεσης ο δημοσιογράφος δήλωσε πως δύο βουλευτές ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δημιούργησαν εντάσεις στα τηλεπαράθυρα επί σκοπόν και λίγο μετά αποχώρησαν συνεχίζοντας μαζί σε παραθαλάσσια ταβέρνα για ψαράκι.. Το άρθρο σου αντικειμενικότατο, δημοσιογραφικό. Και ναι αν κατέβεις ποτέ σε εκλογές θα μεταφέρω τα εκλογικά μου δικαιώματα για να σε στηρίξω χα χα χα 🙂

    • Koufetarie, τελικά κι αυτή η προεκλογική περίοδος πέρασε χωρίς να γίνει καμία ουσιαστική συζήτηση. Ο λαός δεν ξέρω με πια κριτήρια αποφάσισε, αλλά σίγουρα δεν μπορώ να δεχτώ πως άκουσε επιχειρήματα και αποφάσισε… Κρίμα!

      Όταν κατέβω στις εκλογές θα σας ειδοποιήσω. Με τόσες προτάσεις εδώ μέσα έχω αρχίσει να το σκέφτομαι σοβαρά, χα, χα, χα… 🙂

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: