Ο καταλληλότερος πρωθυπουργός!

Η εικόνα είναι από το flickr του χρήστη opensourceway

Το μισό μιας νίκης είναι στην επιλογή του πεδίου μάχης. Το άλλο μισό είναι στην επιλογή της κατάλληλης στιγμής.

Ζακ Ντεβάλ, Γάλλος συγγραφέας


Οι δημοσκοπήσεις είναι ένα χρήσιμο επιστημονικό εργαλείο, αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Εκείνο όμως που τίθεται υπό μεγάλη αμφισβήτηση είναι οι περιπτώσεις που αντί αυτές να μετράνε γνώμες, τις διαμορφώνουν τελικά.

Αν κάποιος ανατρέξει στην ιστορία των δημοσκοπήσεων, οι οποίες ξεκίνησαν από την Αμερική στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, θα διαπιστώσει πως υπήρξαν μια σειρά από αποτυχίες αλλά κι από προσπάθειες χειραγώγησης του πληθυσμού προς όφελος ή του δημοσκόπου ή του εντολέα του. Ενδεδυμένες με μια επιστημονικοφανή αντικειμενικότητα, αποτελούν το ιδανικό εργαλείο, ειδικά οι πολιτικές δημοσκοπήσεις, για τον επηρεασμό και την καθοδήγηση της κοινής γνώμης. Δημιουργούν από μόνες τους ένα είδος αδράνειας η οποία κινεί και παρακινεί το μέσο ψηφοφόρο προς την κατεύθυνση που έντεχνα σχηματοποιούν με τα, αμφιβόλου επιστημονικής αξίας ενίοτε, αποτελέσματα που δίνουν.

Ο πολίτης – ψηφοφόρος, ο οποίος δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πρώτα απ’ όλα είναι άνθρωπος και θέλει να ανήκει στην πλευρά των νικητών ή έστω εκείνων που θεωρεί πως θα διασφαλίσουν το μέλλον και τα συμφέροντά του, ειδικά αν βρίσκεται μεταξύ εκείνων που ονομάζονται “αναποφάσιστοι”. Παρατηρείται δε το φαινόμενο ο ψηφοφόρος να αφήνει τη δική του υποχρέωση να μελετήσει τις προεκλογικές προτάσεις στους δημοσιογράφους από τη μια μεριά και παρασύρεται από το ρεύμα και τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων από την άλλη κι έτσι κατά βάση το αποτέλεσμα των εκλογών εν πολλοίς διαμορφώνεται από όλους εκείνους τους παράγοντες οι οποίοι όμως δε θα έπρεπε να το διαμορφώνουν! Τα συμφέροντα των ΜΜΕ και οι δημοσκοπήσεις παίζουν, κατά τη γνώμη μας, καθοριστικό ρόλο στις εκλογές σμιλεύοντας υποσυνείδητα τις πεποιθήσεις του λαού.

Υπάρχουν διάφορα τεχνάσματα που χρησιμοποιούνται προς αυτή την κατεύθυνση. Μετρούν για παράδειγμα την πρόθεση ψήφου, κάτι το οποίο θεωρητικά είναι ικανό να δώσει ασφαλή συμπεράσματα ως προς το εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά από την άλλη ταυτόχρονα μετρούν και την εκλογική επιρροή αλλά και την παράσταση νίκης! Ρωτούν δηλαδή ποιο κόμμα θα ψηφίσουμε και μετά ρωτούν και ποιο κόμμα θα κερδίσει! Μα είναι αυτονόητο πως ο κάθε ψηφοφόρος ψηφίζει για να κερδίσει το κόμμα που ψήφισε και όχι κάποιο άλλο. Έχουν δηλαδή με πολύ ωραίες μεθόδους καταφέρει να διασπείρουν την αμφιβολία μέσα στο εκλογικό σώμα και να το κάνουν να αμφισβητεί ή ακόμα και να απαρνηθεί την ενσυνείδητη επιλογή του χάριν της υποσυνείδητης! Γιατί ας μην ξεχνάμε πως όλο αυτό το πανηγύρι φοράει το μανδύα της επιστήμης κι έτσι δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως υπάρχει μεγάλη και διαρκής δίψα για ανάγνωση δημοσκοπικών αποτελεσμάτων από τους πολίτες αφού ακόμα και την ύστατη στιγμή πριν τις εκλογές ψάχνει στο διαδίκτυο για «κρυφές» δημοσκοπήσεις!

Εκείνο όμως που είναι τελείως απαράδεκτο κατά τη γνώμη μας είναι η ερώτηση για τον καταλληλότερο πρωθυπουργό. Μια κυβέρνηση σίγουρα πρέπει να έχει πρωθυπουργό αλλά δεν είναι μόνο αυτός που καθορίζει τις τύχες της χώρας. Είναι ένας σημαντικός, ίσως ο σημαντικότερος παράγοντας, δεν το παραβλέπουμε αυτό, αλλά όχι το παν ακόμα και στα αρχηγικά κόμματα της χώρας. Υπογραμμίζουμε στο σημείο αυτό την επιλογή «κανένας», η οποία συνήθως κλέβει τις εντυπώσεις αλλά και την πρωτιά! Είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να εγκλωβιστεί άθελά του ο πολίτης στις επιλογές που του δίνονται θεωρώντας τες ως μοναδικές. Και η επιλογή «κανένας» τον οδηγεί υποσυνείδητα τελικά στη λιγότερο χειρότερη δυνατή επιλογή και όχι στην καλύτερη! Το κόλπο είναι απλό, αποκλείουμε όλους τους εν δυνάμει αξιόλογους πρωθυπουργούς, γιατί υπάρχουν και τέτοιοι, και ρωτάμε μόνο ποιός από τους αρχηγούς των κομμάτων είναι ο καλύτερος. Γιατί να είναι μόνο οι αρχηγοί των κομμάτων στο ερωτηματολόγιο και να μην είναι και κάποιοι άλλοι; Είτε στελέχη των κομμάτων είτε όχι; Κι έτσι μπορεί να συμβεί το εξής στη σκέψη του ψηφοφόρου: πχ. Δεν ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ γιατί ο Τσίπρας δεν κάνει βρε παιδί μου για πρωθυπουργός ή Ψηφίζω ΠΑΣΟΚ γιατί μόνο ο Βενιζέλος είναι άξιος να κυβερνήσει! Με τον τρόπο αυτό παραβλέπονται προγράμματα και οράματα! Επιπροσθέτως, η ερώτηση αυτή είναι και παντελώς ασαφής. Καταλληλότερος πρωθυπουργός για ποιόν; Για τους πολίτες; Διότι μέχρι στιγμής οι “καταλληλότεροι πρωθυπουργοί” έχουν εκλεγεί κι έχουν αναλάβει τα ηνία της χώρας, την οποία όμως έφεραν στο χείλος του γκρεμού! Αυτοί λοιπόν είναι οι καταλληλότεροι; Ίσως για όλους τους άλλους εκτός από τους Έλληνες…

Advertisements
  1. Πολύ σωστά και εύστοχα τα ερωτήματά σου. Θεωρώ πως αν ξέρεις να επιλέγεις τις σωστές και αντικειμενικές πληροφορίες για την πολιτική με βάση το κοινό καλό, οι δημοσκοπήσεις σου είναι περιττές. Κατ’ εμέ είναι άχρηστες, κυρίως επειδή δεν εξυπηρετούν τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκαν. Ο καταλληλότερος πρωθυπουργός δεν σημαίνει ότι μπορεί να είναι αυτός που ασκεί την μεγαλύτερη επιρροή, είναι πιο πολλά χρόνια στο κόμμα ή έχει δώσει περισσότερα από κάποιο άλλο στέλεχος. Αλλά έτσι είναι το πολιτικό showbiz δίνει και παίρνει σε εφημερίδες και κανάλια. Τι να πεις. Κρίμα σε όσους λαμβάνουν υπόψιν τους τέτοιες στημένες και καθοδηγούμενες στατιστικές..

    • koufetarie, νομίζω ότι, υποσυνείδητα έστω, όλοι μας λίγο πολύ λαμβάνουμε υπόψη τις δημοσκοπήσεις. Το θέμα είναι να διατηρήσουμε ξεκάθαρη τη σκέψη μας και να μην τις αφήνουμε να μας επηρεάσουν κατά τρόπο ο οποίος δεν είναι ούτε επιθυμητός αλλά ούτε και μέσα στις πεποιθήσεις μας.

  2. Το κείμενο σου εξαιρετικό αλλά…
    Με έχει πιάσει πολιτική ναυτία, Κώστα…
    Οι δημοσκοπήσεις (που είναι το όργανο της πολιτικής), είναι σίγουρο πως παίζουν ύποπτα παιχνίδια και από πίσω κρύβουν τον εκφοβισμό, τον αποπροσανατολισμό και την χειραγώγηση πρώτα των αναποφάσιστων…(ακόμη και αυτοί που είχαν αποφασίσει έχουν αρχίσει πάλι να αμφιβάλλουν)!
    Ο Έλληνας ψηφίζει ηγέτη, τα λόγια δεν του γεμίζουν το στομάχι, τα κριτήρια τις περισσότερες φορές είναι παιδαριώδη, δείχνουν ένα λαό αφελή, βολεμένο και ανώριμο, αλλά επειδή είναι απελπισμένος και πάνω απ’ όλα έξαλλος, θα τολμήσει να πει ΟΧΙ γιατί δεν έχει τίποτα να χάσει!
    Οι οίκοι αξιολόγησης δλδ το τραπεζικό σύστημα, είναι αυτό που ορίζει τις τύχες όλης της ανθρωπότητας…ας το έχουμε στο νου μας…
    Το ευχάριστο είναι πως ο σπόρος της αντίστασης έχει πέσει και αυτό θα δουλέψει!
    Αν θέλεις διάβασε την ανάρτηση του Νίκου σχετικά με τις εκλογές, στο paramithas.gr είμαι σίγουρη πως θα σ’ ενδιαφέρει!

    ΑΦιλιά με βαθιές ανάσες!. 🙂

    • Αυτό που έχει σημασία είναι το γεγονός που εύστοχα παρατήρησες. Ο σπόρος έπεσε και αναμένεται να βλαστήσει όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και αλλού.

      Το μοναδικό σημείο που πρέπει να δώσουμε εξαιρετική προσοχή είναι το γεγονός ότι ο Έλληνας αρέσκεται να του χαϊδεύουν τα αυτιά με ότι αποτελέσματα αυτό μπορεί να έχει μακροπρόθεσμα. Απαιτείται ψυχραιμία και σωστή σκέψη.

      Την ανάρτηση του Παραμυθά την διάβασα εχτές το βράδυ. Πως μπορεί να διαφωνήσει κανείς;

      Τα φιλιά μου 🙂

  3. Πολύ εύστοχο κείμενο Κώστα. Εγώ προσωπικά αποφεύγω να απαντάω στα γκάλοπ παρόλο που οι γονείς μου συνήθως απαντούν. Γιατί ακόμα και σε αυτό τον τομέα έχω περίεργη λογική. Θεωρώ πως αφού η ψήφος είναι μυστική όταν με ρωτάνε όσα και εσύ προανέφερες αναιρούν αυτή την μυστικότητα. Αλλά νιώθω επίσης ότι όταν γίνεται κάτι τέτοιο είναι σαν να μου ζητούν να απολογηθώ για την επιλογή μου.
    Μπορώ να δηλώσω κουρασμένη από την ελληνική πραγματικότητα και ας είμαι 22. Τίποτα δεν λειτουργεί σωστά πόσο μάλλον οι δημοσκοπήσεις… Μπροστά πηγαίνουν τα συμφέροντα και από πίσω ακολουθούν αυτοί που τα υπερασπίζονται. Και εμείς απλά … κοιτάμε.
    Όσο για τον καταλληλότερο πρωθυπουργό, καλά τα λες. Καταλληλότερος για ποιον; Σε σχέση με ποιον; Γιατί έχουμε καταντήσει να θεωρούμε για ηγέτη τον μονόφθαλμο ανάμεσα στους τυφλούς.
    Τέλος πάντων όσο και να τα συζητάμε εμείς, αν δεν αλλάξουμε λογική, θα παραμείνουμε θύματα αυτής της αρρωστημένης κατάστασης, με δημοσκοπήσεις που θα δίνουν αυτοδυναμία στον «κανένα» και βήμα σε άτομα που δεν ξέρουν τι εκπροσωπούν.
    Η Μαρίνα στην Βουλή για να δούμε αλλαγή, τέλος! χαχα
    Καλό απόγευμα Κώστα, με χαμόγελο! 🙂

    • Μαρίνα λοιπόν δαγκωτό! 🙂 🙂 🙂

      Το μυστικό είναι σ’ αυτό που λες στο τέλος του σχολίου σου. Αν δεν αλλάξουμε ΕΜΕΙΣ δε θα αλλάξει τίποτα αλλά και κανείς άλλος. Η ευθύνη είναι αποκλειστικά δική μας και πρέπει να την αναλάβουμε. Πάντως, μέσα στη γενικότερη άσχημη κατάσταση χαίρομαι που υπάρχουν νέοι όπως εσύ που στα 22 σου χρόνια έχεις συνειδητοποιήσει τι γίνεται ολόγυρα. Αλήθεια σου λέω, εγώ στην ηλικία σου δεν είχα ούτε το ένα δέκατο της δικής σου σκέψης. Μακάρι η γενιά σου να μας βγάλει από τα αδιέξοδα που βρισκόμαστε.

      Καλό απόγευμα, επίσης με πολλά χαμόγελα 🙂

      • Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια Κώστα μα δυστυχώς θα σε απογοητεύσω. Δεν νομίζω πως η γενιά μου θα καταφέρει να αλλάξει τίποτα. Για να αλλάξεις πρέπει να ονειρεύεσαι και εμάς τα όνειρα μας τα ξεπούλησαν για μερικά δις με υπογραφές σε «ξένα χέρια»…
        Ποιοι νέοι να παλέψουν για αλλαγές που οι περισσότεροι θα φύγουν στο εξωτερικό για να επιβιώσουν.
        Δυστυχώς … η αλλαγή δεν αναπνέει μέσα στην σήψη. Και κανείς δεν έχει διάθεση να ανεχτεί την δυσοσμία!
        Ίδωμεν, ας ελπίσουμε πως όσοι μείνουμε πίσω, αν μείνουμε τελικά, κάτι θα κάνουμε!!
        Καλησπέρες!

        • Μην είσαι απαισιόδοξη! Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να γίνει 😉

          Καλό απόγευμα.

  4. Στην δική μας πολιτεία ο πρωθυπουργός έχει, καλώς ή κακώς τον αποφασιστικό λόγο στην διακυβέρνηση της χώρας οπότε δεν είναι παράλογο το ερώτημα ποιόν θεωρεί κανείς κατάλληλο για πρωθυπουργό.
    Το ίδιο βέβαια γίνεται όπου το πολίτευμα είναι προεδρευόμενη δημοκρατία με τον πρόεδρο της.
    Το ερώτημα δε απευθύνεται στους πολίτες οι οποίοι ανάλογα και με την πολιτική τους τοποθέτηση άλλος θεωρεί καταλληλότερο τον Μιχαλολιάκο και άλλος την Παπαρήγα!

    • Αθεόφοβε σίγουρα ο πρωθυπουργός έχει τον αποφασιστικότερο ρόλο, το γράφω κι εγώ άλλωστε, αλλά μόνο αυτός είναι; Και γιατί δεν αφήνουν την ερώτηση ελεύθερη και έχουν μόνο τους αρχηγούς των κομμάτων; Δε θα μπορούσε, για παράδειγμα, σε μια συγκυβέρνηση να είναι καταλληλότερος πρωθυπουργός ο Χ Έλληνας και όχι μόνο οι αρχηγοί; Μήπως έτσι μας εγκλωβίζουν και μας κάνουν τελικά να ψηφίζουμε το λιγότερο χειρότερο;

      Την καλησπέρα μου.

  5. Να αρχίσω με ό,τι συμφωνώ. Φυσικά και οι δημοσκοπήσεις αποτελούν μέσο χειραγώγησης του πληθυσμού και προσπαθούν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα αυτών που τις παραγγέλνουν. Λογικό δεν είναι; Το ίδιο δε συμβαίνει με όλους τους επιστημονικούς κλάδους; Η ιατρική δεν έγινε μέσο εξυπηρέτησης εμπορικών σκοπών; Η ψυχολογία; Η νομική; Η χημεία; Η φυσική; Τίποτα το περίεργο ως εδώ. Ότι όμως τα συμφέροντα των ΜΜΕ σμιλεύουν υποσυνείδητα τις πεποιθήσεις του λαού μέσω των δημοσκοπήσεων, θα μου επιτρέψεις να εκφράσω τις αμφιβολίες μου (όχι ότι δεν επιχειρούν να το κάνουν σε κάποιο ποσοστό)
    Ας πάρουμε για παράδειγμα τη σημερινή πραγματικότητα. Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ φωνάζει συνέχεια πως τα ΜΜΕ παίζουν βρώμικο παιχνίδι εναντίον του και πιθανόν να έχει δίκιο, τα δε άλλοτε μεγάλα κόμματα φωνάζουν πως το λόμπι της δραχμής κινεί τα νήματα πίσω από την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Δε βγαίνει δηλαδή άκρη. Από ό,τι θυμάμαι τα τελευταία 20 χρόνια όποιος χάνει στα γκάλοπ καταγγέλει τις στημένες δημοσκοπήσεις. Το έκανε η Ν.Δ. επί Σημίτη, το έκανε το ΠΑΣΟΚ επί Καραμανλή, το έκανε θυμάμαι και ο Λαζόπουλος όταν τον πρώτο χρόνο του Αλ Τσαντίρι πάτωνε στη θεαματικότητα. Όταν όμως βρήκε τη σωστή συνταγή, έκοψε τον κουραστικό ρόλο του γύφτου που λέει τις ειδήσεις και έκανε το αυθεντικό σταντ απ κόμεντι άρχισε να πετάει στις δημοσκοπήσεις.
    Όταν άρχισαν τα πρώτα γκάλοπ να δείχνουν άνοδο της Χρυσής Αυγής είπα από μέσα μου «δεν είναι δυνατόν». Και ξαφνικά μέσα σε μια εβδομάδα διαπίστωσα τέσσερις γνωστούς που μου δήλωσαν πως σκόπευαν να ψηφίσουν Χρυσή Αυγή. Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί πως ίσως επηρεάστηκαν από τις δημοσκοπήσεις, εγώ πιστεύω πως οι δημοσκοπήσεις έπιασαν τον σφυγμό της κοινωνίας, τίποτα τελικά δεν είναι σίγουρο. Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα;
    Και φτάνουμε στην ερώτηση για τον καταλληλότερο πρωθυπουργό. Εδώ νομίζω πως έχεις άδικο. Ο μόνος σωστός και αντικειμενικός τρόπος να διατυπώσουμε την ερώτηση αυτή είναι να δώσουμε στον ερωτώμενο δυνατότητα ανάμεσα στους υπάρχοντες αρχηγούς κομμάτων και κανέναν άλλον. Κάθε άλλο όνομα θα σήμαινε προσπάθεια χειραγώγησης από την εταιρεία δημοσκόπησης. Γιατί για παράδειγμα ο Μίκης Θεοδωράκης και όχι ο Γιανναράς. Γιατί ο Ράμφος και όχι ο Μαρκεζίνης; Δεν έχουν τέλος τα ονόματα που θεωρούνται δυνητικά ικανοί για πρωθυπουργοί. Κάθε προεπιλογή από τους δημοσκόπους είναι σίγουρα προσπάθεια επηρεασμού της κοινής γνώμης.
    Όσο για την «παράσταση νίκης» γιατί θεωρείς τόσο κακό να δηλώσει κάποιος πως θα ψηφίσει Κουβέλη αλλά θεωρεί πως θα κερδίσει ο Τσίπρας; Ή κάποιος άλλος πως θα ψηφίσει Καμμένο αλλά βλέπει να κερδίζει ο Σαμαράς; Η παράσταση νίκης θεωρείται ένα δυνατό ατού σε όποιον τη διαθέτει και φυσικά επηρεάζει τους αναγνώστες της δημοσκόπησης, τώρα που το σκέφτομαι είναι ένα μέσο επηρεασμού αλλά πάλι θα ήταν μεμπτό αν ήμασταν σίγουροι πως οι εταιρείες αλλοιώνουν τα αληθινά αποτελέσματα και δίνουν δικά τους. Μέχρι τώρα όμως η ιστορία των δημοσκοπήσεων στην Ελλάδα δεν δείχνει κάτι τέτοιο (Η μεγαλύτερη γκάφα νομίζω έγινε το 2000 όταν τα exit pole έδειξαν νίκη της ΝΔ και θυμάμαι είχε αρχίσει ο Βενιζέλος να απολογείται σε ένα πάνελ και να ψάχνει τα αίτια της ήττας. Ήταν όμως η διαφορά τόσο μικρή που θεωρήθηκε πως ήταν στα όρια της επιστημονικής απόκλισης).
    Γενικά πιστεύω πως οι δημοσκοπήσεις επηρεάζουν ένα μικρό ποσοστό των αναποφάσιστων, αυτών που θέλουν να πηγαίνουν με τους νικητές, αλλά δε νομίζω πως καθορίζουν το αποτέλεσμα.

    • Θωμά, ισχυρίζεσαι πως τα ΜΜΕ δε συμμετέχουν στα «παιχνίδια» της εξουσίας και πως η δική μου σκέψη πως επηρεάζουν υποσυνείδητα τις πεποιθήσεις είναι λανθασμένο. Τρανό παράδειγμα που βγάζει μάτι και που ακόμα δεν έχει δοθεί εξήγηση είναι η περίπτωση του Βήματος που έδωσε ανάποδα τα αποτελέσματα ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ, δες το εδώ. Αλλά, για να μην πιανόμαστε από αυτό το τραβηγμένο παράδειγμα, παρατήρησε ακόμα και το πως κάθε ΜΜΕ παρουσιάζει τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων. Δίνει βάρος εκεί που θέλει κι άλλα ζητήματα τα αναδεικνύει ενώ άλλα τα αποσιωπά. Τουλάχιστον αυτή είναι η προσωπική μου γνώμη.

      Αυτά που λες για το Λαζόπουλο δεν τα ήξερα. Μάλλον έχεις δίκιο, αλλά εδώ δεν πρόκειται για δημοσκόπηση που επηρεάζει την εκλογική απόφαση των ψηφοφόρων.

      Στο θέμα του καταλληλότερου πρωθυπουργού είναι σαν να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Είναι δυνατόν κάποιος που ψηφίζει ΝΔ να πει ότι καταλληλότερος για πρωθυπουργός είναι ο Κουβέλης; Αυτό που λέω εγώ είναι πως αυτή η ερώτηση δεν πρέπει να συμπεριλαμβάνει καθόλου ονόματα, να απαντάει αυθόρμητα ο ερωτώμενος. Έτσι ούτε ο δημοσκόπος κατευθύνει αλλά και ο πολίτης μπορεί να δώσει μια απάντηση που ίσως να μην περιλαμβάνει καθόλου τους αρχηγούς των πολιτικών κομμάτων. Είναι γραμμένο άλλωστε πουθενά ότι πρέπει σώνει και καλά να γίνει πρωθυπουργός ο αρχηγός του κόμματος; Αν άφηναν ελεύθερη την ερώτηση, για σκέψου, ο «κανένας» θα έβγαινε πρώτος;

      Η παράσταση νίκης είναι τελικά το μέγεθος που πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη όταν βλέπουμε μια δημοσκόπηση ή η πρόθεση ψήφου; Αυτό το σημείο με μπερδεύει φίλε μου Θωμά και δεν μπορώ να καταλάβω τελικά ποιο από τα δυο είναι το σημαντικότερο και το ποιο βαρύνον από τα δύο 😉

      Καλό σου απόγευμα.

  6. Άλλο τα ΜΜΕ, άλλο οι εταιρείες δημοσκόπησης.
    Το παράδειγμα με το ΒΗΜΑ είναι εντυπωσιακό, δεν το ήξερα. Ήξερα όμως τη δημοσκόπηση που δίνει 30% στον Τρίπρα και αφήνει πολύ πίσω τη Ν.Δ. Αν αποδειχθεί σωστή θα μπορεί κάποιος να ισχυριστεί πως και αυτή με τη σειρά της έχει επηρεάσει το αποτέλεσμα.
    Τα ΜΜΕ κάνουν αυτό ακριβώς που λες δίνουν βάρος σε όποιο σημείο της δημοσκόπησης θέλουν και άλλα τα αποσιωπούν.
    Νομίζω πως υπάρχει ερώτηση με ανοιχτές απαντήσεις και αυτή αναφέρεται στον πιο δημοφιλή πολιτικό. Ο «κανένας» προέκυψε τα τελευταία χρόνια με την ανυπαρξία ικανών πολιτικών αρχηγών, ένα θέμα που σε έχει απασχολήσει σε δύο νομίζω αναρτήσεις.
    Όσο για την παράσταση νίκης συμφωνώ πως είναι μια ύποπτη ερώτηση. Είμαι πολύ βιαστικός, πρέπει να κλείσω, το βράδυ θα σου στείλω μια προσωπική εμπειρία μου που εξηγεί για ποιο λόγο υπερασπίζομαι τόσο πολύ τις δημοσκοπήσεις.
    ΥΓ. Όχι, δεν ισχυρίστηκα πως τα ΜΜΕ δε συμμετέχουν στα παιχνίδια της εξουσίας. Ισχυρίστηκα πως το επιχειρούν και το καταφέρνουν σε ένα ποσοστό.

    • OK, θα περιμένω 🙂

  7. Στις εκλογές του 1993, υποστήριζα τη Ν.Δ. του Μητσοτάκη. Όχι μόνο την υποστήριζα αλλά ήμουν σίγουρος πως θα κέρδιζε. Κι αυτό γιατί είχα επηρεαστεί από την εφημερίδα που διάβαζα, τον Ελεύθερο Τύπο που έλεγε πως οι δημοσκοπήσεις που έδειχναν πως το ΠΑΣΟΚ προηγείται ήταν στημένες. Μάλιστα λίγο πριν από τις εκλογές μια άλλη εφημερίδα της δεξιάς, η Απογευματινή είχε δημοσιεύσει ένα δικό της γκάλοπ που είχε γίνει υποτίθεται στα διόδια, και έδειχνε πως η Ν.Δ. θα κέρδιζε τις εκλογές. Την τελευταία εβδομάδα είχα διαφωνήσει με ένα αριστερό συνάδελφο που κρατούσε ίσες αποστάσεις από Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, ο οποίος μου έλεγε πως θα κερδίσει τελικά το ΠΑΣΟΚ. Του ανέφερα το γκάλοπ της Απογευματινής και του είπα να περιμένει τα αποτελέσματα.
    Και φτάνουμε στην Κυριακή των εκλογών του 1993. Την ημέρα αυτή το Βήμα της Κυριακής κυκλοφόρησε με τον εξής περίεργο τίτλο: (όποιος έχει πρόσβαση στο ιστορικό αρχείο του Δ.Ο. Λαμπράκη μπορεί να με επιβεβαιώσει ή να με διαψεύσει): «Την Τρίτη ορκίζεται η νέα κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου». Ήταν πράγματι ένας απίστευτος και αξιοπερίεργος τίτλος, καθώς η εφημερίδα τυπώθηκε το βράδυ του Σαββάτου, αρκετές ώρες πριν αρχίσουν οι εκλογές. Μόλις τον διάβασα, την Κυριακή το πρωί, αρχικά οργίστηκα και στη συνέχεια άρχισα να γελάω, καθώς ήμουν σίγουρος πως θα κέρδιζε η Ν.Δ.
    Τελικά τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν το ΒΗΜΑ και εγώ την Τρίτη είχα να αντιμετωπίσω το ειρωνικό ύφος του συναδέλφου που μου είπε: «Θωμά, τι έγινε, με το γκάλοπ της Απογευματινής;»
    Από τότε ορκίστηκα δύο πράγματα. Πρώτον να διαβάζω κάθε Κυριακή ανελλιπώς και με προσοχή το ΒΗΜΑ, και δεύτερον να εμπιστεύομαι τις δημοσκοπήσεις. Φυσικά δεν ξαναέπιασα τον Ελεύθερο Τύπο στα χέρια μου.

    • Τελικά, είδες πόσο ανακριβή μπορεί να αποδειχτούν τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων;

      Το Βήμα το έπαιρνα κι εγώ ανελλιπώς για να διαβάσω τον Πλωρίτη. Από τότε που έφυγε από τη ζωή αραίωσα την επαφή μου με το Βήμα, αν και μέχρι σήμερα παραμένει η πρώτη μου επιλογή.

      Την καλημέρα μου.

  8. Πολύ ωραίο άρθρο. Η αλήθεια είναι ότι το ερώτημα για την παράσταση νίκης δεν υπάρχει σε καμία άλλη χώρα. Το έβγαλαν ως μέσο επηρεασμού και ως δικλείδα ασφαλείας για να φανεί ότι η δημοσκόπηση θα πέσει μέσα (μετά τις εκλογές). Στην ουσία το πρόβλημα ξεκινά στη δόμηση των ερωτήσεων. Και από τι στιγμή που ορισμένες μπαίνουν εμφατικά από μίντια ή κόμματα, έχει καλός. Γιατί όμως δεν επιτρέπουν πολλές ερωτήσεις ελεύθερες κι αυθόρμητες; Εκεί θα βρίσκαμε ακόμη περισσότερα στοιχεία. Επιπλέον, οι δημοσκοπήσεις δεν εμφανίζουν τη δυναμική των κομμάτων. Και ας σημειώσω ότι θα ήθελε δημοσκοπήσεις μέχρι 4-5 μέρες πριν την Κυριακή των εκλογών. Πάντως πρόκειται για μεγάλη επιχειρηματική δράση.

    • Δήμο, για την επιχειρηματική δράση δεν έχω κάτι να πω, εκτός από το γεγονός ότι είναι επιθυμητή διότι και θέσεις εργασίας δημιουργούνται αλλά και οικονομικό αποτέλεσμα παράγεται.

      Το γεγονός που θίγεις για τις ερωτήσεις που θα έπρεπε να είναι ελεύθερες, νομίζω ότι είναι εξαιρετικά σημαντικό. Ίσως κάποια στιγμή να πρέπει να γίνει και μια τέτοια δημοσκόπηση για να δούμε αν τα αποτελέσματα που θα εξαχθούν θα αποτυπώνουν καλύτερα ή όχι την πραγματικότητα.

      Την καλησπέρα μου.

        • ο δείμος του πολίτη
        • 6 Ιουνίου 2012

        Επειδή έχω δουλέψει πολλάκις ερωτηματολόγια, το πιο καλό είναι το δομημένο με περιθώριο προσθήκης. Ωστόσο, ας θυμόμαστε ότι οι δημοσκοπήσεις είναι ένα επιστημονικό εργαλείο στους χειραγωγούς της δημόσιας γνώμης (μίντια) για να δουν πόσο τελικά διαμορφωσαν την κοινή γνώμη. Και να μη λησμονούμε ότι σπάνια βλέπουμε όλο το ερωτηματολόγιο (τις απαντήσεις), αλλά μονο τμήματά του.

        • Επειδή δεν έχω σχετική εμπειρία από ερωτηματολόγια, θα δεχτώ την άποψή σου.

          Εχτές με πήραν τηλέφωνο από εταιρία δημοσκοπήσεων. Στις έντονες απαιτήσεις μου να ρωτήσω και να διαλευκάνω κάποιες απορίες που είχα θέλοντας να μιλήσω σε κάποιον από την επιστημονική ομάδα της εν λόγω εταιρίας, δεν ανταποκρίθηκαν τελικά. Κρίμα γιατί ενδεχομένως σήμερα να είχα μερικές απαντήσεις τεκμηριωμένες από κάποιον άνθρωπο του χώρου, οι οποίες να αποδεικνυόταν εξαιρετικά χρήσιμες στη συζήτησή μας. Άλλωστε κάποιος ειδικός θα μπορούσε να μας υποδείξει τη σκέψη αλλά και την επιστημονική μεθοδολογία από την οποία προκύπτουν οι μετρήσεις της κοινής γνώμης για την πολιτική.

          Την καλημέρα μου.

          Υ.Γ. Ενώ απάντησα τι θα ψηφίσω στις επερχόμενες εκλογές δεν απάντησα στο ερώτημα για την παράσταση νίκης!

    • GiP
    • 6 Ιουνίου 2012

    Κώστα, καλημέρα σου.

    Τις εταιρείες δημοσκοπήσεων δεν τις πιστεύω τις περισσότερες φορές. Θα συμφωνήσω και στο ότι πολλές φορές είναι κατευθυνόμενες. Ομως κάπου διαφωνώ με μερικά επιχειρήματα σου. Και μια που ο καθένας από εμάς τιμά τον άλλο με τη φιλία και τον σεβασμό του, δεν θα διστάσω να στο πω.

    Λες ότι δεν έχει νόημα το να λέει ο ψηφοφόρος ποιος κόμμα θα βγεί πρώτο, στην ερώτηση για την περιβόητη «παράσταση νίκης». Το θεωρείς αυτονόητο ότι θα πει αυτό που ψηφίζει. Ένας οπαδός όμως του ΚΚΕ ή της Χρυσής αυγής ή και του ΠΑΣΟΚ πλέον, ξέρει ότι δεν θα είναι το κόμμα του πρώτο κόμμα. Άλλο ψήφισε και άλλο περιμένει να βγει πρώτο. Εκτός αν ονειροβατεί.

    Επίσης στο ποιος κρίνεται καταλληλότερος για πρωθυπουργός, η απάντηση δεν είναι αυτονόητη. Ο αναποφάσιστος ψηφοφόρος, αυτός που αποφασίζει στην κάλπη, έχει αμφιβολίες. Μπορει να του αρέσει το Α κόμμα περισσότερο από το Β αλλά να θεωρεί τον αρχηγό του Β κόμματος καλύτερο. Επίσης, πέρα από τους αναποφάσιστους ξέρω ΝΔτες που θα ήθελαν την Ντόρα αρχηγό. Ξέρω ΠΑΣΟΚτζήδες που θα ήθελαν τα νιάτα και το νέο αίμα του Τσίπρα χωρίς να ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ.

    Αυτα τα ολίγα και να είσαι καλά !

    • Γιώργο σε ευχαριστώ για το σχόλιό σου. Η διαφωνία και ο διάλογος είναι αυτά που προάγουν τη συζήτηση και τον πολιτισμό, οπότε οι όποιες διαφορετικές σου απόψεις είναι όχι μόνο ευπρόσδεκτες αλλά και άκρως απαραίτητες.

      Το επιχείρημά σου ότι ο ψηφοφόρος πχ. του ΚΚΕ δεν έχει αυταπάτες ότι δεν πρόκειται να κερδίσει το κόμμα του είναι σωστό. Όμως γιατί αυτός ο ψηφοφόρος να πει ότι θα κερδίσει το τάδε κόμμα; Ποιό όφελος θα έχει αν απαντήσει αυτή την ερώτηση; Μάλλον κανένα. Γιατί λοιπόν να απαντήσει; Δεν θα ήταν πιο λογικό η παράσταση νίκης να δίνει τα ίδια ποσοστά με την πρόθεση ψήφου; Ίσως οι απορίες μου να είναι απλοϊκές, αλλά θεωρώ πως κάτι δεν είναι σωστό στην όλη υπόθεση!

      Στο έτερο επιχείρημά σου δε διαφωνούμε επί της ουσίας. Αλλά αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι το γεγονός ότι στην ερώτηση αυτή συμμετέχουν μόνοι οι αρχηγοί των κομμάτων και ο «κανένας» βεβαίως, αλλά δεν μπορεί ο ερωτώμενος να δώσει τη δική του απάντηση!

      Σε ευχαριστώ και πάλι. Καλό απόγευμα.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: