Προεκλογική πραγματικότητα ή μήπως όχι;

“Οι άνθρωποι ποτέ δεν λένε τόσα ψέματα, όσα μετά το κυνήγι, στη διάρκεια του πολέμου και πριν τις εκλογές.”

Φον Μπίσμαρκ, Γερμανός πολιτικός

Αν κάποιος διαβάσει την ειδησεογραφία μιας μόνο ημέρας μπορεί εύκολα να βρει τόσες πολλές αντικρουόμενες απόψεις που δύσκολα θα καταλήξει σε ασφαλές συμπέρασμα για το ποια είναι η πραγματικότητα. Η επιχειρηματολογία έχει πια ξεφύγει από το ρεαλισμό κι έχει φτάσει στον παραλογισμό! Δεν είναι μέσο διαμόρφωσης της κοινής γνώμης πια αλλά διασποράς του πανικού και του φόβου. Κι όποιος διαχειρίζεται το φόβο διαχειρίζεται και το μέλλον.

Οι αλήθειες συνήθως κρύβονται στις λεπτομέρειες, ειδικά σε περιόδους όπως αυτή που διανύουμε. Οι λεπτομέρειες όμως αποσιωπούνται ή διαστρεβλώνονται κυρίως από τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης. Κι έτσι το τοπίο μάλλον παραμένει θολό. Τι λοιπόν θα ήταν καλύτερο να κάνει ο άνθρωπος προκειμένου να αποφασίσει για τις επιλογές του; Να στραφεί στις πεποιθήσεις του, στη λογική του θα απαντούσε κάποιος. Κι όμως αυτό είναι κατά βάση λανθασμένο γιατί η πλύση εγκεφάλου που έχουμε υποστεί, αποτέλεσμα κι αυτό της διασποράς του φόβου από τα κέντρα εξουσίας, μας κάνει αναξιόπιστους απέναντι στην αλήθεια. Τούτο μπορεί να ακούγεται οξύμωρο, αλλά έχουμε αναρωτηθεί ποτέ αν ο εαυτός μας μας λέει την αλήθεια και όχι κάτι που τον δίδαξαν πως τάχα είναι αλήθεια; Τι απομένει τότε να κάνει κάποιος για να αντιληφθεί την πραγματική μορφή της κατάστασης γύρω του; Μάλλον να διαφωνήσει με τον εαυτό του πρώτα. Και μετά να αρχίσει να αμφισβητεί όλα όσα του σερβίρουν και συμφωνεί αλλά και όσα του σερβίρουν και διαφωνεί. Να ξεκινήσει το λογισμό του από μηδενική βάση, χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς προαπαιτούμενα. Με άλλα λόγια, να δώσει χώρο στη φαντασία του, γιατί αυτή και μόνο αυτή είναι η ασφαλιστική δικλείδα που προστατεύει το μέλλον μας από το νοσηρό παρόν!

Ο προβληματισμός όμως παραμένει ως προς το τι είναι αληθινό και τι όχι. Που τελειώνει το ψέμα και που αρχίζει η αλήθεια. Και ποιος κερδίζει στην πραγματικότητα από το γαϊτανάκι αυτό που μοιάζει περισσότερο με γόρδιο δεσμό δίχως αρχή και τέλος. Οικονομικά κατά βάση, αλλά και άλλων ειδών συμφέροντα κινούν τα νήματα. Και το κάνουν τόσο επιδέξια που στο τέλος βλέπουμε όσα μας δείχνουν ακόμα και με τα μάτια μας κλειστά! Διλήμματα, φοβίες, υπονοούμενα ακόμα και απειλές δίνουν και παίρνουν τις τελευταίες ημέρες. Γιατί γίνεται αυτό; Πρώτα απ’ όλα γιατί είμαστε επιδεκτικοί σε τέτοια πράγματα. Αν δεν έβρισκαν γόνιμο έδαφος για να ριζώσουν θα ήταν άσφαιρα πυρά! Κι αυτό το γνωρίζουν οι ειδήμονες και επενδύουν πάνω στην ανεκτικότητά μας. Τη δική μου και τη δική σου που διαβάζεις τώρα αυτές τις γραμμές. Μήπως λοιπόν πρέπει να κλείσουμε την πόρτα και να τα αφήσουμε απ’ έξω όλα αυτά; Να ανοίξουμε τα μάτια μας και να κοιτάξουμε όχι μόνο εκεί που μας δείχνουν αλλά ολόγυρα μας για να αντιληφθούμε την πραγματικότητα όπως αληθινά είναι;

Καλό τριήμερο!

Advertisements
  1. Kαλημέρα και καλό μήνα και από εδώ. Πολύ σωστή τοποθέτηση, και τα ερωτήματά σου δύσκολα να απαντηθούν αντικειμενικά. Γιατί ποια είναι η αντικειμενική αλήθεια;
    Πλύση εγκεφάλου υφιστάμεθα καθημερινά. Έχουμε διαμορφώσει όμως απόψεις και πιστεύω που μας κατευθύνουν στο τι επιλέγουμε ως αλήθεια. Όμως όσο και αν αμφισβητούμε τα πάντα κάπου θα πρέπει να καταλήξουμε. Κάποιον να πιστέψουμε περισσότερο, να τον εμπιστευθούμε περισσότερο. Πώς ξέρουμε όμως τι θα επακολουθήσει;;;
    Να κοιτάξουμε ολόγυρά μας……………για να πω την αλήθεια το προσπαθώ προσωπικά…………..αλλά πχ., το πώς είναι πραγματικά τα πράγματα που βλέπω πιθανόν να είναι τελείως διαφορετικό από το πώς τα βλέπεις εσύ . Όσοι και οι άνθρωποι τόσες και οι γνώμες. Το θέμα είναι να μην είναι κανείς απόλυτος, να μην είναι φανατισμένος, να κρατάει αποστάσεις για να μπορεί να βλέπει όλες τις γωνιές των πραγμάτων. Μήπως όμως έτσι πάψει να ονειρεύεται;;;;;;;;;

    • Άννα, προφανώς αντικειμενική αλήθεια δεν υπάρχει. Ή απλώς επαφίεται στον υποκειμενισμό του καθενός μας για να σχηματιστεί, κι ας μη το συνειδητοποιούμε!

      Το σπουδαιότερο πάντως είναι αυτό που λες, πως δηλαδή υπάρχουν τόσες αλήθειες και τόσες γνώμες όσοι και οι άνθρωποι. Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να το συνειδητοποιήσει κανείς αυτό κι ακόμα περισσότερο να το αποδεχτεί; Οι περισσότεροι από εμάς νομίζουμε ότι είμαστε αντικειμενικοί και πως η αλήθεια μέσα μας είναι η μοναδική. Αποτέλεσμα κι αυτό βεβαίως του ανθρώπινου γονιδιώματος που μας κάνει να νιώθουμε ξεχωριστοί και πρώτοι έναντι υποδεέστερων, αλλά και των κοινωνικών συμβάσεων που τις αποδεχόμαστε άκριτα και που συνήθως εξυψώνουν και θεοποιούν τον ατομικισμό και το «εγώ». Χαίρομαι ιδιαίτερα που έχεις συνειδητοποιήσει πως αυτά που είναι αληθινά για σένα ενδεχομένως να μην είναι για μένα. Προδίδει πως είσαι άνθρωπος με ανοιχτό μυαλό και χωρίς παρωπίδες.

      Όσο για τα όνειρα Άννα, αυτά είναι πάντα επιθυμητά και χρήσιμα. Για να κάνει κάποιος κάτι πρέπει πρώτα να το ονειρευτεί. Τρανό παράδειγμα ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ: «Έχω ένα όνειρο…» είπε και ξεσήκωσε τις συνειδήσεις όλου του πλανήτη!

      Την καλημέρα μου και καλό μήνα 🙂

  2. Καλημέρα Κώστα,
    έχεις ακούσει την φράση «η αλήθεια είναι γυμνή για να την ντύνει ο καθένας όπως θέλει»; Κάποιοι όχι απλά είναι υπέρμαχοι αυτής της φράσης αλλά την έχουν κάνει τρόπο ζωής.
    Κατά την γνώμη μου ο κόσμος ξέρει την αλήθεια αλλά έχει δομηθεί έτσι η ζωή που τον συμφέρει να μην την βλέπει και να μην θέλει να την δει.
    Όταν ήμουν μικρή ο μπαμπάς μου προσπαθούσε να διευρύνει το λεξιλόγιο μου. Μου έλεγε λοιπόν, όταν μιλάς για μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι καλύτερα να αναφέρεσαι σε αυτά ως τέταρτη εξουσία γιατί να ξέρεις πως «αυτοί» ανεβάζουν και κατεβάζουν κυβερνήσεις. Σημαντικό όπλο να διαχειρίζεσαι την αλήθεια, έτσι; Μου πήρε καιρό για να καταλάβω πρακτικά τι εννοούσε, όταν κατάλαβα όμως στεναχωρήθηκα τολμώ να πω. Είχα μια πιο ρομαντική ιδέα για τον κόσμο και για το πως θα έπρεπε να λειτουργεί.
    Ο έντυπος τύπος αλλά και το ραδιόφωνο, το internet και η τηλεόραση θα έπρεπε να λειτουργούν ως αγωγός για την διάδοση της αλήθειας. Όχι απλά δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο αλλά τις περισσότερες φορές λειτουργούν ως φερέφωνα της παραπληροφόρησης.(Το ραδιόφωνο σε αυτό συμβάλλει λιγότερο αλλά και πάλι…)
    Θα αλλάξει το σκηνικό; Φυσικά και δεν θα αλλάξει. Όπως λες και εσύ υπάρχουν πολλά συμφέροντα στην μέση για να επιτραπεί η όποια αλλαγή αυτής της διεφθαρμένης κατάστασης. (πόσο με ενοχλεί που όταν μιλάω για ελληνική πραγματικότητα η διαφθορά είναι η μόνη λέξη που με καλύπτει)
    Θα σε αφήσω γιατί πάλι κούρασα με μια μεγάλη απάντηση με την φράση ενός θεατρικού συγγραφέα του Zarko Petan : «Στο τέλος νικά πάντα η αλήθεια. Δυστυχώς είμαστε ακόμα στην αρχή».
    Ευχές για έναν όμορφο μήνα και ένα καλό σαββατοκύριακο 🙂

    • Μαρίνα, πράγματι την αλήθεια την ντύνει ο καθένας όπως θέλει. Γι’ αυτό και πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί!

      Ο πατέρας σου έχει δίκιο. Πράγματι τα ΜΜΕ ανεβάζουν και κατεβάζουν κυβερνήσεις. Το χειρότερο όμως είναι ότι διαμορφώνουν την κοινή γνώμη! Κι ακόμα χειρότερο είναι το γεγονός ότι μπορούν και διασπείρουν το φόβο… Βέβαια, όλα αυτά γίνονται σε ανθρώπους και πληθυσμιακές μάζες που είναι απαίδευτες, διότι ένας σκεπτόμενος άνθρωπος με ισχυρή παιδεία είναι δύσκολο να καταπιεί αμάσητα όλα όσα του σερβίρουν. Για να σου πω την αλήθεια, τα τελευταία χρόνια προτιμώ να περιδιαβαίνω τα ιστολόγια και να ενημερώνομαι αλλά και να διαβάζω απόψεις άλλων ανθρώπων, απλών και καθημερινών όπως εγώ. Την τηλεόραση την έχω απορρίψει όπως και την πλειονότητα των εφημερίδων, από τις οποίες διαβάζω πια μόνο τις επιφυλλίδες. Ευτυχώς το διαδίκτυο κάνει αρκετά καλή δουλειά στην έγκυρη ενημέρωση, αν βεβαίως κανείς δε φοράει παρωπίδες και έχει το θάρρος να διαβάσει και γνώμες αντίθετες από τα πιστεύω του.

      Η αλήθεια πάντα νικάει, πράγματι. Αρκεί να μην είναι η αλήθεια των άλλων 😉 χα, χα, χα…

      Καλό Σαββατοκύριακο και σε σένα 🙂 Α, να μην ξεχάσω…Χρόνια πολλά κι από εδώ!

      • χαχα μου θύμισες ένα απόφθεγμα που λέει δεν έχει σημασία αν θα νικήσεις ή αν θα χάσεις αλλά αν θα νικήσω ή θα χάσω εγώ 😛
        Σε ευχαριστώ πάρα πολύ να ‘σαι καλά. Καλό απογευματάκι 🙂

        • 🙂

  3. » Τούτο μπορεί να ακούγεται οξύμωρο, αλλά έχουμε αναρωτηθεί ποτέ αν ο εαυτός μας μας λέει την αλήθεια και όχι κάτι που τον δίδαξαν πως τάχα είναι αλήθεια; », το έχω σκεφτεί πολλές φορές και πράγματι μοιάζει λίγο παρανοικό στην αρχή, αλλά άμα εμβαθύνεις πάνω του και αναρωτηθείς πραγματικά, σου φαίνεται λογική απορία. Πώς ξέρουμε ότι ο εαυτός μας λέει την αλήθεια (αν βέβαια είμαστε ικανοί να τον ακούσουμε..) και όχι την αλήθεια που οι άλλοι έχουν δημιουργήσει και πασάρει; Αυτό που μας λέει ο εαυτός μας είναι κάτι δικό μας ή μήπως πίσω του κρύβονται οι πλύσεις εγκεφάλου κάποιων άλλων; (!)

    Ο καλύτερος τρόπος για να σωθούμε είναι να παρατηρούμε τα πάντα γύρω μας. Να ακούμε όλα τα είδη μουσικής, να διαβάζουμε διάφορα βιβλία, να μιλάμε με διάφορους ανθρώπους και να ακούμε διαφορετικές απόψεις. Να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους ότι δεν είναι μόνο δύο ή τρεις οι πλευρές που συνθέτουν την πραγματικότητα. Να συνειδητοποιήσουμε ότι ακόμη και η πραγματικότητα είναι κάτι σχετικό. Άλλη η πραγματικότητά σου και άλλη η δική μου. Να μην είμαστε απόλυτοι ως προς το ποιο είναι αληθινό και ποιο όχι. Να μην επηρεαζόμαστε από τους άλλους αλλά και να τους ακούμε.

    Κάπως έτσι θα μπορέσουμε να ακούσουμε και το είναι μας και να νιώσουμε τι είναι αυτό που πραγματικά πιστεύει. Κάπως έτσι θα αισθανθούμε τον παλμό της δικής μας πρσωπικής αλήθειας. Ο καθένας μας κρύβει μία μέσα του και πρέπει μία μέρα να την βρει, ώστε να είναι ελεύθερος και να μην καθορίζεται από κανέναν!

    Ξέρεις ποιο είναι το »μότο» μου; Είσαι ελεύθερος όταν περνάς από παντού και δεν ανήκεις πουθενά… 😉 (ένας γνωστός με πληροφόρησε ότι αυτό το είχε διαβάσει σε ένα βιβλίο του Κρισναμούρτι… δεν ξέρω)

    Και πώς να ανήκεις κάπου όταν δεν έχεις περάσει πρώτα από παντού και δεν έχεις ανακαλύψει-συνθέσει την δική σου αλήθεια;

    Ωχ! Μάλλον ξέφυγα λίγο.. 🙂 Με συγχωρείς!

    Όμορφη ανάρτηση. Καλό απόγευμα σου εύχομαι..!

    • Το «μότο» σου είναι σωστό. Δεν ξέρω αν το είπε ο Κρισναμούρτι, τον οποίο τώρα τελευταία άρχισα να διαβάζω μετά από παρακίνηση της Άιναφετς, αλλά κατά τη γνώμη μου όποιος κι αν το είπε είχε δίκιο! Μη ανήκοντας πουθενά δεν αποκλείεις κανένα κι αυτό είναι υπέροχο.

      Δεν ξέφυγες καθόλου, μια χαρά είναι οι σκέψεις σου. Μακάρι να κάναμε όλοι μας τέτοιες σκέψεις 🙂

      Καλό απόγευμα επίσης!

    • ο δείμος του πολίτη
    • 1 Ιουνίου 2012

    Επίτρεψέ μου να αλλάξω λίγο το ρου της συζήτησης και να θέσω μία άλλη οπτική. Ξέρουμε ότι ο διάλογος είναι ο μόνος δρόμος της Ευρώπης. Ο Σαμαράς με τον Παπανδρέου φοβήθηκαν να διαπραγματευτούν παίζοντας το παιχνίδι των ευρωπαϊκών ελίτ και της γερμανικής οικονομίας.
    Και αυτή τη στιγμή απέναντι στο γερμανικό -οικονομικό και πολιτικό- εθνικισμό εγείρεται ένα μέτωπο με τη συμμετοχή αγγλοσαξονικών ελίτ (αμερικανική κυβέρνηση και ΜΜΕ, βρετανική οικονομία), η γαλλική κυβέρνηση, η ιταλική και σταδιακά όλος ο Ευρωνότος. Θα δούμε πώς θα πάει η κόντρα. Μέχρι τώρα το πάνω χέρι είχε η γερμανική κυβέρνηση που έπεισε το μεγαλύτερο μέρος των πολιτών της μάλιστα.
    Πρέπει τις ελληνικές και τις γαλλικές εκλογές (και τη συμμαχία Πρόντο-Ολάν) να τις δούμε σε αυτό το ευρωπαϊκό πλαίσιο, όπως και την προσπάθεια ένταξης σε αυτό τον άξονα γύρω από τον Ολάν και του Ραχόι και το ιρλανδικό δημοψήφισμα.
    Ο Σαμαράς πριν ακόμα συρθεί στη συγκυβέρνηση εξυπηρετούσε ένα plan B γερμανικών συμφερόντων στην περίπτωση που δεν τα κατάφερνε ο ΓΑΠ (όπως κι έγινε). Σήμερα ο Σαμαράς εξυπηρετεί ακριβώς εκείνη τη γραμμή. Μόνο αντίβαρο είναι ο Τσίπρας με το ΣΥΡΙΖΑ και μάλλον -με επιφυλάξεις όμως λόγω της πρότερης στάσης του- ο Βενιζέλος (στο ΠΑΣΟΚ κάποιοι δεν το είδαν έγκαιρα, κάποιοι άλλοι απλά σιώπησαν για την καρέκλα και το αρνήθηκαν) με τον Κουβέλη.

    • Δείμο, θα συμφωνήσω με το σχόλιό σου …εκτός από την τελευταία πρόταση! Αντίβαρο είναι ο Ελληνικός λαός και όχι ο Τσίπρας. Ας μην ξεχνάμε πως στις εκλογές του Μαΐου κατά της Μέρκελ και του μνημονίου δεν ήταν μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και το ΚΚΕ, οι ΑνΕλλ και η ΧΑ. Και λίγο χλιαρά βέβαια η ΔΗΜΑΡ. Όλοι όσοι ψήφισαν αυτά τα κόμματα τάχθηκαν κατά του μνημονίου και μαζί μ’ αυτούς κι εγώ. Τώρα, όλοι ξαφνικά έγιναν αντιμνημονιακοί, γι’ αυτό άλλωστε βλέπεις να ανεβάζουν τα δημοσκοπικά ποσοστά τους ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Συμφωνώ πως Σαμαράς και Βενιζέλος πρέπει να πάνε στο σπίτι τους και να περνάνε το χρόνο τους στον κήπο. Αλλά από την άλλη, όποιος αναλάβει πρέπει να πατάει γερά στα πόδια του και όχι στα σύννεφα. Και τέτοιος, κατά τη γνώμη μου πάντα, δεν υπάρχει. Η Ελλάδα δεν έχει περιθώρια ούτε για επικίνδυνες πολιτικές, ούτε για ερασιτεχνισμούς αλλά ούτε και για λαϊκισμούς (που θεωρώ ότι επιδίδονται τα κόμματα τις τελευταίες ημέρες).

      Από την άλλη, επειδή στην ανάρτησή μου ισχυρίζομαι πως η αλήθεια που πιστεύω εγώ μπορεί να μην είναι καν δικιά μου αλλά να την έχουν «φυτέψει» στο μυαλό μου έντεχνα τα κέντρα εξουσίας, μπορεί τελικά το δίκιο να είναι όλο με το μέρος σου. Απόλυτος δε θέλω να είμαι.

      Καλό βράδυ.

        • ο δείμος του πολίτη
        • 1 Ιουνίου 2012

        Θα συμφωνήσω σε αυτό, έχεις δίκιο. Απλά τον θεωρούσα στάνταρ αντιγερμανικό/αντιμνημονιακό το λαό.

  4. Εδώ που είμαι τώρα, μπορώ και βλέπω μόνο την ομορφιά της χώρας αυτής!
    Επειδή την αγαπώ πολύ και δεν θέλω να την χαρίσω σε καμμιά «ένωση» είτε την λένε ευρωπαική, είτε γερμανική, θα πάω με το αντίβαρο που αναφέρει πιο πάνω ο «Δείμος του Πολίτη» για να πω πως έπραξα το καθήκον μου απέναντί της…
    Καλό μήνα Τελευταίε μου, καλό Καλοκαίρι νάχουμε…

    • Κάνε ένα κόπο και πετάξου μέχρι το ιερό του Απόλλωνα στον ομφαλό της γης. Μπορεί να πάρεις κάποιο χρήσιμο χρησμό και να μας βοηθήσεις όλους 🙂

      Κάρυ μου να κάνεις το καθήκον σου έτσι όπως το νιώθεις κι έτσι όπως σου το επιβάλλει η συνείδησή σου. Δε θα προσπαθήσω να σε πείσω για κάτι άλλο, άλλωστε κάπου μέσα μου βαθιά συμφωνώ μαζί σου.

      Προσθέτω στο συλλογισμό του Δήμου πιο πάνω ένα κομμάτι του Νίτσε από τη Γέννηση της Τραγωδίας που έγινε δημοφιλές τις τελευταίες ημέρες:
      «Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες. Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνότανε, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα. Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του. Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απ’ αυτούς. Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους.
      Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες…»

  5. Στο ίδιο μήκος κύματος με σένα και η Liberation Τελευταίε μου…
    Γράφει:

    «Όχι, αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, αν και δραματικό, δεν είναι μια καταστροφή. Είναι επίσης μια ευκαιρία. Γιατί η δύναμη του χρήματος έχει, για πρώτη φορά, υπερβεί με ένταση το ρυθμό της μέχρι τότε σταδιακής, σχολαστικής και προσεκτικά οργανωμένης καταστροφής του δημόσιου συμφέροντος και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και σε μια χώρα τόσο διάσημη για τη φιλοσοφία της ζωής, στον αντίποδα του αγγλοσαξονικού μοντέλου, και διάσημη για την ακούραστη αντίσταση που έχει φέρει στις πολλαπλές μορφές καταπίεσης που προσπάθησαν να τη χαλιναγωγήσουν.

    Ο Έλληνας δεν χορεύει και δε θα χορέψει ποτέ στο ένα πόδι, ούτε θα σκύψει δουλικά, ανεξάρτητα από τα καθεστώτα που θέλουν να του επιβάλλουν. Χορεύει με τα χέρια του, σαν να θέλει να πετάξει προς τα αστέρια. Γράφει στους τοίχους αυτό που θα του άρεσε να διαβάσει κάπου αλλού. Καίει μια τράπεζα όταν δεν του αφήνουν πλέον την πολυτέλεια να ψήσει στην παραδοσιακή του ψησταριά. Ο Έλληνας είναι τόσο ζωντανός, όσο η ιδεολογία της απειλής θανάσιμη. Και ο Έλληνας αν και χτυπημένος μέχρι θανάτου, στο τέλος πάντα σηκώνεται.

    Ναι, η Ευρώπη της οικονομίας ήθελε να δημιουργήσει ένα παράδειγμα. Αλλά μες τον εκνευρισμό της να χτυπήσει τη χώρα που φαινόταν η πιο αδύναμη στη ευρωζώνη, μέσα στην υπερβολική της βία, η μάσκα της έπεσε. Είναι τώρα περισσότερο από ποτέ, η ώρα να καταδείξουμε το αληθινό της πρόσωπο: αυτό του ολοκληρωτισμού. Γιατί πρόκειται πραγματικά περί αυτού. Και υπάρχει μόνο μία απάντηση στον ολοκληρωτισμό: ο αγώνας, επίμονος και ανυποχώρητος, μέχρι τη μάχη, αν χρειαστεί, καθώς διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξη.

    Έχουμε έναν κόσμο, μια ζωή, και αξίες να υπερασπιστούμε. Παντού στους δρόμους, είναι τα αδέλφια μας, οι αδελφές μας, τα παιδιά μας, οι γονείς μας, οι οποίοι έχουν πληγεί μπροστά στα μάτια μας, ακόμα και αν είναι μακριά. Πεινάμε, κρυώνουμε και πονάμε μαζί τους. Όλα τα χτυπήματα που δέχονται μας τραυματίζουν εξίσου. Κάθε παιδί στην Ελλάδα που λιποθυμά στο σχολείο του, μας καλεί στην αγανάκτηση και στην εξέγερση.

    Για τους Έλληνες, είναι καιρός να πούνε όχι, και, για όλους εμάς, ήρθε ο καιρός να τους υποστηρίξουμε. Επειδή ο ελληνικός λαός σήμερα ηγείται της μάχης κατά του οικονομικού ολοκληρωτισμού, που καταστρέφει παντού τη δημόσια περιουσία, απειλεί την καθημερινή επιβίωση, διαδίδει την απόγνωση, το φόβο και την αποχαύνωση μέσα από έναν πόλεμο όλων εναντίον όλων.

    Πέρα από έναν συναισθηματικό θυμό που εκτονώνεται με την καταστροφή των συμβόλων της καταπίεσης, αναπτύσσει έναν διαυγή θυμό, των αγωνιστών που αρνούνται να στερηθούν την ίδια τους τη ζωή προς όφελος της τραπεζικής μαφίας και της λογικής της, αυτής του «τρελού χρήματος».

    Με τις συνελεύσεις της άμεσης δημοκρατίας, το κίνημα της πολιτικής ανυπακοής, το κίνημα «Δεν πληρώνω» και τις πρώτες εμπειρίες της αυτοδιαχείρισης, μια νέα Ελλάδα αναδύεται αυτή τη στιγμή, που απορρίπτει την τυραννία της αγοράς για λογαριασμό των ανθρώπων.

    Δεν γνωρίζουμε πόσο καιρό θα πάρει για τους ανθρώπους να ελευθερωθούν από την εθελοντική δουλεία τους, αλλά είναι βέβαιο ότι, αντιμετωπίζοντας τη γελοιότητα της πελατειακής πολιτικής, των διεφθαρμένων δημοκρατιών, τον τραγελαφικό κυνισμό του κράτους των banksters (τραπεζική μαφία), θα έχουμε μόνο την επιλογή -ενάντια σε κάθε εκβιασμό- να διαχειριστούμε τις υποθέσεις μας εμείς οι ίδιοι.

    Η Ελλάδα είναι το παρελθόν μας.
    Είναι επίσης το μέλλον μας.
    Ανακαλύψτε την ξανά μαζί της!
    Το 2012 ας γίνουμε όλοι Έλληνες!»

    • Κάρυ μου, τα λόγια περισσεύουν. Αυτή τη φορά, διαβάζοντας στην απάντησή σου το άρθρο της Liberation, έβαλα στην πάντα οτιδήποτε ορθολογικό έχω μέσα μου κι άφησα αυτοθέλητα το συναίσθημα να με πλημμυρίσει… Και ξέρεις τι μου αρέσει ακόμα περισσότερο; Που έχω τη δυνατότητα να το κάνω αυτό ενσυνείδητα. Είναι ένα ίδιο χαρακτηριστικό των Ελλήνων αυτό που μας κάνει να ξεχωρίζουμε…

      Αρκετά είπα, τώρα θα διαβάσω ξανά το κείμενο και θα το απολαύσω για ακόμα μια φορά με όλες μου τις αισθήσεις και με την καρδιά μου πρώτα απ’ όλα.

      Σε ευχαριστώ 😉

  6. Με άλλα λόγια, να δώσει χώρο στη φαντασία του, γιατί αυτή και μόνο αυτή είναι η ασφαλιστική δικλείδα που προστατεύει το μέλλον μας από το νοσηρό παρόν!

    Θα έλεγα πως καλύτερα είναι να δώσει κανείς χώρο στην λογική του και όχι στην φαντασία.
    Η φαντασία μας οδηγεί συχνά στο ιδεατό που πολλές φορές φαντάζει ωραίο και εφικτό που όμως αντίθετα συχνά είναι απλά μετουσίωση των επιθυμιών μας και στις περισσότερες φορές απέχει από την πραγματικότητα ενώ συγχρόνως είναι και ανέφικτο .

    • Γιατρέ μου ήθελα να απαντήσω με επιχειρήματα στηριγμένα στη λογική, αλλά δε θα το κάνω. Αντί αυτού θα σε ρωτήσω, όταν γνώρισες τη γυναίκα σου με βάση τη λογική σου σκέφτηκες ότι θα ήθελες να είστε πάντα μαζί ή άφησες τη φαντασία σου να λειτουργήσει; Κι όταν έπιασες την πρώτη φορά το παιδί σου στην αγκαλιά σου, τότε τι δούλεψε η λογική ή η φαντασία; Νομίζω πως στα μικρά και τα καθημερινά η λογική κυριαρχεί και πρέπει να κυριαρχεί, στα μεγάλα όμως, στα ωραία και στα μελλοντικά πρέπει να δίνει τη θέση της στη φαντασία!

      Την καλημέρα μου και καλό Σαββατοκύριακο.

      • Επειδή το ποστ έχει τίτλο -Προεκλογική πραγματικότητα ή μήπως όχι;- γι΄αυτό και μιλάω για λογική και όχι φαντασία.
        Όσο για την γυναίκα και το παιδί εκεί περισσότερο λειτούργησε το συναίσθημα παρά η φαντασία.
        Η φαντασία λειτουργεί για την ιδεατή γυναίκα που έχουμε στο μυαλό μας αλλά το συναίσθημα μας οδηγεί στην πραγματική που παίρνουμε τελικά στην αγκαλιά μας!
        Άσε δε που η επιστήμη σήμερα τα έχει απομυθοποιήσει όλα πιστεύοντας πως οι επιλογές μας καθορίζονται από κριτήρια που έχουν σχέση μόνο με την βελτίωση τους είδους.

        • «Η φαντασία λειτουργεί για την ιδεατή γυναίκα που έχουμε στο μυαλό μας»… αυτό ακριβώς λέω κι εγώ Αθεόφοβε, απλώς για το θέμα που συζητάμε άλλαξε τη λέξη «γυναίκα» με τη λέξη «κυβέρνηση» ή «πολιτική» ή ότι άλλο σχετικό θες. Και θα καταλήξουμε στο ίδιο συμπέρασμα. Πάντως, φαντασία χωρίς συναίσθημα δύσκολα υπάρχει, έτσι δεν είναι;

          Όσο για την επιστήμη που έχει απομυθοποιήσει τα πάντα, εγώ θα το έλεγα κάπως αλλιώς: Η επιστήμη που έχει εξηγήσει πως λειτουργεί η φύση απομυθοποιεί (ή και το ανάποδο καμιά φορά αν το δεις από τη ρομαντική σκοπιά του πράγματος) τα πάντα. Σχετικό είναι το βιβλίο του Ρίτσαντ Ντόκινς «Το εγωιστικό γονίδιο», το οποίο, τι ωραία σύμπτωση ταιριαστή με την κουβέντα μας, αρχίζει: «Τούτο το βιβλίο θα μπορούσε να διαβαστεί σαν νάταν βιβλίο επιστημονικής φαντασίας, γιατί
          απευθύνεται στη φαντασία. Εντούτοις δεν είναι επιστημονική φαντασία : είναι επιστήμη.»

          Την καλησπέρα μου.

    • Θωμάς
    • 2 Ιουνίου 2012

    Κώστα, ενδιαφέρον για άλλη μια φορά το κείμενό σου. Μου γέννησε αρκετούς προβληματισμούς. Στο πρώτο κομμάτι μιλάς για διαστρέβλωση της αλήθειας από τα ΜΜΕ, για πλύση εγκεφάλου, για διασπορά φόβου από τα κέντρα εξουσίας. Σ’ αυτά έχω να κάνω δύο παρατηρήσεις: Πρώτα πρώτα, αν και κατηγορείς αρκετά τον Τσίπρα, οι παραπάνω απόψεις, ουσιαστικά είναι μέρος της προεκλογικής εκστρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, επίσης και του ΚΚΕ, και των Ανεξάρτητων Ελλήνων, αν δεν κάνω λάθος, αλλά σίγουρα του ΣΥΡΙΖΑ. Ο δεύτερος προβληματισμός μου έχει να κάνει με την ουσία της άποψης αυτής. Ότι δηλαδή τα ΜΜΕ κατασκευάζουν ένα τρομολαγνικό σενάριο για να τρομοκρατήσουν τον κόσμο. Είναι πράγματι έτσι; Εγώ προσωπικά δεν συμμερίζομαι αυτή την άποψη. Δηλαδή για να δώσω ένα ακραίο παράδειγμα, την ώρα που ο Τιτανικός είχε χτυπήσει πάνω στο παγόβουνο, θα ήταν διαστρέβλωση της αλήθειας να πει κάποιος πως το πλοίο έχει μόνο δυο ή τρεις ώρες ζωής; Για να δούμε το θέμα λίγο έξω από εμάς. Δε θα είναι δικαιολογημένα τα ΜΜΕ της Ισπανίας αν σήμερα μιλούν για πιθανή προσφυγή της Ισπανίας στο ΔΝΤ;
    Ένας άλλος σχετικός προβληματισμός μου είναι ο εξής: Αν πράγματι είναι υποκινούμενη όλη αυτή η καλλιέργεια του φόβου, τότε αυτοί που την υποκινούν είναι ή πολύ αφελείς ή εντελώς άσχετοι με την ψυχολογία του ελληνικού λαού. Γιατί είναι σίγουρο πως κάθε φορά που ο Σόιμπλε κάνει μια δήλωση σχετικά με την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ ή ο Μπαρόζο λέει κάτι, ο Τσίπρας τσιμπάει άλλες δυο ή τρεις μονάδες στα γκάλοπ. Κι εδώ υπάρχει μια αντίφαση. Μπορεί ο λαός αυτός να δείχνει πως «δεν μασάει» ανεβάζοντας συνέχεια τις μονάδες του ΣΥΡΙΖΑ, την ίδια ώρα όμως ο ίδιος λαός, πηγαίνει στις τράπεζες και αποσύρει τα τελευταία του ευρώ.
    Ας μου επιτρέψεις όμως να σχολιάσω και την προηγούμενη ανάρτησή σου για την έλλειψη μεγάλων πολιτικών. Η απάντησή μου είναι απλή: Ο μεγάλος πολιτικός λέει πάντα την αλήθεια και η αλήθεια πλέον δεν αρέσει στον ελληνικό λαό (και σε ποιον λαό θα άρεσε). Ο μεγάλος πολιτικός θα έλεγε: ‘Κύριοι και κυρίες, δυστυχώς επτωχευσαμεν, ξεχάστε την εποχή της τεχνητής ευδαιμονίας, από δω και πέρα μας περιμένει ένας γολγοθάς για πολλά χρόνια και δεν μπορώ να υποσχεθώ τίποτα απολύτως». Αντί αυτού βλέπουμε μόνο υποσχέσεις και δέσμες μέτρων, για τις οποίες τα αντίπαλα κόμματα λένε πως είναι ανέφικτες και ψευδείς.
    Και κάτι τελευταίο: για να προκύψει ο μεγάλος πολιτικός θα πρέπει να φτάσουμε στον πάτο και δυστυχώς ακόμα δεν φτάσαμε εκεί.

    • Θωμά, πως να διαφωνήσει κανείς μαζί σου; 🙂

      Πρώτα απ’ όλα να ξεκαθαρίσω το γεγονός ότι δεν κατηγορώ μόνο τον Τσίπρα αλλά το σύνολο των πολιτικών αρχηγών. Κι αυτό γιατί δεν ξεχωρίζει κανείς για τον πολιτικό του λόγο ή έστω για την προσωπικότητά του. Στη συνέχεια, αυτό που λέω είναι πως γίνεται μια προσπάθεια να τρομοκρατηθεί ο κόσμος και πρέπει να ξεκαθαρίσουμε αν αυτή η επιχειρηματολογία είναι αληθινή ή όχι. Πέρα από αυτό όμως, καλλιεργείται ο φόβος, όχι από κάποιο αόρατο κέντρο αλλά από την Ε.Ε. πρωτίστως με τη βοήθεια των ΜΜΕ. Έχουν αρχίσει οι άνθρωποι να αποσύρουν τις καταθέσεις τους για να μη χάσουν τις περιουσίες τους από μια ενδεχόμενη έξοδο από την ευρωζώνη. Εδώ ακούστηκε ακόμα και πως ο Τσίπρας θα πάρει τις καταθέσεις!!! Κι αυτά τα άκουσα με τα αυτιά μου Θωμά κι αν όλα τούτα δεν είναι διασπορά του φόβου και τρομοκρατία τότε τι είναι;

      Στο σκεπτικό σου που αναλύεις στη δεύτερη παράγραφο του σχολίου σου, θα συμφωνήσω. Έχω να προσθέσω μάλιστα πως η ψυχολογία του Έλληνα πράγματι δεν ανέχεται «υποδείξεις για το καλό του», οπότε οι κύριοι με τις μεγάλες καρέκλες στην Ευρώπη καλό θα είναι να σωπάσουν. Άλλωστε, η σιωπή είναι χρυσός!

      Στο κομμάτι των σκέψεών σου για τους πολιτικούς, θα ήθελα να πω πως ο μεγάλος πολιτικός δε λέει πάντα κατ’ ανάγκη την αλήθεια, εκείνο όμως που κάνει πάντα, κατά τη γνώμη μου, είναι να στοχεύει στο θυμικό των ανθρώπων. Δεν ξέρω αν πρόλαβες να δεις την ομιλία από το TED που παρέθεσα στην προηγούμενη ανάρτησή μου, όμως ποιοτικώς είναι άλλο πράγμα να ξεκινάει την ομιλία του ο πολιτικός λέγοντας «Έχω μια δέσμη δέκα μέτρων» κι άλλο να αρχίζει λέγοντας: «Έχω ένα όνειρο»!

      Καλό σου Σαββατοκύριακο φίλε Θωμά!

  7. Καλό μήνα Κώστα!
    Μπορείς να ζεις σ’ αυτό τον κόσμο χωρίς να του ανήκεις;

    ΑΦιλιά καρδιάς! :))

    • Έξυπνη ερώτηση Άιναφετς. Παγίδα μου μυρίζει… 🙂

      Γι’ αυτό θα απαντήσω κι εγώ με μια ερώτηση: Μπορείς να ανήκεις κάπου που ΔΕ ζεις; Ακόμα κι αν αυτό είναι το περιθώριο;

      Καλό μήνα και Αφιλιά μέσα από την καρδιά μου επίσης 🙂

  8. http://imageshack.us/photo/my-images/690/20886242906698046134277.jpg/

    Καλησπέρα Κώστα μου, επίτρεψε να βάλω μια εικόνα-σκίτσο του Αρκά, στο οποίο οι τελευταία ατάκα μου θύμισε εμάς τους Έλληνες-ψηφοφόρους και τους πολιτικούς (ηρέμησε …όλα θα πάνε καλά…δώσε μου ήρεμα ήρεμα αυτή την ψήφο….).
    Τώρα κατά πόσο καλά θα πάνε …ίδωμεν!
    Σε φιλώ!

    • Χα, χα, χα… Καλή μου Μελίτα δε θα μπορούσες πιο εύστοχα να πλησιάσεις τις σκέψεις μου! Να είσαι καλά γιατί ανάμεσα στα άλλα με έκανες και γέλασα κιόλας 🙂

      Ήρεμα, ήρεμα λοιπόν θα πάμε στις κάλπες για να δώσουμε εντολή στον επόμενο καταστροφέα της χώρας…

      Φιλιά 🙂

    • ria
    • 2 Ιουνίου 2012

    όποιος νομίζει ότι κάτι θα αλλάξει με τις εκλογές, είναι τουλάχιστον ανόητος. δεν υπάρχει διέξοδος.

    ο μπίσμαρκ μια χαρά τα είπε…

    • Ο Μπίσμαρκ καλά τα είπε Ρία μου, εμείς τι κάνουμε είναι το ζήτημα! Μπορεί τίποτα να μην αλλάζει με τις εκλογές, αλλά τουλάχιστον κάθε φορά που ψηφίζουμε στέλνουμε μηνύματα… ή μήπως όχι 😉

      Σε καλησπερίζω.

  9. Κώστα, την είδα με προσοχή την ομιλία του Σάιμον Σίνεκ και έχω πολλές αντιρρήσεις. Πρώτα πρώτα διαφωνώ με το να βάζουμε στο ίδιο τσουβάλι τον Στίβεν Τζομπς που απέλυε τους -έτσι κι αλλιώς- χαμηλόμισθους υπαλλήλους του όταν εκείνοι ξεπερνούσαν το 30ο έτος της ηλικίας τους, που για την επιχείρησή του υπήρχαν αμέτρητες καταγγελίες για αυτοκτονίες, ατυχήματα και μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας με τον Μάρτιν Λούθερ Κιγκ που αγωνίστηκε πραγματικά για τα ανθρώπινα δικαιωμάτα και τελικά πλήρωσε με τη ζωή του την απόφασή του να τα βάλει με το αμερικάνικο κατεστημένο. Διαφωνώ επίσης με την άποψη πως οι άνθρωποι που περιμέναν έξι και οχτώ ώρες στην ουρά για να αγοράσουν το καινούριο I Phone είναι οι καινοτόμοι και οι χαρισματικοί. Για μένα είναι απλώς εθισμένοι στην κατανάλωση προϊόντων που τους σερβίρουν έξυπνοι άνθρωποι σαν τον Τζομπς και τον Σίνεκ.
    Φυσικά ο Σίνεκ είπε και πολύ ωραία πράγματα για τους ηγέτες και το πώς εμπνέουν τον κόσμο, αλλά όλα τα έβαλε στη λογική της αγοράς, τη λογική που διέπει την αμερικάνικη κοινωνία και αυτό εμένα με βρίσκει άκρως αντίθετο.
    ΥΓ. Ελπίζω επιτέλους να σε έκανα να διαφωνήσεις μαζί μου! Να σου «άναψα τα αίματα»!!!

    • Χα, χα, χα… Θωμά, διαφωνούμε απλώς πρέπει να στύβω κάθε φορά το κεφάλι μου για να στοιχειοθετήσω τη διαφωνία!

      Τις σκέψεις που έκανες για την Apple τις έκανα κι εγώ. Θεώρησα όμως ότι το πνεύμα του ομιλητή επικεντρώθηκε στο γεγονός ότι η εταιρεία αυτή πουλάει «σαν τρελή» παρά τις ακριβές τιμές της γιατί δεν προωθεί τα προϊόντα της επειδή είναι χρήσιμα αλλά επειδή έχει πείσει τους πελάτες της, δια του μάρκετινγκ πάντα, πως αγοράζοντας ένα iPhone αγοράζει συνάμα κάποιος και την φιλοσοφία/ιδεολογία/κοσμοθεωρία της! Κάτι που οι άλλες αντίστοιχες εταιρείες δεν έχουν καταφέρει. Όσο για τους ανθρώπους που περίμεναν στην ουρά, θα συμφωνήσουμε!

      Η λογική της αναγωγής όλων σε οικονομικά και αγοραία μεγέθη που διέπει την αμερικάνικη, και όχι μόνο, κοινωνία είναι πράγματι για έναν πολίτη με ανθρωποκεντρική φιλοσοφία ζωής περίεργη. Όπως για σένα και για μένα. Σκέψου όμως ότι σχεδόν όλες οι εξελίξεις στις ανθρώπινες κοινωνίες τα τελευταία χρόνια έχουν προέρθει, καλώς ή κακώς, από αυτήν ακριβώς τη φιλοσοφία. Και μπορεί κάποιοι να έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές αλλά υπάρχουν κι άλλοι που έχουν ευνοηθεί. Επιχειρήματα μπορεί να υπάρξουν και για τις δυο πλευρές του νομίσματος! Πάντως κι εγώ βλέπω τα πράγματα με τη δική σου οπτική, αν και μερικές φορές σκέφτομαι ότι αν δεν είχαν ανάγει τα πάντα σε χρήμα οι Αμερικάνοι μάλλον δε θα είχα τώρα τη δυνατότητα να σου μιλήσω δια του διαδικτύου!

      Καλό σου απόγευμα.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: