Μέσα στο παραβάν.

 

Λίγες ώρες έμειναν μέχρι να βρεθούμε στις κάλπες για να δώσουμε την ετυμηγορία μας για τη σύνθεση της νέας Βουλής. Η προεκλογική περίοδος κλείνει με χλιαρό πολιτικό λόγο, απουσία έστω και στοιχειώδους διαλόγου, έλλειψη ισχυρών επιχειρημάτων και μουδιασμένων πολιτών αλλά και πολιτικών. Αν δεχτούμε πως αυτές είναι οι κρισιμότερες εκλογές στην ιστορία της χώρας, κάτι με το οποίο προσωπικά δε συμφωνώ, η παρατήρηση που θα μπορούσε κάποιος να κάνει είναι πως τα πολιτικά κόμματα προσπάθησαν να ξεφύγουν από το προεκλογικό κατεστημένο, το οποίο τα ίδια έχουν δημιουργήσει, κάνοντας όμως όχι κινήσεις ουσίας αλλά, αντίθετα, παλινωδίες που οδήγησαν την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος σε μεγαλύτερη σύγχυση.

Ένα από τα μεγάλα λάθη που έγιναν ήταν η απουσία φυσικής επαφής των εν δυνάμει βουλευτών με τους ψηφοφόρους. Στη μεγάλη τους πλειοψηφία ήταν άφαντοι και η μοναδική τους επαφή με τους εκλογείς έγινε δια του τύπου και των ηλεκτρονικών ΜΜΕ. Υπήρξαν δε περιπτώσεις με τραγικές εμφανίσεις υποψηφίων που αμαύρωσαν το κόμμα τους συνολικά με την πλήρη αδυναμία τους να διατυπώσουν πολιτικό λόγο (παράδειγμα). Η αδυναμία όμως των πολιτών να θέσουν ερωτήσεις, όπως θα συνέβαινε σε μια δια ζώσης επαφή και συνομιλία, απομάκρυνε ακόμα περισσότερο τους υποψηφίους από το λαό. Είναι λοιπόν εύλογο, ο φόβος, που κατά κύριο λόγο οδήγησε τους υποψηφίους βουλευτές μακριά από το λαό, να πέρασε το μήνυμα της έλλειψης επιχειρημάτων για το σκεπτικό που οδήγησε στις μέχρι τώρα δύσκολες και δυσάρεστες αποφάσεις που έφεραν τα απανωτά μνημόνια και τις συνέπειες αυτών από τη μία και την έλλειψη οράματος αλλά και εναλλακτικών λύσεων από την άλλη. Τούτο δε το παραπάνω έχει ιδιαίτερη ισχύ στην περίπτωση των δυο, μέχρι τώρα τουλάχιστον, μεγάλων κομμάτων.

Η πληθώρα των νέων κομματικών σχηματισμών δημιουργεί μια μεγάλη παλέτα πολιτικών αποχρώσεων, ανύπαρκτων μέχρι πρότινος και καινοφανών για τα ελληνικά δεδομένα, κι αυτό έχει δώσει μια αίσθηση μεγαλύτερης ελευθερίας και περισσότερων επιλογών στους πολίτες. Από την άλλη, οι ιδεολογικές τους διαφορές δεν έχουν καταστεί πλήρως κατανοητές από την πλειοψηφία του λαού, κατά τη γνώμη μου, κι αυτό επιτείνει το πρόβλημα της σύγχυσης που υπάρχει. Δεν μπορεί βέβαια στην παρούσα συγκυρία να ισχυριστεί κανείς ότι έχουν δημιουργηθεί νέα πολιτικά ήθη στον τόπο, όμως παρατηρείται το φαινόμενο της απουσίας της αδιαλλαξίας για τις μετεκλογικές συνεργασίες που απουσίαζε πλήρως στο παρελθόν, με εξαίρεση ίσως την περίπτωση Σαμαρά και την απελπισμένη του προσπάθεια να συσπειρώσει τους οπαδούς της ΝΔ διατυμπανίζοντας την αυτοδυναμία και την απόρριψη ενδεχόμενων μετεκλογικών συνεργασιών, γεγονός που από μόνο του μοιάζει να προσθέτει ένα ακόμα γρίφο στο μυαλό των ψηφοφόρων. Γιατί, θα σκεφτεί κάποιος, να ψηφίσει το χ κόμμα όταν αυτό πρόκειται να συνεργαστεί με το ψ και να μην ψηφίσει απ’ ευθείας το ψ ή να μην το ψηφίσει καθόλου (το χ) γιατί δεν επιθυμεί τη μετεκλογική κυβερνητική συνεργασία (με το ψ).

Αξίζει να σημειώσουμε μερικά ακόμα σημεία της παρελθούσης προεκλογικής περιόδου. Ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζουν να έχουν ξυπνήσει από το λήθαργο του παρελθόντος κι από στείρα αντιπολίτευση κάνει, έστω και σε επίπεδο δηλώσεων, κινήσεις οι οποίες δείχνουν πως είναι έτοιμος και επιθυμεί κυβερνητικό ρόλο. Ενδεχομένως και να μην έχω δίκιο σ’ αυτό, αλλά κατά τη γνώμη μου είναι μάλλον η πρώτη φορά που ένα κομμάτι της αριστεράς κινείται σε τέτοιο δρόμο. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό να προσελκύσει ψηφοφόρους που δεν επιθυμούν μόνο το ρόλο της διαμαρτυρίας στα κόμματα. Από εκεί και πέρα όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ δε φρόντισε να επιδείξει κάτι νέο και το πρόγραμμά του δεν έγινε ευρέως γνωστό, γεγονός που τελικά αποδειχτεί τροχοπέδη στη συλλογή ψήφων για το κόμμα. Από την άλλη μεριά, τα νεοσχηματισθέντα κόμματα φρόντισαν να προβάλλουν ως επί το πλείστον την αντιμνημονιακή τους πολιτική γραμμή, ξεχνώντας ότι η κοινωνία δεν είναι μόνο οικονομία. Η αναφορά τους σε άλλες πτυχές της καθημερινότητας και της ζωής ήταν εν γένει μηδαμινή κι ελάχιστη. Ο μέσος πολίτης δε γνωρίζει πχ. τι πρεσβεύει για την Παιδεία η ΔΗΜΑΡ, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, η Κοινωνική Συμμαχία κλπ. Αυτό σίγουρα μπορούμε να υποθέσουμε ότι συγκαταλέγεται στα αρνητικά της προεκλογικής περιόδου και θεωρώ ότι αποτελεί έναν ακόμα παράγοντα σύγχυσης των ψηφοφόρων.

Αδιαμφισβήτητα, ο πολιτικός λόγος του Βενιζέλου είναι μακράν ο πειστικότερος όλων των άλλων πολιτικών αρχηγών. Η ευφράδεια του λόγου του όμως δε μοιάζει να μπορεί να πείσει ούτε να αποτελέσει συγχωροχάρτι για το παρελθόν του ΠΑΣΟΚ. Από την άλλη, ο Σαμαράς μοιάζει προσκολλημένος σε τακτικές του παρελθόντος που ο λαός πλέον αποδοκιμάζει και δε συναινεί. Δε λέει κάτι νέο, κάτι ριζοσπαστικό ώστε να προκαλέσει το συναίσθημα, αντιθέτως η ρητορική του είναι επίπεδη και λεία, χωρίς ουσιαστικά επιχειρήματα. Κουβέλης, Καμμένος και Κατσέλη μοιάζουν ανώριμοι και είναι φυσιολογικό αυτό, διότι άλλο πράγμα είναι η εμπειρία στην πολιτική, όσο μεγάλη κι αν είναι αυτή, κι άλλο η αποκλειστική ευθύνη για τη δημιουργία προγραμμάτων, θέσεων και στρατηγικής αλλά και η ηγεσία ενός κόμματος, όπου εκεί η εμπειρία τους δεν είναι μεγάλη. Κλείνοντας δε θα πρέπει να ξεχάσουμε να αναφέρουμε και την Παπαρήγα η οποία ακολουθεί την ίδια ρητορική εδώ και πολλά χρόνια χωρίς ούτε αυτή τη φορά να φαίνεται πως απευθύνεται σε όλο τον κόσμο παρά μόνο στα μέλη του κόμματος.

Από όλα τα παραπάνω, έχω την πεποίθηση πως ο λαός από τη μια θέλει να αποτάξει το δικομματισμό αλλά από την άλλη δεν είναι σαφείς μπροστά του οι υπόλοιπες επιλογές. Μπορεί τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων να έδιναν μέχρι τη στιγμή της απαγόρευσης της δημοσιοποίησής τους μικρά σε σχέση με το παρελθόν ποσοστά σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και ποσοστά εισόδου στη Βουλή των Ελλήνων σε άλλα έξι περίπου κόμματα, αλλά νομίζω ότι το στατιστικό σφάλμα πρέπει να ξεφεύγει από τα αποδεκτά όρια της επιστήμης. Η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων ακόμα και αυτή την ύστατη στιγμή δεν έχει αποφασίσει ποιας απόχρωσης θα είναι το ψηφοδέλτιο που θα ρίξει στην κάλπη. Προβληματισμός υπάρχει και είναι έντονος και διάχυτος στην κοινωνία και θεωρώ πως είναι δύσκολο να αποτυπωθεί ακόμα και στις δημοσκοπήσεις. Ως εκ τούτου, πιστεύω ότι αρκετοί θα αποφασίσουν τελικά μέσα στο παραβάν. Κι έτσι οποιαδήποτε εκτίμηση, δημοσκοπική ή προσωπική, του αποτελέσματος είναι παρακινδυνευμένη, όπως μάλλον και τα exit poll που θα δούμε στις 7:00 το απόγευμα της Κυριακής. Ευχόμαστε μόνο η κάλπη να δώσει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για τη χώρα.

Δημοσιεύτηκε στο  tvxs.gr

Advertisements
  1. Πράγματι θέτεις ένα καίριο ζήτημα: αυτό της απουσίας ενημέρωσης για άλλα θέματα πλην της οικονομίας. Βέβαια, δεδομένου ότι η οικονομία έχει επιτελικό ρόλο στο κράτος μπορούμε να φανταστούμε τι θα ακολουθήσει. Πιστεύω όμως ότι οι πολίτες κινούνται προς την κάλπη πιο σοβαροί από ποτέ, πιο ψύχραιμοι και πιο αποφασισμένοι. Η πόλωση (παρά το ότι δεν έγινε ουσιαστικός διάλογος τόσες βδομάδες) δύο ετών επέτρεψε σε όλους να συνειδητοποιήσουν την κατάσταση και τις πιθανότητες/ευκαιρίες αλλαγής της.

    Στις εκτιμήσεις σου για τους πολιτικούς επικεφαλής συμφωνούμε απόλυτα. Ο Τσίπρας έγινε η έκπληξη της περιόδου, έδειξε χαρισματικός κι άνετος με επιχειρήματα που δύσκολα καταρρίπτονται (μόνο ο Βενιζέλος προσπάθησε να τα καταρρίψει), αφήνοντας έξω από το παιχνίδι τη ΔΗΜΑΡ και το ΚΚΕ και έδειξε όντως έτοιμος να ηγηθεί μιας κυβέρνησης (έστω και ρητορικά). Για πρώτη φορά έκανε λόγο για βασικά ζητήματα όπως για αριστερή κυβέρνηση μακριά από την περιχαράκωση της αντιπολίτευσης (που επέλεξε το ΚΚΕ).
    Ο δε χοντρός είναι εκπληκτικός όταν μιλά. Ωστόσο, είναι μακριά από τον κόσμο. Αν ο ΓΑΠ κι ο πατέρας του εμφανίζονταν φίλοι του λαού, το έδειχναν με κινήσεις, με γλώσσα, με λάθη λεκτικά. Ο Μπένυ μοιάζει ο ψυχρός ρήτορας που χρεώθηκε και την οικονομική πολιτική της χώρας και δύσκολα την αποπέμπει πια.
    Ο Σαμαράς απλά μία μηδαμινότητα που παρακαλά να γίνει πρωθυπουργός, κάτι που τελικά εξευτελίζει και τον ίδιο και το θεσμό (αν δεν εξευτέλισαν το θεσμό της Πρωθυπυοργίας με το διορισμό του κηπουρού).

    • Δήμο καλημέρα.

      Αν μου ζητούσε κάποιος να του πω σε μια φράση τι ήταν αυτό που ξεχώρισε σ’ αυτή την προεκλογική περίοδο, απλώς θα του έλεγα αυτά που ανέφερες κι εσύ πιο πάνω για τον Τσίπρα. Και το γεγονός βεβαίως πως πια αναζητείται από τα κόμματα η συνεργασία κάτι που παλιότερα αποτελούσε ταμπού.

      Θα με βρεις σύμφωνο με το σχόλιό σου. Μια μόνο παρατήρηση θα ήθελα να κάνω. Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν μακράν καλύτερος από τον ΓΑΠ σε σχέση με τη ρητορική του, με τις κινήσεις και τη γλώσσα του σώματός του. Ο ΓΑΠ θα ταίριαζε καλύτερα για ένοικος του Ν.10 της Downing Street ή κάπου πιο βόρεια 🙂

  2. Δεν θα διαφωνήσω ότι δεν υπήρχε επαφή των υποψηφίων με τον κόσμο και νομίζω ότι αφορά μόνο τα δυο μεγάλα κόμματα. Και ο φόβος της κατακραυγής ίσως τους κράτησε μακριά. Συμφωνώ με την κριτική σου για έλλειψη επιχειρημάτων και δυστυχώς είδα έλλειψη σε όλα τα κόμματα. Ναι μεν προτείνουν, αλλά υπάρχουν τόσα ερωτήματα που οι ίδιες οι προτάσεις τους δημιουργούν που μάλλον ένας διάλογος θα έδειχνε αν όντως είναι πυροτεχνήματα απλά ή υπάρχει βάση.
    Εγώ πάντως είμαι απογοητευμένη απο την παρουσία όλων. Ο Τσίπρας που λες ότι ήταν η έκπληξη νομίζω ότι ήταν αναμενόμενο.Οι Έλληνες δεν είναι κομμουνιστές για να στραφούν στο ΚΚΕ. Η ψήφος λοιπόν αντίδρασης θα πήγαινε δεξιά και αριστερά αλλά στα ευρωπαϊκά πλαίσια.
    Είναι γεγονός ότι αυτές οι εκλογές θα φέρουν συνεργασίες -ποιοι;; με ποιους;;-επειδή τα κόμματα εξουσίας φαίνεται ότι δεν πείθουν. Αν η Χρυσή Αυγή μπει στη Βουλή, αυτή θα είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για μένα και ίσως η μόνη έκπληξη πιστεύω.
    Η οικονομική ατζέντα των κομμάτων φυσικά ήταν στην πρώτη γραμμή και για όλα τα υπόλοιπα που δεν μίλησαν ή που μίλησαν επιγραμματικά τα οικονομικά παίζουν πρωταρχικό ρόλο.
    Για να δούμε τι θα γίνει …..Ίσως αυτή η κρίση να έκανε τους πολιτικούς ώριμους για συνεργασίες κάτι που είναι θετικό από μια πλευρά.
    Καλή ψήφο!

    • Άννα, είναι γεγονός ότι έκπληξη αποτέλεσε η στάση του Τσίπρα, αλλά είναι άλλο πράγμα αυτό και άλλο το αν είναι ή όχι ικανή και έτοιμη η αριστερά να κυβερνήσει. Όμως, όπως και να το κάνουμε, είναι η πρώτη φορά που η αριστερά εκφράζει τη βούλησή της για να ηγηθεί της χώρας καθόσον μέχρι σήμερα το μόνο που έκανε ήταν να παίζει το ρόλο του αρνητή των πάντων, τουλάχιστον στην πλειοψηφία της. Όπως εύστοχα παρατηρείς, η άνοδος που διαφάνηκε στις μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις της Χρυσής Αυγής είναι πράγματι μια έκπληξη, αλλά αν το σκεφτείς, πάντα σε περιόδους κρίσεις τα άκρα αυξάνουν τη δύναμή τους. Ελπίζω στο σημείο αυτό να μην επαληθευτούν οι δημοσκοπήσεις.

      Καλή ψήφο 🙂

      • Πράγματι πάντως, μέχρι σήμερα η κριτική μας (και αριστερών και πολύχρωμων κεντρών πολιτών) προς την Αριστερά ήταν ότι δεν ήθελε να αναλάβει την εξουσία, ότι τη φοβόταν (όπως το ΚΚΕ που επιλέγει συνειδητά την αντιπολίτευση -sic). Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκε εντελώς απρόσμενα με μία ρητορεία ότι θέλει και δε φοβάται την εξουσία, ότι μπορεί να την αναλάβει για μια πιο φιλολαϊκή πολιτική.

        • Αυτό ακριβώς λέω κι εγώ Δήμο. Εκεί επικεντρώνω το σκεπτικό μου λέγοντας ότι αποτέλεσε έκπληξη ο Τσίπρας λέγοντας ανοιχτά και ξεκάθαρα ότι διεκδικεί θέση στην εξουσία. Κατά τη συνήθεια της Αριστεράς (sic), θα περίμενε κανείς και τον Τσίπρα να κάνει επίθεση στα μεγάλα κόμματα μένοντας εκεί και μη προχωρώντας πιο πέρα.

          Κοντός ψαλμός αλληλούια… οψόμεθα!

          • Πάντως προσωπικά θα στηρίξω ελπίδα και μετά το πολύ πολύ να κοπανάω το κεφάλι μου. Χειρότερος δεν μπορεί να είναι (ουφ για πρώτη φορά το δήλωσα…)

            • Δεν ήξερα ότι η Ελπίδα είναι υποψήφια 😉 χα, χα, χα… Είναι κι από τη Σπερχειάδα, από το διπλανό χωριό του πατέρα μου 🙂

              Σε κατατάσσουμε λοιπόν στους ψηφοφόρους που έχουν πάρει την απόφασή τους. Καλό αυτό, γιατί μέχρι σήμερα με όσους μιλάω δηλώνουν αναποφάσιστοι. Εξ’ ου και ο τίτλος της ανάρτησης, καθόσον οι περισσότεροι δηλώνουν πως θα αποφασίσουν μέσα στο παραβάν…

  3. Από τις πιο ψύχραιμες και αφανάτιστες αναλύσεις που έχω διαβάσει.
    Η μόνη ένσταση μου είναι ότι ο Τσίπρας παρά το ότι πολύ σωστά το έπαιξε κόμμα εξουσίας αυτοακυρώθηκε με τις δηλώσεις του ότι δεν θα παραδώσει την εντολή άμα την πάρει.

    • Αθεόφοβε, έχω αποβάλλει το φανατισμό από μέσα μου γιατί συνειδητοποίησα πως μόνο κακό μπορεί να φέρει. Κάποτε, για να λέμε την αλήθεια, δυστυχώς υπήρξα φανατικός. 😦

      Όσο αφορά στον Τσίπρα, νομίζω πως λέγοντας ότι δε θα παραδώσει την εντολή εννοούσε πως δε θα την αφήσει να πάει χαμένη και θα κάνει το καλύτερο δυνατό, σύμφωνα με τη δύναμη που θα έχει, για να σχηματίσει κυβέρνηση. Εγώ πάντως το εξέλαβα ως ενίσχυση της θέσης που προβάλει και όχι ως ακύρωσή τους. Το τι θα γίνει βέβαια, αν τυχόν σχηματίσει κυβέρνηση, είναι άλλο ζήτημα και θα σου έλεγα ψέματα αν ισχυριστώ πως ξέρω ποιά θα ήταν η (ενδεχόμενη) επόμενη μέρα!

      Την καλημέρα μου και καλή ψήφο την Κυριακή, αν βεβαίως ψηφίσεις 🙂

      • Το να απέχεις σημαίνει ότι δίνεις το δικαίωμα σε όσους ψηφίζουν να ψηφίζουν για σένα οπότε δεν έχεις μετά το ηθικό δικαίωμα να κρίνεις ότι γίνεται στην πολιτική ζωή.
        Όπως καταλαβαίνεις,πάντα ψηφίζω.

        • Σ’ αυτό συμφωνούμε 100%
          🙂

  4. Εγώ το μόνο που έχω να πω είναι ότι όσο πλησιάζει η Κυριακή τόσο πιο πολύ φοβάμαι για τη Δευτέρα …
    Καλησπέρα Κώστα μου.

    • Πανέξυπνη η παρατήρησή σου!!! Μακάρι να διαλυθούν οι φόβοι σου, οι φόβοι μας, την Κυριακή το βράδυ 😉

      Την καλησπέρα μου και καλή ψήφο…

  5. Θα συμφωνήσω απόλυτα με όσα λες, η άποψή σου αντικατροπτίζει όντως την πραγματικότητα. Βέβαια τα περί σοβαρότητας των πολιτών και του (πιθανού) ιδεολογικού τους αναδιαπραγματισμού δεν με συγκινεί ιδιαίτερα. Μην ξεχνάμε τον αέρα αισιοδοξίας του ΠΑΣΟΚ στις προηγούμενες εκλογές και το »σχέδιο» αλλαγής της χώρας προς μια νέα ( φαινομενικά ριζοσπαστική) κατεύθυνση. Για τη νεολαία τουλάχιστον έχω να πω πως πάρα πολλοί ήταν αυτοί που »μαγεύτηκαν» από τις γεναιόδωρες δεσμεύσεις και την συνολική ανανέωση που υποσχόταν τότε »ο πλησίον του λαού» Παπανδρέου, σε συνδυασμό με την πλήρης απογοήτευση της ελληνικής κοινωνίας από τα σκάνδαλα και τη διαφθορά της τότε Ν.Δ. Οπότε η ύπαρξη πολλαπλών, πολύχρωμων συνδυασμών που επιθυμούν την είσοδό τους στη βουλή, αφήνει την αίσθηση μιας ευρύτερης δημοκρατίας με έναν όμως επαναλαμβανόμενο ενθουσιασμό γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο. Τίποτα λοιπόν δεν με βρίσκει αισιόδοξο για την επόμενη μέρα, γιατί τότε να με κάνει και πριν την Κυριακή. Αισιόδοξο με την έννοια της εμπιστοσύνης στα πολιτικά κόμματα φυσικά.

    Από την άλλη είμαι πλήρης απογοητευμένος από τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα. Οι δηλώσεις του περί »υγιής επιχειρηματικότητα», »πρόβλημα μετανάστευσης» με »ρεαλιστικές λύσεις», δεν ευσταθούν πλέον σε ένα ριζοσπαστικό αριστερό κόμα. Η επιθυμία του για κυβερνητικό ρόλο, τον ανάγκασε να φλερτάρει με απογοητευμένους πολιτικούς και ψηφοφόρους κυρίως του ΠΑΣΟΚ, χάνοντας το ρόλο του ως ισχυρό κόμμα της Αριστεράς . Οι ψηφοφόροι που επιθυμούν να ψηφίσουν κάποιο κόμμα της Αριστεράς ίσως να ήθελαν να ακούσουν για την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, την ηγεμονία της εργατικής τάξης, την εργατική δημοκρατία κλπ κλπ… Όχι πάντως για »σοβαρούς επενδυτές που δεν θα έρθουν σε μια χώρα που είναι καζάνι που βράζει».

    Να μου πεις με τις λέξεις παίζεις, ε πάρτο ως παραξενιά 😀

    Όπως και να’χει συμφωνώ ότι δεν είναι οι κρισιμότερες εκλογές αυτές μετά την μεταπολίτευση (έχεις εξηγήσει σε ένα άλλο δικό σου άρθρο γι’αυτό). Όπως και να το κάνουμε όμως κουτσά στραβά αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό έχουν γίνει. Θα έλεγα ότι αρχίζει να αποκτάει τον τελευταίο καιρό πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Διότι αυτές οι εκλογές είναι που έφεραν μερική αλλαγή, οι κρισιμότερες εκλογές έρχονται στη συνέχεια. Καλώς εχόντων των πραγμάτων εδώ θα είμαστε!!

    Με το καλό και σε άλλες τέτοιες ενδιαφέρουσες και τεκμηριωμένες αναρτήσεις.

    Καλό απόγευμα!

    • Φίλε κουφετάριε, γιατί λες πως η υγιής επιχειρηματικότητα και το πρόβλημα της μετανάστευσης δεν ευσταθούν σε ένα αριστερό κόμμα; Δεν μπορεί η αριστερά να δεχτεί την επιχειρηματικότητα; Ή να αναγνωρίσει τα υπαρκτά και πραγματικά προβλήματα που προκύπτουν από την αθρόα προσέλευση μεταναστών; Γιατί κακά τα ψέματα, μια αριστερά που έχει ξεφύγει από το στενό πλαίσιο του ΚΚΕ το οποίο έχει μείνει κολλημένο στη ρωσική επανάσταση του 1917, πρέπει και οφείλει να ενεργεί μέσα στα πλαίσια της σύγχρονης κοινωνίας με τα προβλήματα που αυτή αντιμετωπίζει.

      Το ΠΑΣΟΚ και ο ΓΑΠ ενέργησαν δόλια, κατά τη γνώμη μου, στις προηγούμενες εκλογές. Το «λεφτά υπάρχουν» που ειπώθηκε ενώ ο ΓΑΠ είχε ήδη κανονίσει με τον Ντομινικ Στρος Καν, σύμφωνα με τις δηλώσεις του τελευταίου, να φέρει το ΔΝΤ στη χώρα, αποτελεί ένα διαρκές έγκλημα και μια προδοσία έναντι της χώρας που δε θα πρέπει να μείνει ατιμώρητη!

      Κατά τα λοιπά, ο κόσμος εξακολουθεί και παραμένει παγωμένος κι αγωνιά για την επόμενη μέρα…

      Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Καλό σου απόγευμα και καλή ψήφο 🙂

  6. Δεν διαφωνώ απόλυτα αλλά άλλο είναι να λες »εξουσία του λαού» και άλλο »κυβέρνηση της Αριστεράς». Δεν ασπάζομαι την απαρχαιωμένη στάση του ΚΚΕ, δεν θέλω να βγαίνω εκτός πραγματικότητας, αλλά καλό είναι να αποφασίσει το ΣΥΡΙΖΑ και να μας ξεκαθαρίσει δηλώσεις του τύπου ΄΄ σοσιαλισμός με ελευθερία, πλήρη άνθηση της δημοκρατίας όπου όλοι οι πολίτες συμμετέχουν στα κέντρα λήψης των αποφάσεων΄΄ σε αντιστοιχία με τις πραγματικές συνθήκες που επικρατούν και επιδίωξε να προσαρμόσει στο πρόγραμμά του. Για να γίνω περισσότερο κατανοητός: το να πάρει έτσι απλά την εξουσία στα χέρια του ο λαός είναι κάτι το οποίο προσωπικά πιστεύω πως δύσκολα εφαρμόζεται στην πράξη (με δυνατά σωματεία, γειτονιές αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης κλπ). Αντιπαραβάλω αυτό με τις δηλώσεις του που ανέφερα παραπάνω ή ακόμα και την ανοιχτή πρόσκλησε προς ΚΚΕ και Καμμένο με τις αναφορές του σε επιχειρήσεις και επενδυτές, όλα αυτά είναι αντιφατικά! Κατάλαβες τι θέλω να πω; Το ΚΚΕ είναι προσκολημένο και απομονωμένο αλλά (υποτίθεται) εξακολουθεί να ζει στην δική του φαντασμένη ιδεολογία! Πιο τίμιο για μένα!

    Καλά (;) αποτελέσματα να έχουμε..!!

  1. 15 Ιουνίου 2012

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: