Εκλογές.

Οι γιορτές πέρασαν, η χοληστερίνη έχει αρχίσει να πέφτει(!) κι η επιστροφή στην καθημερινότητα μας φέρνει μπροστά στο μεγάλο δίλημμα των εκλογών. Τι και πως θα ψηφίσουμε αυτή τη φορά;

Τα πράγματα σίγουρα είναι εντελώς διαφορετικά από ότι στο παρελθόν, παρά το γεγονός αυτό όμως τα κόμματα έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούν και πάλι τη ρητορική του «Ή εμείς ή χάος». Κατά τη γνώμη μου τα πράγματα αυτή τη φορά είναι πιο ξεκάθαρα απ’ ότι θέλουν να νομίζουμε για να μην πω εντελώς ξεκάθαρα και είμαι απόλυτος. Υπάρχουν δυο επιλογές: Η μια κοιτάζει προς τα αριστερά κι η άλλη προς τα δεξιά. Κέντρο πια δεν υπάρχει, όχι ότι υπήρξε ποτέ απ’ ότι διαφάνηκε τελικά. Το μεγάλο στοίχημα πια είναι στα χέρια των κομμάτων που δεν κυβέρνησαν ποτέ μέχρι σήμερα, τουλάχιστον όχι αυτοδύναμα.

Σίγουρα το πλεονέκτημα έχει η δεξιά πολιτική η οποία συνεπικουρείται και από τις δηλώσεις και τη συμπεριφορά των ευρωπαίων αξιωματούχων. Η (ξενόφερτη) ρητορική του τύπου “αν δεν κυβερνήσει τη χώρα ξανά η ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ ή και οι δυο μαζί, θα καταστραφούμε” φοβίζει το λαό και συσπειρώνει τους οπαδούς των δυο μεγάλων(;) κομμάτων. Εύλογα θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι τέτοιες έξωθεν παρεμβάσεις θα έπρεπε να καταδικάζονται τη στιγμή που γίνονται, και πρώτα απ’ όλα από τους συγκυβερνώντες σήμερα, αλλά τέτοια ενέργεια δεν έχει γίνει, τουλάχιστον όχι ακόμα. Η χρήση από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ τέτοιων προπαγανδιστικών δηλώσεων και η μη καταδίκη τους, φανερώνει δυο πράγματα. Το πρώτο είναι πως έχουν χάσει παντελώς όποια δύναμη τους έχει απομείνει και είναι πια έρμαια των ορέξεων των μεγάλων αφεντικών της Ευρώπης. Το άλλο δείχνει πως έχουν πάρει πια τον κατήφορο και όπως ο πνιγμένος πιάνεται από τα μαλλιά έτσι κι αυτοί προσπαθούν να γαντζωθούν από όπου μπορούν για να μην καταρρεύσουν τελείως. Κατά τη γνώμη μου όμως η κατάρρευση είναι προ των πυλών, διότι τα δυο αυτά κόμματα, ως οργανισμοί, έχουν κάνει πια τον κύκλο τους και έχει έρθει η ώρα είτε να μεταλλαχθούν σε κάτι νέο και χρήσιμο είτε απλώς να χαθούν. Κι αυτό δεν είναι κάτι κακό, αντιθέτως είναι αυτό που έχει διδάξει η Φύση. Γέννηση – Ζωή – Θάνατος. Και μετά ξανά Γέννηση. Θεωρώ πως τα κόμματα που κυβέρνησαν μεταπολεμικά τη χώρα, ως πολιτικοί σχηματισμοί, έχουν πια αρχίσει να αποσυντίθεται, να σαπίζουν και να αναδίδουν δυσοσμία. Ως εκ τούτου, μια λαϊκή εντολή στα δυο αυτά κόμματα απλώς θα είναι όπως ο ασθενής που ζει με τεχνητή υποστήριξη και μόνο κακό μπορεί να κάνει στη χώρα.

Η αριστερά από την άλλη έχει να προτείνει αξιόλογες εναλλακτικές και πολιτικές οι οποίες δεν έχουν δοκιμαστεί ποτέ στην Ελλάδα. Υπάρχει όμως το μεγάλο πρόβλημα του κατακερματισμού των δυνάμεών τους και η αγκύλωση σε δόγματα του περασμένου αιώνα. Το άλλο μεγάλο πρόβλημα είναι η πρόθεση των κομμάτων της αριστεράς να δρουν ως κόμματα διαμαρτυρίας χωρίς διάθεση να αναλάβουν την ευθύνη της εξουσίας, αν και αυτό το τελευταίο μοιάζει να έχει αρχίσει δειλά δειλά να αλλάζει. Ένα γκρίζο σημείο ακόμα είναι το γεγονός ότι δεν έχουν να επιδείξουν ρεαλιστικά προγράμματα διακυβέρνησης, τουλάχιστον όχι ακόμα. Κάποια δείγματα πολιτικής έχουν αρχίσει να βλέπουν το φως της δημοσιότητας, αλλά αν εξαιρέσουμε το ΚΚΕ που ζει μέσα σε χρονοκάψουλα κι ακόμα προσπαθεί να διανύσει τον 20ο αιώνα, οι υπόλοιποι κινούνται μέσα σε ένα τοπίο θολό. Δεν έχουν καταστήσει ξεκάθαρο το τι ακριβώς πρεσβεύουν, οι πολιτικές τους βεβαίως μπορεί να είναι απολύτως ξεκάθαρες ο λαός όμως δε φαίνεται να το γνωρίζει. Κι αυτό είτε γίνεται τεχνηέντως για να μένουν τα νερά θολά είτε κάτι δεν πάει καλά στον πολιτικό τους λόγο.

Όπως και να έχει το πράγμα, το ζήτημα πια είναι ξεκάθαρο. Αυτές οι εκλογές δεν είναι οι πιο κρίσιμες για τη χώρα κατά τη γνώμη μου, οι επόμενες θα είναι. Αυτές θα δράσουν ως κόσκινο, θα ξεκαθαρίσει το τοπίο όσον αφορά στις πολιτικές (όχι κατ’ ανάγκη στα κόμματα). Θα γίνει σαφές ότι υπάρχουν μόνο δυο δρόμοι πια. Ή αριστερά ή δεξιά. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Στην Ελλάδα είχαμε, κι ενδεχομένως ακόμα έχουμε, την εντύπωση πως υπάρχουν πολλές επιλογές. Αποδείχτηκε περίτρανα πως από τη μεταπολίτευση και μετά ακολουθήθηκε μια αμιγώς δεξιά πολιτική, σοσιαλισμός δεν υπήρξε ποτέ, εκτός βέβαια από τα σοσιαλιστικά λόγια στα καφενεία και τη σοσιαλιστική (και όχι μόνο) βρωμιά που αναδίδει το Κοινοβούλιο. Οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε τώρα πια τι θέλουμε. Μεσοβέζικες λύσεις δεν υπάρχουν και δεν πρέπει να υπάρξουν από εδώ και στο εξής, γιατί και όταν υπήρξαν αποδείχτηκε πως έκαναν ζημιά. Αυτό νομίζω ότι είναι και το μεγάλο διακύβευμα αυτής της εκλογικής αναμέτρησης. Κι εύχομαι ολόψυχα να ξεκαθαρίσει ώστε την επόμενη φορά που θα πάμε στις κάλπες τα πράγματα να είναι ξεκάθαρα.

Για πρόσωπα δε μίλησα. Και δε θα μιλήσω. Γιατί δεν αξίζει να μιλήσω. Τους μέχρι τώρα αντιπροσώπους των Ελλήνων στην πολιτική τους έχω χαρακτηρίσει ασήμαντους. Και  πιστεύω απόλυτα ότι αυτός ο χαρακτηρισμός είναι ο καταλληλότερος. Εύχομαι μονάχα να αλλάξουν τα πρόσωπα και οι νέοι πολιτικοί να αναγνωρίσουν πως οι παλιοί είναι μονάχα όπως ο καρκίνος στο ανθρώπινο σώμα.

Πριν τις δικές μας εκλογές έρχονται οι γαλλικές. Η μάχη μεταξύ Σαρκοζύ και Φρανσουά Ολλάντ αυτή τη στιγμή είναι αμφίρροπη. Όπως και να έχει, η δυσκολία του Σαρκοζύ είναι εμφανής και το αποτέλεσμα των εκλογών θα κρίνει την πορεία της Ευρώπης. Η Ισπανία από την άλλη άλλαξε ρότα κι επέλεξε το Ραχόι και το Λαϊκό κόμμα ενώ η Ιταλία και η πολιτική του Καβαλιέρε αποδείχτηκε επικίνδυνη. Όλα αυτά στη νότια Ευρώπη, μαζί με το αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου στη χώρα μας, μάλλον θα σηματοδοτήσουν μια σειρά εξελίξεων για την Ευρώπη. Γι’ αυτό, η επιλογή που θα κάνουμε την Κυριακή των εκλογών πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν αφορά μόνο εμάς και δεν αφορά μόνο το σήμερα. Ας πάμε λοιπόν συνειδητά στην κάλπη, ανεπηρέαστοι από την κινδυνολογία των πολιτικών αυτή τη φορά. Άλλωστε, πολιτικούς και πολιτική δεν επιλέγουμε μόνο για την οικονομία.

Advertisements
  1. Ωραίο άρθρο, αν και δεν παίρνεις άμεσα θέση 🙂 Το ζητούμενο είναι ότι η λογική και το συναίσθημα δε διακρίνονται εύκολα σε προεκλογική περίοδο. Σήμερα ο κόσμος φοβάται πολύ περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Ωστόσο, ο φόβος συνυπάρχει με την οργή…

  2. Δήμο δεν παίρνω θέση γιατί δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή κάποιος πολιτικός σχηματισμός που ξεκάθαρα και απόλυτα να με αντιπροσωπεύει 😉

    Ο φόβος υπάρχει πράγματι. Όμως, κατά τη γνώμη μου, ο φόβος του παράγεται από την άγνοια η οποία είναι προϊόν της ανύπαρκτης πολιτικής παιδείας. Έτσι, παρατηρούμε το φαινόμενο να βλέπουμε ακόμα και σήμερα Μαυρογυαλούρους να «μεγαλουργούν» κι ο κόσμος να τρέχει ξωπίσω τους με τα μάτια κλεισμένα με παρωπίδες. Ας ευχηθούμε μόνο να βγει καλό αποτέλεσμα από τις κάλπες… 😉

    • Σίγουρα σε τούτες τις εκλογές (αν και όλες οι αναμετρήσεις που θυμάμαι έπαιζαν με την ευθύνη, το διακύβευμα κλπ) έχουμε να καταλογίσουμε πολλά σε όλα τα κόμματα, αλλά η λογική πρέπει εν τέλει να επικρατήσει. Μέσα σε όλα είναι και η απαίτηση του ατόμου που επιλέγει/εκλέγει ένα κόμμα «ευθύνης» φοβούμενο το μέλλον. Κι εδώ έρχεται ακριβώς να κολλήσει η έννοια που προσδίδει ο καθείς στην «ευθύνη»… Ευθύνη=διατήρηση του status quo, ευθύνη=διατήρηση του μισθού/εργασίας/εσόδων κλπ; Ευθύνη=προστασία των λαίκών στρωμάτων και της μεσαίας τάξης;

      • Η ευθύνη Δήμο είναι κάτι σχετικό κι εξαρτάται τόσο από το υποκείμενο όσο και από τη χρονική στιγμή. Τα κόμματα στην Ελλάδα, όπως και παντού νομίζω, προτάσσουν το δικό τους συμφέρον και το καμουφλάρουν κάτω από εθνικά ζητήματα προκειμένου να ικανοποιήσουν το σκοπό τους. Αυτή τη φορά όμως νομίζω πως θα πρέπει ο λαός να καθορίσει από μόνος του τόσο το διακύβευμα όσο και την ευθύνη του βεβαίως. Κατά τη γνώμη μου, θεωρώ πως αυτή τη φορά ευθύνη σημαίνει ξεκαθάρισμα προσώπων, πολιτικών και πολιτικών! Να διασαφηνιστεί ότι υπάρχουν δυο δρόμοι χωρίς μεσοβέζικες λύσεις, ότι οι παλιοί πολιτικοί της μίζας και της ρεμούλας απέτυχαν παταγωδώς και πως τώρα είναι η χρυσή ευκαιρία επιτέλους να αποκτήσουμε πολιτική παιδεία. Τα υπόλοιπα, τα περί χρεοκοπίας, οικονομίας κλπ., τα βάζω σε δεύτερη μοίρα προς το παρόν. Πρώτα πρέπει να γίνει ξεκαθάρισμα και μετά όλα τα υπόλοιπα.

  3. Καλημέρα και μεγειά!
    Πρώτα θα σχολιάσω το ανανεωμένο μπολογκόσπιτο σου:
    1.Είναι εύκολο σε χρήση, κάτι πολύ σημαντικό!
    2. Είναι λιτό.
    3.Το κείμενο και τα σχόλια διαβάζονται εύκολα.
    4. Ίσως του λείπει λίγη γλύκα…και με γλύκα εννοώ, μουσική… την δικιά σου μουσική, κάπου διακριτικά να σε ακούμε όταν σε διαβάζουμε!!!

    Τώρα πάμε στις εκλογές και το τρομερό δίλημμα: Τι ψηφίζεις όταν κανένα κόμμα δεν σε αντιπροσωπεύει;
    Επειδή έχω και Γαλλική υπηκοότητα ξέρω τι θα ψηφίσω για την β’ μου πατρίδα και χαίρομαι που αναφέρεις το πόσο σημαντικές είναι και αυτές οι εκλογές για εμάς εδώ…άρα η ευθύνη μου ως πολίτης είναι διπλή!!!

    Καλή μας συνέχεια!
    ΑΦ! :))
    .

    • Καλή μου μάγισσα Άιναφετς οι παρατηρήσεις σου με χαροποιούν. Χαίρομαι που τη νέα εμφάνιση τη βρίσκεις εύκολη σε χρήση κι εργονομική. Για τη μουσική με κολακεύεις, αλλά μόνο 7 τραγούδια έχω γράψει όλα κι όλα, αν τα βάλω εδώ στο τέλος θα βαρεθείτε να τα ακούτε 🙂

      ( Λες να είναι τυχαίο που έγραψα 7 τραγούδια κι όλα ήταν για τη σύζυγό μου; Όπως λέει και το υπέροχο εκείνο τραγούδι των Κακογιάννη – Χατζηδάκι:
      Εφτά τραγούδια θα σου πω
      για να διαλέξεις το σκοπό
      για να μου πεις, για να σου πω το Σ’ αγαπώ! )

      Όσον αφορά το ζήτημα των εκλογών, είναι πράγματι πολύπλοκο. Η άποψή μου είναι πως τα δυο μεγάλα κόμματα πρέπει είτε να ανανεωθούν εκ βάθρων ή να εκλείψουν. Μέση λύση για μένα δεν υπάρχει. Τα δε μικρότερα κόμματα καλό θα ήταν να ξεφύγουν από το στενό πλαίσιο της διαμαρτυρίας και να αρχίσουν να δημιουργούν προγράμματα και πολιτικές ρεαλιστικές, ικανές να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.

      Η ευθύνη σου πράγματι είναι διπλή. Νομίζω ότι οι εκλογές στη Γαλλία θα επηρεάσουν και τις δικές μας. Μια ενδεχόμενη επανεκλογή του Σαρκοζύ θα έδινε τελείως διαφορετικό μήνυμα σε σχέση με μια επικράτηση του Φρανσουά Ολλάντ, στον οποίο θα έδινα τη στήριξή μου αν ήμουν Γάλλος. Κι αυτό για αρκετούς λόγους αλλά κυρίως γιατί νομίζω ότι ο κατά τα άλλα συμπαθής Σαρκοζύ αποδείχτηκε ανεπαρκής όχι τόσο για τη Γαλλία όσο για την Ευρώπη κατά τη γνώμη μου.

      Την καλημέρα και τα Αφιλιά μου 🙂

  4. Πέρασα να αφήσω τις ευχές μου έστω και λίγο καθυστερημένα, δεν πρόλαβα νωρίτερα γιατί έκανα ένα μικρό διάλειμμα από το ίντερνετ τις προηγούμενες μέρες. Χρόνια πολλά Κώστα σε σένα και στην οικογένεια σου, φιλιά. 😉

    • Μαίρη σε ευχαριστώ πολύ για τις ευχές, τις οποίες θερμά σου ανταποδίδω 🙂

      Να κάνεις διαλείμματα, είναι κι αυτά πολύ χρήσιμα. Αν μη τι άλλο, απαιτούνται για να ανανεωνόμαστε.

      Καλό απόγευμα.

  5. Πραγματικά δεν μπορώ να πω εάν είναι οι πιο κρίσιμες εκλογές ή όχι. Προσωπικά θεωρώ πως βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή της κρίσης. Κι αυτό το αιτιολογώ λέγοντας πως οι δανειακές συμβάσεις που έχει συνάψει το ελληνικό κράτος δεν τις θεωρώ ακόμα αρκετές για να ανατραπεί ο δικομματισμός. Ο ελληνικός λαός ψάχνει ακόμα να βρει τρόπους να επιβιώσει, ανεξάρτητητα εάν οι συνθήκες καθημερινά δυσχεραίνουν. Μειώνει τις ανάγκες του, απελπίζεται αλλά στην κρίσιμη απόφαση της κάλπης εμπιστεύεται ξανά τα κόμματα που τον κατέστρεψαν αλλά συνεχίζουν επιτυχημένα να του τάζουν ελπίδες και νέες ευκαιρίες. Κι αυτό δεν γίνεται σαφώς λόγω ιδεολογίας αλλά λόγω ταύτισης της εκλογικής ψήφου με πολιτικά πρόσωπα.

    Επιπλέον, όπως αναφέρεις, μεγάλο έδαφος έχει κερδίσει η καταστροφολογία των δύο μεγάλων κομμάτων. Αυτό δηλώνει περίτρανα την αποτυχία στην οποία έχει περιέλθει το πολιτικό τους πρόγραμμα αλλά και την έλλειψη επιχειρημάτων σε ένα τεράστιο πρόβλημα που δεν σηκώνει λύσεις. Πώς γίνεται να υπάρχουν λύσεις άλλωστε σε ένα έλλειμμα που συνεχώς η ιστορία δείχνει πως αυξάνεται, άρα κόψε τους μισθούς για να μειωθεί και πώς θα κινηθεί η αγορά αν δεν υπάρχουν μισθοί, οπότε καταστήματα κλείνουν, η ανεργία αυξάνεται άρα;

    Ήδη συγχύστηκα και μπερδεύτηκα.

    Οι πολιτικοί μας είναι όλοι γέροι πια.. Ποιός δάσκαλός άνω των 55-60 κατάφερε ποτέ να μεταδώσει σε ένα παιδί την γνώση, την αλήθεια που αυτό ζητάει; Ανοησίες. Μεταξύ των άλλων να πω κι ότι έπεσα σε κατάθλιψη λίγο αργότερα παρακολουθώντας δύο υποψήφιες της Ν.Δ και του ΠΑΣΟΚ αντίστοιχα, ηλικίας γύρω στα 30, κι αυτό γιατί συνέχισαν να επαναλαμβάνουν ερασιτεχνωδώς πανοποιότυπα την ξύλινη γλώσσα των ηθοποιών πολιτικών μας, με κύριο άγχος τους πώς δείχνουν τελικά στο φακό. Ως πότε θα συμβαίνει αυτό;

    Όσο για την Αριστερά; Απαράδεκτη. Διάσπαρτη, μπερδεμένη, χωρίς προσανατολισμό και στόχο για την εξουσία. Βολεμένοι όλοι τους μέσα στην αντίδραση, τον αντίλογο και την ασφάλεια των κατηγορώ.

    Περιμένω και γω με τη σειρά μου. Να δω τι μπορεί να γίνει. Όχι τι θα αλλάξει. Τι θα γίνει.

    Εξαιρετικό άρθρο.

    Καλησπέρα!

    • Koufetarie, φαντάζομαι ότι ο δικομματισμός θα επικρατήσει και πάλι, αλλά αν έχει συρρικνωμένα ποσοστά τότε κατά τη γνώμη μου θα είναι επιτυχία.

      Οι δυο κυρίες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ είναι λυπηρό να συνεχίζουν με το ίδιο σκεπτικό που δρούσαν οι προκάτοχοί τους, όπως λυπηρό είναι και το ΚΚΕ του οποίου ο πολιτικός λόγος είναι τόσο απαρχαιωμένος και σκουριασμένος που πια μοιάζει με κακόγουστο αστείο.

      Θα περιμένουμε λοιπόν να δούμε τι θα γίνει με την ευχή και την ελπίδα κάτι να αλλάξει 🙂

  6. Α! μπράβο και εγώ συμφωνώ με την άποψη σου σχετικά με τις Γαλλικές εκλογές…αλλά δεν συμφωνώ καθόλου, μα καθόλου για τα «επτά τραγούδια θα σου πω» κλπ! Βάλε τουλάχιστον κάπου διακριτικά «αυτό» που είχες στείλει στην Κάρυ…να μη ψάχνουμε στα «προηγούμενα»! 😦
    Μια ερώτηση:
    Πιστεύεις πως αν κανείς ψηφίσει πχ τους οικολόγους, η ψήφος ενισχύει τους » μεγάλους» ;
    Αχ! να μην έχουμε και εμείς εδώ έναν Ολλάντ! (η μητέρα μου 85 ετών ψηφίζει Σαρκοζί γιατί ήξερε την μητέρα του!)…
    Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου χιχιχι! 😉

    ΑΦιλιά πολύ προβληματισμένα! :))

    • Καλή μου μάγισσα, σου έχω στείλει ένα σχετικό mail με τα τραγούδια! Για να μην παραπονιέσαι. Σου συνιστώ πάντως να τα ακούσεις βράδυ για να ηρεμήσεις!

      Στην ερώτησή σου σχετικά με τους οικολόγους δεν μπορώ να σου απαντήσω γιατί δεν ξέρω. Αν πάντως οι οικολόγοι πάρουν ένα καλό ποσοστό και μπουν στη Βουλή, νομίζω ότι θα υπάρχει μια ακόμα φωνή στο Κοινοβούλιο κι αυτό είναι καλό. Ο πλουραλισμός θεωρώ πως δε βλάπτει. Αν πάντως η ψήφος στους οικολόγους είναι απλώς μια ψήφος διαμαρτυρίας εγώ θα το ξανασκεφτόμουνα. Όχι βέβαια πως έχω να προτείνω κάτι καλύτερο!

      Η μαμά σου καλά κάνει και ψηφίζει το Σαρκοζί. Αφού γνώριζε τη μαμά του πως να κάνει αλλιώς; Είναι άλλωστε και συμπαθητικός τύπος, μικροκαμωμένος και γουστόζικος! Άστη τη μαμά σου να τον ψηφίζει 🙂

      Αφιλιά, προβληματισμένα επίσης 🙂

    • GiP
    • 17 Απριλίου 2012

    Να πω και γω τη γνώμη μου ; Κάπου συμφωνώ και κάπου διαφωνώ με όσα γράφεις.

    1) Κέντρο υπάρχει πιστεύω. Το «χάρισαν» μερικοί στο ΠΑΣΟΚ και μερικοί στη ΝΔ. Δεν ήταν ! Ή ας πούμε είναι ο χώρος των μικροαστ΄ψν και της μερίδας της εργατικής τάξης που ήταν κάπως βολεμένη. Ξεκινούσε από το συντηρητικό ΠΑΣΟΚ και έφτανε μέχρι το προοδευτικό κομάτι της ΝΔ. Σοσιαλδημοκράτες. Καμία σχέση με τους δικούς μας Σοσιαλιστές και σοσια-ληστές.
    Οι Κεντρώοι μια ζωή βολοδέρνουν ανάμεσα σε μικρά κόμματα στο χώρο του Κέντρου και στα μεγάλα κόμματα εξουσίας που προσπαθούν να τους πείσουν ότι τους εκφράζουν.
    Σαν νοοτροπία, ο μεσαίος χώρος, είναι πολύ μεγάλος, άσχετα του τι τελικά ψηφίζει (και από συμφέρον πολλές φορές ή από σύνδρομα) .

    Και ναι… ο κεντρώος τα πάει καλύτερα με την αριστερά παρά με την Δεξιά χωρίς να είναι όμως αριστερός.
    Με πολιτικούς όρους η αριστερά για τον κεντρώο είναι πολιτικός αντίπαλος. Η Δεξια είναι εχθρός (πολιτικά πάντα).

    Το θέμα μεγάλο, δεν θα επεκταθώ όμως άλλο σε αυτό γιατί θα φύγω από την ουσία της ανάρτησης σου.

    2) Δεν υπάρχει πια δεξιά και αριστερά, σε επικαιρότητα. Υπάρχει μνημονιακή και αντιμνημονιακή πολιτική και κόμματα που την εκφράζουν. ΜΗΝ χαρίζεις την αντιμνημονιακή πολιτική στην αριστερά και ΜΗΝ ταυτίζεις την φιλομνημονιακή πολιτική με την Δεξιά. ΔΕΝ είναι έτσι !! Εχω φίλους που αποτελούν ΣΑΦΕΣΤΑΤΕΣ αποκλίσεις από αυτό και δεν είναι οι μόνοι.

    Ξέρω ανθρώπους οργανωμένους στη ΝΔ που την φτύνουν τώρα και θα ψηφίσουν άλλα κόμματα. Όπως ξέρω και φουκαράδες με πετσοκομένες συντάξεις μια ζωή ΠΑΣΟΚ γιατί έτσι έμαθαν και συνήθισαν που πάλι ΠΑΣΟΚ θα ψηφίσουν. Ελπίζω να μην είναι πολλοί, αλλά υπάρχουν.

    Εφαγε ΠΟΛΥΣ κοσμος για ΠΟΛΛΑ χρόνια. Κυρίως από το ΠΑΣΟΚ αλλά όχι μόνο. Βολέυτηκε, παρανόμησε (λίγο ή πολύ), βρήκε δουλειά, του έγιναν ρουσφέτια… Δεν φεύγουν εύκολα όλοι αυτοί από το μαντρί. Είναι φοβισμένοι αλλά ελπίζουν ή πειθαναγκάζουν τον εαυτό τους να ελπίζει.
    Πάλι, ελπίζω να διαψευστώ, αλλά αυτό φοβάμαι.

    Και η καταστροφολογία πιάνει… Πολύς κόσμος θέλει να ψηφίζει κόμματα εξουσίας όχι κόμματα διαμαρτυρίας. Τα φοβάται, δεν τα εμπιστεύεται. Οι επισημάνσεις σου εδώ για τον πολυκερματισμό είναι σωστές.

    3) Και κάτι όχι καταστροφολογικό αλλά ρεαλιστικό. Είτε επικρατήσουν τα αντιμνημονιακά κόμματα είτε τα φιλομνημονιακά μας περιμένοιυν ΔΥΣΚΟΛΕΣ μέρες. Διαφορετικού είδους (και όχι πάντα); αλλά ούτως ή άλλως ΔΥΣΚΟΛΕΣ.Με πιθανές επεκτάσεις και σε Εθνικά θέματα (Αιγαίο, θράκη, Αλβανία, Σκόπια κ.λ.π)
    «Μάθανε πως πηδιόμαστε πλακώσανε κι οι γύφτοι» λέει μία παροιμία !

    4) Ναι οι Γαλλικές εκλογές θα επηρεάσουν όπως λες, αλλά λίγο. Και μη περιμένεις θαύματα αν βγεί ο Ολάντ. Μη έχουμε αυταπάτες.

    Αυτά και πάντα με σεβασμό στις αντίθετες γνώμες.

    • Γιώργο, θα σου απαντήσω σε όλες τις τοποθετήσεις σου μια προς μια έτσι όπως τις έχεις αριθμήσει.

      1. Κέντρο υπάρχει. Απλώς δεν υπάρχει κάποιος πολιτικός σχηματισμός που να το εκφράζει, αυτό ήθελα να τονίσω. Μέχρι τώρα το ΠΑΣΟΚ διεκδικούσε το χώρο αυτό αλλά τελικά αποδείχτηκε πως ασκούσε δεξιά πολιτική και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις ο καθένας έκανε ότι ήθελε και τελικά επικρατούσε η ασυδοσία. Παραδείγματα υπάρχουν πολλά με πιο πρόσφατο αυτό για το οποίο κατηγορείται σήμερα ο Τσοχατζόπουλος. Συμφωνούμε κατά τα άλλα, ειδικά στην παρατήρησή σου πως ο μεσαίος χώρος είναι πολύ μεγάλος.
      2. Δεν χαρίζω τίποτα σε κανένα. Δε μου λέει τίποτα η ρητορική για παράδειγμα της Παπαρήγα περί εξόδου από το μνημόνιο, το ευρώ κλπ., όπως δε μου λέει τίποτα και η ρητορική του Καμμένου που ξαφνικά έγινε αντιμνημονιακός, σε αντίθεση με τον Κουβέλη που τον άκουσα να λέει πως θα τηρήσει τις δεσμεύσεις του μνημονίου και πως αυτές είναι απαραίτητες για να ορθοποδήσει η χώρα! (Βέβαια άλλα ψήφιζε στη Βουλή) Πιστεύω πως υπάρχουν θεμελιώδεις διαφορές ανάμεσα στην αριστερά και τη δεξιά, ως πολιτικές ιδεολογίες εννοώ, και πως αυτές θα κληθούμε να επιλέξουμε στις επερχόμενες εκλογές. Σε όλα τα υπόλοιπα θα συμφωνήσουμε, ειδικά σε όσα αναφέρεις περί φαγοποτιού και μαντριού!
      3. Εδώ θα συμφωνήσουμε πλήρως. Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι να μην προκύψει ζήτημα εθνικό και χρειαστεί να κελαηδήσουν τα όπλα! Τον έχω εκφράσει το φόβο μου αυτό εδώ και πολλά χρόνια και θα το διαπιστώσεις και μόνος σου αν ανατρέξεις σε παλιότερες αναρτήσεις μου. Ειδικά τώρα που μπήκαν στο παιχνίδι και τα πετρέλαια ο φόβος μου έχει γίνει ακόμα πιο μεγάλος.
      4. Οι Γαλλικές εκλογές νομίζω ότι θα επηρεάσουν και την Ελλάδα. Όχι τόσο σε επίπεδο ψήφου όσο σε ενδεχόμενη αλλαγή ευρωπαϊκής πολιτικής. Αν εξακολουθήσει να βρίσκεται στην εξουσία ο Σαρκοζί δε βλέπω να αλλάζει τίποτα, ενώ ο Ολάντ ενδεχομένως να απαιτήσει να γίνουν κάποιες αλλαγές. Το “ενδεχομένως” το τονίζω γιατί είναι δεδομένες οι δεσμεύσεις των πολιτικών αλλά και της Γαλλίας, οπότε σίγουρα και ο Ολάντ θα μπορεί να κάνει περιορισμένες κινήσεις. Αν βεβαίως στην Ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή κυριαρχήσουν οι σοσιαλιστές σε μεγαλύτερο ποσοστό από τους φιλελεύθερους δεξιούς, ίσως και να δούμε και κάποιες μεγαλύτερες και αξιολογότερες αλλαγές. Πάντα βέβαια πρέπει να έχουμε κατά νου ότι μεγάλο, αν όχι το μεγαλύτερο, ρυθμιστικό ρόλο τον παίζουν οι αγορές του χρήματος!

      Οι διαφωνίες είναι πάντα ευπρόσδεκτες για να μην πω απαραίτητες. Ειδικά αν γίνονται και εκφράζονται με το δικό σου αξιοπρεπέστατο τρόπο και είναι στηριγμένες σε επιχειρήματα.

      Σε ευχαριστώ για την έκθεση των απόψεών σου. Καλό βράδυ.

    • ria
    • 17 Απριλίου 2012

    αυτά που προτείνει η αριστερά, είναι εντελώς ουτοπικά. ούτε σε ιδανική κοινωνία είναι σε θέση να εφαρμοστούν. η αριστερά είναι καμένο χαρτί. εφαρμόστηκαν όλες οι πιθανές της εκδοχές και παντού αποτύχαν. αυτο δε θα έπρεπε κάτι να λέει στους έλληνες αριστερούς; αλλά εμείς εδώ. τριάντα αριστερά κόμματα. αυτό από μόνο του δείχνει έλλειψη συννενόησης και λογικής.

    όποιος και να βγει στις επόμενες εκλογές, αυτοδυναμία δε θα πάρει. δε θα πάρει και τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων, γιατί οι δημοσκοπήσεις γίνονται στην αθήνα. και στην αθήνα ο κόσμος είναι πολιτικοποιημένος. στην επαρχία ο παπούς θα συνεχίζει να ψηφίζει πασόκ και νέα δημοκρατία…

    το θέμα είναι πως όποιος και να βγει, η οικονομικη κατάσταση θα παραμεινει ακριβώς η ιδια και ακόμα δεν έχω καταλάβει το νόημα των εκλογών. τα μέτρα που θα μας γονατίσουν, όποιος και να βγει θα μας τα εφαρμόσει. έχει σημασια, λοιπόν, αν θα είναι ο σαμαράς, ο βενιζέλος, ή ο παπαδήμος; προσωπικά, προτιμώ τον παπαδήμο. από τους άλλους δυο, χιλιες φορές καλύτερος.

    αλλά μας περισσεύαν χρήματα για να επιδοτηθούν προεκλογικά τα κόμματα…

    • Ria μου, έχω κάποιες διαφωνίες με την τοποθέτησή σου. Πρώτα απ’ όλα αριστερά δεν εφαρμόστηκε σχεδόν πουθενά. Αντίθετα, κάποια απολυταρχικά καθεστώτα ντυμένα με το μανδύα της αριστεράς κυβέρνησαν σε διάφορα μήκη και πλάτη του κόσμου με τα γνωστά σε όλους μας αποτελέσματα. Δεν ξέρω αν αυτό είναι γνώρισμα της αριστεράς ή οφείλεται καθαρά στους ανθρώπους που κυβέρνησαν τα κράτη αυτά. Πάντως καμένο χαρτί δε θα χαρακτήριζα κανένα πολιτικό χώρο με εξαίρεση τα άκρα!

      Αυτοδυναμία δε βλέπω κι εγώ να είναι πιθανή, το ζητούμενο είναι κατά τη γνώμη μου να μην πάρουν μεγάλο ποσοστό αθροιστικά τα δυο μεγάλα κόμματα. Ίσως έτσι δοθεί ένα μήνυμα στους πολιτικούς πως ο κόσμος έχει πια ξυπνήσει και απαιτεί. Στην επαρχία πάντως, εκτός από τους παππούδες που ενδεχομένως να ψηφίσουν για ακόμα μια φορά ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, υπάρχουν και νέοι άνθρωποι που είναι πολιτικοποιημένοι και συνειδητοποιημένοι, μην τους βάζεις όλους σε ένα τσουβάλι έτσι άκριτα… (Όχι τίποτα άλλο, αλλά γιατί θα χρειαστείς μεγάλο τσουβάλι!)

      Η οικονομική κατάσταση δε θα παραμείνει έτσι όπως είναι σήμερα, κατά πάσα πιθανότητα θα χειροτερέψει. Το ζητούμενο όμως δεν είναι μόνο η οικονομική κατάσταση αυτή καθ’ αυτή αλλά η καλύτερη δυνατή διαχείρισή της με σκοπό την έξοδο από την κρίση και την ανάκαμψη της χώρας. Εμένα πάντως ούτε ο Παπαδήμος μου αρέσει 😉

      Την καληνύχτα μου.

    • Νέστορας
    • 17 Απριλίου 2012

    χμμ… εμένα πάλι μου φαίνονται αρκετά κρίσιμες κι αυτές, ειδικά αν βγει ακυβερνησία θα έχουμε μεγάλες πλάκες.

    η προεκλογική από μόνη της προσφέρεται για χιούμορ, έχουμε να δούμε τα πάντα πάλι, δεν υπάρχει και χρόνος οπότε θα επισπευσθούν όλα..

    • Νέστορα, οι εκλογές είναι πάντα κρίσιμες αφού από αυτές εξαρτάται το μέλλον της κάθε χώρας. Όμως, αν θα μπορούσαμε να τις ταξινομήσουμε με κάποια σειρά, κατά τη γνώμη μου αυτές που έρχονται δεν είναι οι κρισιμότερες στην ιστορία της χώρας.

      Όσο για το χιούμορ που θα προκύψει από την προεκλογική εκστρατεία, σίγουρα θα το δούμε κι αυτό. 🙂

      Καλό σου βράδυ.

    • Θωμάς
    • 18 Απριλίου 2012

    Ενδιαφέρον άρθρο. Θα συμφωνήσω 100% με τις απόψεις σου για τα δύο μεγάλα κόμματα όπως επίσης και για την αριστερά αν και κατά τη γνώμη μου οι ενωτικές κινήσεις που κάνει τώρα τελευταία ο Τσίπρας δείχνουν ότι κάτι μπορεί να αλλάξει επιτέλους σε σχέση με τον κατακερματισμό της αριστεράς.
    Θα συμφωνήσω και στο διαχωρισμό που κάνεις μεταξύ δεξιάς και αριστεράς γιατί δυστυχώς δε βλέπω μια σοβαρή (μη αριστερή) αντιμνημονιακή θέση. Και βλέποντας τον πιο γνωστό αντιμνημονιακό αναλυτή (Καζάκης) -που η γνώμη του έφτασε στα σπίτια όλων μας (μέσω μέιλ που μας έστειλαν οι φίλοι μας)- να συνεργάζεται με τον Παπαθεμελή, βγάζω το συμπέρασμα πως αν είσαι εναντίον του μνημονίου μόνο η αριστερά μπορεί να σε εκφράσει. Ή μήπως τελικά το μνημόνιο είναι η μόνη λύση και θα πρέπει να το παραδεχτούμε αν δε θέλουμε να καταλήξουμε Δον Κιχώτες; Δεν ξέρω. Δεν έχω αποφασίσει ακόμα.
    Όσο για τις γαλλικές εκλογές η εκλογή του σοσιαλιστή υποψηφίου θα είναι πράγματι ένα ενδιαφέρον πείραμα. Θα καταφέρει να χτυπηθεί με «τις αγορές»; με την παγκόσμια αυτή υπερκυβέρνηση ή θα καταλήξει τελικά η Γαλλία σαν την Ισπανία ή την Ιταλία; Γιατί υπάρχει η άποψη πως ο Σαρκοζί βρίσκεται στο άρμα της Μέρκελ απλώς και μόνο για να διατηρεί την πιστοληπτική ικανότητα της Γαλλίας σε ανεκτά επίπεδα. Μόλις η Γαλλία πάει να εκφράσει κάτι διαφορετικό, τα γεράκια της αγοράς θα την τιμωρήσουν αμείλικτα. Να γιατί θεωρώ πως τελικά ο Σαρκοζί θα νικήσει. Η αβεβαιότητα για το μέλλον θα επηρεάσει τους συντηρητικούς ψηφοφόρους. Να δούμε.

    • Θωμά, θα συμφωνήσω με το σχόλιό σου ειδικά δε με το σημείο που εκφράζεις τον προβληματισμό σου αν το μνημόνιο είναι ή όχι η μόνη λύση. Τις ίδιες σκέψεις κάνω κι εγώ και δεν έχω καταλήξει κάπου. Νομίζω όμως ότι περισσότερο η άγνοια του τι θα γινόταν χωρίς το μνημόνιο είναι εκείνη που με κάνει περισσότερο σκεπτικό, γιατί έχω ακούσει διάφορες εκδοχές και δεν ξέρω τι είναι αληθινό και τι όχι.

      Την καλημέρα μου.

    • Τζων Μπόης
    • 18 Απριλίου 2012

    Χρόνια Πολλά Τελευταίε!

    (θέση παίρνεις, γιατί θα πρέπει να βροντοφωνάζουμε τι ακριβώς θα ρίξουμε στην κάλπη;)

    • Χρόνια πολλά επίσης Τζων Μπόη 🙂

      Αν μέσα από την ανάρτηση και τη συζήτηση που ακολούθησε μπόρεσες και κατάλαβες τι θα ρίξω στην κάλπη σου βγάζω το καπέλο! Όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά επειδή ακόμα δεν έχω αποφασίσει ούτε εγώ ο ίδιος! Εκτός κι αν η θετική μου αναφορά στον Ολάντ σου έδωσε την αφορμή! Αν πάντως ήμουν Γάλλος θα τον ψήφιζα χωρίς δεύτερη σκέψη… 🙂

      Σε καλησπερίζω.

    • Τζων Μπόης
    • 18 Απριλίου 2012

    Το θέμα μου δεν είναι τι ρίχνει κανείς στην κάλπη, αλλά τι πιστεύει.
    Βασικά, η κάλπη είναι πολύ υπερτιμημένη υπόθεση.
    Αυτό δηλαδή που λέω είναι ότι το να βροντοφωνάζει κανείς τι θα ψηφίσει, αλλά μην κάνει σαφές τι ακριβώς πιστεύει κι ακόμα περισσότερο, τι ακριβώς πράττει, εμένα μου φαίνεται λίαν νοσηρή κατάσταση.
    Αν ήμουνα Γάλλος, θα είχα γενικώς δεύτερες σκέψεις, για να μην σου πω και τρίτες :))

    • Γιατί λες πως η κάλπη είναι υπερτιμημένη; Αυτή δεν είναι που αναδεικνύει κυβερνήσεις οι οποίες με τη σειρά τους αποφασίζουν για το μέλλον της κάθε χώρας;

      Λες πως είναι νοσηρή κατάσταση να λέει κάποιος τι θα ψηφίσει αλλά να μην κάνει σαφές τι πιστεύει ή τι πράττει. Μα αν κάποιος ψηφίσει ας πούμε ΠΑΣΟΚ δεν είναι σαφές τι πιστεύει; Αν ψηφίσει ΝΔ δεν είναι σαφές τι πιστεύει; Αν πάλι ψηφίσει ΚΚΕ υπάρχει περίπτωση να πιστεύει στις φιλελεύθερες αγορές και το καπιταλιστικό σύστημα; Συγχώρεσέ με, αλλά ειλικρινά δεν μπορώ να κατανοήσω το σκεπτικό σου. Μου είναι δύσκολο να πιάσω το νόημα των λεγομένων σου, δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς θες να πεις. Αν μπορούσες ίσως να το διασαφηνίσεις θα ήταν πιο εύκολο να κάνουμε διάλογο!

      Όσον αφορά στη Γαλλία και τις εκεί εκλογές, θα έκανες δεύτερες σκέψεις ως προς πιο πράγμα;

  7. Αν πιστεύεις ότι αυτός που ψηφίζει το ένα ή το άλλο κόμμα, είναι σε θέση να κατανοήσει τι ακριβώς πιστεύει το κόμμα του, τι ακριβώς πρεσβεύει ο σχηματισμός που ψήφισε, τότε πάω πάσο.
    Αν οι ιδεολογικές γραμμές ήταν πιο ευδιάκριτες μεταξύ των κομμάτων – και μιλάω επί της ουσίας κι όχι επί των προγραμματικών ανακοινώσεων – τότε και πάλι δεν θα είχα θέμα.
    Αν προτού ψηφίσουμε το ένα ή το άλλο κόμμα γνωρίζαμε και την ιδεολογία πάνω στην οποία πατά το κόμμα μας και δεν αποφασίζαμε βάσει συναισθηματικών όρων, από συνήθεια, ανασφάλεια, ή ακόμα και για λόγους τήρησης της οικογενειακής γραμμής, κλπ και πάλι δεν θα είχα πρόβλημα.
    Αν όλα ήταν λίγο πιο ξεκάθαρα, αν κάποιος ψήφιζε, για παράδειγμα το ΠΑΣΟΚ επειδή ασπάζεται τις σοσιαλιστικές ιδέες, τις οποίες το κόμμα αυτό λέει ότι ακολουθεί, ή τη ΝΔ επειδή νιώθει εγγύτερα σε ένα, ας πούμε πιο φιλελεύθερο μοντέλο οικονομικής διακυβέρνησης, αν ψήφιζε το ΚΚΕ επειδή πράγματι επιθυμεί το δρόμο του υπαρκτού σοσιαλισμού κι όχι επειδή ο παππούς του άφησε το οστά του στον Γράμο, πολεμώντας για μια ιδέα, τότε και πάλι θα έλεγα ότι όλα είναι μια χαρά.
    Η κάλπη είναι υπερτιμημένη γιατί απλά δεν ξεκινούν ή καταλήγουν όλα σε αυτή, η κάλπη είν αι μια στιγμή, σημασία έχει το πριν και μετά από αυτή, οι πράξεις ή η αποσυία αυτών, οι οποίες δεν σημαίνει ότι πάντα καθορίζονται από το τι θα βγάλει η κάλπη μια δεδομένη χρονική στιγμή.
    Όσο για τη Γαλλία, θα σου πω ότι δεν είμαι Γάλλος για να έχω μια σαφή άποψη κι ούτε έχω παρακολουθήσει με λεπτομέρεια τα εκλογικά τους, οι δεύτερες και οι τρίτες σκέψεις θα προέκυπταν, με τον ίδιο τρόπο που προκύπτουν κι εδώ.

    • OK. Έγινες κατανοητός και με το σχόλιό σου αυτό θα συμφωνήσω κι εγώ. 🙂

  1. 17 Απριλίου 2012

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: