Κλαίω.

Αυτά έγραψε ο απελπισμένος Έλληνας κι έδωσε τέλος στη ζωή του μέσα στην πλατεία Συντάγματος [1], [2]. Ας μη συνηθίσουμε στο θάνατο, σε τέτοιου είδους θάνατο.

Το ιστολόγιό μου θα παραμείνει ανενεργό και με μαύρο χρώμα στο φόντο για μερικές ημέρες ως ένδειξη διαμαρτυρίας για το τραγικό γεγονός αλλά και συμπάσχοντας με τους Έλληνες που χάνουν την αξιοπρέπειά τους κάθε μέρα.

Advertisements
  1. Εγώ θα κρατήσω ένα διαφορετικό topic/σχόλιο στην κορυφή, ως ελάχιστη διαδικτυακή συμμετοχή. Δυστυχώς, αφού μας «έσωσαν» (αφού πρώτα μας χρεοκόπησαν), αφού έσωσαν τη δική τους πατρίδα, τώρα οπλίζουν το χέρι μας για να μας ονομάσουν αυτόχειρες. Υπάρχουν όμως και ηθικοί αυτουργοί…

    • Δήμο, πράγματι μας οπλίζουν το χέρι. Άλλον να στείλει μια σφαίρα στο κεφάλι του, άλλον να ξεχάσει τις αρχές του και να παρανομήσει / κλέψει / αδικήσει κλπ. προκειμένου να ταΐσει τα παιδιά του κι άλλον να τα παρατήσει όλα και να σηκωθεί να φύγει. Όλα αυτά είναι «όπλα» που δίνουν την ευκαιρία στους Έλληνες να πράξουν όχι κατά συνείδηση αλλά ενάντια σ’ αυτήν. Οι ηθικοί αυτουργοί όμως δεν είναι μόνο οι 300 που κατά καιρούς γέμιζαν τα έδρανα της Βουλής αλλά κι εσύ κι εγώ και όλοι μας που τους χρίσαμε «σωτήρες» μας.

      Την καλημέρα μου.

      • Θα συμφωνήσω πως η ηθική αυτουργία δεν περιορίζεται μόνο σε 300, αλίμονο. Ωστόσο, όπως έχω πει πολλάκις οι ευθύνες των πολιτικών δεν είναι ισοβαρείς με των πολιτών. Άλλη ευθύνη έχει το κεφάλι κι άλλη το χέρι ή το δάχτυλο…

  2. Είναι τραγικό αυτό που έγινε και γίνεται, χωρίς αμφιβολία. Το 1929-1931 πηδούσα από τα παράθυρα των γραφείων τους. Αν όμως η αξιοπρέπεια συσχετίζεται με το αν έχει κανείς τα χρήματα που περίμενε ότι θα έχει, και αν η αξιοπρέπεια και η αγάπη για τα παιδιά μας βρίσκεται στο να τους στερούμε την παρουσία και την ύπαρξη μας για να μην τους …γίνουμε βάρος, αυτό κατά την γνώμη μου δεν μιλά προς την κρίση ή τις κυβερνήσεις, αλλά πάει αλλού, προς την κατεύθυνση της δειλίας και του εγωισμού. Ναι: του εγωισμού. Συγγνώμη αν παρ’ όλη την συμπόνια μου, δεν μπορώ να δω τέτοιες πράξεις σαν τίποτα παρά πάνω από αυτό που μόλις περιέγραψα.

    Ποιοί ηθικοί αυτουργοί; Άλλη μια δικαιολογία για το πέρασμα της ευθύνης της ύπαρξής μας σε άλλους. Τα παιδιά του τι θα λένε τώρα; ότι ο μπαμπάς ήταν τόσο καλός που αυτοκτόνησε για να μην μας γίνει βάρος; Συγγνώμη άλλα αυτά δεν τα αγοράζω.

      • Νέστορας
      • 4 Απριλίου 2012

      απέξω σίγουρα όλα φαίνονται διαφορετικά. δεν είναι ο πρώτος ούτε ο τελευταίος, ακολούθησαν πολλοί πριν αυτόν. και θα…

      πως γίνεται να μη δέχεσαι οτι ο καθένας βιώνει και αντιδρά διαφορετικά στην κρίση. εδώ την ‘κανονική’ ζωή δε μπορούμε να κουμαντάρουμε καμιά φορά, οι τρελοί τρελαίνονται από εγωισμό;

      ο τύπος αυτοκτόνησε από εγωισμό; πάμε καλά;

      δεν υπάρχουν ηθικοί αυτουργοί; μήπως είχαμε και προ κρίσης τόσες αυτοκτονίες και δεν το είχαμε πάρει χαμπάρι;

      • Μα, Νέστορα, και βέβαια δέχομαι ότι «ο καθένας βιώνει και αντιδρά διαφορετικά». Αυτό άλλωστε παρατηρώ στο σχόλιό μου.

        Δεν ξέρω τι εννοείς με το «απ΄έξω», πάντως όταν έψαχνα στα σκουπίδια μου γόπες, και μου έφερνε κανένας γείτονας να φάω, δεν τα φόρτωσα στους κακούς που με κατατρέχουν χωρίς ευθύνη δικιά μου.

        Πράγματι, έχεις δίκι飼εδώ την ‘κανονική’ ζωή δε μπορούμε να κουμαντάρουμε καμιά φορά». Αυτό λέω κι εγώ, ότι τοι να μην μπορούμε να κουμαντάρουμε την ζωή μας δεν είναι λόγος να καταδικάζουμε τα παιδιά μας με την θύμηση του αυτόχειρου κουφαριού μας.

        «οι τρελοί τρελαίνονται από εγωισμό;» Αν «τρέλα» εννοείς την αδυναμία του νου και της ψυχής να ανταπεξέλθει σε δυσκολίες, θεωρητικά μπορεί να έχεις δίκιο, στο ορισμό, αλλά στο δικό μου σχόλιο ο «εγωισμός» κολλάει στο ότι βάζει κάποιος τον εαυτό του μπροστά από την ανάγκη των παιδιών του για γονιό.

        «οι δεν υπάρχουν ηθικοί αυτουργοί;» Και βέβαια υπάρχουν, και έχουν και εκείνοι τις δικές τους ευθύνες. Η δική μας ευθύνη είναι να μην τραβήξει το δάχτυλό μας την σκανδάλη του όπλου που έβαλαν στο χέρι μας.

        «μήπως είχαμε και προ κρίσης τόσες αυτοκτονίες;» Σε κάθε κομμάτι του δρόμου της ζωής υπάρχουν εκείνοι που έχουν την σπονδυλική στήλη και εκείνοι που δεν την έχουν. Στα δύσκολα σημεία του δρόμου, το ποσοστό εκείνων που δεν την έχουν, μεγαλώνει. Σαφώς.

        Αυτόχειρες θα υπάρχουν πάντα, και η αυτοχειρία είναι ένας συνδυασμός έστω και προσωρινής πνευματικής ανεπάρκειας, και αποποίησης της ατομικής ευθύνης προς τον εαυτό και τους γύρω μας. Αλλά από εκεί, στο να γίνεται η αυτοκτονία κοινωνική κραυγή κατά των κακών που μας πήραν τα λεφτά, υπάρχει πολύ απόσταση κατά την δική μου γνώμη.

    • Δημήτρη εγώ το βλέπω τελείως διαφορετικά. Δεν είναι πράξη δειλίας κατά τη γνώμη μου αλλά ακριβώς το αντίθετο. Και γιατί το λέω αυτό; Ας δεχτούμε ότι είχε προβλήματα, οικονομικά, υγείας, οικογενειακά ή ότι άλλο θες. Κι ας δεχτούμε επίσης πως ήταν φυγόπονος και δεν ήθελε να αναλάβει τις ευθύνες του. Θα μπορούσε να καθίσει στο σπίτι του και να δώσει τέλος στη ζωή του εκεί. Αν το έκανε αυτό θα με έβρισκες απολύτως σύμφωνο. Όμως, επέλεξε συνειδητά ο τόπος που θα άφηνε την τελευταία του πνοή να είναι ο χαρακτηριστικότερος, μπροστά στο σύμβολο της Δημοκρατίας, μπροστά στη Βουλή των Ελλήνων. Η πράξη του αυτή λοιπόν, κατ’ εμέ, είναι πρωτίστως μια πολιτική ενέργεια που ξεφεύγει από τα στενά όρια της ανθρώπινης ύπαρξης. Πρόσφατα αυτοπυρπολήθηκε ένας νέος Θιβετιανός για να διαμαρτυρηθεί για την πολιτική της Κίνας, νωρίτερα για τον ίδιο λόγο είχε αυτοπυρποληθεί ένας μοναχός. Και τέτοια παραδείγματα υπάρχουν πολλά. Δεν μπορώ λοιπόν να δεχτώ ότι όλοι αυτοί ήταν δειλοί κι εγωιστές.

      Για την ηθική αυτουργία, όπως είπα και στο Δήμο πιο πάνω, πρώτα πρέπει να κοιτάξουμε τον καθρέφτη και μετά όλους τους υπόλοιπους.

      Την καλημέρα μου.

      • Φίλε μου Κώστα, ξέρεις πόσο συμφωνώ μαζί σου σε όσα γράφεις πάντα για τα αίτια της κρίσης και τα θέματα ευθύνης προσωπικής και συλλογικής. Μάλιστα τα τελευταία 2 χρόνια έχω γράψει στο μπλογκ μου κάμποσες φορές ότι όλοι πρέπει σήμερα να διαβάσουν το Παραμύθι Χωρίς Όνομα της Δέλτα. Το απόσπασμα που έβαλες είναι το ζουμί του βιβλίου.

        Αλλά δεν βλέπω πουθενά στο απόσπασμα, ούτε θυμάμαι πουθενά στο βιβλίο να μιλάει για αυτοκτονία υπό το φως του σημερινού θέματος . Στο βιβλίο, η Χώρα των Μοιρολατρών σώθηκε επειδή το Βασιλόπουλο με την αδελφή του την Ειρήνη, στον δρόμο για τα ξένα, συνάντησαν την κυρά Φρόνηση και την κόρη της την Γνώση. Δεν σώθηκε η χώρα επειδή κάποιος αποφάσισε να πάει κάτω από το παλάτι του βασιλιά Αστόχαστου και να τινάξει τα μυαλά του στον αέρα γελώντας ότι μερικοί θα τον κάνουν και ήρωα καθρεπτίζοντας την δική τους ρητορική στην πράξη του.

        Το βασιλόπουλο της Δέλτα όταν σκέφτηκε να τα παρατήσει αποφάσισε να πάρει την Ειρηνούλα και να πάνε στα ξένα. Η αυτοκτονία είναι ένας πολύ γρήγορος και τελεσίδικος τρόπος να πάει κανείς στα «ξένα» για τον ίδιο λόγο. Με αυτόν τον τρόπο όμως φτάνουν στα «ξένα» αμέσως, και χάνουν την ευκαιρία της πιθανότητας να συναντήσουν στον δρόμο την κυρά Φρόνηση και την κόρη της την Γνώση. Και χάνουν την ευκαιρία της πιθανότητας να σώσουνε τον τόπο με παράδειγμα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ αξιοπρέπειας και δουλειάς.

        Το να αναφέρουμε το βιβλίο αυτό στην σημερινή πραγματικότητα του τόπου μας είναι επιτακτικό και πρέπον. Για να δει ο κόσμος όχι μόνο ότι υπάρχει λύση, αλλά ότι ο τόπος τούτος και οι άνθρωποί του δεν έχουν αλλάξει ποσώς στα 102 χρόνια από τότε που γράφτηκε. Αλλά να το αναφέρουμε συμφραζόμενο στο πλαίσιο αυτοκτονίας στο Σύνταγμα είναι κατά την γνώμη μου άστοχο, αν όχι άσχετο.

        Κάμποσοι σχολιαστές, η πλειοψηφία, σου πρότειναν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, ότι η αυτοκτονία είναι πράξη εγωιστική. Σε εμένα πρότεινες ότι ήταν πράξη «αντίθετη» της δειλίας (υποστηρίζεις δηλαδή ότι είναι πράξη θάρρους;) και ότι η επιλογή του τόπου την κάνει πράξη πολιτική. Αυτό είναι εικασία Κώστα μου χωρίς μεγαλύτερη πιθανότητα να είναι σωστή από τις αντίθετες εικασίες. Όπως έγραψα και στον Δήμο σε παρόμοια συζήτηση, πιστεύω ότι είναι κοινωνικά ανεύθυνο να λέμε ότι η εικασία που βολεύει την ρητορική μας είναι η σωστή. Δεν λέω τίποτα άλλο. Έδωσες τα δικά σου χρώματα και εξηγήσεις στην πράξη του. Τίποτα παραπάνω ή παρακάτω. Και εμμέσως, χωρίς να το καταλαβαίνεις, ηρωοποιείς και συγχωρείς την αυτοκτονία. Και προτείνεις, σχεδόν, ότι είμαστε εμείς όλοι υπεύθυνοι για την ψυχασθένεια ενός αυτόχειρα που ήθελε να κάνει «μπαμ» με περισσότερες από μια έννοιες -χωρίς κανείς να γνωρίζει πραγματικά τα κίνητρά του, βαθειά.

        Πάντως, για το αν η αυτοκτονία, γενικά, είναι πράξη δειλίας, εγωιστική, και παράγωγο δυσλειτουργούντος του νου, δεν χρειάζεται να διαφωνήσουμε εσύ και εγώ. Το υποστηρίζει η συντριπτική πλειοψηφία γιατρών, ψυχιάτρων, θρησκειών, φιλοσοφιών, κλπ., οπότε παραχωρώ την θέση μου στα λεγόμενά τους, μια και τα λένε πολύ καλύτερα από εμένα.

        • Δημήτρη, όπως έχω ήδη ξαναπεί, αν ο άνθρωπος αυτός έδινε τέλος στη ζωή του μέσα στο σπίτι του, θα συμφωνούσα μαζί σου απολύτως. Όμως, ο τόπος και ο τρόπος με τον οποίο επέλεξε να τελειώσει τη ζωή του είναι κατά τη γνώμη μου μια καθαρά πολιτική κίνηση η οποία ξεφεύγει από τα στενά ανθρώπινα όρια. Ως εκ τούτου λέω ξανά πως πιστεύω ότι μόνο δειλός δεν ήταν. Στην απάντησή μου στη Θαλασσένια γράφω πως βλέπω την πράξη του και αν την έχω ανάγει σε ηρωική ή όχι. Επίσης, θεωρώ ότι ο νους του δεν δυσλειτούργησε αλλά σκέφτηκε ξεκάθαρα, απλά, με σαφήνεια και με στόχο. Δεν ξέρω πόσοι από εμάς τους μη ψυχασθενείς, τους δυνατούς και μη εγωιστές μπορούμε να σκεφτούμε κατ’ αυτόν τον τρόπο. Αν σύμφωνα με τους ψυχιάτρους, εκπροσώπους θρησκειών κλπ, θεωρείται ότι η πράξη του, όπως και η πράξη του ανθρώπου στην εικόνα πιο κάτω που διαμαρτύρεται για τις ενέργειες της Κινεζικής κυβέρνησης στο Θιβέτ, είναι αποτέλεσμα δειλίας και κάποιας ψυχικής ασθένειας, δε θα διαφωνήσω καθόλου. Απλώς, θα υπογραμμίσω ότι εγώ δε θα είχα ποτέ το θάρρος να κάνω κάτι αντίστοιχο, ίσως γι’ αυτό και να κατατάσσομαι και στους ψυχικά υγιείς! Η RoadArtist πιο κάτω δίνει ένα λινκ με ένα γράμμα που συνέταξε η κόρη του αυτόχειρα, το οποίο απαντά στο αρχικό σχόλιό σου για το πως αισθάνονται τα παιδιά του.

          Την καλησπέρα μου.

        • Είναι αλήθεια Κώστα μου ότι το φοβόμουνα πως θα βγει η κόρη να πασάρει κάποιο μανιφέστο, και τσουπ! να που βγήκε και το πάσαρε. Ντροπή πια. Όχλος της Ζωής του Μπράϊαν των Μόντυ Πάϊθον γίναμε.

          Φίλε μου, και στο Θιβέτ οι περισσότεροι αυτά που προτείνω λένε, πίστεψέ με. Από εκεί τα πήρα, δεκαετίες τώρα.

          Αντιγράφω από άλλο μου σχόλιο: Αναφέρθηκα στο ότι η σκέψη, οι αποφάσεις, το οριακό σημείο σκέψης-πράξης, η ψυχή, η συνείδηση, εξαρτώνται εντελώς από χημικές αντιδράσεις και ανταλλαγές ηλεκτρικών φορτίων μέσα σε ένα βιολογικό, οργανικό σύστημα, και ως εκ τούτου, υποστήριξα ότι εφ’ όσον η αποστολή του νευρικού συστήματος είναι η διατήρηση του βιολογικού οργανισμού, μια πράξη που αυτο-καταστρέφει τον βιολογικό οργανισμό συνεπάγεται δυσλειτουργία του νευρικού συστήματος (εγκεφάλου) εκ του ορισμού.

          Ο τόπος του Συντάγματος αντί του σπιτιού του ήταν δεν αλλάζει το γεγονός ότι οργανισμός που αυτοκαταστρέφεται δεν λειτουργεί σωστά, και ότι φιλοσοφίες και ονειρώξεις αποδώσουμε στην σκέψη, η απόφαση αυτοκαταστροφής χρησιμοποίησε διαδικασίες δυσλειτουργικές. Μην πέφτεις στην λούμπα του οίκτου Κώστα μου. Αυτά να φοβάσαι περισσότερο από όλα, που φαίνονται ηρωικά και πολιτικά και εξευγενισμένα. Αυτά ειναι τα πιο επικίνδυνα.

          Τι θα λένε αύριο τα παιδιά; ότι ο μπαμπάς θεωρεί την αυτοκτονία άξια ανάρτησης. Έχουμε υποχρεώσεις προς την ΖΩΗ Κώστα μου, όχι προς τον θάνατο και την αυτοκαταστροφή ενός αλαζόνα παλαβού.

          • Όχι Δημήτρη, τα παιδιά μου δε θα λένε ότι η αυτοκτονία είναι άξια ανάρτησης, θα λένε πως οι ενέργειες των ανθρώπων προκειμένου να υποστηρίξουν το πιστεύω τους μπορεί να οδηγήσει και στον αυτοθέλητο τερματισμό της ζωής τους. Ο Σωκράτης μπορούσε να φύγει και να ζήσει τη ζωή του όμως για το πιστεύω του, που ήταν η υπακοή στην έννομη τάξη, ήπιε το κώνειο. Ο Λεωνίδας ήξερε πως όδευε στον τερματισμό της ύπαρξής του παρόλα αυτά έμεινε στις Θερμοπύλες για να υπερασπίσει το πιστεύω του. Το ίδιο και ο Αθανάσιος Διάκος. Κι ο Καποδίστριας. Κι ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Κι άλλοι… Δεν συγκρίνω βέβαια σε καμία περίπτωση όλους αυτούς με τον 77χρονο, το ξεκαθαρίζω αυτό γιατί δε θέλω να γίνει παρεξήγηση. Έχουν όμως δυο κοινά σημεία. Το πρώτο είναι ότι έδωσαν τη ζωή τους για το πιστεύω τους και το δεύτερο είναι ότι μάλλον κάτι δεν πήγαινε καλά με τις χημικές αντιδράσεις και τις ανταλλαγές ηλεκτρικών φορτίων μέσα στο νευρικό τους σύστημα.

            «Όχλος της Ζωής του Μπράϊαν των Μόντυ Πάϊθον» Τι εννοείς με αυτό; Συγχώρεσέ με αλλά ειλικρινά δεν ξέρω τι είναι.

          • Ο Λεωνίδας Κώστα μου σκοτώθηκε στην μάχη από Πέρσες, ο Διάκος από τους Τούρκους, ο Μάρτιν από έναν παλαβό που αντί να αποφασίσει να αυτοκτονήσει αποφάσισε να δολοφονήσει, και ο Σωκράτης υπάκουσε τον νόμο. Κανένας από αυτούς δεν ξύπνησε έναν πρωί να πάει στην πλατεία να τινάξει τα μυαλά του στον αέρα. Τώρα τα κάναμε Τουρλού Ντολμάδες.

            Εκείνοι που ανέφερες δεν αυτοκαταστράφηκαν γιε εφέ στα καλά καθούμενα. Δεν νομίζω ότι είχε τίποτα παρά θάρρος το ηλεκτρικό φορτίο τους. Αν βγει κανένας τέτοιος ανάμεσά μας αξίζει αναρτήσεις. Μέχρι τώρα δεν βλέπω κανέναν.

            Η Ζωή του Μπράιαν είναι μια ταινία των Μόντυ Πάιθον.

            Ακούγεται πραγματικά ωραίο το «οι ενέργειες των ανθρώπων προκειμένου να υποστηρίξουν το πιστεύω τους μπορεί να οδηγήσει και στον αυτοθέλητο τερματισμό της ζωής τους». Αυτήν ακριβώς την προπαγάνδα προσπαθούσαν να καταρρίψουν οι Θιβετιανοί που στο Λονδίνο και την Νέα Υόρκη μου συζητούσαν τους λόγους για τους οποίους τα αδέρφια τους έκαναν κακό αντί καλό με τον αυτοπυρπολισμό.

            • Βεβαίως και σκοτώθηκαν όλοι όσοι αναφέρθηκαν πιο πάνω, το μυστικό είναι ότι ΗΞΕΡΑΝ πως θα σκοτωθούν και όμως έμειναν στη θέση τους. Δε θα μπορούσαν άραγε να φύγουν;

            • Κώστα μου, σε αυτό που έγραψες τώρα βρίσκεται η τεράστια διαφορά με τον παλαβό της πλατείας για την οποία μιλώ τόση ώρα. Το λες και μόνος σου. Διάβασε τι έγραψες. Είναι δυνατόν να μην είναι οφθαλμοφανές;

            • Ακριβώς! Είναι τόσο οφθαλμοφανές. Κάποιος που πιστεύει σε ένα σκοπό θυσιάζεται γι’ αυτόν.

            • Κώστα μου, τι να πω… εγώ απλά έλεγα ότι αν πάρουμε τον κάθε τουμπανιάρη που σπάει το τούμπανο του και τον κάνουμε ήρωα που υπερασπίζεται τα πιστεύω του, άντε-άντε και προκόψαμε…

  3. Σέβομαι την απόφαση σου Κώστα και δεν θα σχολιάσω την αυτοκτονία…

    • Σε ευχαριστώ πολύ Στεφανία.

    • KARIATIDA62
    • 4 Απριλίου 2012

    Εγώ ένα γιατί θα ήθελα ν’αφήσω! Γιατί σημάδευσε λάθος στόχο?
    Γιατί ενώ ήταν αποφασισμένος, διάλεξε λάθος στόχο?

    • Να σου πω γιατί: Επειδή χρειαζόταν πολλές σφαίρες για να μας ξεκάνει όλους εμάς που με τον ωχαδερφισμό μας, το «δε βαριέσαι» και την αδιαφορία μας οδηγήσαμε τη χώρα εδώ που είναι σήμερα. Μαζί βέβαια και οι πολιτικοί που έδιναν πάντα τα παραγγέλματα για να χορεύει ο λαός.

      Την καλημέρα μου.

    • Θωμάς
    • 4 Απριλίου 2012

    Κάθε αυτοκτονία είναι ένα τραγικό γεγονός και προ και μετά κρίσης. Κάθε αυτοκτονία είναι επίσης μια πράξη εγωιστική καθώς ο αυτόχειρας δεν υπολογίζει τον αφάνταστο πόνο που προκαλεί στα αγαπημένα του πρόσωπα.
    Θέλω να πω επίσης για την κυβέρνηση Τσολάκογλου πως αρκετοί άνθρωποι προσπάθησαν να την πολεμήσουν με όποιο τρόπο μπορούσαν -δε νομίζω πως είχαν αυξηθεί τότε οι αυτοκτονίες-, το ίδιο μπορούν να πράξουν και σήμερα όλοι οι Έλληνες και πρώτο όπλο που έχουν στα χέρια τους είναι οι εκλογές.
    Όσο για το κυνήγι των ηθικών αυτουργών κι εδώ διαφωνώ. Ο καθένας μας με τη λέξη αυτή εννοεί διαφορετικό πράγμα. Εντάξει, οι περισσότεροι εννοούν την τρόικα, άλλοι την κυβέρνηση, ο πρόεδρος των συνδικαλιστών του κλάδου εννοεί προφανώς τον υπουργό υγείας, η δικιά μου απορία είναι αν στους ηθικούς αυτουργούς πρέπει να συμπεριλάβουμε και το «πάρτι» που γινόταν τόσα χρόνια στις προμήθειες των φαρμάκων…
    Κλείνω με τη φράση του φίλου μου του Γιώργου, που συμπληρώνει τρία χρόνια άνεργος:
    «Θα σκεφτόμουν κι εγώ την αυτοκτονία αλλά έχω σημαντικότερα θέματα να ασχοληθώ όπως την επιβίωση των παιδιών μου…»

    • Θωμά, ο φίλος σου ο Γιώργος μίλησε πολύ σοφά. Θα αντιγράψω όμως από το Παραμύθι χωρίς όνομα της Πηνελόπης Δέλτα το παρακάτω απόσπασμα που δημοσίευσε στο ιστολόγιό της πρόσφατα η Xromatisti, απλώς και μόνο για να τονίσω το γεγονός ότι μεταξύ του «εγώ» και του «εμείς» πρέπει να υπάρχει ισορροπία:

      -Μα ο τόπος σου έχει ανάγκη από σένα!
      -Μπα! Ο καθένας φροντίζει για τον εαυτό του και κουτσοζεί.
      -Καλά το είπες, πως κουτσοζεί. Και ο τόπος σου κουτσοζεί. Το καταδέχεσαι όμως;
      -Τί να του κάμω;
      -Αν ο καθένας σκέπτουνταν λιγότερο το άτομό του και δούλευε περισσότερο για το γενικό καλό, θα έβλεπε μια μέρα πως πάλι για τον εαυτό του δούλεψε και πως αντί να κουτσοζεί, κατάφερε να καλοζεί.

      Για την ηθική αυτουργία θα με βρεις σύμφωνο, τα έχω πει και παραπάνω, πρώτα φταίω εγώ και μετά οι άλλοι. Γιατί πραγματικά νιώθω βαθιά μέσα μου κι εγώ συνυπεύθυνος για το χαμό αυτού του ανθρώπου. Σίγουρα έχω βάλει κι εγώ ένα λιθαράκι σ’ αυτό που βλέπουμε σήμερα, στην κατάντια που έχει έρθει η χώρα μας. Είτε δια της ψήφου μου είτε γιατί δεν έκανα κάποια στιγμή σωστά τη δουλειά μου είτε…, είτε…, είτε…

      Την καλημέρα μου.

      • Πάντως έχω βάλει κι εγώ το λιθαράκι μου υπό την έννοια ότι έφυγα, με την αδελφή μου την Ειρήνη, και δεν κάθισα να βοηθήσω κι εγώ την χώρα μου, των Μοιρολατρών, υπό τον βασιλιά Αστόχαστο. Προς υπεράσπισή μου, συνάντησα κι εγώ την κυρά Φρόνηση και την κόρη της την Γνώση στο φτωχικό τους, αλλά είχαν κι εκείνες μεταναστεύσει ήδη και τις βρήκα αφού έφτασα στα ξένα.

        • Η Φρόνηση και η Γνώση δηλαδή δε ζουν στην Ελλάδα! Δε θα διαφωνήσουμε, αν και πιστεύω πως υπάρχουν πολλές πολλές εξαιρέσεις. Πάντως μπράβο σου που τις συνάντησες κι άνοιξες το μυαλό σου διάπλατα για να μπουν μέσα. Εμείς εδώ στην Ελλάδα εκεί νομίζω ότι πάσχουμε, ότι κρατάμε τα μυαλά μας κλεισμένα…

    • Αγγελική
    • 4 Απριλίου 2012

    Και τι άλλο θα δούμε άραγε, αυτός ο άνθρωπος διάλεξε την πλατεία Συντάγματος για να γίνει αντιληπτό ακόμα και στους υπαίτιους που κωφεύουν, στις τόσες αυτοκτονίες που επιμελώς κρύβονται.Κουράγια σε όλους!

    • Ευχή μου είναι να μη δούμε τίποτα άλλο. Να πάνε όλα καλά και επιτέλους ο καθένας από εμάς να συνειδητοποιήσει την ευθύνη που έχει απέναντι στη χώρα κι απέναντι στα παιδιά του! Ίσως τότε κάτι να αλλάξει προς το καλύτερο.

      Καλημέρα Αγγελική.

  4. Πόσοι άνθρωποι ζουν αυτήν την κατάσταση του να μην έχεις να φας και να είσαι τόσο απελπισμένος και πόσοι άλλοι γυρνούν το κεφάλι νομίζοντας πως αυτή η «συμφορά» δεν πρόκειται να τους χτυπήσει την πόρτα.
    Δυστυχώς αυτή ίσως να ‘ναι μόνο η αρχή. Μακάρι οι άνθρωποι να δείξουν σθένος και δύναμη σε μια από τις πιο ιστορικά δύσκολες στιγμές της Ελλάδας!! Και μακάρι να μην δούμε άλλα συμβάντα σαν το σημερινό. Το εύχομαι από την καρδιά μου!

    • Μακάρι, συμπληρώνω κι εγώ τη δική σου ευχή!

      Την καλημέρα μου.

  5. Όπως και να ερμηνεύσουμε την πράξη του θεωρώ λάθος να ηρωποιούμε τέτοιες περιπτώσεις.
    Ήρωας είναι αυτός που αγωνίζεται και βιώνει και τα πιο δύσκολα.
    Πριν μέρες έπεσε ένας πενηντάρης από την γέφυρα, δεν άκουσα να γίνεται σάλος. Τώρα γιατί;

    • Θαλασσένια, στη χώρα μας έχουμε κάνει ήρωες ανθρώπους που μόνο τέτοιοι δεν ήταν, ενώ άλλους που έχυσαν αίμα, κυριολεκτικά ή μεταφορικά, τους βάλαμε στο περιθώριο. Από που να αρχίσουμε και που να τελειώσουμε… Οπότε για μένα η έννοια αυτή είναι σχετική. Σίγουρα πάντως δεν είναι ήρωας με την έννοια που θα προσδίδαμε στον Λεωνίδα ή στον Αθανάσιο Διάκο, όμως η πράξη του είναι μια αμιγώς πολιτική πράξη και ως τέτοια πρέπει να την ερμηνεύσουμε και όχι ως μια απλή ενέργεια υπεκφυγής από τις υποχρεώσεις του. Τουλάχιστον έτσι νομίζω.

      Την καλημέρα μου.

  6. Σεβαστή, ανθρώπινη και πολύ ευαίσθητη η επιθυμία σου.

    OΛOI ΚΛΑΙΜΕ για μια ακόμη απώλεια ενός συνανθρώπου, όμως δε θα διαφωνήσω καθόλου και με τη thalassenia.
    Συνήθως το χέρι οπλίζεται από συσσωρευμένα προβλήματα (οικονομικά,κοινωνικά, υγείας κ.α.) συν αδυναμία χαρακτήρος να αντεπεξέλθουν έστω και σε οποιοδήποτε από αυτά.

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

    • Γλαρένια, έχω εκφράσει την άποψή μου στην απάντησή μου πιο πάνω στο Δημήτρη (thinks), οπότε νομίζω ότι είναι περιττό να την επαναλάβω γιατί μόνο κουραστικός θα γίνω και τίποτα άλλο.

      Σε ευχαριστώ και σου στέλνω την καλημέρα μου.

  7. Πριν περίπου μια ώρα πέρασα από το Σύνταγμα και στάθηκα στο σημείο που έγινε το περιστατικό. Τα συναισθήματα αρκετά βαριά. Πριν ένα χρόνο εκεί διαδηλώναμε εκεί, σίγουρα θα είχε παραβρεθεί κ εκείνος. Αυτό που κάνει εντύπωση είναι πως ο συγκεκριμένος κύριος δεν ήταν κάποιος «τρελός», «αλλοπαρμένος», ήταν βαθιά καλλιεργημένος και πολιτικοποιημένος. Καταλαβαίνω την αντίδραση του, πιστεύω πως είναι μια πολιτική πράξη, την σέβομαι, δεν θα την κρίνω. Η κόρη του πάντως έγραψε κ μια επιστολή : http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=680533

    • Αγαπητή μου Μαίρη, οι απόψεις μας ταυτίζονται απολύτως και χαίρομαι γι’ αυτό. Λυπάμαι μόνο που δε ζω στην Αθήνα και δεν μπορώ να συμμετέχω στις ειρηνικές εκδηλώσεις που γίνονται εκεί κι εσύ είσαι πάντα παρούσα!

      Η επιστολή της κόρης του είναι πράγματι ένα διαμάντι. Μπράβο της!

      Την καλησπέρα μου.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: