Παιδείας συνέχεια.

Σε προηγούμενη ανάρτησή μου για την Παιδεία, η Τόνια, μαθήτρια της Β’ Λυκείου, έδωσε μια απάντηση για το ζήτημα, η οποία έχω την εντύπωση πως αντικατοπτρίζει τη ζοφερή πραγματικότητα που επικρατεί στα σχολεία. Την παραθέτω αυτούσια:

«Όντας ακόμα μαθήτρια Λυκείου, εξακολουθώ να αποτελώ ένα από τα θύματα του “πανέξυπνου” εκπαιδευτικού μας συστήματος… Κι αυτό γιατί ο μαθητής, ιδιαίτερα αφού πατήσει τα 17 και εισαχθεί στη Β Λυκείου όχι μόνο καλείται, αλλά ουσιαστικά αναγκάζεται να σταματήσει να ονειρεύεται, να ερωτεύεται, να απολαμβάνει τη ζωή, να χαίρεται! Καλείται, σε μια ηλικία στην οποία δεν έχει ακόμα συνειδητοποιήσει ποιος πραγματικά είναι, τι θέλει και ποιος είναι ο προορισμός του σ’ αυτό το ταξίδι που ονομάζεται ζωή (γεγονός που φυσικά αποτελεί απόρροια των λανθασμένων εκπαιδευτικών στόχων) να πάρει μία από τις πιο βαρυσήμαντες και καθοριστικές αποφάσεις, σχετικά με το επαγγελματικό του μέλλον… Και όλοι υποκρίνονται πως αυτό είναι το απόλυτα φυσικό… Κανείς δεν ενδιαφέρεται για την ψυχή αυτού του άκρως ταλαιπωρημένου νέου που καθημερινά χτυπιέται αλύπητα και στοιβάζεται σε σκοτεινές αίθουσες παραμελημένων σχολικών κτιρίων…
Για να μην αναφερθώ στην παραπαιδεία, αλλά και στους βαριεστημένους εκπαιδευτικούς, που ναρκωμένοι μέσα στην δημοσιοϋπαλληλική τους ραστώνη, εστιάζουν απλά και μόνο στη διεκπεραίωση μιας βασικής ύλης… Και κάποιοι ούτε καν αυτό, πιστέψτε με!!! Ιδιαίτερα σε μια εποχή στην οποία όλοι μας βιώνουμε μια μείζονα εκπαιδευτική κρίση, πιστεύω ότι δεν είναι λογικό να θεωρούμε πλέον δεδομένο ότι ο κάθε μαθητής έχει την οικονομική δυνατότητα να πληρώσει τα δίδακτρα για κάποιο ιδιωτικό εκπαιδευτήριο, φροντιστήριο… Και παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν ακόμα “καθηγητές” (δε θα ‘πρεπε καν να ονομάζονται έτσι, αμαυρώνεται η ίδια η λέξη) που αρνούνται να κάτσουν κάποια λεπτά παραπάνω ή να κάνουν ενισχυτική διδασκαλία, παραπέμποντας οι ίδιοι τους μαθητές στους φροντιστηριούχους και μάλιστα μιλώντας τους και άσχημα γιατί τόλμησαν να ζητήσουν μια τέτοια βοήθεια! Και μιλώ καθαρά από προσωπική εμπειρία…
Πού έχουμε φτάσει… Και ρωτάμε γιατί η χώρα μας, αλλά και όλος ο πλανήτης θα μπορούσα να πω, έχει περιπέσει σε μία εξαθλιωτική κατάσταση… Μα γιατί από τα πρώτα χρόνια της ζωής του ανθρώπου, δεν οικοδομούνται αυτόνομες και ολοκληρωμένες προσωπικότητες, που αγωνίζονται ατέρμονα να αγγίξουν την αυτοπραγμάτωση… Χτίζονται, αντίθετα, άνθρωποι μονομερείς, άψυχα και τεχνοκρατικά “μηχανήματα” χωρίς ουσιαστική, ανθρωπιστική παιδεία, αξίες και πάγια ιδανικά…»

Γράφει: «…σε μια ηλικία στην οποία δεν έχει ακόμα συνειδητοποιήσει ποιος πραγματικά είναι, τι θέλει και ποιος είναι ο προορισμός του σ’ αυτό το ταξίδι που ονομάζεται ζωή … να πάρει μία από τις πιο βαρυσήμαντες και καθοριστικές αποφάσεις…». Πραγματικά, το σύστημα είναι τέτοιο που δεν αφήνει περιθώρια να συνειδητοποιήσει ο νέος άνθρωπος την πραγματική του κλίση και να οδεύσει προς αυτή. Παρά διαβαίνει ένα δρόμο που του καθορίζει στην κυριολεξία τη ζωή χωρίς να του δίνεται καν η δυνατότητα να αλλάξει την πορεία αν καταλάβει ότι κάτι δεν είναι σωστό με την επιλογή του αυτή. Και το χειρότερο απ’ όλα είναι το γεγονός ότι η εισαγωγή σε κάποιο ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης έχει καθιερωθεί ως ένα κοινωνικό σύμβολο που ξεχωρίζει τους «επιτυχημένους» από τους «αποτυχημένους» νέους. Θαρρείς κι ο άνεργος γιατρός ότι είναι πιο πετυχημένος από τον υδραυλικό που δεν προλαβαίνει τις δουλειές του. Οι κοινωνικές συμβάσεις, τουλάχιστον στη χώρα μας, κατατάσσουν τον κάτοχο του πανεπιστημιακού πτυχίου σε καλύτερη θέση από τον ελεύθερο επαγγελματία ή τον ιδιοκτήτη μιας επιτυχημένης επιχείρησης που όμως στερείται του ακαδημαϊκού τίτλου. Σίγουρα βεβαίως, το πτυχίο είναι εκτός από επαγγελματικό πλεονέκτημα κι ένα εφόδιο ζωής και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να το υποτιμούμε, αλλά τι γίνεται στην περίπτωση που κάποιος με κλίση για παράδειγμα στα μαθηματικά έγινε γεωπόνος ή κάποιος με κλίση στη μουσική έγινε δάσκαλος; Γι’ αυτόν τον άνθρωπο, το πτυχίο που απέκτησε έχει κάποια αξία τελικά; Κάποια ουσιαστική αξία; Αφού θα χαραμίσει τη ζωή του κάνοντας κάτι για το οποίο τελικά δεν προοριζόταν να κάνει; Και ο βιοπορισμός που τυχόν προκύψει από τη χρήση ενός τέτοιου πτυχίου αντισταθμίζει τη ζωή (η οποία ας μην ξεχνάμε ότι είναι μία και μοναδική) που περνάει ο άνθρωπος αυτός μακριά από τα πραγματικά του ενδιαφέροντα κι ενδεχομένως από την αληθινή του αγάπη; Αν ο Θανάσης Βέγγος είχε σπουδάσει δικηγόρος και ασκούσε δικηγορία θα ήταν ο ίδιος άνθρωπος; Αν ο Γεώργιος Παπανικολάου, ο εφευρέτης του τεστ – Παπ, δεν ήταν γιατρός, αλλά το σύστημα τον είχε κάνει μαθηματικό, πόσα θα έχανε κι ο κόσμος; Πραγματικά, έτσι όπως είναι διαμορφωμένη η παιδεία στη χώρα σήμερα, πολλά ταλέντα χάνονται αφενός κι αφετέρου δεν αξιοποιείται το έμψυχο δυναμικό όσο καλύτερα θα μπορούσε να αξιοποιηθεί. Μεγάλο δε ρόλο στην εξέλιξη της πορείας κάθε ανθρώπου παίζει και ο παράγοντας τύχη, καθόσον και το σε ποια σχολή θα περάσει κάποιος είναι αποτέλεσμα και άλλων παραγόντων που δεν μπορεί να ελέγξει κάποιος, όπως η ζήτηση, οι βάσεις κλπ.

Σε όλα τα υπόλοιπα που αναφέρεται η Τόνια, νομίζω ότι δύσκολα μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι κάνει λάθος κάπου ή ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι. Σε ένα μόνο σημείο έχω κάποιες επιφυλάξεις και θα διαφωνήσω. Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι όλοι βαριεστημένοι ή ανίκανοι. Σίγουρα υπάρχουν και τέτοιοι, αλλά δεν είναι όλοι. Αρκετοί δάσκαλοι και καθηγητές είναι συνειδητοποιημένοι και ασκούν τα καθήκοντά τους φιλότιμα. Έχουν δε να αντιμετωπίσουν από τη μια τις συνεχείς αλλαγές που γίνονται κάθε φορά που αλλάζει ο υπουργός Παιδείας κι από την άλλη το ασφυκτικό πρόγραμμα που πρέπει να φέρουν εις πέρας. Και βεβαίως δεν πρέπει να ξεχνάμε κι όλες τις αντίξοες συνθήκες που πρέπει να αντιμετωπίσουν, όπως η έλλειψη πόρων για υλικά, η αντιμετώπιση της κοινωνίας που ενίοτε τους βλέπει ως αργόσχολους που κάθονται το καλοκαίρι και Χριστούγεννα – Πάσχα κλπ. Σίγουρα, ακόμα και σ’ αυτό το κομμάτι πολλά μπορούν να γίνουν, αλλά νομίζω ότι κάθε εκπαιδευτικός που σέβεται τον εαυτό του πρώτα απ’ όλα, κάνει τη δουλειά του καλά. Αλλιώς δεν είναι εκπαιδευτικός αλλά δημόσιος υπαλληλάκος!

Κλείνοντας, θα ήθελα να επαναλάβω ακόμα μια φράση της Τόνιας: «ο μαθητής, … αναγκάζεται να σταματήσει να ονειρεύεται, να ερωτεύεται, να απολαμβάνει τη ζωή, να χαίρεται!». Κι αυτό είναι κρίμα γιατί κινείται ενάντια στη Φύση και ενάντια στον Άνθρωπο. Και βεβαίως, όταν κάτι είναι αντίθετο στη Φύση δεν μπορεί να παράγει σωστά αποτελέσματα…

Advertisements
  1. Σωστή η Τόνια.

    Ενας τόσο ευαίσθητος τομέας γνωρίζει τέτοια απαξίωση. Κρίμα. Πραγματικά κρίμα. Δεν φταίει μόνο το Υπουργείο. Όχι, βέβαια. Φταίει και η κοινωνική δομή. Πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν είναι όλοι άνθρωποι προορισμένοι για δικηγόροι, γιατροί, δικαστές, στρατηγοί, καθηγητές, διευθυντικές θέσεις και λοιπά. Κάποιοι θα πρέπει να πάνε σκουπιδιάρα, να σηκώνουν κούτες, να φτιάχνουν βρύσες, να συλλέγουν βόθρους κ.τ.λ. Δεν αρμόζουν όλα τα επαγγέλματα σε όλους τους ανθρωπους. Δεν μπορούν να πάνε όλοι Πανεπιστήμιο. Τέλος πάντων. Οι προεκτάσεις του θέματος είναι πάνω από τις δυνάμεις μου.

    • Δεν είναι μόνο ευαίσθητος τομέας η παιδεία, αλλά το Α και το Ω μιας κοινωνίας και στην Ελλάδα τον έχουμε αφήσει στην τύχη του! Όλο με μπαλώματα λειτουργεί αλλά και με βλακώδεις αποφάσεις του εκάστοτε υπουργού!

  2. Εξαιρετικό κείμενο (δε μου στέλνεις κι άλλους τέτοιους μαθητές;). Το θέμα είναι το σχολείο για χρόνια προσπαθεί να πατήσει στη σκληρότητα της ζωής και την παιδική αφέλεια, το όνειρο, την ελπίδα. Η μετάβαση δεν είναι απλά βίαιη, αλλά με λάθος βαρύτητα υπέρ ενος κανιβαλισμού (βαθμοθηρία, ανταγωνισμός κλπ).

    Το θέμα δεν είναι η επιτυχία ή η αποτυχία (αφού όλοι τα βιώνουμε όλα τούτα). Το θέμα είναι πώς διδάσκεται η επιτυχία (ως αυτοσκοπός και ως μόνος στόχος χωρίς εναλλακτικές), ενώ η αποτυχία δε διδάσκεται ως αφορμή για μια επιτυχία (διόρθωση λάθους κλπ). Και τούτα στην εύθραυστη παιδική ψυχολογία.

    Για αυτό λέω συνέχεια, αφήστε τα παιδιά να μουτζώνουν (εμάς τους εκπαιδευτικούς, εσάς τους υπαλλήλους, εμάς τους γονείς, όποιον θέλουν). Η Τόνια μας μούτζωσε για τα καλά. Αν μας είχε live θα το έκανε με την ανοιχτή παλάμη. Όπως τα κάναμε (φυσικά κύρια ευθύνη έχουν οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ κι έπειτα οι γονείς και ο κανιβαλισμός που διδάσκουν βιωματικά και οι δάσκαλοι που διδάσκουν ό,τι επιβάλει το σύστημα ή ό,τι εκείνοι επιθυμούν) μας αξίζουν… παράσημα. Χρόνια το φωνάζω, αλλά κάποιοι θέλουν/θέλετε τη νεολαία να λειτουργεί κόσμια. Ε, η Τόνια κόσμια μας μούτζωσε. τι θα αλλάξει;

    • Θωμά, στη θέση της Τόνιας κάποτε βρέθηκαμε και οι δυο μας. Κι εσύ τώρα είσαι μέρος του εκπαιδευτικού συστήματος. Αναρωτήθηκες αν έχεις κάνει ότι περνάει από το χέρι σου για να αλλάξεις αυτό που κάποτε κι εσύ κατηγορούσες; Ή απλώς κι εσύ τώρα πια συμμετέχεις ως γρανάζι του συστήματος; Εγώ πάντως αναγνωρίζω ότι φταίω για την κατάντια του συστήματος, δια της ψήφου μου βεβαίως, και ήδη έχω απολογηθεί κι έχω ζητήσει συγνώμη από την Τόνια. Κάτι άλλο δυστυχώς δεν μπορώ να κάνω, με εξαίρεση το γεγονός ότι η ψήφος μου από εδώ και μπρος θα είναι πολύ πολύ πολύ πιο προσεκτική. Εκείνοι όμως που είναι μέρος του συστήματος της παιδείας και δεν κάνουν τίποτα έχουν κατά τη γνώμη μου πολλαπλάσιο μερίδιο ευθύνης!

      • Δήμος/δείμος (ακόμα δεν έφυγε τελείως η ίωση, χιχιχι)…. Ξέρεις πόσες φορές έχω αναρωτηθεί; Ναι, θα έλεγα εκείνα που μίσησα δεν τα κάνω. Το ερώτημα τούτο είναι εύκολο. Το δύσκολο αυτοκριτικό ερώτημα είναι αν μπόρεσα να ξεφύγω από το σύστημα και τη μέγγενή του. Εκεί, όποιος απαντήσει θετικά, ψεύδεται. Δικαιολογίες πολλές. Όπως κι εσύ δεν μπορείς να ξεφύγεις από την κρατική γραφειοκρατία για να εξυπηρετήσεις έναν πολίτη, το ίδιο αγκυλώνεται κι ο εκπαιδευτικός στα βιβλία, στις απαιτήσεις και τα αναλυτικά του Υπουργείου. Ωστόσο, υπάρχουν περιθώρια που παλεύεται η σκατοκατάσταση. Η ευθύνη μας δεν είναι μόνο πολιτική, αλλά και κοινωνική, ως γονείς. Παλεύουμε να δείξουμε στα παιδιά μας έναν τρόπο αναζήτησης της κρίσης; Τους διδάσκουμε (μαθητές και τέκνα) πώς να αναζητούν τη γνώση, την κρίση; Τολμάμε να μας αμφισβητήσουν; Οι αντιδράσεις που είδα για τις μούτζες των μαθητών, μου δείχνουν ότι οι περισσότεροι δε δέχονται αμφισβήτηση (ως γονείς, ως πολιτικοί, ως τοπικοί άρχοντες).

        • Δήμο, διάβαζα πριν κάποια άρθρα του Θωμά και γι’ αυτό σε … μετονόμασα!!! 🙂

          Σίγουρα έχεις δίκιο στις παρατηρήσεις σου όσο αφορά στο γεγονός ότι δεν μπορεί κάποιος να ξεφύγει από τα γρανάζια, αλλά έχω την εντύπωση ότι όταν υπάρχει θέληση τότε το σύνολο του εκπαιδευτικού κόσμου μπορεί να αντιδράσει και να στείλει τα γρανάζια στον αγύριστο… Στα υπόλοιπα συμφωνούμε.

  3. Κατ’αρχάς να γράψω ένα μεγάλο Μπράβο στην Τόνια πρώτα για το ωραίο λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί..
    Δύσκολα συναντάται η τόσο καλή γνώση και χρήση της γλώσσας μας σε παιδιά 17χρονα σήμερα!
    Είμαι σίγουρη ότι το κατάφερε με προσωπική της προσπάθεια και μόνο!
    Δεύτερον θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί της. Σ’όλα!!! Ακόμα και σ’όσα με θάρρος καταγγέλει για τους εκπαιδευτικούς!
    Τόχω γράψει επανειλημμένως και κινδυνεύω να χαρακτηριστώ εμπαθής με το επάγγελμα.
    Ομως δεν είμαι εμπαθής με τους εκπαιδευτικούς, απλά έχω εισπράξει πολλά χρόνια τώρα δίπλα στα παιδιά μου, ανήψια αλλά και παιδιά φίλων μου την εγκληματική αδιαφορία και την δημοσιουπαλληλική ραστώνη τους όπως εύστοχα χαρακτήρισε η Τόνια!
    Διαφωνώ Τελευταίε μου…η δική μου άποψη είναι ότι οι περισσότεροι είναι ακριβώς όπως περιγράφει η Τόνια και οι λιγότεροι-μετρημένοι -θάλεγα οι σωστοί!
    Αδιάφοροι,κρύβονται πίσω απο την «βασική ύλη» που υποχρεώνει το Πρόγραμμα του Υπουργείου και συμβάλλουν όσο κανένας άλλος στην διατήρηση της παραπαιδείας!
    Η μόνη τους έγνοια οι λιγότερες ώρες διδασκαλίας στο Εβδομαδιαίο τους πρόγραμμα.
    Δουλειά ελάχιστη και απαιτήσεις απο τους μαθητές δυσανάλογες με την δουλειά που εκείνοι τους προσφέρουν!
    Εργάζονται στην τάξη μόνο με τους μαθητές που έχουν την ικανότητα ή τυχαίνουν φροντιστηριακής βοήθειας,αδιαφορώντας πλήρως για τους υπόλοιπους!
    Δυστυχώς αυτό το φαινόμενο δεν παρατηρείται μόνο στο εκπαιδευτικό προσωπικό τάξεων του Λυκείου, αλλά εμφανίζεται απο τις πρώτες εκείνες του Δημοτικού και συνεχίζεται ακόμη και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Εκεί πια γίνεται το έλα να δεις!!! Καθηγητές χωρίς συγγράμματα, καθηγητές που δεν εμφανίζονται ποτέ στις αίθουσες διδασκαλίες αμφιθέατρα παρά αφήνουν στο πόδι τους μόνο τους βοηθούς και επιμελητές, καθηγητές που για να σου δώσουν θέμα πτυχιακής πρέπει να τους κάνεις τεμενάδες και να βάλεις μέσον!!!
    Και βέβαια καθηγητές που διατηρούν άριστες σχέσεις συνεργασίας με τους φοιτητές των κομματικών οργανώσεων που δρουν στους φοιτητικούς διαδρόμους ως πηγή των σημειώσεων και θεμάτων που θα ζητηθούν στις εξεταστικές!
    Μια αμφίδρομη συνεργασία των συνδικαλιστών-φοιτητών και καθηγητών που οι μεν δουλεύουν για τους δε και οι δε φροντίζουν για τους μεν!
    Με λίγα λόγια ένα σύστημα απο το νηπιαγωγείο μέχρι το Πανεπιστήμιο ελλειπέστατο, αναχρονιστικό, αντιεκπαιδευτικό! Και κανείς δεν στεναχωρείται, κανείς απο τους αρμόδιους φορείς
    δεν διαμαρτύρεται, δεν αντιδρά δεν καταγγέλει!
    Οι γονείς στον κόσμο τους, οι φοιτητές στον δικό τους και οι εκπαιδευτικοί στον Παράδεισό τους!
    Δεν είναι βέβαια τίποτα τυχαίο! Ολα εξηγούνται, όλα ερμηνεύονται…

    • Κάρυ, πράγματι η Τόνια είναι άξια συγχαρητηρίων, όχι μόνο για το λεξιλόγιό της αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται κι εκφράζεται.

      Το κατηγορώ σου εναντίων των εκπαιδευτικών το σέβομαι απόλυτα, αλλά νομίζω ότι δεν πρέπει να καταδικάζουμε συλλήβδην ολόκληρο τον κλάδο των εκπαιδευτικών. Σίγουρα τα φαινόμενα που περιγράφεις υπάρχουν, αλλά ας μην είμαστε τόσο ισοπεδωτικοί!

      (Μου άρεσε όμως το ξέσπασμά σου γιατί προδίδει «θερμό» ταμπεραμέντο!)

  4. Το κατηγορώ μου είναι αποτέλεσμα βιωμάτων που κανείς δεν μπορεί ν’ αλλάξει…
    Οχι συλλήβδην δεν θα μπορούσα να κρίνω και να κατακρίνω…υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις!
    Αλλά μιλάμε δυστυχώς για εξαιρέσεις και όχι για την πλειονότητα…
    Και όπως λέει και ο σοφός λαός μας ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη!
    Αυτή είναι η σημερινή εικόνα του εκπαιδευτικού μας συστήματος, δυστυχώς, είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε θέλουμε να κρυβόμαστε πίσω απο το δάχτυλό μας!
    Ξέρω ότι η αλήθεια είναι εκείνη που πονά και όχι το ταμπεραμέντο, φίλε μου Τελευταίε και αν δεν αλλάξει τίποτα στο μέλλον θα θυμηθείς τα λόγια μου καθώς θ’αποκτάς παρόμοιες εμπειρίες με μένα παρακολουθώντας την μαθητεία των παιδιών σου.
    Ευχή μου ν’αλλάξουν τα δεδομένα στο μέλλον αν και τίποτα δεν μπορεί να μετριάσει την απαισιοδοξία μου εφ’όσον τίποτα ουσιαστικά δεν δείχνει ν’ αλλάζει στην Ελληνική Παιδεία.
    Να ζητήσω και μία συγγνώμη για το «ξέσπασμά» μου όπως το χαρακτήρισες και συ φίλε μου, αλλά το θέμα ειλικρινά με πονά ιδιαίτερα εφ’όσον συνδέεται άμεσα με τον μέλλον αυτής της χώρας!

    • Κάρυ μου, δε θα προσθέσω τίποτα, κατά βάθος κι εγώ ανησυχώ υπερβολικά!

  5. Χαίρομαι πάρα πολύ για την άποψη της Τόνιας. Είναι ακόμα στο Λύκειο και έχει συνειδητοποιήσει πράγματα και καταστάσεις που εμείς ίσως θα εκφράζαμε ολοκληρωμένα λίγο αργότερα. Ή για να το θέσω καλύτερα ίσως να εκφράζαμε το εκπαιδευτικό σύστημα με ένα λόγο πιο χυμαρώδες και βωμολοχικό. Μέσα από τις σκέψεις της, ως μέρος αυτού του συστήματος, αντικατοπρίζεται η κατάσταση που επικρατεί όπως ακριβώς είναι. Δίχως εξεζητημένο λεξιλόγιο ή εκλεπτυσμένη χρήση του λόγου. Μας έχουν κουράσει όσοι το κάνουν αυτό. Τα πράγματα σύμφωνα και με την ανάρτησή σου, δεν είναι δα και τόσο σύνθετα. Όσο αναφορά την απόλυτη στάση της για τους καθηγητές είναι και δικαιολογημένη. Διότι αυτή τη στιγμή είναι το θύμα- όπως κάποτε ήμασταν κι εμείς.

    Σαφώς, όπως αναφέρεις κι εσύ δεν πρέπει να βάζουμε όλους τους δασκάλους στο ίδιο τσουβάλι. Φίλοι μου δάσκαλοι που δουλεύουν εδώ και πολύ λίγα χρόνια χρόνια στο χώρο, κάνουν φιλότιμη προσπάθεια. Ιδιαίτερα όσοι είναι διορισμένοι σε παραμεθόριες περιοχές ή σε απομακρυσμένα χωριά που οι νοοτροπίες, η στάση των γονέων και η θέληση για μάθηση διαφέρει. Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο όμως,όπως σωστά λες, αλλού νιώθεις ότι έχεις κλίση, άλλο πράγμα μπορεί να θες να γίνεις και αλλού τελικά καταλήγεις, όπως ο Γεώργιος Παπανικολάου που αναφέρεις, τον οποίο τελικά είχαμε ανάγκη σ’ αυτή την κοινωνία. Διότι οι καθηγητές, συγνώμη κι όλας, αλλά δεν έχουν ιδέα από »επαγγελματικό προσανατολισμό». Δεν ενδιαφέρονται δηλαδή. Ποτέ μα ποτέ δεν έχω ακούσει να τον εφαρμόζουν στα σχολεία. Και αν κάπου εφαρμόζεται προς χάριν των παιδιών, πόσοι είναι αυτοί που το κάνουν; Σε τι βαθμό βοηθάει τα παιδιά και πόσο συμβάλει άραγε στην εύρεση ή την ανακάλυψη των πραγματικών τους ενδιαφερόντων;

    Τέτοιου είδους αναρτήσεις Τελευταίε, πραγματικά είναι ίσως οι σπουδαιότερες. Γιατί μας αφορούν όλους.

    Καλό σου βράδυ, γερός και δυνατός πλέον. 🙂

    • Κουφετάριε, το μόνο ενθαρρυντικό στην όλη υπόθεση είναι ότι τα παιδιά, όπως η Τόνια, είναι πια και πιο ψαγμένα και διαθέτουν καλύτερο μυαλό από το δικό μας. Ίσως αυτό από μόνο του τελικά να κάνει τη διαφορά! Σκέφτομαι ότι αν η Τόνια, με το υπέροχο σκεπτικό της, πολλαπλασιαστεί επί πολλές φορές, όσες είναι τα σκεπτόμενα παιδιά, τελικά ότι κι αν θέλουν να κάνουν οι κυβερνώντες, η παιδεία θα καλυτερέψει γιατί το υλικό προς το οποίο αυτή απευθύνεται θα είναι καλύτερο!

      Την καλημέρα μου.

  6. Πόσο άθλια η κατάσταση στην παιδεία..πόσο τραγικοί όλοι οι τύποι..σπρώχνουν τα παιδιά στα φροντιστήρια,και μετά τα σπρώχνουν στην ανεργία….πόσο ηλίθιοι όλοι….πολύ καλή ανάρτηση! 🙂

    • onlyandjust you, είναι γεγονός ότι η κατάσταση είναι σε γενικές γραμμές δεν είναι καλή. Το ζητούμενο είναι κάτι να αλλάξει κι αυτό θα γίνει μόνο αν το απαιτήσουμε εμείς!

      Την καλημέρα μου.

  7. Πω πωωωω, πραγματικά, δεν ξέρω από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω! Καταρχάς, ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟΟΟ μα τεράστιο ευχαριστώ, ειλικρινά, πρώτα απ’ όλα σε ‘σένα και μετά σε όλους τους υπόλοιπους που με τα υπέροχά τους σχόλια με έκαναν να κοκκινίσω. 🙂

    Κι ύστερα, θέλω να διευκρινίσω κάτι. Συμφωνώ απόλυτα με το γεγονός ότι υπάρχουν, ναι, υπάρχουν, εκπαιδευτικοί που όντως κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν και που καθημερινά δίνουν μάχη στις παραμελημένες σχολικές αίθουσες για να καλλιεργήσουν και, στη συνέχεια, να ποτίσουν τα άνθη στις εξοντωμένες ψυχές των νέων. Και μπορώ μάλιστα να πώ ότι εγώ η ίδια είχα την τιμή και την απίστευτη τύχη να έχω γνωρίσει ορισμένους απ’ αυτούς στο παρελθόν. Τέτοιοι άνθρωποι, τέτοιοι εκπαιδευτικοί, όχι μόνο είναι αξιόλογοι, αλλά είναι, πραγματικά και σε κάθε περίπτωση, αξιοθαύμαστοι. Τους εκτιμώ και τους σέβομαι αφάνταστα και απεριόριστα, και πάντοτε θα μείνουν χαραγμένοι στη μνήμη μου.

    Η πικρή αλήθεια είναι, όμως, (και δεν ξέρω αν έχει να κάνει με το γεγονός ότι εντάχθηκα στη Β λυκείου, μια τάξη στην οποία, ακόμα και τώρα, όλοι θεωρούν αυτονόητο πως όλα τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να στραφούν στις φροντιστηριακές αίθουσες) αλλά, πραγματικά, διακρίνω μια απίστευτη αδιαφορία, αν όχι από όλους, αλλά τουλάχιστον από ένα μεγάλο ποσοστό. Και ίσως ακούστηκε και κάπως έντονα στο σχόλιο μου, καθώς, την χρονική στιγμή που το έγραψα, ήμουν ιδιαίτερα φορτισμένη εξαιτίας ενός σχετικού περιστατικού στο σχολείο μου. Και ναι, είμαι απογοητευμένη, πολύ απογοητευμένη, και εξοργισμένη, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ισοπεδώνω την αξία του εκπαιδευτικού, Του συνετού και αξιοσέβαστου εκπαιδευτικού, που το έργο που προσφέρει στην κοινωνία είναι υπέρτατο. Το ότι υπάρχουν δείγματα αδιάφορων ή «βαριεστημένων» δε θα πεί πως είναι όλοι έτσι. Ίσως εγώ να έτυχα σε λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή, με τους λάθους ανθρώπους.

    Όπως και να ‘χει, η κατάσταση στην εκπαίδευση σίγουρα είναι εξαθλιωτική. Εύχομαι τουλάχιστον τα πράγματα να αλλάξουν για την επόμενη γενιά. Κι ελπίζω ολόψυχα οι ευχές μου αυτές να μην αποδειχθούν ουτοπικές.
    Και πάλι χίλια ευχαριστώ, πραγματικά συγκινήθηκα (είμαι ευσυγκίνητη, τι να κάνω:D). Να ‘χεις ένα υπέροχο απόγευμα και τα λέμε σύντομα! 🙂

    • Τόνια, δε χρειάζεται να με ευχαριστήσεις, νομίζω κανένα δε χρειάζεται να ευχαριστήσεις, το διαυγές και εύστροφο μυαλό σου μόνο να ευχαριστήσεις.

      Δε θα προσθέσω τίποτα στο σχόλιό σου, παρά μόνο την ευχή να συνδράμεις κι εσύ στο μέλλον με όλες σου τις δυνάμεις για να αλλάξει αυτό που δεν αρέσει σε κανένα!

      Καλό σου απόγευμα 🙂

    • Αγγελική
    • 6 Μαρτίου 2012

    Συγχαρητήρια στην Τόνια και να προσθέσω κι εγώ ότι η παιδεία μας είναι παραπαιδεία και τίποτα περισσότερο.Απλά όταν συναντάς παιδιά σαν την Τόνια αρχίζεις να ελπίζεις για το καλύτερο.
    Καλησπέρα φίλτατε τελευταίε!
    Μαίρη-Αγγελική

    • Μαίρη – Αγγελική, πραγματικά, παιδιά σαν την Τόνια μας κάνουν όλους να αισιοδοξούμε για το μέλλον!

      Καλησπέρα και σε ‘σένα 🙂

  8. Θα τολμήσω να σε παροτρύνω να ακούσεις τον Χρίστο Τσολάκη έναν από τους σύγχρονους σπουδαίους αυτού του τόπου δάσκαλο

    είναι συνέντευξη 1:30 ώρας περίπου αλλά ο χρόνος είναι σχετική έννοια και στη συγκεκριμένη περίπτωση κυλάει σαν νερό για ένα τέτοιο θέμα και σύμφωνα με τους δικούς σου προβληματισμούς εδω.
    Ο τίτλος που έδωσε ο χρήστης του Youtube που ανέβασε το βιντεάκι δεν ανταποκρίνεται διόλου στο περιεχόμενο.
    Ευχές!

    • Τζωρτζίνα, σου υπόσχομαι ότι θα δω το βίντεο, όσο μεγάλο κι αν είναι, αλλά όχι σήμερα γιατί έχω κάποιες υποχρεώσεις που πρέπει να τελειώσω. Θα το δω όμως και θα επανέλθω για να τα ξαναπούμε, ΟΚ?

      • Οκ! οποτε φυσικά βρεις το χρόνο! Εδω είμαστε! Ευχές!

  9. Πόση αλήθεια πια! Μεγαλώνουμε σε μία κοινωνία, ένα σύστημα, ένα σχολείο, που δεν μας αγαπά, άρα γινόμαστε κι εμείς άνθρωποι που δεν ξέρουν να αγαπούν!
    Το θέμα είναι πώς θα καταφέρουμε να το αλλάξουμε;
    Θα μας αφήσουν;
    καλό βράδυ

    • Αλεξάνδρα καλώς ήρθες στο ιστολόγιό μου.

      Το κυρίαρχο ζήτημα νομίζω ότι είναι αν θέλουμε να το αλλάξουμε. Γιατί αν πραγματικά κάτι θέλουμε να αλλάξει, τότε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα το αλλάξουμε! Κι ας μη θέλουν να μας αφήσουν να το κάνουμε 😉

      Έχεις την καληνύχτα μου με την ευχή να τα λέμε συχνά.

      Κώστας.

      • Καλώς σας βρήκα!
        Φοβάμαι πως έχετε απόλυτο δίκιο.. Απλά κάτι με εμπόδισε να το θέσω αυτό το ερώτημα.. Ίσως επειδή μου έχει δημηουργηθεί η εντύπωση ότι το θέλουμε… Όλοι μιλάμε γι’ αυτό, το παραδεχόμαστε, παραπονιόμαστε…
        Ανταποδίδω την καληνύχτα
        Και ναι, νομίζω θα τα λέμε συχνά 😉
        Αλεξάνδρα

        • Αλεξάνδρα, νομίζω ότι ο πληθυντικός δεν ταιριάζει εδώ… 🙂 Ούτε και τον θέλω!
          Χαίρομαι που θα τα λέμε λοιπόν από εδώ και μπρος… πάντα στον ενικό 😉

  10. Εγώ θα ήθελα να προσθέσω μια νότα αισιοδοξίας στη συζήτηση. Διαβάζοντας ξανά και ξανά τα λόγια του νεαρού κοριτσιού που φιλοξένησες στην ανάρτηση σου, διαπίστωσα με ικανοποίηση το υψηλότατο επίπεδο παιδείας που έχει ήδη κατακτήσει η Τόνια παρά το νεαρό της ηλικίας της. Τώρα θα μου πεις, η παιδεία της Τόνιας πιθανότατα οφείλεται στους γονείς της ή στα διαβάσματά της ή στο ευρύτερο οικογενειακό και φιλικό της περιβάλλον και όχι στο σχολείο της που δυστυχώς είναι όπως το περιγράφει αλλά φαντάσου με μια αξιοπρεπή εκπαίδευση σε τι επίπεδο θα έφτανε αυτό το κορίτσι.

    • Θωμά, έχεις δίκιο στην επισήμανσή σου. Η Τόνια έχει υψηλό επίπεδο και παιδείας αλλά και σκέψης. Πραγματικά, νομίζω ότι αν ήταν μαθήτριά σου θα ξεχώριζε. Πάντως, γεγονός είναι ότι τα νέα παιδιά σήμερα έχουν πολύ υψηλότερο δείκτη νοημοσύνης από ότι είχαμε εμείς, τουλάχιστον αυτό εισπράττω από την επαφή μαζί τους. Και είναι κάτι το οποίο με γεμίζει αισιοδοξία για το μέλλον αυτού του τόπου!

      Την καλημέρα μου.

  11. Καλησπέρα Δημήτρη.
    Θέλω να γράψω ένα μπράβο στην Τόνια για τους προβληματισμούς της. Δυστυχώς είχα ακριβώς τα ίδια συναισθήματα όταν ήμουν ακριβώς στην ίδια ηλικία με εκείνη. Αυτό έχει να πει πάρα πολλά για το εκπαιδευτικό σύστημα. Νιώθω τον πόνο της, μου θυμίζει παρόμοια συναισθήματα. Πες μου τι χειρότερο για έναν νέο άνθρωπο, από το να αισθάνεται να του αρπάζουν τα όνειρα και να του καταστρέφουν τη ζωή; Επιπλέον έχει και την κριτική του οποιουδήποτε μιας γελοίας ιεραρχίας που τον περιμένει στη γωνία. Κανείς δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται δυστυχώς. Τι μπορείς να απαντήσεις; Με λύπη διαπιστώνω πως τίποτα δεν αλλάζει, το σημαντικότερο σε κάθε ανθρώπινη κοινωνία είναι η παιδεία, που σήμερα αντί να την ενισχύουμε, αντίθετα την διαλύουμε. Ας σταματήσω εδώ γιατί πραγματικά τρελαίνομαι. Πάλι καλά που έχουμε ακόμη τέτοια παιδιά, με τέτοια νόηση και επιθυμία για γνώση ακόμη και με αυτή την κωλοπαιδεία!

  12. Συγνώμη… Τώρα διάβασα το λάθος μου έγραψα «Δημήτρη», αντί για Κώστα… χαχαχα… γιατί έψαχνα να βρω το σχόλιο που σου άφησε ο φίλος σου (μου..;) Δημήτρης και είχα αυτό στο μυαλό και έπειτα σχολίασα… Μικρό το λάθος, και λιγάκι λογικό, αφού είστε καλοί φίλοι.
    Καλό μεσημέρι!

    • RoadArtist, πρώτα απ’ όλα δεν πειράζει που με «βάφτισες» ξανά, μου έχει συμβεί κι εμένα, πίστεψέ με!!!

      Η παιδεία είναι ίσως ο πιο νευραλγικός τομέας για την ανάπτυξη αλλά και τη συνοχή μιας κοινωνίας και όπως λες κι εσύ, αντί να την ενισχύουμε την καταστρέφουμε! Με ότι συνέπειες μπορεί αυτό να έχει. Πάντως, πέρα από την αισιοδοξία για το μέλλον που οφείλουμε να έχουμε, καλό θα ήταν ο καθένας από εμάς να βάλει κι από ένα λιθαράκι προκειμένου να αλλάξει η κατάσταση. Αν μην τι άλλο, δεν πρέπει να ξεχνάμε τη δύναμη που έχει η ψήφος μας…

      Καλό σου βράδυ.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: