Οχτώ και δέκα.

Σύμφωνα με κάποιες μελέτες, κάθε παιδί έχει δει μέχρι την ηλικία των 12 ετών περίπου 14.000 θανάτους στην τηλεόραση, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι δολοφονίες.

Τα σήριαλ και οι κινηματογραφικές ταινίες αναπαράγουν με μεγάλη ευκολία τη χρήση όπλων με σκοπό το θάνατο, ενίοτε δε ως θεία δίκη που εξιλεώνει τον πρωταγωνιστή δια της δολοφονίας. Σε πολλές δε περιπτώσεις, κάποιος κομπάρσος που εμφανίζεται για μερικά μόνο δευτερόλεπτα στην οθόνη θανατώνεται ελέω του σεναρίου. Κι έτσι στα μάτια του τηλεθεατή απαξιώνεται η ανθρώπινη ζωή. Δυστυχώς η επανάληψη των σκηνών αυτών είναι καθημερινή με αποτέλεσμα υποσυνείδητα να θεωρούμε τέτοιες συμπεριφορές ως απόλυτα φυσιολογικές. Ο δολοφονημένος όμως, ως ον, έστω κι αν είναι κομπάρσος δεν έχει καμιά αξία; Δεν γεννήθηκε από κάποια μάνα; Δεν πονάει; Δεν έχει οικογένεια; Παιδιά; Κι αν έχει, η “εκπαίδευσή” μας ως τηλεθεατές μας έχει κάνει να κοιτάμε την απώλεια της ζωής με μεγάλη απάθεια.

Σκεπτόμενος όλα αυτά και κυρίως την αγωνία του θύματος έγραψα μια μικρή ιστορία. Μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ.

Advertisements
  1. Μένω στην πρώτη παράγραφο. Το θέμα με έχει απασχολήσει πολλάκις. Πράγματι οι φόνοι δίνουν και παίρνουν. Και ο θάνατος του άλλου (δεν ξέρω και δικών μας) είναι πια μία φυσιολογική εικόνα, κάτι αυτονόητο. Τις βαθύτερες ψυχολογικές συνέπειες αυτού τις βλέπουμε να πραγματόνωνται σε όσους διαθέτουν όπλα. Αυτά επηρέασαν τους στρατιώτες στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, αυτά επηρέασαν τους μαθητές στο Κολομπάιν κλπ, αυτά και τον Κορκονέα ή κυνηγούς που σκότωσαν για γελοίες αιτίες συγχωριανούς τους. Η τόση προβολή, σε ορισμένες -λίγες ακόμα- περιπτώσεις δημιουργούν τα πρότυπα του εκδικητή, του πολεμιστή.

    Το θέμα για μένα δε μένει εκεί. Απλώνεται και στο παρόν. Σε περιόδους κρίσης ο άνθρωπος γίνεται πιο επιθετικός, πιο κτητικός, πιο κτηνώδης. Αυτό φοβάμαι. Και δίπλα σε τούτα έχουμε τη μόνιμη βία των αρνητών των πολιτικών επιλογών της κυβέρνησης και τη βία της ίδιας της Πολιτείας. Τα παιδιά μας -στην πλειοψηφία τους φυσικά- δεν επηρεάζονται από τον κινηματογραφικό θάνατο. Τον θεωρούν ψεύτικο (με τη βοήθεια της οικογένειας και τον κατάλληλο ηθοπλαστικό πυρήνα διαπαιδαγώγησης). Βιώνουν όμως τη βία που κάθε τόσο προβάλλουν οι ειδήσεις και γνωρίζουν ότι είναι πραγματική. Η βία πια της ειδησεογραφίας γίνεται στην παιδική ψυχολογία μια βία βιοτική/βιωματική. Είναι η βία των κουκουλοφόρων, του Κράτους και των μπάτσων, των φανατικών οπαδών, η βία/τρόμος για τη φορολόγηση και τα χαράτσια που κάνουν εσένα κι εμένα να τρέμουμε μπροστά στα παιδιά μας, η βία/δείμος για το μέλλον τους και το δικό μας. Αυτή η ψυχοσυναισθηματική επιρροή να δούμε πού θα μας βγάλει.

    • Δήμο θα συμφωνήσουμε πλήρως. Μια μόνο ένσταση έχω ως προς τη χρήση της λέξης «μπάτσος» που δε μου αρέσει ως όρος. Κι αυτό βεβαίως είναι κάτι καθαρά υποκειμενικό κι απλώς το αναφέρω χωρίς να επηρεάζει καθόλου την κουβέντα μας.

      Κάνω την εξής σκέψη: Για να γυρίζει το Χόλυγουντ τόσες ταινίες και σειρές με φόνους και δολοφονίες σημαίνει ότι αυτές έχουν υψηλή τηλεθέαση. Τις θέλει ο κόσμος δηλαδή. Γιατί όμως να γίνεται αυτό, γιατί αυτή η λαγνεία για το θάνατο του άλλου; Είναι μια εξιλέωση απέναντι στο δικό μας θάνατο; Αισθανόμαστε καλύτερα όταν βλέπουμε τον άλλο να πεθαίνει κι εμείς είμαστε ακόμα ζωντανοί στην ασφάλεια του καναπέ μας; Προσπαθούμε να εξορκίσουμε το κακό; Ή μήπως κοιτώντας του άλλου το θάνατο έχουμε την αίσθηση της δική μας τάχα ψευδαίσθησης της αθανασίας πιο έντονη στο μυαλό μας; Συμβαίνει κάτι από αυτά ή…
      … το Χόλυγουντ μας έχει διαπαιδαγωγήσει σιγά σιγά με τα χρόνια και έχει οδηγήσει τις προτιμήσεις μας προς τα εκεί; Αυτό που λένε ότι το παιδί και το σκυλί είναι όπως το μάθεις και μετά δεν αλλάζει;

      Όπως και να έχει, η βία που προβάλλεται στους τηλεοπτικούς μας δέκτες νομίζω ότι με κάποιο τρόπο πρέπει να περιοριστεί. Θεωρώ ότι υπάρχουν κι άλλα καλύτερα πράγματα για να προβληθούν στο μικρό αλλά τόσο ελκυστικό για τα μάτια κουτί της τηλεόρασης!

      • Ο Moore στο ντοκιμαντέρ που τον έκανε γνωστό για το Κολομπάιν κατηγόρησε πρωτίστως τα ΜΜΕ που επίτηδες πουλούν τόσο αίμα. Αντίθετα, σημείωνε (αν κι εδώ θα ήθελε τη θέση του Δημήτρη, Μήτσο πού είσαι;) στον Καναδά δεν επιλέγουν τέτοια θεματολογία και βρίσκουν να πουλήσουν άλλα προγράμματα που επίσης αρέσει κι επιλέγει ο κόσμος ακόμα και στις γειτονικές στα σύνορα περιοχές (και καταλήγει ότι εκεί δε γίνονται φόνοι ή έστω είναι σπάνιοι).

        Επιλέγουμε βίαια έργα επειδή είναι εύπεπτα κι επειδή έχουμε τέτοια ακριβώς παιδεία (που αναζητά το εύπεπτο). Τα τούρκικα δεν έχουν βία, αλλά τα βλέπαμε. Αυτή την περίοδο αργά (23.00) βλέπω ένα ιταλικό στο «Μακεδονία TV» με γιατρούς που κυνηγούν θεσμικά γιατρούς για λάθος πρακτικές κλπ. Η παιδεία μου είναι τέτοια που αναζητούσα κάτι άλλο (αν και καθόλου βαρύ). Η ίδια παιδεία με έκανε όλο το καλοκαίρι να κατεβάσω ότι ντοκιμαντέρ έβρισκα στο γιουτιούμπι. Δεν περιαυτολογώ, αφού σαν εμένα είναι κι άλλοι πόσοι. Αλλά λίγοι συγκριτικά.

        Μία κακή παιδεία, μία ζωή συνέχεια στη δουλειά και την κούραση, μία ζωή στην οποία συνέχεια προπαγανδίζουν την υποκουλτούρα, είναι λογικό να αναζητούμε το εύπεπτο. Και η βία είναι εύπεπτη επειδή ακριβώς ξέρουμε ότι είναι ψεύτικη. Εξάλλου, η μεταμοντέρνα τέχνη στηρίζεται στο εύπεπτο, το τύπου διαφήμιση μήνυμα και τον έντονο εφέ.

        Φυσικά και η βία πρέπει να περιοριστεί. Και υπάρχουν αξιόλογες επιλογές. Προτιμώ το τούρκικο από το χολιγουντιανό αίμα. Προτιμώ τους γιατρούς που βλέπω από το CSI (πιο κουλτουρέ εκδοχή του αίματος και της βίας) κλπ.

        • Δήμο κι εγώ θα ήθελα την άποψη του Δημήτρη. Θα συμφωνήσω και πάλι με τα λεγόμενά σου. Προσωπικά, επειδή ούτε τα τούρκικα μου αρέσουν (με εξαίρεση κάποιες αξιέραστες πρωταγωνίστριες!) και δεν τα βλέπω, έχω γενικώς απορρίψει την τηλεόραση και κάθομαι μπροστά της σπανίως. Τώρα δε που και οι ειδήσεις έγιναν συνώνυμο του ψυχοπλακωτικού, προσπαθώ να τις αποφύγω και αυτές. Η ψυχαγωγία μου έχει πια στραφεί αλλού.

          [σ.σ. Το μόνο που παρακολουθώ με μεγάλη ευχαρίστηση είναι μια αγγλική εκπομπή αυτοκινήτου, παραγωγής του BBC, την οποία δείχνει ο Σκάι κάθε Σάββατο απόγευμα. Jeremy, James και Richard… Κορυφαίο χιούμορ και φοβερή ποιότητα!]

    • Νέστορας
    • 31 Ιανουαρίου 2012

    επιπλέον, ο άνθρωπος ελκύεται από το «απαγορευμένο», έτσι δεν είναι; παρακολουθώντας τη βία στις ταινίες παίρνει κανείς γεύση από σκηνές που δε θα δει ποτέ στη ζωή του, εκτός κι αν επαγγέλλεται μισθοφόρος στρατιώτης ή κάτι παρόμοιο. (εντάξει, υπάρχουν και οι περιπτώσεις της Λιβερίας π.χ., τις αφήνω απέξω).
    καλησπέρες

    • Έχεις δίκιο Νέστορα.Το απαγορευμένο ήταν πάντα αυτό που τραβούσε σα μαγνήτης την ανθρώπινη φαντασία.

      Την καλησπέρα μου επίσης.

  2. Πάντως, τα πρώτα 4-5.000 χρόνια σύγχρονου πολιτισμού, τα παιδιά μεγάλωναν βλέποντας πολέμους, φόνους, βασανιστήρια και χίλιων ειδών καλούδια γύρω τους, στο σπίτι τους, στην καθημερινότητά τους… μαζευόντουσαν στην πλατεία να δουν και να επευφημήσουν τα βασανιστήρια και τις εκτελέσεις στην πυρά, την κρεμάλα και με τον μπαλτά… ζούσαν στην λεγεώνα 20 χρόνια κι αν επεβίωναν θυμόντουσαν τον κιμά που είχε γίνει το πρόσωπο τουυ καλύτερου φίλου τους δίπλα τους στην μάχη… περπατούσαν στο χωριό και έβλεπαν τα πτώματα στα κλουβιά που κρεμόντουσαν από τους στήλους για παραδειγματισμό. Σε κάθε συγκέντρωση και σπίτι υπήρχε και κάποιος παραμορφωμένος από την μάχη ή τα βασανιστήρια. Ο θάνατος, η δολοφονία, ο βασανισμός, ήταν μέρος της άμεσης καθημερινότητας δίπλα στο κάθε παιδί, ίσως και πάνω στο ίδιο το κορμί του. Για να μην πούμε για το τι βιαιοπραγίες έκανε μες στο σπίτι ο μπαμπάς εναντίων της μαμάς πριν την βιάσει.

    Τώρα όλα αυτά μετατέθηκαν με γλυκανάλατο και στυλαρισμένο τρόπο στις δύο διαστάσεις της οθόνης μπροστά στα παιδιά που εικονογραφούν φαντασιώσεις και τρέφουν την ονείρωξη, και βλέπουν πια με εικόνες την γριά μάγισσα να βάζει τον Χάνσελ και την Γκρέτελ στον φούρνο να τα ψήσει για να τα φάει αντί απλά να ακούν την ιστορία από την μαμάκα με τα αυτιά τους πριν κοιμηθούν το βράδυ.

    Τώρα είναι δισδιάστατες φαντασιώσεις, και τα παιδιά ξέρουν καλά τι είναι το κέτσαπ που βλέπουν στη οθόνη. Και όταν κάποιος που έχει δει 14.000 δολοφονίες στην οθόνη αλλά ποτέ ζωντανή και ποτέ δεν είδε ούτε καν το πτώμα της γιαγιάς πριν την κηδεία, όταν δουν στην πραγματική ζωή αίμα από μια πληγή λιποθυμάμε.

    Ίσως η ερώτηση να πρέπει να πάει λίγο πιο βαθειά και να ρωτήσει πόσα άλλα ζώα στην βιόσφαιρα αυτού του πλανήτη θεωρούν την δολοφονία είτε φυσικό μέρος της καθημερινότητας, είτε ψυχαγωγία στις φαντασιώσεις τους.

    • Σε αυτά δεν έχεις άδικο. Χρόνια ξεναγός, με χιλιάδες χιλιόμετρα, έμαθα πώς άλλο είναι να βλέπεις τη σάλτσα στην τηλεόραση κι άλλο το νεκρό μέσα στα πραγματικά αίματα και να ξυπνάς το βράδυ τρομαγμένος (πρώτη μου επαφή περίπου στα 17 όταν επιχειρήσαμε με το μπαμπά μου μεταφέρουμε κάποιον σε νοσοκομείο). ίσως, όπως λέει κι ο Νέστορας να έχει να κάνει με τις φαντασιώσεις μας (αυτή του εκδικητή για το κακό αφεντικό, τον κακό δάσκαλο, τον κακό πολιτικό…)

      • Κάπου προς τα ‘κει το πάω κι εγώ Δήμο…

        • Δημήτρη, ενώ θα συμφωνήσω με την τοποθέτησή σου, θα ήθελα να επισημάνω το γεγονός ότι εδώ το ζητούμενο είναι το γιατί πρέπει να αναπαράγονται με τόσο μεγάλη συχνότητα οι δολοφονίες στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Δεν μπορεί να περιοριστεί αυτό το φαινόμενο αφού ουσιαστικά δεν παράγει κάποιο καλό αποτέλεσμα παρά μόνο προάγει τη βία αλλά και την απαξία απέναντι στην ανθρώπινη ζωή;

          • Βέβαια, Κώστα μου, το γιατί να έχουμε 14.000 και όχι 7.000 ή 28.000 είναι πια σκέψη δευτερεύουσα στην ερώτηση του γιατί το θέαμα ψυχαγωγεί το είδος μας, όπως ρώτησα πριν. Αλλά υπάρχει και μια άλλη άποψη. Όπως ξέρεις δεν έχω την παραμικρή ιδέα του τι κανάλια υπάρχουν στην Ελλάδα και τι επιλέγουν οι διευθύνσεις αυτών των καναλιών να προγραμματίσουν. Αυτό για το οποίο έχω ιδέα και μπορώ να σου πω είναι ότι στην Αγγλία υπάρχει το BBC2 και στις ΗΠΑ τα PBS που δείχνουν μόνο καλά, σωστά προγράμματα, εκπαιδευτικά, πνευματικά, την ημέρα για παιδιά, εντελώς χωρίς διαφημίσεις, και υπάρχουν και άλλα, Discovery Chanel, History Chanel, κλπ., κλπ., …μπορείς να πας πανεπιστήμιο βλέποντας τηλεόραση. Ο Κώστας είδε μισή ώρα PBS την ημέρα από 2 έως 11 χρονών και μετά προστέθηκαν δύο ταινίες κάθε δύο βδομάδες στο σπίτι μου επιλεγμένες από εμένα, μέχρι που έφυγε από το σπίτι και πήγε πανεπιστήμιο.

    • ria
    • 31 Ιανουαρίου 2012

    έχουμε επιλογή. να κλείσουμε την τηλεόραση.
    να δούμε μια ταινία όχι βίαιη. μια παλιά ελληνική κωμωδία. η αγαπημένη μου είναι οι μακρυκωσταίοι και οι κοντογιώργηδες!

    αλλά έχουμε πάθει μιθριδατισμό πλέον. ακόμα και ακρωτηριασμένα πτώματα βλέπουμε στις ειδήσει. η αποχαύνωση σε όλο της το μεγαλείο…

    • Ρία μου σίγουρα την έχουμε αυτή την επιλογή, αλλά αν επιλέξουμε να την ανοίξουμε την τηλεόραση είναι σίγουρο ότι θα πέσουμε πάνω σε σκηνές βίας. Και όπως λες κι εσύ, ακόμα και στις ειδήσεις κομματιασμένα πτώματα βλέπουμε… Δυστυχώς!

  3. δυστυχως εχουμε την τηλεοραση και τα θεαματα που μας αξιζουν

    • Άσωτε υιέ, είναι μεγάλη κουβέντα αυτή που είπες. Πράγματι έχουμε ότι μας αξίζει…

      Καλώς ήρθες στο ιστολόγιό μου κι ελπίζω να τα λέμε συχνά.

    • Mαίρη – Αγγελική
    • 2 Φεβρουαρίου 2012

    Το μόνο που προσφέρει η αναπαραγωγή της βίας είναι η εξοικείωση μαζί της, σε σημείο ακόμα και μικρά παιδιά να οπλίζονται και να σκορπούν το θάνατο.Να σκοτώνουν χωρίς λόγο σημαντικό και να σπέρνουν το θάνατο για λίγα λεφτά.Δυστυχώς την εποχή μας την χαρακτηρίζει η ωμή βία σε πολλά επίπεδα κι αυτό όσο πάει και θα επιδεινώνετε..
    Καλό μήνα τελευταίε μου καθώς και στους υπόλοιπους της συντροφιάς σου.
    Mαίρη-Αγγελική

    • Ακριβώς, μόνο εξοικείωση προσφέρει η τόσο μεγάλη προβολή της βίας και τίποτα άλλο!

      Καλό μήνα και σε σένα Μαίρη – Αγγελική.

  4. Όταν κάτι υπερχρησιμοποιείται ή υπερπροβάλλεται χάνει την πραγματική του διάσταση είτε πρόκειται για κάτι καλό ή κάτι απαίσιο. Χάνει την αιχμή του, φθείρεται, απομυθοποιείται, αποδομείται, αδειάζει από ουσία και βάρος.

    • Χρωματιστή, έτσι είναι.

      Την καλημέρα μου.

    • Θωμάς
    • 4 Φεβρουαρίου 2012

    Τώρα θυμήθηκα μια παλιά μου ανάρτηση με τίτλο «η εγκληματικότητα στα 1906». Διάβασε τι έγραψε το περιοδικό Ο ΝΟΥΜΑΣ για την εγκληματικότητα μιας και μόνο εβδομάδας τον Ιανουάριο του 1906. Προς θεού, δεν ισχυρίζομαι βέβαια πως δεν υπάρχει στην εποχή μας αυξημένο πρόβλημα εγκληματικότητας, απλώς θεωρώ πως συχνά έχουμε την τάση να ωραιοποιούμε το παρελθόν.

    τ. 182, 22 του Γεννάρη 1906
    ΦΟΝΟΠΑΖΑΡΟ ΒΔΟΜΑΔΙΑΤΙΚΟ
    Από Πέμτη σε Πέμτη
    Υπουργός Εσωτερικών ο Ν. Καλογερόπουλος
    Σκοτωμοί. Επαρχίες 15.
    Λαβωμοί. Αθήνα 4, Περαίας 2, Επαρχίες 11.
    Κλεψιές. Αθήνα 3, Περαίας 5, Επαρχίες 3 (οι δύο ληστείες).
    Απαγωγές. Περαίας 1, Επαρχίες 2.
    Σημ. Τα οικογενειακά δράματα τούτη τη βδομάδα δώσανε και πήρανε στις επαρχίες. Μετράτε. Ένας γιος σκότωσε τη μάννα του. Ένας πατέρας σκότωσε το παιδί του. Ένας αδερφός τον αδερφό του. Δυο αδέρφια τις αδερφάδες τους. Και το φοβερώτερο, ένας πατέρας στην Αμαλιάδα εβίασε το κορίτσι του κι έπειτα τίναξε τα μυαλά του στον αέρα. Να σωρό θέματα για τον Παντελίδειο διαγωνισμό και σωρό μούντζες για τη δημοσία μας ασφάλεια.
    Ο ΦΟΝΟΓΡΑΦΟΣ

    • Θωμά, πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει η εγκληματικότητα. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε τον Κάιν και τον Άβελ.

      Το ζητούμενο εδώ δεν είναι αυτή καθ’ αυτή η εγκληματικότητα αλλά η διαρκείς και αδιάλειπτη προβολή της από την τηλεόραση, κάτι το οποίο κατά τη γνώμη μου θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί.

      «Λαβωμοί» καταπληκτικό!

      Την καλησπέρα μου Θωμά.

    • ANNA
    • 4 Φεβρουαρίου 2012

    Kαλησπέρα….Νομίζω ότι γενικά η βία στην τηλεόραση πουλάει γιατί αρέσει επειδή ο άνθρωπος είναι πολεμοχαρής από τη φύση του. Είναι βίαιος. Κακοποιεί εύκολα τον συνάνθρωπό του είτε λεκτικά είτε σωματικά. Ειδικά όταν θυμώνει η βία εκφράζεται αμέσως στο αντικείμενο του θυμού του. Πάρε παράδειγμα πόσο εύκολα νευριάζει ο κόσμος με το παραμικρό και πώς αντιδρά. Ε….αυτή η βία μεταφέρεται και στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Αναπόσπαστο κομμάτι μας. Ειδικά όταν στο σενάριο πολεμά το κακό με το καλό και υπάρχει το Χάπι εντ με νίκη του καλού έστω και με βίαιο τρόπο, τότε ο θεατής ταυτίζεται και ικανοποιείται. Υπάρχουν βέβαια και ρεαλιστικές εικόνες με δολοφονίες στην τηλεόραση, με το σκεπτικό ότι η τηλεόραση δείχνει ό,τι είναι αληθινό. Τα παιδιά γιατί να παρακολουθούν όμως βίαιες σειρές και δολοφονίες;;; Είναι θέμα οικογένειας. Και φυσικά όταν λέμε παιδιά εννοούμε τα ανήλικα της οικογένειας……..
    Όμως το εγκληματικό είναι η εξοικείωση του θεατή είτε είναι ανήλικος είτε ενήλικας με τα όπλα.Και αυτό πετυχαίνει η τηλεόραση. Έτσι και οι βιομηχανίες όπλων βρίσκουν πελάτες εύκολα ανάμεσα στους πολίτες.
    Επίσης να σημειώσω ότι σήμερα με την εγκληματικότητα στα ύψη ο κόσμος για αυτοπροστασία βρίσκει όπλα και ας μην είναι όπλα με σφαίρες. Δεν ξέρω αν έχεις συζητήσει με διάφορους γύρω σου αλλά εμένα μου λένε ότι έχουν πρόχειρα διάφορα αντικείμενα που θα χρησιμοποιήσουν για όπλα όταν απειληθεί η οικογένεια…Θεωρείται μάλιστα και προνοητικότητα!!!!!!!!!!!!!!!!
    Καλό Σαββατόβραδο

    • Άννα καλημέρα.

      Δυστυχώς έχεις δίκιο σε όλες σου τις παρατηρήσεις. Κι αν δεχτούμε ότι η τηλεόραση και ο κινηματογράφος αντιγράφουν τη ζωή τότε ίσως όλοι μας θα έπρεπε να καθίσουμε και να κάνουμε ένα απολογισμό της δικής μας ευθύνης. Γιατί όλοι μας συνδράμουμε σ’ αυτό το φαινόμενο.

      Τουλάχιστον όμως, ας φροντίσει ο καθένας μας να προστατέψει τα παιδιά του.

  5. Γράφοντας υστερόχρονα να πω πως τα ελληνικά ΜΜΕ μας έδειξαν με τον καλύτερο τρόπο πόσο πολύ λατρεύουν την βία και την προβολή της. Το βίντεο με το περιστατικό Κανέλη-Κασιδιάρη την ημέρα που συνέβη είμαι σίγουρος πως κάθε 5 με 10 δευτερόλεπτα αναπαράγονταν σε κάποιο τηλεοπτικό σταθμό. Τα σχόλια που διάβασα εδώ δίνουν μια ξεκάθαρη εικόνα για την έννοια της βίας, ιδιαίτερα στις μικρές τρυφερές ηλικίες, που δύσκολα δεν θα αντίκρισαν στους δέκτες τους τα χαστούκια της Κανέλη.

    Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μια ταινία blockbuster με δράση, βία, σεξ θα προτιμάται από το ευρύ κοινό. Θέλω να πω πως όπως σε μάθουν καμιά φορά δεν είναι; Στην περίπτωση δηλαδή που η βία δεν προβαλλόταν καθόλου και τα κανάλια αναμετέδιδαν μόνο σοβαρά εκπαιδευτικά τηλεοπτικά προγράμματα (όπως έθιξε ο Δημήτρης) τότε δηλαδή τι, ο κόσμος θα στρεφόταν στο ίντερνετ και τα βίντεο κλαμπ για να αναζητήσει τη βία στους δέκτες του;

    Ο κόσμος ίσως να έχει πάντα ανάγκη την τηλεόραση, μία στροφή όμως 180 μοιρών σε διαφορετικού τύπου προγράμματα δεν θα τον κάνει να σταματήσει να βλέπει, ούτε θα στερήσει τα νούμερα από τους τηλεοπτικούς σταθμούς. Έτσι νομίζω τουλάχιστον σε σχέση με μερικές σκέψεις που ειπώθηκαν. Ότι δηλαδή ίσως εδώ και αιώνες ο άνθρωπος επιζητά να δει σκηνές βίας κλπ. Εγώ νομίζω πως μπορεί και χωρίς αυτές.

    Δεν ξέρω αν την έχεις δει την συγκεκριμένη ταινία Τελευταίε, διάβασε τη σύνοψη και θα καταλάβεις περί τίνος πρόκειται!

    http://www.imdb.com/title/tt0810868/

    • Koufetarie, μπορεί η ανθρώπινη φυλή να μεγάλωσε μέσα σε σκηνές βίας, αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς, γιατί όμως να είναι απαραίτητο να φέρνουμε τη βια μέσα στο σπίτι μας δια της τηλεοπτικής οδού; Συμφωνούμε απολύτως σε αυτό. Δεν υπάρχει καμία αναγκαιότητα να δω στην τηλεόρασή μου τέτοιες σκηνές, δεν έχουν κάτι να μου προσφέρουν παρά μόνο να μου ταράξουν τον ψυχικό μου κόσμο. Σε κάθε περίπτωση πάντως, η προσπάθειά μου είναι να προφυλάξω όσο γίνεται τα παιδιά μου από τέτοιες σκηνές.

      Την ταινία που με παραπέμπεις δεν την έχω δει, θα την έχω όμως στα υπόψη μου.

      Την καλημέρα μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: