Η δημοκρατία αυτοκαταστρέφεται.

Η παραπάνω εικόνα έφτασε στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο σταλμένη από τον Κώστα, τον ξάδερφό μου. Σκέφτηκα να την αναρτήσω όπως είναι, τα λόγια εδώ είναι περιττά άλλωστε. Από την άλλη όμως, πως θα μπορούσε κάποιος να μη σκεφτεί ότι σήμερα που όλα είναι επιδερμικά και η μοναδική φιλοσοφία που ζει και διαπρέπει στην πατρίδα μας είναι εκείνη του μη μόχθου, του εύκολου πλουτισμού, της απαξίας και της αδιαφορίας; Τη Δημοκρατία εμείς οι ίδιοι την έχουμε καταστρέψει προ πολλού, από τότε που στα σχολεία σταμάτησε να διδάσκεται η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η ευθύνη και το όραμα. Από τότε που ο Έλληνας πέταξε το ένδυμά του και ντύθηκε ραγιάς[1]. Από τότε που άρχισε να σκύβει το κεφάλι και ως άλλος Αρτέμης Μάτσας[2] έκανε φίλους τους εχθρούς του. Από τότε που αποκήρυξε τα ιδεώδη του και τα αντικατέστησε με τη μισαλλοδοξία και τον εθνικισμό. Από τότε που χωρίστηκε σε Πράσινους και Βενετούς και Ρούσσους, θαρρείς και είναι της μοίρας μας γραφτό τα χρώματα της ίριδας να μας χωρίζουν σε όλους τους αιώνες.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Θεωρήσαμε ότι είμαστε ξεχωριστοί, ο καθένας από εμάς, κι έτσι ξεχάσαμε το σύνολο. Ο ένας τώρα πια αποφασίζει, ο ένας ενεργεί, οι υπόλοιποι περιμένουν παθητικά λες κι ο από μηχανής θεός θα φροντίσει ακόμα και να γεμίσει την κούπα μας με νερό. Αποδεχτήκαμε θεωρίες και δήθεν φωτισμένα πνεύματα ως σωτήρες κι δεχτήκαμε αβασάνιστα να οδηγηθούμε στην κατρακύλα, χωρίς κανένα μέτρο και πάντα με ατιμωρησία των υπευθύνων. Διδάσκουμε τους πολίτες να παρανομούν, να μη σέβονται και να κλέβουν γιατί οι παράνομοι είναι εκείνοι που βλέπουν θεού πρόσωπο, οι υπόλοιποι πεθαίνουν και τη στιγμή που κλείνουν τα μάτια τους ακόμα ονειρεύονται μια καλύτερη ζωή, τη ζωή που δεν έζησαν, τη ζωή που τους άξιζε. Χάσαμε τη συνοχή μας, δανείσαμε τη φωνή μας σε εκπροσώπους, 300 όλους κι όλους, βάλαμε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα και τώρα ζητάμε και τα ρέστα. Ποια Δημοκρατία επιζητάμε και ποια δικαιοσύνη; Αφού μόνοι μας παραδώσαμε τα κλειδιά της Δημοκρατίας στους ασήμαντους και ησυχάσαμε και τη συνείδησή μας ότι τάχα μου όλα από εδώ και μπρος θα πάνε καλά.

Δε φταίει κανείς, εσύ φταις που διαβάζεις τώρα αυτές τις γραμμές κι εγώ που τις γράφω. Γιατί μάθαμε από τους πατεράδες μας άκριτα και χωρίς σκέψη και βάσανο να ακολουθούμε αποκλειστικά και μόνο ένα από τα χρώματα της ίριδας…

Ενημέρωση: Μετά από υπόδειξη του Θωμά, διαπίστωσα ότι το ρητό που αποδίδεται στον Ισοκράτη στην εικόνα πιο πάνω, δεν έχει αποδοθεί έτσι όπως ακριβώς ήταν τα λόγια του. Μια αναζήτηση στο διαδίκτυο μπορεί να σας οδηγήσει στην ακριβή του μετάφραση και βεβαίως στο ακριβές σκεπτικό του Ισοκράτη, το οποίο περιλαμβάνεται στον Αεροπαγίτικο λόγο του. Πέραν αυτού όμως, τα λόγια που εμφανίζονται στην εικόνα και τα οποία αποδίδονται στον Ισοκράτη, έτσι όπως αυτά έχουν διατυπωθεί, απεικονίζουν κατά τη γνώμη μου τη σύγχρονη κατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα και οι σκέψεις μου έχουν αποδοθεί ακριβώς πάνω στα λόγια αυτά.

[1] Είναι γνωστή η φράση του συμπαθέστατου ηθοποιού Αρτέμη Μάτσα «Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας» ενσαρκώνοντας το δοσίλογο των κατακτητών.
[2] Ραγιάς: Από το ράγι = κοπάδι. Υποτιμητικός όρος που χρησιμοποιούσαν οι Τούρκοι και ο οποίος υποδήλωνε το σκλάβο δηλώνοντας μάλιστα και έντονη περιφρόνηση. 
Advertisements
    • Kαρυάτιδα Ακροπολίδου
    • 28 Ιανουαρίου 2012

    Τι να σχολιάσω εγώ Τελευταίε μου? Τα είπατε όλα εσύ και ο Ισοκράτης!
    Ομως έχω να παρατηρήσω, πως το θέμα περί Δημοκρατίας έχει άμεση σύνδεση με το προηγούμενο θέμα σου περί στάση ζωής(στο οποίο δεν πρόλαβα νάρθω να σχολιάσω).
    Ολα απορρέουν απο την παιδεία ενός λαού…
    Δυστυχώς ο ελληνικός λαός την στερήθηκε εδώ και αιώνες !
    Τίποτα το τυχαίο, τίποτα το ανερμήνευτο….

    • Καλημέρα Κάρυ. Πρωί πρωί βλέπω, πιστή στο ραντεβού!!! 🙂

      «Ολα απορρέουν απο την παιδεία ενός λαού…», το έχω πει κι εγώ πολλές φορές, αλλά δυστυχώς δύσκολα μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα…

  1. Κώστα μου, φαίνεται ότι η διαφορά μεταξύ του να πεθάνει κανείς κάνοντας πρόποση με κώνειο ή να πεθάνει ήσυχος και 92 χρονών είναι ένα γιώτα. Άντε κι ‘ένα ωμέγα αν ξέρει κανείς ορθογραφία. Ο μπαμπάς του Ισοκράτη, λέει, ήταν κατασκευαστής δημοτικών οργάνων, τα προλαλήσαντα των κλαρίνων, οικογένεια του λαού, άρα πλούσια, και ένα λίγο γνωστό γεγονός φαίνεται πως είναι η ταυτότητα της μητέρας του, η οποία διαφήμιζε τα όργανα που έφτιαχνε ο άντρας της πηγαίνοντας σε δημοκρατικές εκδηλώσεις και απαγγέλλοντας διθυράμβους συνοδεία οργάνων. Έστειλε λένε τον γιό της, που οι φίλοι του τον λέγανε Ισόκ, για εκπαίδευση στο ακριβούτσικο Ρωμαϊκό Κολέγιουμ, λίγο έξω από την Αθήνα, και το όνομά της ήταν Αλεξάνδρα, το γένος Ιεροβασιλέως.

    Πολύ σωστά όλα όσα γράφεις στο κείμενο αλλά έχω μια ερώτηση που σχετίζεται μόνο με γραμματική και συντακτικό. Σε όλο το κείμενο γράφεις ωσάν οι παρατηρήσεις σου να αφορούν το παρών, έχοντας αλλάξει κάποτε η ταυτότητα και χαρακτήραςαπό ένα διαφορετικό παρελθόν, αλλά δεν προσδιορίζεις αν και πότε ήταν διαφορετικός της σημερινής περιγραφής σου ο κάτοικος των νοτίων Βαλκανίων, νότια των βαρβάρων της Μακεδονίας τουλάχιστον…

    • Δημήτρη, δεν έχει τόση σημασία ποιός είπε κάτι αλλά τι ήταν αυτό το κάτι και βεβαίως αν ο λόγος του στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Αν είναι προϊόν σωστής σκέψης κι αν κάνει τους ακροατές ή αναγνώστες του να σκεφτούν λίγο παραπάνω.

      Η Ελλάδα, υπό την οπτική που θέτεις το ερώτημά σου, πάντα ήταν στα πρόθυρα της καταστροφής. Δε θα διαφωνήσω με το σκεπτικό σου, απλώς θα ήθελα να αναφέρω το γεγονός ότι έχει καταφέρει να μην καταστραφεί! Μπορεί να το έκανε αυτό μόνη της, μπορεί κάποιοι άλλοι να το θέλησαν, πάντως ακόμα υπάρχει. Αλλά, δεν ήταν πάντα έτσι, έχει να επιδείξει και ιστορικές στιγμές λαμπρές αλλά και προσωπικότητες που έχουν αφήσει το στίγμα τους στην παγκόσμια ιστορία.

      Τελικά ξέρεις τι έρχομαι να συμπεράνω; Ότι όλο αυτό το χάος της Ελλάδας γίνεται επειδή ο καθένας από εμάς αρνείται, ενσυνείδητα πολλές φορές, να συνταχθεί με τις επιταγές του συστήματος. Κι έτσι γίνεται μια ζούγκλα. Αλλά οι ζούγκλες είναι από τα λίγα οικοσυστήματα που επιβιώνουν στο χρόνο, αν το καλοσκεφτείς… 🙂

  2. Όπως γίνεται αντιληπτό, τα προβλήματα της Δημοκρατίας ήταν ήδη γνωστά από την αρχαιότητα. Και μιλάμε για λιγότερους στον αριθμό ανθρώπους, δηλαδή αμεσότερες σχέσεις, εναλλακτική κουλτούρα, άλλες αξίες, διαφορετικές προτεραιότητες, σωστά πρότυπα. Κι όμως, έβλεπαν ότι κάτι δεν τσουλάει καλά. Κι όλα αυτά μέσα από ένα περιβάλλον γεμάτο πόλεμικές και πολιτικές αντιπαραθέσεις. Μην ξεχνάμε ότι η Δημοκρατία ήταν αυτή που ενέκρινε την οικτρά αποτυχημένη εκστρατεία στη Σικελία. Ο Ισοκράτης ζούσε τότε.

    • Δίκιο έχεις, αλλά σκέψου και τούτο: Ποιό άλλο σύστημα μπορεί να υπάρξει και να είναι δικαιότερο για τον απλό και αδύναμο πολίτη; Εγώ κι εσύ δεν έχουμε καμία αξία για τους κρατούντες τα ηνία, είμαστε απλώς κάποια νούμερα σε έναν στατιστικό πίνακα και τίποτα άλλο. Είτε υπάρχουμε είτε όχι δεν νοιάζεται κανείς. Η Δημοκρατία όμως, παρά τις αδυναμίες της, μας δίνει τη δυνατότητα να αναπτύξουμε το είναι μας, την ύπαρξή μας, να κάνουμε γνωστή την παρουσία μας. Δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να καλλιεργήσει το πνεύμα του, να μιλήσει, να εναντιωθεί. Ακόμα και να κυβερνήσει…

      • Στη σημερινή μορφή της, δυστυχώς, ο άνθρωπος ούτε το πνεύμα του μπορεί να καλλιεργήσει, ούτε να μιλήσει, ούτε να εναντιωθεί, πόσω μάλλον να κυβερνήσει. Οι επαναστάσεις και οι αλλαγές συμβαίνουν πρωτίστως νοητικά. Συνειδητά. Όχι ρίχνοντας μούντζες στην Βουλή, νομίζοντας ότι εκπλήρωσες το χρέος σου.

        • Σ’ αυτό θα συμφωνήσουμε 100%. Προσυπογράφω.

    • Mαίρη – Αγγελική
    • 28 Ιανουαρίου 2012

    Καλημέρα τελευταίε μου .Γνώμη μου είναι ότι ο Ελληνισμός έχει υποστεί τέτοια πλήγματα πολιτιστικά και εθνικά μετά 400 χρόνια σκλαβιάς στους Τούρκους, που η επιβίωση του έγινε πολύ δύσκολη.Τα τραύματα δεν επουλώθηκαν ποτέ, ο έλληνας όντως έγινε ραγιάς κι εκπαιδεύτηκε να σκύβει το κεφάλι καρτερικά.Αυτά δεν ίσχυαν στην δημοκρατία των Αθηνών που είχε θεσπίσει λίγους νόμους και καλούς.Η σημερινή δημοκρατία που όλοι επικαλούνται είναι τραγική καρικατούρα, στην χώρα που γέννησε την δημοκρατία.Ολο νόμοι κι αστυνόμοι είναι η σημερινή δημοκρατία μας. Ο ένας νόμος αναιρεί τον άλλον και όλοι οι νόμοι θέλουν εξήγηση της επεξήγησης.Δημοκρατία κατά λέξη σημαίνει δήμος και λαός, που οι αποφάσεις λαμβάνονται με συμμετοχή και του λαού.Βλέπεις εσύ σήμερα κάτι τέτοιο;
    Ετσι οι πιο πονηροί έπιασαν όλους τους υπόλοιπους κορόιδο και ζούμε σήμερα μια ακόμα τραγική κατάσταση απ τις πάμπολλες που έχει ζήσει ο Ελληνισμός.
    Μόνο με σωστή παιδεία και 10 νόμους που θα εφαρμόζονται απ όλους η Ελλάδα θα είχε ελπίδα, αλλά όσο μας κυβερνούν τα σκύβαλα μόνο αξιολύπητοι και ραγιάδες θα είμαστε.
    Καλό Σαββατοκύριακοοο!
    Μαίρη

    • Μαίρη, τα της Δημοκρατίας τα είχαμε πει και σε προηγούμενη ανάρτηση. Εδώ, όπως κι εσύ το έθεσες, μιλάμε για νοοτροπίες. Από τη μια δε σκύβουμε το κεφάλι όπου μας παίρνει και το παίζουμε μάγκες και ανεξάρτητοι και ιδεολόγοι και συνδικαλιστές και… και… και… κι από την άλλη παρακαλάμε τους βουλευτάδες και τους παρατρεχάμενούς τους για μια εξυπηρέτηση. Κι αυτοί οι ανάξιοι στηρίζονται όχι στις πολιτικές τους σκέψεις, στην πολιτική τους παιδεία, αλλά στα ρουσφέτια για να εκλεγούν. Γι’ αυτό και λέω ότι παραδώσαμε τα κλειδιά της Δημοκρατίας στους ασήμαντους…

  3. Διακρίνω μια οργή στο κείμενό σου και την καταλαβαίνω βέβαια απόλυτα. Το ίδιο οργισμένη είναι εδώ και 24 ώρες η γυναίκα μου, από τη στιγμή που μάθαμε ότι δε σώζονται με τίποτα ο 13ος και ο 14ος μισθός στον ιδιωτικό τομέα. Άλλες 2.000 ευρώ θα χαθούν από τον πενιχρό πλέον ετήσιο προϋπολογισμό μας και τα χειρότερα έπονται. Ανεξάρτητα από τις όποιες αμφιβολίες υπάρχουν για το ρητό του Ισοκράτη, νομίζω πως η ουσία βρίσκεται στο τι εκφράζει το ρητό, αλλά και στις δικές σου απόψεις, με τις οποίες θα ήθελα να μου διευκρινίσεις κάποια σημεία. Βεβαίως και τη δημοκρατία εμείς οι ίδιοι την έχουμε καταστρέψει προ πολλού, πότε όμως σταμάτησε να διδάσκεται στα σχολεία «η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η ευθύνη και το όραμα» με άλλα λόγια θέτω και εγώ το ερώτημα του Δημήτρη, πότε δηλαδή ήταν διαφορετικός ο Έλληνας; Να υποθέσω ότι υπονοείς την αρχαία Ελλάδα οπότε και θα συμφωνήσω; Να υποθέσω επίσης πως όταν -λίγο παρακάτω- γράφεις πως έκανε ο Έλληνας φίλους τους εχθρούς του, εννοείς τους Γερμανούς, οπότε και θα διαφωνήσω; Θα διαφωνήσω επίσης και με την επομενη πρόταση πως αντικατέστησε τα ιδεώδη του με μισαλλοδοξία και εθνικισμό, όχι πως δεν υπάρχουν στην κοινωνία μας αυτά τα δύο «κακά», αλλά δε νομίζω πως είναι το κυρίαρχο ρεύμα που επικρατεί. Θα συμφωνήσω τέλος με τη φράση πως από τότε που χωρίστηκε σε Πράσινους, Βένετους και Ρούσους, αυτά τα χρώματα μας χωρίζουν σε όλους τους αιώνες.
    Το κείμενο σου είναι πυκνογραμμένο, σταματάω στην πρώτη παράγραφο για να μη σε ζαλίσω με απορίες, καταλαβαίνω πως είναι ένα οργισμένο κείμενο, καμιά φορά όμως η οργή μας στρέφεται επί δικαίων και αδίκων. Για μένα το κυριότερα ερώτημα που δεν απαντήθηκε ακόμα από την κοινωνία μας και ούτε πρόκειται να απαντηθεί είναι αυτό που θέτεις για την ατιμωρησία των υπευθύνων και εννοώ να συμφωνήσουμε επιτέλους ποιοι είναι οι «υπεύθυνοι» για την κατάντια μας.

    • Θωμά μου, πρώτα απ’ όλα λυπάμαι για την απώλεια του εισοδήματος σας. Πολύ φοβάμαι όμως ότι σε δυο τρεις μήνες δε θα έχεις ούτε εσύ αλλά ούτε κι εγώ εισόδημα. Ο κατήφορος πια έχει μεγάλη κλίση και η ταχύτητα έχει μεγαλώσει επικίνδυνα. Νομίζω ότι η χρεωκοπία πια είναι αναπόφευκτη…
      Να απαντήσω τώρα στις ερωτήσεις σου. Πότε ο Έλληνας ήταν διαφορετικός. Σε όλη του την ιστορία ήταν αυτοκαταστροφικός, καταδίκασε και τη χώρα του αλλά και τα φωτεινά του πνεύματα στον αφανισμό. Το κώνειο λειτουργούσε και λειτουργεί πάντα σε τούτη τη χώρα. Σε όλη του την πορεία όμως υπήρξαν και φωτεινές περίοδοι. Δε μιλάω για την αρχαία Ελλάδα ή μόνο για την αρχαία Ελλάδα. Και η σύγχρονη εποχή έχει να επιδείξει καλά στοιχεία. Δες την Ελλάδα του 50 και του 60 για παράδειγμα, τότε που ακόμα παρήγαγε πολιτισμό, παρά τα τραύματά της από τον πόλεμο και τον αδερφοκτόνο εμφύλιο. Σήμερα τι παράγει; Σαβούρες ως επί το πλείστον. Ένας Αγγελόπουλος ήταν κι αυτόν τον έχουμε παρεξηγημένο επειδή οι ταινίες του δεν ακολουθούν τα αμερικάνικα πρότυπα του Χόλυγουντ. Η γνώμη μου είναι πως η χώρα αυτή που ζούμε παρήγαγε και δημοκρατία και πολιτική και πολιτισμό και τέχνη μέχρι πρότινος. Τώρα τα παραδείγματα είναι ελάχιστα πια. Κι αυτό γιατί κυρίως οι ασήμαντοι πολιτικοί μας, μέσα από τις επιλογές τους, παιδεία, υγεία, κοινωνικές παροχές κλπ, έχουν φροντίσει να μας εξαθλιώσουν τόσο οικονομικά όσο και πνευματικά.Κι αυτό είναι, κατά τη γνώμη μου ένα τεράστιο έλλειμα δημοκρατίας.
      Όταν λέω ότι ο Έλληνας έκανε φίλους τους τους εχθρούς του, δεν εννοώ επ’ ουδενί τους Γερμανούς Θωμά. Εννοώ ότι η ιστορική του συνέχεια τον είχε διδάξει να είναι ανεξάρτητος, φιλομαθής, αλτρουιστής, ξένιος κλπ. Και που έφτασε τώρα; Να είναι υποταγμένος στα πάθη του, στους ασήμαντους πολιτικούς του που τον οδήγησαν να παίζει τις οικονομίες του στις φούσκες του χρηματιστηρίου, στην αμάθεια, στο δε βαριέσαι κλπ. Αυτοί είναι οι εχθροί του κι αυτούς έχει σφιχτά αγκαλιάσει. (Όχι τους Γερμανούς, προς Θεού…)
      Η μισαλλοδοξία Θωμά μου και ο εθνικισμός, δεν εκφράζονται κατ’ ανάγκη με ακραίες εκδηλώσεις. Όταν ακούω στη συζήτηση με τους φίλους μου ότι οι Έλληνες έκαναν αυτό, οι Έλληνες έκαναν εκείνο, ότι οι Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι και Αμερικανοί και Ρώσοι είναι άχρηστοι και μάλιστα εχθροί μας, τότε βγαίνω από τα ρούχα μου. Βγαίνει ο ένας λέει το μακρύ του, ο άλλος το κοντό του, συνήθως δε οι ισχυρισμοί τους είναι αστήρικτα μυθεύματα, κι από κάτω ο κοσμάκης πιστεύει ότι θα έρθει κάποια μυστική υπερδύναμη και θα τον σώσει, χωρίς καν να κάνει τον κόπο να κουνήσει τη χείρα του μαζί με την υπερουράνια Αθηνά, τότε αυτό για μένα είναι εθνικισμός. Βλακώδης μεν, αλλά εθνικισμός. Μιλάνε όλοι για το αρχαίο Ελληνικό ιδεώδες και ανάθεμα κι αν έχουν διαβάσει ποτέ την Ιλιάδα ή την Οδύσσεια. Βλέπουν τις αμερικάνικες υπερπαραγωγές αλλά δεν έκαναν ποτέ τον κόπο να ρίξουν μια ματιά στον Αισχύλο, στον Ευριπίδη, στον Αριστοφάνη, αλλά έχουν άποψη γι’ αυτούς. Αυτό είναι εθνικισμός, βλακώδης μεν, αλλά εθνικισμός. Πιστεύουν στο Θεό της χριστιανικής θρησκείας, αλλά αν ρωτήσεις τους περισσότερους θα σου πουν ότι ο Παύλος ήταν μαθητής του Χριστού. Αυτό είναι εθνικισμός, βλακώδης μεν, αλλά εθνικισμός. Δήθεν ξέρουν τα πάντα, χωρίς να ξέρουν τίποτα στην πραγματικότητα. Και ξέρουν να μισούν τους άλλους μια χαρά. Μισούν τον καπιταλισμό γιατί έτσι τους έχουν πει. Μισούν τον Τούρκο γιατί έτσι του έχουν πει. Μισούν το Γερμανό και το Γάλλο γιατί έτσι τους έχουν πει, κι όχι γιατί υπάρχει κάποιος λόγος. Κι αυτό είναι μισαλλοδοξία Θωμά μου, βλακώδης μεν αλλά μισαλλοδοξία. Μπορεί να μην είναι το κυρίως ρεύμα όπως λες, αλλά στην προσωπική που ζωή όλα τα παραπάνω τα συναντάω κάθε μέρα… δυστυχώς.

      Κλείνοντας, να σου πω για ακόμα μια φορά ποιοι είναι οι υπεύθυνοι, το λέω άλλωστε και στην ανάρτηση: «Δε φταίει κανείς, εσύ φταις που διαβάζεις τώρα αυτές τις γραμμές κι εγώ που τις γράφω.»

      Θωμά μου συγνώμη για τη χειμαρρώδη εκφορά του λόγου μου, αλλά όντως υπάρχει οργή μέσα μου. Αν μη τι άλλο για τις 2.000€ που θα μειωθεί ο οικογενειακός σου προϋπολογισμός…

  4. Δυστυχώς με κάλυψες σε όλα μου τα ερωτήματα. Και λέω δυστυχώς γιατί δεν έχω να προσθέσω τίποτε. Μπορεί να ήσουν χειμαρρώδης μα συγχρόνως ήσουν πολύ επεξηγηματικός και όπως το θέτεις με βρίσκεις σύμφωνο σε όλα. Και αυτό που έγραψες πώς η Ελλάδα παρήγαγε πολιτισμό σε παλαιότερες εποχές μου θύμισε ένα διήγημα του Κ. Κρυστάλλη, -είναι το θέμα της επόμενης ανάρτησής μου- στο οποίο ένας κλέφτης φυλακισμένος από τους Τούρκους στα Γιάννινα φτιάχνει μέσα στο κελί του μια τσοπάνικη γκλίτσα διακοσμημένη με δύο λιοντάρια και έναν τροχό τύχης που ανεβοκατεβαίνει συμβολίζοντας τις καλές και τις κακές στιγμές που περνάει στη ζωή ο άνθρωπος. Μακάρι να φτάσουμε πάλι σε μια εποχή που και οι πιο αμόρφωτοι άνθρωποι θα παράγουν τέχνη και πολιτισμό. Μόνο να μη χρειαστεί να ματώσουμε για να φτάσουμε σε αυτό το επίπεδο.

    • Μακάρι Θωμά, μακάρι…

      Αναμένουμε λοιπόν την επόμενη ανάρτησή σου. Παλιότερα περιμέναμε με μεγάλη αγωνία να έρθει το Σάββατο για να δούμε κινούμενα σχέδια, ξέρεις όταν υπήρχε μόνο ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ! Το ίδιο συναίσθημα έχω και τώρα περιμένοντας τις καινούριες σου αναρτήσεις… 🙂

      • Τώρα, με ανέβασες, αφού θεωρείς πως είμαι ο …Μπόλεκ και ο Λόλεκ του ελληνικού ίντερνετ!
        Κατάλαβες βέβαια πως αστειεύομαι. Χρειάζεται και το χιούμορ στη ζωή μας, ειδικά αυτές τις μέρες. Μόλις υποσχέθηκα σε ένα καλό μου φίλο, άνεργο -όπως και η γυναίκα του-, να του δώσω κάποια χρήματα να πληρώσει το ρεύμα με το χαράτσι, τουλάχιστον την πρώτη δόση. Δεν το λέω για να περηφανευτώ, ίσα ίσα που νιώθω μεγάλες τύψεις γιατί δεν μπορώ να τον βοηθήσω περισσότερο.

        • Πάντως Θωμά, εγώ τους έβλεπα, τον Μπόλεκ και τον Λόλεκ! Και μου άρεσαν. Τώρα τα κινούμενα σχέδια είναι στην πλειοψηφία τους γεμάτα άσχημα τέρατα και βία.

          Θωμά, να τον βοηθήσεις τον φίλο σου και να ξέρεις ότι περισσότερο βοηθάς τον εαυτό σου με αυτή σου την ενέργεια. Κι αυτό δεν το λέω τυχαία. Η βοήθεια πάντα επιστρέφει Θωμά και μάλιστα με τόκο! Και τύψεις να μη νιώθεις, δεν είναι καιρός για τύψεις τώρα, τα πράγματα είναι δύσκολα και πρέπει να έχουμε και το νου μας και στη δική μας οικογένεια!

  5. Πρέπει να θυμόμαστε ότι ο Ισοκράτης τελικά βρέθηκε στο πλευρό του εξωτερικού εχθρού, του Φιλίππου κόντρα στην ελευθερία της πατρίδας του. Το δε ρητό αυτό όσο και να φαίνεται πραγματικό, δεν παύει να είναι αποσπασματικό. Φυσικά και η δημοκρατία έκανε όσα λες, Κώστα, αλλά κάθε δημοκρατία όπως βλέπεις είχε πάντα τέτοια προβλήματα. Εξάλλου, κάθε καθεστώς στην ανθρωπότητα που αυτοτιτλοφορούνταν «δημοκρατικό» θα μπορούσε να επικαλεστεί το άνωθεν απόσπασμα…

    Η δημοκρατία είναι ένα διαρκώς κινούμενο κι εξελισσόμενο καθεστώς. Άλλοτε πάνω, άλλοτε κάτω, σαν τα κύματα. Διαμορφώνεται κι ορίζεται από τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις, τους στόχους και τις επιδιώξεις των κοινωνικών στρωμάτων (ταξικό πόλεμο). Έτσι, ποτέ δε θα είναι τέλεια κι άρτια. Κάθε τέτοια άποψη σαφώς κι είναι δογματική. Το τέλος της ιστορίας απέχει πολύ. Το τέλος της δημοκρατίας είναι ακόμα μακρύτερα.

    σ.σ. δε διαφωνώ μαζί σου για το σύγχρονό μας καθεστώς.

    • Δήμο, δε θα διαφωνήσουμε καθόλου για τον Ισοκράτη και τις επιλογές του, αλλά όπως κι εσύ καταλαβαίνεις δεν είναι αυτό το ζητούμενο εδώ.

      Έτσι όπως όρισες τη δημοκρατία, ως κύμα που πότε πάει πάνω και πότε κάτω, είναι μια πολύ παραστατική προσέγγιση που δεν απέχει πολύ από την αλήθεια. 😉

      • Βρε, εγώ το ξέρω ότι συμφωνούμε :)))

  6. Αυτή την ανάρτηση και τα σχόλια τα διάβασα πολλές φορές σήμερα και κάτι δεν μου κάθεται καλά.
    Θα μου επιτρέψεις να μη δεχτώ τις τόσες γενικεύσεις και τους αφορισμούς του κειμένου και των σχολίων. Την άποψη μου για τη δημοκρατία την ανέπτυξα σε γενικές γραμμές στην αντίστοιχη ανάρτηση . Νομίζω όμως ότι τα προβλήματα θα πρέπει να ερμηνεύονται με τις εκάστοτε συνθήκες και όχι με γενικόλογες παρελθοντολογίες. Να διευκρινίσω ότι έχω απομυθοποιήσει και έχω κατεβάσει σε πολύ γήινα επίπεδα ολόκληρη την ελληνική ιστορία , οπότε μπορώ να ερμηνεύω με άλλους όρους τα διάφορα πρόσωπα και γεγονότα. Δεν καταλαβαίνω την άποψη «από τότε που στα σχολεία σταμάτησε να διδάσκεται η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η ευθύνη και το όραμα.» Πες μου σε παρακαλώ πότε και με ποιο ακριβώς περιεχόμενο διδάχθηκαν αυτές οι ιδέες στο σχολείο και χάθηκαν τώρα; Το σχολείο είναι ένας μηχανισμός του κράτους που αναπαράγει την κυρίαρχη ιδεολογία. Για πες μου ποια ήταν η κυρίαρχη ιδεολογία στα σχολεία και τι μας μάθαιναν ή τι εξακολουθούν να μαθαίνουν στα παιδιά μας. Μόνο φωτεινές εξαιρέσεις δασκάλων υπήρχαν όχι το ίδιο το σχολείο , το εκπαιδευτικό σύστημα. Όπως και σήμερα. Ποιος τολμούσε να σηκώσει κεφάλι; Σιγά και μην ήθελε το κράτος να διαπλάσει ελεύθερες προσωπικότητες. Ανθρωπάκια ήθελε και θέλει για να κάνει μια χαρά τη δουλειά του και πελάτες για τη διαιώνιση του σάπιου πολιτικού συστήματος.Για να δούμε με τι ποσοστά έβγαιναν τα δύο μεγάλα κόμματα και οι πολιτικοί που τώρα όλοι βρίζουν αλλά πολύ ευχαρίστως θα τους ξαναψηφίσουν μόλις τους υποσχεθούν καμιά θεσούλα στο δημόσιο ή καμιά σύμβαση εργασίας τρίμηνη ή δεν ξέρω τι άλλο.
    Για πες μου τόσα χρόνια τι αριθμός εργαζομένων κατέβαινε σε απεργία; Μας έφταιγαν οι συνδικαλιστές , οι βολεμένοι, οι πουλημένοι ; Ποιος τους ψήφιζε αυτούς; Πόσοι συμμετείχαν σε συνελεύσεις για τη λήψη αποφάσεων;Αν μελετήσεις πολύ καλά ιστορία θα διαπιστώσεις ότι μια ζωή τα κλειδιά τα είχαν οι ασήμαντοι ,» έκαναν παιχνίδι «με τις πλάτες μας και με την άδεια μας. Γιατί θεωρούσαμε ότι είχαμε κάνει το καθήκον μας την Κυριακή των εκλογών Και μετά;
    Υποστηρίζεις ότι «από τότε που χωρίστηκε σε Πράσινους και Βενετούς και Ρούσσους, θαρρείς και είναι της μοίρας μας γραφτό τα χρώματα της ίριδας να μας χωρίζουν σε όλους τους αιώνες». Πάλι δεν καταλαβαίνω. Να μην υπάρχουν κόμματα; Αν δεν υπάρχουν κόμματα λέμε ότι έχουμε μονοκομματικό κράτος και δικτατορία. Είναι δυνατόν να μην υπάρχουν διαφορετικά κόμματα; Σε μια κοινωνία με τάξεις και διαφορετικά συμφέροντα είναι δυνατόν να μην υπάρχει αυτός ο διαχωρισμός; Εσύ πιστεύεις ότι όλοι οι Έλληνες έχουμε τα ίδια προβλήματα, τα ίδια συμφέροντα, τις ίδιες αγωνίες, τις ίδιες επιθυμίες. Εγώ όχι , γι’ αυτό τα περί εθνικής ενότητας και ομόνοιας τα ακούω βερεσέ, για να χρησιμοποιήσω και τη λαϊκή έκφραση. Με ποιους να γίνει εθνική ενότητα , με αυτούς που μας κήρυξαν τον πόλεμο; Άλλο να κάνουμε κριτική στη λειτουργία των κομμάτων και άλλο να θεωρούμε τον πολυκομματισμό αρνητικό στοιχείο.
    Και ωραία την κάνουμε την κριτική μας , τη γράφουμε, ανταλλάσσουμε και απόψεις οργισμένες ή μη και θεωρούμε ότι κάναμε το καθήκον μας; Και ούτε δέχομαι ότι όλοι μέσα στη Βουλή είναι ανίκανοι και πουλημένοι. Αλήθεια πόσο και ποιους βολεύει αυτό το «τσουβάλιασμα».
    Πώς αντιδρούμε λοιπόν για να αλλάξουμε αυτή την κατάσταση; Πώς; Τι κάνουμε συγκεκριμένα; Οι περισσότεροι τίποτε. Δεν αντιδρούμε , αλλά περιμένουμε . Πόσοι Έλληνες έχουν αντισταθεί έστω και συμβολικά και δεν πληρώνουν εισφορε΄ς και χαράτσια; Τραγικά λίγοι. Γιατί να μην μας βάλουν και άλλα;
    Μα είναι δυνατόν να τα έχουν ξεπουλήσει όλα , να έχουν διαλύσει τα πάντα , να μας έχουν οδηγήσει σε εργασιακές σχέσεις δουλοπαροίκων , να έχουν υποθηκεύσει το μέλλον όχι των παιδιών μας αλλά και των δισέγγονων μας και εμείς να περιμένουμε; Καποιοι πάντως μας είχαν προειδοποιήσει προ πολλού , αλλά τους θεωρούσαμε τόσο αναχρονιστικούς.
    Και αφού δεν μπορούμε να αλλάξουμε την κατάσταση αλλιώς παρά μόνον με εκλογές ας αποφασίσουμε πιο σοβαρά και πιο υπεύθυνα τι θα κάνουμε στις επόμενες , αν βεβαίως οι κλειδοκράτορες αποφασίσουν να παραδώσουν τα κλειδιά.
    Καλό βράδυ

    • Σοφία καλησπέρα.

      Το σχόλιό σου για να το διαβάσει κάποιος πρέπει να τρέξει, αργά δε γίνεται να διαβαστεί. Θαρρώ πως με μια ανάσα όλη κι όλη το έγραψες…
      Η αλήθεια είναι πως ναι, στο κείμενό μου και γενικεύσεις έκανα αλλά και αφορισμούς. Όπως παρατήρησε κι ο Θωμάς πιο πάνω, είναι ένα κείμενο γεμάτο οργή. Και πώς να μην είναι άλλωστε; Αλλά ας πιάσουμε τα θέματα ένα ένα. Πρώτα απ’ όλα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε το εξής: Σχεδόν σε ολόκληρο το δυτικό κόσμο, το σύστημα της παιδείας φτιάχτηκε με τη μορφή που το ξέρουμε σήμερα από τη βιομηχανική επανάσταση και μετά. Είναι ένα σύστημα που υπάρχουν κύρια μαθήματα, η γλώσσα, τα μαθηματικά, η φυσική κλπ, και τα οποία εξυπηρετούν τη δημιουργία ανθρώπων που θα στηρίξουν το βιομηχανικό – καπιταλιστικό σύστημα παράγοντας «τεχνοκράτες» και τα δευτερεύουσας σημασίας μαθήματα, όπως η γυμναστική, η μουσική, η ζωγραφική κλπ. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να καλλιεργήσει μέσα σ’ αυτό το σύστημα τα ταλέντα του αλλά αντίθετα ασφυκτιά. Ποια είναι τα όνειρα των γονιών; Να κάνουν το παιδί τους γιατρό ή δικηγόρο ή καθηγητή. Ξέρεις πολλούς που να επιθυμούν το παιδί τους να γίνει ζωγράφος; Κι όμως Σοφία πριν μερικά χρόνια στην Ελλάδα δεν ήταν έτσι. Ο δάσκαλος κι ο καθηγητής είχαν την ευχέρεια να μιλήσουν λίγο παραπάνω με τους μαθητές τους, δεν πιεζόταν από το ασφυκτικό διδακτικό πρόγραμμα. Θυμάμαι τον πατέρα μου που όταν δίδασκε στην τάξη του σταματούσε το μάθημα και ρωτούσε τους μαθητές του «Γιατί;». Γιατί έγινε αυτό και όχι εκείνο, τι συνέπειες είχε η τάδε ενέργεια και τι η δείνα. Εκτός ύλης, απευθυνόταν στο θυμικό και στο συναίσθημα. Μάθαινε στα παιδιά του τι σημαίνει αξιοπρέπεια, τι είναι η ελευθερία και τι αξία έχει η ευθύνη. Στα χρόνια τα σημερινά οι δάσκαλοι και οι καθηγητές καλούνται να εφαρμόσουν ένα πολύ πιεστικό διδακτικό πρόγραμμα με ύλη που πολλές φορές ξεπερνά τις διαθέσιμες ώρες για να διδαχτεί. Πώς να βρουν χρόνο να διδάξουν στα παιδιά τις αξίες; Άσε που κινδυνεύουν να δεχτούν και επίπληξη! Παλιά ο εκπαιδευτικός είχε το σεβασμό των παιδιών. Τώρα το μόνο που ακούνε είναι ότι τα αρπάζουν και πως στο σχολείο δε γίνεται δουλειά παρά μόνο στα φροντιστήρια. Δεν είναι όμως έτσι, οι εκπαιδευτικοί και αξιοπρέπεια έχουν και προσπαθούν. Αλλά το πολιτικό σύστημα φροντίζει να τους υποβαθμίζει διαρκώς. Κι όταν ο μαθητής αντικρίζει ένα δάσκαλο τον οποίο κανένας δεν υπολογίζει και πρώτα απ’ όλα η πολιτεία, πώς να γεμίσει την ψυχή του με όραμα, με ευθύνη και με αξιοπρέπεια Σοφία; Πως; Αυτό εννοώ με τη φράση μου που σχολιάζεις και βεβαίως θα συμφωνήσω ότι κανένα κράτος δε θέλει ελεύθερες και προπάντων σκεπτόμενες προσωπικότητες.
      Όσον αφορά στους Πράσινους και τους Βενετούς, δεν εννοώ τα κόμματα Σοφία, αλλά τη νοοτροπία μας, αυτή που επιτάσσει τις ανυπέρβλητες διαχωριστικές γραμμές και τα συρματοπλέγματα. Είμαστε εμείς και οι άλλοι, λες και οι άλλοι είναι ανθέλληνες και σκοπό έχουν να πουλήσουν τη χώρα στον εχθρό. Είναι οι παρωπίδες που εύκολα τις φοράμε στο κεφάλι μας, αυτοθέλητα τις περισσότερες φορές, απλώς και μόνο για να διαχωρίσουμε και να διαχωριστούμε. Χωρίς αιτιολογία καν στην πλειονότητα των περιπτώσεων. Θες να κάνουμε λόγο για τα κόμματα; Ευχαρίστως. Πρώτα όμως να κάνω σαφές ότι είμαι υπέρ της ύπαρξης πολλών κομμάτων, όσα περισσότερα τόσο το καλύτερο. Η νοοτροπία όμως στην Ελλάδα είναι η εξής: Η δεξιά θεωρεί όλους τους άλλους κομουνιστές, οι κομουνιστές θεωρούν όλους τους άλλους φερέφωνα των Αμερικάνων και προδότες και οι κεντρώοι, ανάλογα με την ιστορική περίοδο, πότε είναι δεξιοί με αριστερό ένδυμα και πότε δεξιοί με δεξιότερο των δεξιών μανδύα. Ο ένας είναι εχθρός του άλλου. Σκέφτηκε ποτέ ένας δεξιός ότι και ο αριστερός θέλει το καλό της πατρίδας του; Σκέφτηκε ποτέ ένας αριστερός ότι και ο δεξιός θέλει το καλό της πατρίδας του; Σκέφτηκε ποτέ ένας κεντρώος ότι και οι άλλοι μπορεί να έχουν δίκιο; Όχι! Αντίθετα, φροντίζουν να δημιουργούν κλίμα πόλωσης στους πολίτες με αποτέλεσμα ακόμα και αδέρφια να μη μιλιούνται μεταξύ τους. Κι ο ένας να θεωρεί τον άλλον προδότη! Αυτός είναι ο διαχωρισμός σε Πράσινους και Βενετούς και Ρούσσους Σοφία και όχι τα κόμματα, που χωρίς αυτά μόνο ολοκληρωτικά καθεστώτα υπάρχουν. Και σίγουρα μέσα στη Βουλή δεν είναι όλοι άχρηστοι. Η Βουλή είναι ένας αντικατοπτρισμός της κοινωνίας και ες εκ τούτου μέσα εκεί θα υπάρχει κάθε καρυδιάς καρύδι. Εύλογα κανείς θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι υπάρχουν και ικανοί αλλά και ανίκανοι, και τίμιοι αλλά και μη τίμιοι…
      Σε όσα λες για την αντίδραση και την αντίσταση θα συμφωνήσουμε και θα προσυπογράψω τα λεγόμενά σου. Ξέρεις, μια μορφή αντίδρασης είναι κι αυτός ο διάλογος που κάνουμε εμείς οι δυο εδώ. Εκφράζουμε ανοιχτά τις απόψεις μας, διαφωνούμε με το κατεστημένο έτσι όπως έχει διαμορφωθεί, διαφωνούμε και μεταξύ μας κι αυτό είναι δείγμα υγιούς σκέψης, κι αν όλο αυτό γίνει όλο και σε περισσότερα ιστολόγια δεν είναι καθόλου απίθανο κάποια στιγμή η νοοτροπία να αλλάξει και να οδηγηθούμε τελικά και σε άλλες μεγαλύτερες αλλαγές και ανακατατάξεις.

      Σοφία, χάρηκα πολύ με το σχόλιό σου. Μου έδωσες την ευκαιρία να εκφράσω πολλές σκέψεις μου που τις είχα μέσα μου εδώ και πολύ καιρό. Σε ευχαριστώ γι’ αυτό.
      Καλό σου βράδυ.

  7. Καλέ μου Τελευταίε,
    να σου διευκρινίσω πρώτα ότι το σχόλιο το σκέφτηκα πάρα πολύ πριν το γράψω και δεν το έγραψα με μια ανάσα. Δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς εννοείς. Τίποτε δεν γράφω αν δεν το σκεφτώ πρώτα πολλές φορές. Και το συγκεκριμένο το έσβησα και το έγραψα αρκετές φορές. Να ξέρεις ότι το γράψιμο για μένα είναι παιδεμός , δεν είναι ό,τι καλύτερο να γράφω , με κουράζει απίστευτα.
    Δεν μπορώ όμως να μη σχολιάσω πάλι . Σχετικά με το θέμα της παιδείας, δεν ξέρω αν έχεις καταλάβει ότι είμαι εκπαιδευτικός και μάλιστα φιλόλογος, δηλαδή ειδικότητα βασική στη λειτουργία του σχολείου . Δουλεύω 28 ολόκληρα χρόνια και ξέρω πολύ καλά πώς λειτουργεί το εκπαιδευτικό σύστημα. Βασικά δεν διαφωνούμε γιατί και εσύ στη δουλειά και την προσωπικότητα του δάσκαλου επικεντρώνεις. Αυτό είπα και εγώ ότι υπάρχουν οι εξαιρέσεις των φωτισμένων δασκάλων και όχι του ίδιου του σχολείου. Όποιος είναι τυχερός και πετύχει τέτοιον δάσκαλο έχει καλώς. Εμένα πάντως δεν με σημάδευσε θετικά κανένας δάσκαλος , κανέναν δεν θυμάμαι με αγάπη. Να μη σου πώ ότι κάποιοι καθηγητές στο Γυμνάσιο μου άλλαξαν και τα σχέδια της ζωής μου εξ αιτίας της πολύ αυταρχικής συμπεριφοράς τους. Μόνο δυο τρεις καθηγητές θυμάμαι την τελευταία χρονιά στο σχολείο και αυτοί ήταν αναπληρωτές ή νεοδιόριστοι , για αυτό και είχαν άλλη συμπεριφορά. Και πιο πολύ ο φόβος κυριαρχούσε όχι ο σεβασμός. Άλλωστε αν διαβάσεις την ιστορία της εκπαίδευσης θα δεις τι πορεία είχαν όλα τα φωτεινά μυαλά σ’ αυτόν τον τόπο. Το θέμα αυτό είναι τεράστιο και δεν θα ήθελα να γράψω περισσότερα τώρα. Ίσως άλλη φορά. Σαφώς πάντως και σήμερα ,θέλω να πιστεύω ότι οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί προσπαθούν να κάνουν καλά τη δουλειά τους. Οι καλύτεροι κριτές είναι οι ίδιοι οι μαθητές.
    Σχετικά με τις νοοτροπίες , η πορεία του κάθε ανθρώπου βάζει τις διαχωριστικές γραμμές . Για μένα είναι πολύ σημαντικό να προσπαθούμε να αλλάξουμε τις νοοτροπίες εκείνες που μας οδηγούν προς τα πίσω . Δεν μπορούν όλοι να αρέσουν σε όλους. Το πώς κρίνει ο κάθε άνθρωπος τον συνάνθρωπό του είναι πάλι ένα θέμα που σηκώνει πολλή συζήτηση. Να ξέρεις πάντως ότι δεν κρίνω τους ανθρώπους με πολιτικά κριτήρια. Έχω συναντήσει δεξιούς που οι αντιλήψεις τους και η ζωή τους ήταν πολύ μα πάρα πολύ αριστερή και το αντίθετο με αριστερούς. Για μένα το κριτήριο είναι η στάση ζωής. Πόσο η ιδεολογία η προοδευτική γίνεται πράξη στην καθημερινή ζωή και δεν παραμένει σε θεωρητικό επίπεδο.
    Και για να αποφορτίσω την ατμόσφαιρα θα σου πώ ότι η μικρή μου η κόρη σπουδάζει στη Σχολή Κινηματογράφου. Άριστη μαθήτρια που είχε ως πρώτη και μοναδική επιλογή της αυτή τη σχολή. Τώρα είναι στο τέταρτο έτος και μια χαρά τα καταφέρνει. Δεν επεμβήκαμε καθόλου στις επιλογές της. Το ίδιο και με τη μεγάλη την κόρη .Η αρχή μας είναι ότι τα παιδιά είναι ελεύθερα και κάποια στιγμή πρεπει να ανοίξουν τα φτερά τους και να πετάξουν αρκεί να έχουν γερά εφόδια για το ταξίδι.
    Καλό απόγευμα

    • Σοφία, είπα ότι έγραψες το σχόλιό σου με μια ανάσα διότι εγώ το διάβασα με μια ανάσα και θεώρησα ότι επειδή ο λόγος σου κυλούσε σαν το χειμαρρώδες ποτάμι ήταν γραμμένο σε μια στιγμή μέσα!
      Είμαι κι εγώ μεγαλωμένος μέσα σε οικογένεια δασκάλων, ξέρω από πρώτο χέρι τα της εκπαίδευσης. Σήμερα μάλιστα το πρωί είχα μια εκτενή συζήτηση με τον πατέρα μου και πολύ θα ήθελα να μεταφέρω κάποια από τα πράγματα που μου είπε. Ίσως σε κάποια μελλοντική ανάρτηση.
      Θα συμφωνήσουμε λοιπόν Σοφία. Αυτό που μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση είναι ότι δεν αντέδρασες στην απόφαση των παιδιών σου να ακολουθήσουν μια «αντισυμβατική» πορεία στην εκπαίδευσή τους. Αυτό είναι άξιο συγχαρητηρίων γιατί θεωρώ ότι οι περισσότεροι γονείς θα είχαν τελείως διαφορετική στάση από τη δική σου. Μπράβο λοιπόν και σε σένα και στο σύζυγό σου.

      Πάντως, να ξέρεις ότι τα σχόλιά σου δείχνουν ότι είσαι άνθρωπος που όχι μόνο δεν φαίνεται να έχει δυσκολία στο να συντάξει τις σκέψεις του, αλλά το αντίθετο, ότι έχει μεγάλη άνεση λόγου. Η τεκμηρίωση δε των επιχειρημάτων σου είναι άψογη και βάζει το συνομιλητή σε δύσκολη θέση (το λέω από πείρα!). Είναι η παρουσία σου εδώ όχι μόνο ευπρόσδεκτη αλλά και σημαντική, δεν είναι μόνο επιδερμική αλλά εισέρχεται σε βάθος. Με τέτοιου είδους ανθρώπους θα ήθελα να συνδιαλέγομαι ακόμα κι αν έχουν διαφορετική άποψη από εμένα.

  8. Κι εγώ έχω την εντύπωση πως τα παλαιότερα χρόνια ο δάσκαλος ενέπνεε πρώτα το φόβο και μετά το σεβασμό. Εξαιρέσεις φυσικά υπήρχαν. Θα μου επιτρέψεις να σου δώσω μια ιδέα από το εκπαιδευτικό σύστημα που επικρατούσε στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1930. Ξέρω πάω πολύ παλιά, αλλά έχω την αίσθηση πως δεν είχαν αλλάξει πολλά το 50 ή το 60.
    Γυμνάσιο Σερρών, τέλη του 30: Ο πατέρας μου είναι πρώτη γυμνασίου και ο Γιάννης Π. -ανάπηρο παιδί με πατερίτσες που έχει περάσει τη φοβερή και τρομερή νόσο της πολυομυελίτιδας- είναι στην τρίτη γυμνασίου. Ο μαθηματικός τον κόβει στις εξετάσεις το ίδιο και το Σεπτέμβριο και ο Γιάννης Π. αναγκάζεται να φοιτήσει ξανά στην τρίτη γυμνασίου. Έτσι ήταν τότε το εκπαιδευτικό σύστημα. Αν κοβόσουν σε ένα «πρωτεύον» μάθημα δυο φορές επαναλάμβανες την τάξη. Ο πατέρας μου φοιτά στη δευτέρα, ο Γιάννης Π. στην τρίτη. Στις εξετάσεις ο Γιάννης ξανακόβεται, το ίδιο και το Σεπτέμβριο και ο πατέρας μου τον φτάνει για να γίνουν συμμαθητές πλέον στην τρίτη γυμνασίου. Φτάνει το τέλος της χρονιάς, γίνονται οι εξετάσεις και ο μαθηματικός τον κόβει και πάλι, το ίδιο και το Σεπτέμβριο! Δε λυπήθηκε ούτε την αναπηρία του, ούτε τη φτωχική του καταγωγή, -Ιαβέρη τον ονομάζει συχνά ο πατέρας μου αυτόν τον καθηγητή που ήταν ένας μικρός τύραννος μια κανείς δεν μπορούσε να επέμβει στο έργο του-, έκοψε έναν ανάπηρο μαθητή για έξι συνολικά φορές και δεν τον άφησε να συνεχίσει στην τετάρτη γυμνασίου. Κάποια στιγμή ο πατέρας του ανάπηρου μαθητή αγανακτεί και τον σταματάει από το σχολείο. Λίγους μήνες αργότερα φτάνει ο πόλεμος του 1940, τα σχολεία σταματούν, προσωρινά βέβαια, αλλά με το τέλος του πολέμου, το 1945 βγαίνει μια απόφαση της πρώτης μεταπολεμικής κυβέρνησης ότι όσοι μαθητές είχαν διακόψει τη φοίτησή τους λόγω του πολέμου και της κατοχής δικαιούνται με μία -εντελώς τυπική- εξέταση να πάρουν το απολυτήριο γυμνασίου! Έλα όμως που ο Γιάννης Π. είχε ήδη σταματήσει τρεις μήνες πριν τον πόλεμο και δεν μπορούσε να επωφεληθεί από αυτή τη χαριστική ρύθμιση. Έτσι έμεινε χωρίς απολυτήριο γυμνασίου. Αν είχε το απολυτήριο -σύμφωνα με τον πατέρα μου- θα διοριζόταν οπωσδήποτε γραμματέας στην κοινότητα του χωριού του ή σε κάποια άλλη δημόσια υπηρεσία, αντ’ αυτού πέρασε όλη του τη ζωή συμπληρώνοντας αιτήσεις έξω από το δημαρχείο Θεσσαλονίκης.
    Περισσότερα για το «σκληρό» εκπαιδευτικό σύστημα της δεκαετίας του 1930 σε μελλοντική μου ανάρτηση.

    • Θωμά δυστυχώς κάποτε έτσι ήταν τα πράγματα. Βέβαια, σήμερα κατά κοινή ομολογία έχουμε πλησιάσει το άλλο άκρο, αυτό της ασυδοσίας, άποψη με την οποία δε συμφωνώ πλήρως αλλά μια δόση αλήθειας την έχει.

      Θα περιμένουμε την ανάρτησή σου.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: