Στάση ζωής

 

Ο Σάρτρ είπε ότι ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος. Δε δημιούργησε μόνος του τον εαυτό του, ωστόσο από τη στιγμή που υπάρχει είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του. Ο κάθε άνθρωπος δημιουργεί τον εαυτό του αλλά οι πράξεις του έχουν αντίκτυπο σε όλους. Δε θα μιλήσουμε βεβαίως για τον υπαρξισμό εδώ αλλά θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μια διερεύνηση αυτού που ονομάζουμε “Στάση ζωής” και η εισαγωγή αυτή είναι ενδεχομένως η καταλληλότερη.

Καθένας από εμάς, τόσο λόγω κάποιων εξωγενών παραγόντων, όπως η παιδεία του, οι κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες ζει και δρα, οι παραδόσεις του όσο και κάποιων ενδογενών, όπως η σύνθεση του γενετικού του υλικού, διαμορφώνει κάποιες πεποιθήσεις πάνω στις οποίες εδράζει την καθημερινή του συμπεριφορά αλλά και την πορεία του στη ζωή. Άλλος πιστεύει στο Θεό κι άλλος όχι. Άλλος αν βρει ένα πορτοφόλι θα το παραδώσει στον ιδιοκτήτη του κι άλλος όχι. Κάποιος έχει ως μέσο επιβολής της γνώμης του τη βία κι άλλος το διάλογο. Όλες αυτές οι συμπεριφορές έχουν μια αιτία η οποία τις επιβάλλει, μερικές φορές δε σε σημείο ψυχαναγκασμού. Ποια θα μπορούσε λοιπόν να είναι αυτή η αιτία (αιτίες) και γιατί συμβαίνει ο άνθρωπος στην πορεία της ζωής του να απορρίπτει αξιώματα που στο παρελθόν είχε ενστερνιστεί και υπερασπιζόταν σθεναρά;

Χωρίς βεβαίως να είμαστε απόλυτοι, ένας πολύ σημαντικός παράγοντας είναι το γενετικό μας υλικό, η ουσία από την οποία έχουμε δημιουργηθεί και η οποία διαμορφώνει τόσο το φαινότυπό μας, το παρουσιαστικό μας, όσο και το χαρακτήρα μας, αν δεχτούμε ότι αυτός είναι αποτέλεσμα του δικτύου των νευρώνων μας και των διεργασιών που γίνονται μέσα σ’ αυτούς. Αυτός ο παράγοντας όμως αποτελεί μια παράμετρο που είναι δύσκολο τόσο να εξεταστεί και να διερευνηθεί όσο και να αναδιαμορφωθεί κι έτσι ίσως θα ήταν σκόπιμο να μη συμπεριληφθεί στο σκεπτικό μας παρά μόνο ως η αναφορά που έγινε εδώ.

Η οικογένεια, ως η πρώτη μορφή στοιχειώδους κοινωνικής δομής, αποτελεί το πρωταρχικό παράδειγμα για τους νέους ανθρώπους. Η μάνα κι ο πατέρας, μέσα από τη φιλοσοφία – στάση ζωής τους, περνούν, έστω και υποσυνείδητα, τη φιλοσοφία τους αυτή στους απογόνους τους. Αποτελούν το παράδειγμα το οποίο τα παιδιά μιμούνται. Τι είναι όμως εκείνο που κάνει τα παιδιά της ίδιας οικογένειας να έχουν ενίοτε διαφορετική στάση ζωής; Ίδια παραδείγματα, ίδια καθημερινότητα, παρόμοιο περίπου γενετικό υλικό, κι όμως όλοι μας έχουμε συναντήσει περιπτώσεις που αδέρφια έχουν τελείως διαφορετικές απόψεις.

Σίγουρα, μεγάλο ρόλο διαδραματίζει τόσο η παιδεία όσο και η κοινωνία. Η παιδεία μέσα από τις παρεχόμενες γνώσεις και η κοινωνία δια του αξιακού συστήματος με το οποίο λειτουργεί και υφίσταται. Στον ελληνικό χώρο, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι η παιδεία έχει σαφώς προσανατολιστεί σε εξειδικευμένα και τεχνικά ζητήματα και δεν είναι πλέον αγωγός διδαγμάτων και αξιών, οπότε η συμβολή της σίγουρα είναι μετρήσιμη αλλά είναι σχετικά μικρή. Ο κοινωνικός ιστός από την άλλη, με τα πρότυπα που προβάλλει κάθε συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, έχει μεγαλύτερη βαρύτητα σ’ αυτό που λέμε διαμόρφωση χαρακτήρα, ο οποίος με τη σειρά του σμιλεύει τη στάση ζωής του καθενός μας. Σε μια θεοκρατούμενη για παράδειγμα κοινωνία, η φιλοσοφία της ζωής είναι εγγύτερα στο Θείο και την ενασχόληση με αντίστοιχες πρακτικές, ενώ σε μια εμπόλεμη κοινωνία, η φιλοσοφία της ζωής έχει τελείως διαφορετικό χαρακτήρα, όπως διαφορετικό χαρακτήρα θα έχει σε μια κλειστή κοινωνία ενός χωριού από ότι σε μια πλουραλιστική από άποψη θεσμών και συνηθειών κοινωνία μιας μεγαλούπολης.

Μπορεί ο άνθρωπος να συνειδητοποιήσει εύκολα και να διακρίνει τις καταβολές αυτές, ώστε να έχει τη δυνατότητα να τις φιλτράρει μέσα του και να καταλήξει στη στάση ζωής που πραγματικά επιθυμεί; Ή είναι δέσμιος των συμπεριφορών, των προκαταλήψεων και των συνθηκών που θεωρεί ότι είναι δεδομένες και δεν μπορούν να αλλαχτούν. Μπορεί ο ζωσμένος εκρηκτικά να σκεφτεί ότι ο στόχος του είναι κι αυτός άνθρωπος και μάλιστα αδερφός του; Ή θεωρεί ότι με τη στάση του επιτελεί ιερό καθήκον; Μπορεί ο υπάλληλος στην Ελλάδα να συνειδητοποιήσει ότι είναι υπηρέτης του κοινωνικού συνόλου και όχι δυνάστης του; Ότι πρέπει να εργάζεται περισσότερο και σκληρότερα από όλους τους άλλους;

Κατά καιρούς, η ιστορία έχει να επιδείξει κάποιες τάσεις που επικρατούν και οι οποίες έχουν πιστούς ακολούθους, άλλες φορές λίγους κι άλλες φορές πολλούς. Κι αυτές οι τάσεις γίνονται τρόπος ζωής ενώ μερικές φορές υιοθετούνται και κάποια χαρακτηριστικά γνωρίσματα για να υπάρχει ταυτοποίηση αλλά και διαχωρισμός από άλλες κοινωνικές ομάδες. Πολλά μπορούν να αναφερθούν ως παραδείγματα από χορτοφάγους (vegetarians) και emo μέχρι και ακραίες καταστάσεις εθνικιστών κλπ. Όλη αυτή η διαμορφούμενη κατά καιρούς φιλοσοφία προκύπτει είτε από επιστημονικά δεδομένα και εξελίξεις είτε από πολιτικές σκέψεις και σκοπιμότητες, οι οποίες διαχέονται έντεχνα στον πληθυσμό σπέρνοντας νέα κάθε φορά ήθη είτε ακόμα κι από κοσμοθεωρίες που κατά καιρούς φροντίζουν να αναζωπυρώνουν τη σφαίρα επιρροής τους έλκοντας νέους οπαδούς. Η αποδοχή όλων αυτών καθορίζει τη στάση ζωής μιας μερίδας ανθρώπων οι οποίοι δρουν κι ενεργούν σύμφωνα με τις επιταγές τους.

Η βιολογική εξέλιξη όμως του ανθρώπου και ο χρόνος που περνά αλλοιώνει αυτές τις πεποιθήσεις και τροποποιεί τη στάση ζωής. Που πήγαν όλα εκείνα τα παιδιά των λουλουδιών της δεκαετίας του 60; Γιατί ενσωματώθηκαν στο κατεστημένο; Γιατί οι επαναστάτες του Πολυτεχνείου που ευαγγελίζονταν την παιδεία και την ελευθερία τώρα πολιτεύονται και θεσμοθετούν φτιάχνοντας νόμους αντιδημοκρατικούς; Γιατί κοινωνίες ολόκληρες έχουν αλλάξει τρόπο και στάση ζωής και μάλιστα μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα; Όπως στη χώρα μας που από τη δεκαετία του 90 και μετά η χειρωνακτική εργασία και η πρωτογενής παραγωγή έγιναν είδος προς εξαφάνιση για τους ημεδαπούς; Είναι θέμα οικονομικό; Μήπως πολιτικό ή κοινωνικό; Συνδράμει και η παιδεία; Είναι συνδυασμός όλων των παραπάνω; Ή είναι κάτι άλλο, αδιόρατο, που επενεργεί στο υποσυνείδητό μας και μας οδηγεί από τη μια φιλοσοφία ζωής στην άλλη; Είναι η φυσική εξέλιξη μήπως;

Advertisements
  1. Η οικογένεια διαδραματίζει τον κύριο ρόλο στη διαμόρφωση χαρακτήρα, ίσως και πάνω από το 60%. Και μάλιστα ένα παράδειγμα βιωματικό. Η παιδεία και η προσωπικές επιλογές τελικά έχουν πολύ μικρό ποσοστό με ισχυρότερο μαζοποιητικό παράγοντα τη γενική στάση υποταγής και άρνησης, όπως εξάγεται από ΜΜΕ και σχολείο. Πάντως μου άρεσε πώς όρισες τη γενετική προδιάθεση, αν και ουσιαστικά οι ανάπτυξη των νευρώνων δεν είναι τόσο γενετική όσο εξαρτώμενη από περιβαλλοντικούς παράγοντες που υποχρεώνουν την ανάπτυξη των συνδέσμων. Γι’ αυτό δεν κάνω λόγο για γενετική προδιάθεση, αλλά για ντετερμινιστική…

    • Αιτιοκρατία λοιπόν Δήμο, έτσι; Παρόλο που είμαι μεγάλος «οπαδός» της επικούρειας φιλοσοφίας που ουσιαστικά θεμελίωσε το ντετερμινισμό μαζί με τον Αριστοτέλη, μπορώ να τον αποδεχτώ ως φιλοσοφία μόνο μέχρι ενός σημείου. Πιστεύω ότι είναι απόλυτη ως σύστημα αρχών η αιτιοκρατία σε βαθμό που ουσιαστικά «πνίγει» κάθε τι άλλο. Η ανάγκη για τυχαιότητα, ακόμα κι αν αυτή καθορίζεται από κανόνες, είναι καθοριστικής σημασίας για τον άνθρωπο, έστω και ως σκέψη και του δίνει τον απαραίτητο «αέρα» μέσα στον οποίο ανασαίνει και κινείται.

      Όσον αφορά στην οικογένεια, σίγουρα παίζει ένα μεγάλο και καθοριστικό ρόλο στη φιλοσοφία της ζωής του καθενός μας, αλλά τι είναι εκείνο που κάνει τα μέλη της ίδιας οικογένειας να έχουν τελικά διαφορετική στάση ζωής;

      • Α, ναι. Ο ντετερμινισός μόνος του για μένα δε λύνει τα πάντα. Εξάλλου, η αιτιοκρατία συνδέεται άμεσα με τη διαλεκτική και τον υλισμό, ειδικά σε φυσικά φαινόμενα…

  2. Θα έλεγα ότι η στάση ζωής ενός ανθρώπου είναι ευθέως καθοριζόμενη από τον βαθμό αυτοπεποίθησης σε συνδυασμό με τον βαθμό σεβασμού προς τους άλλους και το περιβάλλον με λίγη ώθηση από τα κίνητρα προσωπικών ονείρων -ή εφιαλτών. Ο πρώτος καθοριστικός παράγων για τα παραπάνω φαίνεται να είναι το κατά πόσον επετράπη σε ένα άτομο, και κατά πόσο του διευκολύνθηκε, η διαδικασία εφηβικής επανάστασης, ο σκοπός της οποίας είναι να δημιουργηθεί και να χτιστεί η ανεξάρτητη προσωπικότητα -και αυτό, αν δηλαδή άνθισε ή μαράθηκε (η διαδικασία), εξαρτάται από το πως την εξέλαβαν οι γονείς. Στην μετέπειτα ζωή, αναλαμβάνει τα ινία, υποθέτω, η μάθηση και κατανόηση που έρχεται από συγκρίσεις οι οποίες είναι δυνατές γεωγραφικά και νοητά ανάλογα με την επιτυχία ή όχι της ανάπτυξης στην πρώτη φάση. Μια στάση ζωής μπορεί να είναι ενεργητική ή παθητική, εξωστρεφής ή εσωστρεφής, θετική ή αρνητική, και αυτό βασίζεται μάλλον στο υποσυνείδητο και το πως διαμορφώθηκε από τους γονείς, οικογένεια, κύκλο, κοινωνία, και επικοινωνία του εκάστοτε πολιτισμού.

    • Δημήτρη, οι παρατηρήσεις σου είναι εύστοχες και σίγουρα προέρχονται από την εμπειρία της ζωής σου. Θα μπορούσε κάποιος από τους λόγους που αναφέρεις να είναι σημαντικότερος – καθοριστικότερος από τους υπόλοιπους; Ή όλοι μαζί συνδράμουν σε ίσα μερίδια;

      • Υποθέτω ότι υπάρχουν διαφορετικές προτεραιότητες, μερίδια και αλληλεπιδράσεις στα παραπάνω ανάλογα με τον κάθε άνθρωπο και την κάθε ατομική κατάσταση…

  3. Τι είναι όμως εκείνο που κάνει τα παιδιά της ίδιας οικογένειας να έχουν ενίοτε διαφορετική στάση ζωής;
    Απάντηση σε αυτό το ρώτημα έχει δώσει ο Ρούντολφ Ντραίκορς πιστεύοντας πως το κάθε παιδί αναπτύσσει διαφορετικές ικανότητες από τα αδέλφια του έτσι ώστε να μπορέσει με αυτό τον τρόπο να προσελκύσει το ενδιαφέρον των γονιών του. Έτσι το ένα παιδί μπορεί να είναι μελετηρό και το άλλο όχι, το ένα ήρεμο το άλλο ανήσυχο κτλ

    • Πολύ καλό σχόλιο με μια καταπληκτική παρατήρηση την οποία δεν είχα σκεφτεί ούτε κάτι τέτοιο είχε περάσει ποτέ από το μυαλό μου!

      🙂

      • Για το ίδιο ερώτημα υπάρχει και η απάντηση πως δύο αδέλφια δε ζουν ποτέ στο ίδιο περιβάλλον. Ας δούμε δύο αγόρια που βρίσκονται στο ίδιο δωμάτιο. Ο ένας είναι ο μεγάλος που παίζει με το μικρότερο αδελφό του, ενώ ο άλλος είναι ο μικρός που παίζει με τον μεγαλύτερο αδελφό του. Τεράστια διαφορά στο περιβάλλον του κάθε παιδιού. Το ίδιο συμπέρασμα μπορούμε να εξάγουμε αν δούμε τη διαφορά στη συμπεριφορά των γονέων. Αλλιώς συμπεριφέρονται οι γονείς στο μεγάλο, αλλιώς στο μικρό, αλλιώς στο αγόρι, αλλιώς στο κορίτσι κ.ο.κ.

        • Πολύ σωστή παρατήρηση… Κι αυτό ήταν κάτι που δεν είχε περάσει από το μυαλό μου!
          🙂

    • ANNA
    • 25 Ιανουαρίου 2012

    Πολύ καλό θέμα.. Πιστεύω ότι πρώτα η οικογένεια είναι εκείνη που συμβάλλει τα μέγιστα στη διαμόρφωση του αυριανού πολίτη. Έπειτα αναλαμβάνει αυτόν το ρόλο η κοινωνία, ο περίγυρος του παιδιού. Συμβάλλει και ο χαρακτήρας του και έτσι, αναπτύσσει τις απόψεις του και διαμορφώνει τη στάση ζωής του.
    Ο χρόνος που κυλά είναι καθοριστικός και διαφοροποιεί τη στάση αυτή ανάλογα με τις επιτυχίες ή τις αποτυχίες που θα έχει το άτομο.
    Βεβαίως και η παιδεία παίζει ρόλο, αλλά παιδεία δεν εννοώ το σχολείο, αλλά τις γνώσεις που αποκτά κάποιος και τον επηρεάζουν στη ζωή του.
    Όμως βασικός παράγοντας είναι πώς αυτό το περιβάλλον του παιδιού το επηρεάζει. Ένα γεγονός, ένα περιστατικό, η αίσια κατάληξη ενός συμβάντος ή το αντίθετο, μπορούν να αλλάξουν νοοτροπίες και στάση ζωής σε ένα άτομο, πόσο μάλλον σε ένα παιδί!!!!!!
    Όλα είναι καθοριστικά!
    Καλό βράδυ

  4. Άννα θα συμφωνήσουμε! Όλα είναι καθοριστικά και ίσως κάθε ένας παράγοντας να επηρεάζει τον κάθε άνθρωπο με διαφορετική βαρύτητα.

    Καλή σου ημέρα.

    • Αγγελική
    • 25 Ιανουαρίου 2012

    Θα συμφωνήσω με τους περισσότερους πως η οικογένεια είναι εκείνη που δίνει τις βάσεις για την διαμόρφωση του ατόμου και του κάθε πολίτη.Αλλά και ο περίγυρος και η παιδεία διαμορφώνει χαρακτήρα και στάσεις ζωής.Για να αντιμετωπίσει κάποιος καταστάσεις ζωής, έχει σημασία πια στάση θα κρατήσει, που συνήθως είναι ανάλογη με την ιδιοσυγκρασία του καθενός, ακόμα κι αν πρόκειται για αδέρφια που ζουν στον ίδιο χώρο.
    Οι ομάδες που ξεκίνησαν ειρηνικά σαν παιδιά των λουλουδιών κάπου στην πορεία αποδεκατίστηκαν απ το κατεστημένο της εποχής, που μπροστά σ΄αυτό το ειρηνικό κίνημα φοβήθηκε.Φοβήθηκε το κατεστημένο ότι θα έχανε την εξουσία, μιας και το κίνημα είχε μεγάλη ανταπόκριση στους νέους . Ετσι τους έριξαν τα ναρκωτικά και χάθηκαν μαζί με την ιδεολογία τους για ειρήνη κι αγάπη. Οσο για τους επαναστάτες του Πολυτεχνείου, φαίνεται ότι στην πορεία οι περισσότεροι απ αυτούς ξέχασαν το ψωμί παιδεία ελευθερία, μιας κι οι ίδιοι τρώνε μόνο ακριβά εδέσματα και φρόντισαν για τον λαό σήμερα εν έτη 2012, να τρώει σε συσσίτια..
    Αρα ο άνθρωπος αν δεν αποκτήσει αρχές το μόνο που καταφέρνει είναι να είναι δήμιος για τους άλλους, για να μην σου πω και Παπαδήμιος…
    Μαίρη

    • Μαίρη, το κατεστημένο φοβήθηκε ότι θα έχανε την εξουσία ή οι ίδιοι δεν μπόρεσαν να γίνουν κατεστημένο λόγω των εγγενών αδυναμιών του κινήματός τους; Άλλωστε, μην ξεχνάς ότι κάθε επανάσταση που γίνεται για να ρίξει ένα κατεστημένο, γίνεται η ίδια κατεστημένο μόλις αναλάβει τα ηνία!
      Τώρα, για τη γενιά του Πολυτεχνείου που έφτασε ένα μέρος της να γίνει χειρότερη από εκείνους που πολεμούσε, έχουμε ξαναπεί και θα τα ξαναπούμε βεβαίως. Κάποιοι έγιναν βασιλικότεροι του βασιλέως…!!!

      Ωραίο το «Παπαδήμιος»!!! 🙂

      Την καλημέρα μου.

  5. Πολλά τα ζητήματα και τα ερωτήματα που θέτεις και εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να αναπτυχθούν όλα. Θα κάνω πάντως μία προσπάθεια προσέγγισης .Η στάση ζωής εξαρτάται από τους παράγοντες που τη διαμορφώνουν και στη συνέχεια αυτή η ίδια διαμορφώνει τη ζωή μας. Η οικογένεια μέσα στην οποία μεγαλώνει ένας άνθρωπος παίζει καθοριστικό ρόλο, αλλά τι σημαίνει αυτό;Σημαίνει ότι οι πολιτισμικές αξίες που ισχύουν σε κάθε εποχή ασκούν σημαντικές επιδράσεις στη διαμόρφωση του οικογενειακού περιβάλλοντος. Ως τέτοιες μπορούν να θεωρηθούν οι άγραφοι νόμοι, οι ηθικές αξίες, οι θρησκευτικές πεποιθήσεις και οι ιδεολογικές αρχές και όλα αυτά μαζί σε μια σχέση αλληλεπίδρασης. Όλα αυτά σε μικρό ή μεγάλο βαθμό παίζουν το ρόλο τους στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του καθένα. Δεν ισχύουν όμως για πάντα. Μεγαλώνοντας το άτομο και προσπαθώντας να ενσωματωθεί σε ένα ευρύτερο κοινωνικό σύνολο άλλοτε απορρίπτει και άλλοτε διατηρεί ό,τι του έδωσε η οικογένεια.Εξαρτάται πάντα από το τι αναζητά στη ζωή του, τι στόχους βάζει και κυρίως πώς θα τους πραγματοποιήσει. Εδώ λοιπόν έρχεται η ώρα που θα πρέπει να αποφασίσει να διαχωρίσει εκείνα που τον κρατούν δέσμιο , δηλαδή τις αντιλήψεις, τα στερεότυπα , τις προκαταλήψεις που κουβαλά από το οικογενειακό περιβάλλον και τον κοινωνικό περίγυρο, από εκείνα που τον απελευθερώνουν και τον οδηγούν ένα σκαλοπάτι πιο ψηλά. Για να μπορέσει όμως να ανέβει αυτό το σκαλοπάτι, να κάνει το επόμενο βήμα πάλι πρέπει να διαλέξει τι είναι καλό και τι μη καλό. Πώς θα γίνει αυτό; Μα μέσα από τη διαδικασία της συνειδητοποίησης Ποιος είναι, ποια η θέση του στην κοινωνία, ποια τα συμφέροντα του;.Πώς θα κατακτήσει αυτή τη συνείδηση; Η απάντηση μου είναι με σκληρή προσωπική δουλειά. Αυτό ισοδυναμεί με πολύ μελέτη του κόσμου που τον περιβάλλει και πώς τοποθετεί τον εαυτό του μέσα σε αυτόν τον κόσμο. Προσαρμόζεται ολικώς ή μερικώς ; Διότι η προσαρμοστικότητα είναι περίεργη έννοια. Μπορεί να σημαίνει την κοινωνικοποίηση του ατόμου αλλά και την πλήρη ενσωμάτωση και υποταγή σε μια κοινωνία και σε ένα σύστημα αξιών που καθόλου δεν ευνοούν την ανάπτυξη του. Κατά συνέπεια η στάση ζωής ορίζεται από τις αντιστάσεις του απέναντι σ’ αυτή τη διαδικασία.Ποιο είναι το κριτήριο , ως που φτάνει η αντίσταση; Ως εκεί που το άτομο διατηρεί την αξιοπρέπεια του, δεν εξευτελίζεται , δεν ξεπουλιέται , δεν παραδίνεται , δεν αλλοτριώνεται αλλά συνεχώς αγωνίζεται να αποτινάξει οτιδήποτε στρεβλό και αναχρονιστικό του έχει επιβάλει η κοινωνία από την παιδική του ηλικία, αλλά και η μετέπειτα κοινωνική, πολιτική και οικονομική πραγματικότητα. Αυτό βεβαίως δεν είναι εύκολη υπόθεση διότι όποια αντίληψη ριζώνεται στα παιδικά χρόνια πολύ δύσκολα ξεριζώνεται αργότερα.
    Επομένως η στάση ζωής ενός ατόμου έχει σχέση με την προσωπικότητα και τον τρόπο που προσλαμβάνει τα εξωτερικά ερεθίσματα και το περιβάλλον, μαζί με όλα όσα αναφέρθηκαν ,παίζει το μεγαλύτερο ρόλο . Είναι δηλαδή μία επίκτητη ιδιότητα.

    • Αναρωτήθηκα αν μπορώ να προσθέσω κάτι στο σχόλιό σου, αλλά όσο κι αν το σκέφτηκα δε βρήκα κάτι! Η σκέψη σου είναι άρτια και σωστά δομημένη, οπότε οτιδήποτε κι αν πω θα ήταν περιττό!

      Καλή σου ημέρα Σοφία.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: