Φιλία. Υπάρχει;

Φίλος είναι ένας άλλος εαυτός, έλεγε ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Επίκουρος. Φιλία είναι η άδολη εκείνη σχέση μεταξύ ανθρώπων, ο δεσμός εκείνος που συμπεριλαμβάνει στα δομικά του στοιχεία την αγάπη, την αφοσίωση και την κατανόηση. Η ιστορία έχει να επιδείξει αρκετές περιπτώσεις φιλίας που είναι τόσο διαχρονικές και τόσο χαρακτηριστικές που απέκτησαν ιδανική οντότητα, τρανό παράδειγμα ο Αχιλλέας και ο Πάτροκλος.

Δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι, λέει η λαϊκή θυμοσοφία. Πίσω από τη ρήση αυτή κρύβεται ένα μεγάλο νόημα, το οποίο συνήθως το προσπερνάμε χωρίς να του δίνουμε ιδιαίτερη σημασία. Εκτός λοιπόν από το γεγονός ότι κάποιος επιλέγει το φίλο του  με κριτήρια ομοιότητας και παραπλήσιων ιδιοτήτων στο χαρακτήρα του, οπότε οι φίλοι ομοιάζουν, υπάρχει και κάτι άλλο, βαθύτερο κατά τη γνώμη μου. “Δείξε μου το φίλο σου” λέει και όχι “Δείξε μου τους φίλους σου”, που θα πει ότι ο φίλος είναι αφενός κάτι πολύτιμο και ως εκ τούτου δεν υπάρχει σε μεγάλη επάρκεια κι αφετέρου ο αληθινός φίλος είναι ένας ή εν πάση περιπτώσει λίγοι. Δεν μπορεί κάποιος να έχει πολλούς φίλους, με τη στενή έννοια του όρου, πολλούς μπορεί να έχει γνωστούς.

Σήμερα όμως, υπάρχει πραγματική φιλία, υπάρχει αυτό το ιδανικό που έχει περιγραφεί από τους ποιητές και τους φιλοσόφους; Η ζωή σήμερα είναι προκαθορισμένη, νοούμενη ως καθημερινότητα, με ρυθμούς φρενήρης πολλές φορές, οι οποίοι δεν αφήνουν περιθώρια για κοινωνικές επαφές και σχέσεις. Η φιλία μπορεί να επιζήσει χωρίς επαφή; Μπορεί καν να δημιουργηθεί χωρίς επαφή; Κάποιοι θα πουν πως όχι. Απαραίτητη προϋπόθεση για να αναπτυχθεί η φιλία είναι η συναναστροφή και χωρίς αυτή δεν υπάρχει η πιθανότητα ούτε να δημιουργηθεί μια νέα φιλία αλλά ούτε να συντηρηθεί μια ήδη υπάρχουσα. Με το πρώτο μέρος της πρότασης δύσκολα μπορεί κάποιος να φέρει αντίρρηση, με το δεύτερο όμως; Μια πραγματική φιλία είναι τόσο στερεή που δεν έχει ανάγκη από την καθημερινή επαφή. Από τη στιγμή που δημιουργήθηκε παραμένει αναλλοίωτη στο χρόνο, όσα χρόνια και να περάσουν και όσο καιρός και να έχει μεσολαβήσει από τη φυσική επαφή των ανθρώπων.

Στη σημερινή εποχή, οι άνθρωποι έχουν μάθει να ζουν μόνοι, δυσκολεύονται να αναπτύξουν δεσμούς και σχέσεις, ακόμα και τυπικές, με άλλους ανθρώπους διότι κάτι τέτοιο απαιτεί υποχρεώσεις, στις οποίες αδυνατούν να ανταπεξέρθουν. Χρόνος και οικονομικοί πόροι πρέπει να δαπανηθούν, υποχωρήσεις πρέπει να γίνουν και παραχωρήσεις σε θέματα προτεραιοτήτων αλλά και καθημερινότητας. Έτσι, ο σύγχρονος άνθρωπος προτιμά την “ασφάλεια” της απρόσωπης επικοινωνίας, με το τηλέφωνο ή με τη χρήση του διαδικτύου, για να αποφύγει τη δημιουργία πραγματικών δεσμών. Η φιλία έχει αναχθεί σε μια κοινωνική υποχρέωση που ναι μεν πρέπει να υπάρχει υποτυπωδώς έστω, αλλά μέσα σε σαφώς ορισμένα όρια τα οποία ο “φίλος” δεν πρέπει να ξεπεράσει! Η άνευ όρων αποδοχή αλλά παράδοση στο φίλο έχει πάψει να υπάρχει ή τουλάχιστον απαντάται πια σπάνια. Είναι όμως αληθινή φιλία η σχέση που δημιουργείται μέσα από την κοινωνική επαφή με τη χρήση της τεχνολογίας;

Ο άνθρωπος είναι ον εγωιστικό από την κατασκευή του κι ας μην το παραδέχεται. Και ο πραγματικός φίλος είναι ο καθρέφτης του. Αν λοιπόν κοιτάζει τον “καθρέφτη” του και δεν του αρέσει αυτό που βλέπει, μπορεί να κάνει δυο πράγματα. Να διώξει μακριά το φίλο, κρατώντας όμως έτσι την εστία που δημιουργεί το πρόβλημα του ή να χρησιμοποιήσει τα μάτια του φίλου ως αντανάκλαση του εαυτού του και να διορθώσει ότι στραβό βλέπει. Αυτό βεβαίως απαιτεί ισχυρό δεσμό φιλίας, κάτι που δύσκολα αναπτύσσεται στην κοινωνία μας σήμερα έτσι όπως αυτή έχει διαμορφωθεί. Ας μην ξεχνάμε ότι αληθινός φίλος είναι εκείνος που σκέφτεται φωναχτά! Έχουμε, άραγε, αναρωτηθεί ποτέ πόσους τέτοιους ανθρώπους ξέρουμε; Κι αν κάποιος από αυτούς μπορεί να σκεφτεί φωναχτά μπροστά μας; Ή σε πόσους θα λέγαμε εμείς ξεκάθαρα την άποψη και τη γνώμη μας, χωρίς φόβο να μη διαταραχτεί ο δεσμός που έχουμε αναπτύξει; Και χωρίς αυτό το χαρακτηριστικό, η φιλία είναι πραγματική ή κρύβει άλλα πράγματα;

Μια ολλανδική παροιμία λέει: Καλύτερα χαστούκια από φίλο παρά φιλί από εχθρό. Το χαστούκι αυτό δεν είναι τιμωρία, αλλά λύτρωση. Είναι υπόδειξη που ο φίλος πρέπει να ακολουθήσει πιστά, για να μην πούμε τυφλά. Αυτή είναι η πραγματική αξία του φίλου. Ας ρίξουμε μια ματιά στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας, εκεί που φυλάμε τα πιο πολύτιμα πράγματα κι ας ψάξουμε να δούμε ποιος θα μας έδινε ένα τέτοιο χαστούκι; Κι αν μας το έδινε θα το εκλαμβάναμε ως νουθεσία ή απλώς θα παρεξηγιόμασταν; Κι εμείς σε πόσους θα δίναμε ένα τέτοιο χαστούκι; Απαντώντας σ’ αυτές τις ερωτήσεις, θα οδηγηθούμε κατά τη γνώμη μου, στον άνθρωπο που είναι φίλος πραγματικός. Όλοι οι υπόλοιποι είναι απλώς γνωστοί που προέκυψαν μέσα από τη διαδικασία κοινωνικοποίησης που περνάνε όλοι οι άνθρωποι.

Σήμερα, η “φιλία” βασίζεται όχι στην ανιδιοτέλεια αλλά αντίθετα στη σκοπιμότητα. Κάθε ένας από εμάς επιλέγει τον κύκλο των “φίλων” του με βάση κριτήρια κέρδους και χρησιμοποιώντας αυτόν τον όρο δεν εννοούμε μόνο οικονομικά οφέλη. Υπάρχει η δυνατότητα εκμετάλλευσης της γνωριμίας για κοινωνική ανέλιξη, για εύρεση εργασίας, για μεσολάβηση προκειμένου να ικανοποιηθεί κάποιος σκοπός κλπ. Και δυστυχώς, αυτές οι “φιλίες” βασίζονται κυρίως στην κολακεία. Αλλά, όπως είχε πει και ο Αριστοτέλης, η κολακεία είναι φιλία επιζήμια.

Κλείνοντας, αφού θα ήθελα να τονίσω το γεγονός ότι από όλες τις κοινωνικές συμβάσεις που κάνει ο άνθρωπος, η φιλία είναι η σημαντικότερη και πολυτιμότερη και η έλλειψή της είναι μεγάλο κακό τόσο για τον ίδιο όσο και για την κοινωνία την ίδια, υπενθυμίζω ότι ενώ η πραγματική φιλία είναι θησαυρός, η κίβδηλη είναι επικίνδυνη. Σχετική είναι και η ρήση του Ναπολέοντα που είπε: “Θεέ μου, προστάτεψέ με από τους φίλους μου, με τους εχθρούς θα τα βγάλω πέρα μόνος μου”…

Advertisements
  1. Θα έλεγα πως η πραγματική φιλία είναι αυτή που αντέχει στον χρόνο, στην απόσταση και στις επιθέσεις των γυναικών όταν παντρεύεσαι!

    • Αθεόφοβε, σίγουρα η πραγματική φιλία είναι αυτή που αντέχει στο χρόνο και την απόσταση. Αυτό όμως με τις επιθέσεις των γυναικών όταν παντρεύεσαι δεν το κατάλαβα. Θα μπορούσες να το αναλύσεις περαιτέρω;

      • Όταν παντρεύονται οι άνδρες, οι γυναίκες τους δεν συμφωνούν πάντα με τους φίλους που έχουν αυτοί από παλιά ή με τις γυναίκες των φίλων τους.
        Τελικά καταφέρνουν να τσακωθούν μαζί τους, ή με τις γυναίκες τους, οπότε η φιλία πάει κατά διόλου!

        • Αθεόφοβε, βεβαίως και γίνεται αυτό που περιγράφεις, αλλά κατά τη γνώμη μου στην πραγματικότητα συμβαίνει το εξής: Ή οι φιλίες του άντρα δεν ήταν αληθινές αλλά ήταν απλές γνωριμίες ή αν ήταν ισχυρές και πραγματικές φιλίες τότε ο άντρας δεν έχει τη δύναμη να υποστηρίξει την επιλογή του και ως εκ τούτου ανήκει στην κατηγορία «περίπου άντρας». Και πρόσεξε, αυτό που λέω δεν είναι καθόλου αντιφεμινιστικό, το ίδιο θα έλεγα για μια γυναίκα αν ο άντρας της της επέβαλε της φίλες της, κι εκείνη θα ήταν στην κατηγορία «γυναικούλα». Ο φίλος είναι φίλος και ο σύντροφος σύντροφος. Άλλος ο ρόλος του ένα κι άλλος ο ρόλος του άλλου στη ζωή του κάθε ανθρώπου. Προσωπικά, αν αντιμετώπιζα τέτοια συμπεριφορά δε θα επέτρεπα στον εαυτό μου να τη δεχτεί, με ότι κι αν αυτό συνεπάγεται.

          Και μια μικρή επισήμανση: Είναι βεβαίως ένα λάθος το οποίο είναι συχνότατο και καθημερινό και γίνεται από όλους μας, αλλά ο άντρας δεν «παντρεύεται» αλλά «νυμφεύεται». Παντρεύομαι είναι παθητική φωνή του ρήματος παντρεύω που προέρχεται από το υπανδρεύω, υπό – ανδρος (γυναίκα). 🙂

  2. Ωραίο άρθρο. Δομημένο. Ωστόσο, η φιλία είναι, ή αν προτιμάς, έχει καταστεί υποκειμενικό. Δεν θα έπρεπε. Προσοχή: αναφέρομαι στην αληθινή φιλία. Η φιλία, λοιπόν, αποτελεί μέγιστο αγαθό και πλήρως υποτιμημένο την σήμερον ημέρα. Και πολύ σωστά λες ότι βυθιζόμαστε πίσω από απρόσωπες επικοινωνίες και αλληλεπιδράσεις. Αφενός μεν θέλουμε να αποκρύψουμε τις αδυναμίες μας, αφετέρου δε αν οι διαπροσωπικές μας σχέσεις ήταν υγιείς θα έπρεπε να επιστρατεύσουμε -μετά συνειδήσεως, γνώσης και χαράς- την ανιδιοτέλεια. Τουναντίον, βασιζόμαστε στην σκοπιμότητα και στην υποχρεωτική ανταλλαγή ιδεών και συναισθημάτων. Δώσε έμφαση στην λέξη »υποχρεωτική». Λες και κάποιος μας αναγκάζει, μας υποχρεώνει, μας επιβάλλει να λειτουργούμε καθαυτόν τον τρόπο. Ποιος φταίει; Το κοινωνικό στάτους κβο; Η (δήθεν) έλλειψη χρόνου; Οι πολιτιστικές δομές; Ή μήπως ο υπέρμετρα εγωιστικός μας εαυτός;

    Τα σέβη μου.

    • Κάνθαρε, έχεις δίκιο όταν λες ότι η φιλία είναι μέγιστο αγαθό το οποίο είναι υποτιμημένο σήμερα. Η κοινωνία μας έχει μάθει να είμαστε ανταγωνιστικοί σε όλες τις εκφάνσεις τις ζωής, σχολείο, δουλειά, σχέσεις, κι έτσι η συνήθεια αυτή περνάει και στη φιλία. Και βεβαίως το αποτέλεσμα είναι να την καταστρέψει ή αλλιώς να μην την αφήσει καν να δημιουργηθεί.
      Πέρα απ’ όλα αυτά όμως, έχω την αίσθηση ότι αν ο άνθρωπος αντιληφθεί ότι ένας φίλος είναι ένας άλλος εαυτός, τότε θα πορευτεί στη ζωή έχοντας έναν ισχυρό σύμμαχο, ο οποίος μεταξύ των άλλων θα είναι και φορέας ηρεμίας και αποβολής του άγχους.

      Έχεις και τα δικά μου σέβη.

  3. σημερα η φιλια ειναι πολλα πραγματα, ειναι δυσκολη μεταξυ γυναικων, συνηθιζεται μεταξυ ανδρων και φτανει στην κορυφωση οταν αναμεσα στα δυο φυλλα εχει ξεπεραστει το ερωτικο θεμα..
    και οπωσδηποτε εχει ημερομηνια ληξης 🙂

    • Στέλλα, θα συμφωνήσω ότι η φιλία μεταξύ γυναικών είναι δύσκολη ενώ μεταξύ των αντρών συνηθίζεται, αλλά μεταξύ των δυο φύλων είναι λίγο δύσκολη θα έλεγα γιατί ακόμα κι αν έχει ξεπεραστεί το ερωτικό θέμα η οπτική γωνία με την οποία βλέπουν τον κόσμο τα δυο φύλα είναι διαφορετική και ως εκ τούτου τα πράγματα δυσκολεύονται. Βεβαίως, δεν είμαι απόλυτος και θεωρώ ότι πραγματικά μπορεί να κορυφωθεί μια τέτοια φιλία.

      Εκεί όμως που θα διαφωνήσουμε Στέλλα είναι στην ημερομηνία λήξης. Ο πραγματικός φίλος είναι για πάντα πραγματικός φίλος. Ό,τι κι αν γίνει. Αλλιώς δε μιλάμε για αληθινή φιλία αλλά για μια απλή γνωριμία. 😉

  4. Ω, κύριε Τελευταίε πολύ δύσκολες ερωτήσεις μας βάζεις! Και το κακό είναι ότι με παρασύρεις σε απαντήσεις , μολονότι λέω ότι γι αυτό το θέμα δεν θα γράψω σχόλιο. Η πραγματική και ουσιαστική φιλία είναι είδος εν ανεπαρκεία ή υπό εξαφάνιση, πάρτο όπως θες. Πολλές φορές νομίζουμε ότι έχουμε φίλους αλλά μάλλον κάνουμε λάθος. Οι καλοί φίλοι στα δύσκολα φαίνονται , όπως γράφαμε και στις εκθέσεις , όταν ήμασταν μαθητές.Όταν όλα πάνε καλά δεν υπάρχουν προβλήματα όλοι είναι φίλοι, στις δύσκολες ώρες πόσοι στέκονται ανιδιοτελώς στο πλευρό σου; Πόσοι χαίρονται με την ευτυχία σου , με τις επιτυχίες σου; Αυτό είναι κριτήριο. Όπως επίσης και οι διάφορες συναλλαγές, δείχνουν την πορεία μιας φιλίας. Ανιδοτέλεια , αφοσίωση, αλληλεγγύη , ανθρωπιά : αυτά είναι για μένα τα κριτήρια. Δυστυχώς σε καθημερινή βάση είναι δύσκολο να έχουμε κοντά μας τέτοιους ανθρώπους που να πληρούν αυτές τις προϋποθέσεις. Ειδικά σήμερα ο καθένας ζει μέσα σε μία φούσκα , βγαίνει για να διεκπεραιώσει τις βασικές του υποχρεώσεις και ξαναμπαίνει. Πόσο δύσκολο είναι να σπάσει κανείς αυτή τη φούσκα; Πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να κάνει προσπάθειες αλλά εις μάτην . Γνωστοί υπάρχουν πάρα πολλοί. Κάνουμε παρέα, πίνουμε ένα κρασί , λέμε και καμιά βλακεία και αυτό είναι όλο. Οι φίλοι δυστυχώς μας τελείωσαν.
    Υπάρχουν ανθρωποι που λένε ότι διατηρούν μακροχρόνιες φιλίες από το σχολείο ακόμη. Εγώ δεν εντάσσομαι σε αυτή την κατηγορία. Ίσως φταίνε και οι πολλές παραξενιές που αποκτούμε με το πέρασμα των χρόνων, αλλά πολύ δύσκολο μου είναι να έχω συνεχή συναναστροφή με κάποιον ή κάποια τώρα ποια.Αντικοινωνική συμπεριφορά; Δεν ξέρω αλλά δεν ανέχομαι πια εύκολα συμπεριφορές ξένες προς εμένα. Εγωιστικό; Μπορεί. Ούτε και μεγάλη απόκλιση ιδεών και απόψεων .Με κουράζει. Χρόνια ολόκληρα προσπαθώ με τους ανθρώπους και κουράστηκα. Γι’ αυτό πήρα τα βουνά και να σου πω την αλήθεια μου αρέσει η παρέα με τις γάτες μου, να σκάβω τη γη και να εκτονώνομαι , να βγαίνω βόλτα στον καθαρό αέρα και να έχω μια γωνίτσα μέσα στο σπίτι να μπορώ να διαβάζω. Και όσο για εφήμερες σχέσεις όλο και κάτι γίνεται , το σπίτι μας δεν μένει ποτέ άδειο.
    Αν επίσης έχεις και μια καλή σχέση με το σύντροφό σου ,δεν νομίζω ότι χρειάζονται και άλλοι. Και ευτυχώς για μένα που μου συμβαίνει αυτό και μπορώ να λέω ότι έχω Άνθρωπο δίπλα μου. Μια χαρά παρεούλα κάνουμε .

    • Σοφία, αυτό το «κύριε Τελευταίε» με έκανε και γέλασα! Και «κύριε» και «Τελευταίε», χα, χα, χα… Να είσαι καλά.
      Να σου πω πρώτα απ’ όλα ότι είσαι τυχερή που έχεις δίπλα σου ένα σύντροφο που τον αποκαλείς Άνθρωπο. Αυτό είναι το σημαντικότερο απ’ όλα. Για να σου πω την αλήθεια το ίδιο νιώθω κι εγώ για τη δική μου σύντροφο 🙂

      Για το υπόλοιπο σχόλιό σου τι να πω; Έτσι όπως πας, σε λίγο θα πρέπει να σου δώσω τα κλειδιά του ιστολογίου μου για να γράφεις εσύ για μένα! Κάθε φορά, κάθε σου σχόλιο κλέβει την παράσταση τόσο γιατί είναι εύστοχο όσο και γιατί είναι λιτό και λέει ότι ακριβώς πρέπει χωρίς τίποτα περιττό. Συμφωνώ με όλες σου τις παρατηρήσεις κι έχω να προσθέσω μόνο ότι άμα καμιά φορά υπάρξει κάποιος καλός άνθρωπος στον περίγυρό μας, ας μην τον αποκλείσουμε από τη φιλία μας επειδή οι προηγούμενοι άνθρωποι δεν ήταν αντάξιοι να γίνουν φίλοι μας. 🙂

  5. Πράγματι η φιλία βασίζεται στο να είναι άδολη, που υποθέτω ότι σημαίνει «χωρίς απώτερα κίνητρα ή κριτική αλλά με πλήρη αποδοχή». Συνήθως οι άνθρωποι έχουν περισσότερους από ένα φίλο, οπότε και το ποιός είναι ο άνθρωπος είναι ένας συνδυασμός και ζύγισμα όλων των φίλων που έχει διαλέξει. Επίσης δεν έχει σημασία η απόσταση γεωγραφίας και χρόνου. Και, ως ένδειξη σεβασμού και πλήρους αποδοχής προς τους φίλους μου, ποτέ δεν χρησιμοποιώ ούτε ζάχαρη ούτε ζαχαρίνη (η ζάχαρη είναι γλύκα και η ζαχαρίνη τεχνητή γλύκα με υπόγλυκο απόηχο) και μιλάω ελεύθερα, ιδίως σε γενικές συζητήσεις, χωρίς όμως να θεωρώ ότι οποιαδήποτε διαφωνία έχει αντίχτυπο στον σύνδεσμο που έχω με τους φίλους μου. Πιστεύω ότι αν οποιοσδήποτε, φίλος ή σύζυγος, θέλει να αλλάξουμε κάτι από τις άλλες μας συναναστροφές, η επιλογή από μέρους μας του φίλου ή συζύγου που το ζητά ήταν λάθος δικό μας. Και δεν πιστεύω ότι σχέσεις οποιασδήποτε φύσης έχουν ημερομηνία λήξης: η ημερομηνία λήξης είναι κάτι που το κουβαλάμε μέσα μας εμείς οι ίδιοι και στο τέλος αντανακλά όχι στον άλλον αλλά στις δικές μας ικανότητες αρχικής επιλογής…

    • Δημήτρη, έτσι είναι. Μια πραγματική φιλία είναι άδολη, δεν υποβάλλεται αλλά και δεν ελέγχεται από κανέναν τρίτο και βεβαίως δεν μπορεί να ισχυριστούμε ότι κάποτε θα τελειώσει. Τουλάχιστον αυτή είναι και η δική μου άποψη. Και βεβαίως στη φιλία δεν πρέπει να χρησιμοποιείται κανένα γλυκαντικό μέσο, αλλιώς κάτι δεν πάει καλά. Όπως έγραψα και στην ανάρτηση, ο φίλος είναι ο καθρέφτης και ο καθρέφτης λέει τα πράγματα έτσι όπως είναι, χωρίς εξωραϊσμούς και φτιασιδώματα.

  6. μα για αυτο ακριβως χρησιμοποω τη φραση »ημερομηνια ληξης»..
    για αυτο και εξηγω οτι φιλια σημερα ειναι πολλα πραγματα..

    πχ εαν τα τελευταια δυο χρονια ημουν πολυ φιλη με ενα ατομο και ξαφνικα εχουν αλλαξει καποιες συνθηκες.. απλα σημερα δεν ειμαστε πλεον φιλοι..

    αυτο ομως δεν αναιρει αυτο που ειχαμε..

    η φιλια που αναφερεις εσυ, ειναι καποιας αλλης εποχης, η φιλια που λεω εγω ανηκει στην εποχη μας..

    • Έτσι όπως το θέτεις Στέλλα δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω. 🙂

  7. Εννοείται πώς όχι. Άλλωστε το σπίτι μας και η καρδιά μας είναι πάντα ανοικτά.

    • 🙂

  8. Όσο πας και δυσκολεύεις τα θέματα. Δεν ξέρω αν έχω απάντηση. Ίσως να πω κι εγώ ότι φιλία είναι η σχέση που κρατάει χρόνια. Μία σχέση που της δημιουργούμε προϋποθέσεις ανέλιξης σε κάτι ανώτερο και της όποιας την επαφή/συνάντηση επιδιώκουμε.

    • Δήμο, πρέπει να συζητάμε και τίποτα δύσκολο, έτσι δεν είναι; Βαρέθηκα να σχολιάζω την πολιτική κατάντια του τόπου… 😉

      • Εγώ να δεις. Αφού το έριξα στην τέχνη (και την προώθηση του βιβλίου μου) από τη βαρεμάρα. Ευτυχώς, λέω, που βγάζουμε τραπεζίτες (γαμώ τη μίρλα και τον πόνο) και λίγο έχω να ασχολούμαι με θέματα άλλα 🙂

        • Καλά κουράγια με τα νέα σας δοντάκια!

    • GiP
    • 20 Ιανουαρίου 2012

    Ήρθα και εγώ στη γειτονιά σου να σου ανταποδώσω την επίσκεψη. Εξαιρετική η πρώτη μου εντύπωση, άρθρα για σκεπτόμενους και όχι για «χάχες».

    Με την φιλία … μεγάλο θέμα έθιξες, συμφωνώ με τα περισσότερα που γράφεις. Έχω καταπιαστεί και εγώ με ένα ακανθώδες υποσύνολο αυτής της σχέσης, την φιλία μεταξύ ετεροφύλων, αν υπάρχει. Έχω γράψει στο μπλογκ μου για αυτό.

    Σιγά σιγά θα διαβάσω και άλλα σου άρθρα.

    Να είσαι καλά !!

    • Γιώργο καλώς ήρθες. Μακάρι να τα λέμε συχνά 🙂

      Η φιλία είναι όντως ένα μεγάλο θέμα το οποίο δεν μπορεί βεβαίως να εξαντληθεί στα στενά όρια ενός ιστολογίου. Εδώ μέσα συνήθως οι γνώμες και οι απόψεις των σχολιαστών είναι τόσο πολύ σωστά δομημένες και πάντα με επιχειρήματα, που κάθε φορά που αναπτύσσω ένα θέμα στο τέλος έχω σχηματίσει ένα τελείως διαφορετικό σκεπτικό από αυτό που είχα όταν έγραφα αρχικά το κείμενο. Γι’ αυτό μου αρέσουν τα ιστολόγια κι εκεί θεωρώ ότι κρύβεται η μαγεία τους.

      Το υποσύνολο που αναφέρεις, εκείνο της φιλίας μεταξύ ετεροφύλων, είναι όντως ακανθώδες και εύκολα κάποιος θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι πραγματική τέτοια φιλία δεν μπορεί να υπάρξει…

    • Θωμάς
    • 20 Ιανουαρίου 2012

    Τους περισσότερους φίλους μου τους έχω από τη δεκαετία του 1980, όταν στα σχολικά μου χρόνια δημιούργησα τις πρώτες μου στέρεες φιλίες που αρκετές από αυτές διατηρούνται μέχρι σήμερα. Από τότε οι φίλοι προστίθενται με το …σταγονόμετρο. Ένας το 1986, ένας άλλος το 1997-98, ένας άλλος το 2001 και ένας το 2011. Κάθε φορά που προσθέτω ένα φίλο στο …»σακούλι μου» αισθάνομαι μεγάλη ευτυχία. Και είναι αλήθεια πως θα ήθελα να έχω και άλλους φίλους. Εννοώ επιστήθιους φίλους που θα έκαναν τα πάντα για να με βοηθήσουν και να με υποστηρίξουν. Αλλά συγχρόνως και φίλους με κοινά ενδιαφέροντα. Ωπ! εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα. Μόλις με δύο από τους φίλους μου έχουμε κοινά ενδιαφέροντα, μπορούμε να μιλήσουμε επί ώρες όταν πηγαίνουμε για καφέ ή όταν ανταλάσσουμε email, και να λέω τι κρίμα που πέρασε η ώρα ή τι κρίμα που τελείωσε η ηλεκτρονική μας επικοινωνία. Με τους υπόλοιπους αρκούμαστε να συζητάμε επί ώρες τα ποδοσφαιρικά, άντε και τα πολιτικά, είναι κι αυτό κάτι, διατηρεί σε κάποιο βαθμό τη σχέση, αλλά δε με γεμίζει, δε με κάνει να αισθάνομαι πως ναι, πέρασα ένα δίωρο που με ανέβασε σαν άνθρωπο, που με έκανε να κερδίσω κάτι. Γι’ αυτό πολλές φορές προτιμάω να μείνω σπίτι, από το να συναντήσω αυτούς τους καλούς μου φίλους με τους οποίους όμως βαριέμαι πολύ γρήγορα. Ευτυχώς με τη συμπεριφορά μου αυτή δεν τους έχω χάσει ακόμα από φίλους. Γνωρίζουν πως τους αγαπάω, πως τους θεωρώ φίλους μου, γνωρίζουν και το ελάττωμα που έχω να μη μου αρέσουν οι κοινωνικές εκδηλώσεις. Το φίλο δεν τον χάνεις από κάτι τέτοια. Άλλες είναι οι αιτίες που χάνεις ένα φίλο και φτάνουμε στο δεύτερο θέμα που θέλω να σχολιάσω, τη φιλία που χάθηκε. Για μένα κάθε χαμένος φίλος είναι μια ανοιχτή πληγή. Ένα βάρος που δεν έχει σταματήσει να με πληγώνει και να με στεναχωρεί. Είχα την ατυχία να βρεθώ στο ενδιάμεσο μιας πρωτοφανούς διένεξης μεταξύ των δύο κολλητών μου φίλων, και αναγκάστηκα να επιλέξω τον ένα από τους δύο. Δε γινόταν να κρατήσω και τις δύο φιλίες. Επέλεξα το φίλο που είμαι απολύτως σίγουρος πως είχε το ηθικό δίκιο 100% αλλά η πληγή παραμένει. Έχασα ένα φίλο κι αυτό με στεναχωρεί.

    • Θωμά, διάβασα το σχόλιό σου κι ένιωσα ότι είναι γραμμένο από εμένα τον ίδιο. Κι εγώ δεν μπορώ τις πολλές πολλές κοινωνικές επαφές με τους φίλους που δεν έχω κάτι να πω, που τα ενδιαφέροντά μας είναι διαφορετικά, αλλά με εκείνους που ταιριάζουμε είμαι ικανός να καθίσω ώρες ατελείωτες!

      Το τελευταίο που αναφέρεις με τους δυο φίλους σου είναι όντως σοβαρό και σημαντικό. Η επιλογή είναι πολύ δύσκολη, αλλά το ζητούμενο ίσως να μην είναι εκεί αλλά στην αιτία της διένεξης. Οι πραγματικοί φίλοι μπορεί να έχουν διαφορετικές απόψεις αλλά σπανίως θα βάλουν σε δεύτερη μοίρα τη φιλία τους ένεκα κάποιας διαφοράς. Πάντως, μπορεί να στεναχωρήθηκες που έχασες ένα φίλο, αλλά να θυμάσαι πάντα ότι η αληθινή φιλία ποτέ δε χάνεται. Μπορεί απλώς αυτή τη χρονική περίοδο να έχετε κάποια απόσταση η οποία ενδεχομένως να μικρύνει και πάλι αν της δοθούν οι κατάλληλες ευκαιρίες. Το φίλο πάντως που επέλεξες να είσαι μαζί του, αυτόν που λες ότι είχε το δίκιο, πρέπει να τον μαλώσεις για τη διένεξη, έτσι πρέπει να κάνει ο σωστός φίλος, ακόμα κι αν το δίκιο είναι οφθαλμοφανές. Η αξία της φιλίας δεν αναπληρώνεται εύκολα κι εκείνος έχασε ένα σημαντικό κεφάλαιο από τη ζωή του. Δε θα μπορούσε να αμβλύνει κάπως τα πράγματα, γνωρίζοντας δε ότι έχει και δίκιο; Αυτό δεν το σκέφτεται, δεν του βαρύνει τη συνείδηση; Κι ας έχει δίκιο επί της ουσίας. Ίσως απλώς να τον ρωτήσεις αν άξιζε η εξέλιξη που πήρε το πράγμα… 😉

  9. Το κακό είναι πως κι εγώ αν ήμουν στη θέση του το ίδιο θα φερόμουν. Γι’ αυτό και δεν μπορώ να τον μαλώσω. Για την αιτία της διένεξης δεν μπορώ να σου μιλήσω. (Πάντως στη γραμματική η λέξη αιτία είναι ουσιαστικό, γένους θηλυκού…)

    • Χα, χα, χα… Όπως και η αϋπνία… Ενώ ο ύπνος είναι γένους αρσενικού!

      😉 Σαφέστερος δεν μπορούσες να γίνεις 😉

  10. Θεωρητικά δεν διαφωνώ με αυτά που γράφεις.
    Αλλά άμα η γυναίκα σου έχει τσακωθεί με την γυναίκα κάποιου φίλου σου ή και με τον ίδιο, αν μπορείς κάλεσε τον στο σπίτι σου !
    Όταν λοιπόν γράφεις:
    Προσωπικά, αν αντιμετώπιζα τέτοια συμπεριφορά δε θα επέτρεπα στον εαυτό μου να τη δεχτεί, με ότι κι αν αυτό συνεπάγεται.
    τι θα κάνεις;
    Θα χωρίσεις με την γυναίκα σου που αγαπιέσαι για να διατηρήσεις την φιλία σου;
    Όσο για το παντρεύομαι είναι σωστό αυτό που γράφεις αλλά το παντρεύομαι έχει περάσει στην καθομιλουμένη από αιώνες.
    Ακόμη και στον Ερωτόκριτο λέει :από μικρός παντρεύτηκε και συντροφιάστη..
    Άσε που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν ανύπαντροι άνδρες αλλά ανύμφευτοι.
    Φαντάζομαι ότι δεν έχεις ακούσει κανένα που να είναι λέει ότι είναι ανύμφευτος!

    • Αθεόφοβε, να σου πω τι κάνω: Απλώς δεν επιτρέπω στη σύζυγό μου να κρίνει τους φίλους μου κατά τον ίδιο τρόπο που εγώ δεν κρίνω τις δικές της φίλες. Αν και κάτι τέτοιο δεν είναι απαραίτητο γιατί σέβεται τους φίλους μου κι εγώ σέβομαι τις φίλες της. Άλλωστε όταν γίναμε ζευγάρι είχε ήδη τις φίλες της και θα ήταν εκ μέρους μου βλακώδες να αρχίσω να την ξεμακραίνω από αυτές και το ίδιο σκέφτεται κι εκείνη. Γιατί όταν γίνεται τσακωμός συνήθως δε φταίει ο φίλος/φίλη αλλά η/ο σύζυγος κι αυτό είναι κάτι που δεν τιμά κανέναν, πάντως όχι εμένα ή τη σύζυγό μου. 😉

      • Στις περιπτώσεις αυτές η σύζυγος δεν κρίνει το φίλο του συζύγου της, αλλά τη γυναίκα του φίλου του συζύγου της. Και μάλιστα λέει και καλά λόγια για τον φίλο: «Τι κρίμα τόσο καλό παιδί να έχει παντρευτεί μια τόσο… κλπ, κλπ.». Και σιγά σιγά καταφέρνει να τον κάνει να αντιπαθήσει τη γυναίκα του φίλου του, όχι τον φίλο του.

  11. Αίσθημα ανασφάλειας, τη φοβάται. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχει εμπιστοσύνη στο σύζυγό της. Βλέπει στις άλλες πιθανή αντίπαλο, αντίζηλο, στήνει με το μυαλό της ιστορίες.

  12. Θωμά, η απάντηση της Σοφίας, ως περισσότερο ειδικής καθόσον είναι γυναίκα(!), με κάλυψε απολύτως 😉

    Την καλημέρα μου Σοφία και Θωμά.

    • Καρυάτιδα Ακροπολίδου
    • 22 Ιανουαρίου 2012

    Eνώ διάβασα το ποστ απο τους πρώτες, δεν σχολίασα για να δω πώς θα εξελισσόταν η συζήτηση!
    Ελα μου όμως που ξεχάστηκα…και η συζήτηση εδώ άναψε! χαχαχαχαχαχαχαχα!
    Είδα πέρασε και ο φίλος μου ο gip και τάπατε..χαίρομαι πολύ χαίρομαι!
    Ωστε ούτε εσύ πιστεύεις Τελευταίε μου στην φιλία μεταξύ ανδρός και γυναικός…
    Τελικώς το πρόβλημα πρέπει να τόχετε εσείς οι άνδρες! Γιατί εμείς δεν νομίζω ότι δεν μπορούμε να κάνουμε καλό μας φίλο έναν άνδρα!Το αντίθετο θάλεγα…γεννιέται μεγαλύτερη εμπιστοσύνη!

    Τώρα όσο για τις φιλίες ενός ζευγαριού, υπάρχουν δυσκολίες όταν στην μέση προστίθενται οι γυναίκες! Για να γίνει χημεία μεταξύ όλων δεν είναι το ευκολώτερο πράγμα!
    Γι’αυτό σε δύσκολες περιπτώσεις οργανώνουμε βραδυές ανδρών και γυναικών.
    Είναι ένα μια λύση….

    • Κάρυ, είναι λίγο δύσκολο να υπάρξει φιλία μεταξύ άντρα και γυναίκας, έτσι δεν είναι; Τουλάχιστον εγώ στη ζωή μου δεν έχω συναντήσει κάτι τέτοιο 🙂 Αφού μπαίνει ο διάολος στη μέση και τα ανακατεύει όλα Κάρυ μου. Αλλά, αφού λες ότι φταίμε εμείς και ότι κάτι τέτοιο είναι δύσκολο, θέλω να σε προκαλέσω, χα, χα, χα… Για βρες μου μια τέτοια φιλία που να έχει μείνει στην ιστορία… 😉

  13. Η φιλία είναι μία από τις μεγαλύτερες ευλογίες στη ζωή και σπάνια! Άλλοι «φίλος» και άλλος «γνωστός». Γιατί τυχαίνει να μπερδεύουμε τις δύο έννοιες. Στη ζωή αληθινούς φίλους, τσεκαρισμένους στα χρόνια, δε μπορείς να έχεις αρκετούς, μόνο λίγους και καλούς, μετρημένους στα δάκτυλα του ενός χεριού. Έχω σταθεί τυχερή σε αυτό το τομέα, θεωρώ την καλύτερη μου φίλη σαν αδελφή. Παλιότερα με είχε καλέσει ένας συνblogger σε μορφή παιχνιδιού να γράψω τις σκέψεις μου για τη φιλία και είχα ανεβάσει μια σχετική ανάρτηση, αν δε βαριέσαι δες τη γνώμη μου http://urlmin.com/bet

  14. Δε μπορώ να διορθώσω το παραπάνω σχόλιο μου, βλέπω ότι δεν λειτουργεί ο σύνδεσμος, οπότε αφήνω ξανά εδώ http://lb.vg/06p8g . Καλή Κυριακή σε σένα και στην οικογένεια σου!

    • Έχεις δίκιο Μαίρη και για όσα γράφεις εδώ σήμερα και για όσα έχεις γράψει στο δικό σου ιστολόγιο. Στην πραγματικότητα η φιλία είναι σπάνιο πράγμα και θέλει δουλειά κάθε μέρα, όπως εύστοχα έγραψε ο Τσέχοφ κι αντιγράφω από το μπλογκ σου «Η φιλία είναι ένα μονοπάτι, πάνω στο οποίο πρέπει να περπατάς καθημερινά, διαφορετικά καλύπτεται με αγριόχορτα και το μονοπάτι χάνεται.»

  15. Κάτι παρόμοιο έγραψε κι ο Λουντέμης, με άλλα λόγια: πως τη φιλία κάθε μέρα πρέπει να της αλλάζεις βρακί!

    • Mαίρη – Αγγελική
    • 23 Ιανουαρίου 2012

    Φιλίες υπάρχουν πολλών ειδών, οι φίλοι είναι ελάχιστοι! Κι όταν λέω φίλους εννοώ εκείνους που είναι δίπλα σου και στα καλά και στα άσχημα, κυρίως στα άσχημα γιατί εκεί δοκιμάζονται κι οι φιλίες.Αν κάποιος έχει κοινωνικές φιλίες, αυτό δεν σημαίνει ότι έχει φίλους.Αν όμως συναντήσει ανθρώπους που αξίζουν την φιλία τους, έχει κάνει μια επένδυση ζωής..
    Καλή εβδομάδα φίλε του διαδικτύου Τελευταίε!!

    • Έτσι είναι Μαίρη – Αγγελική, οι φίλοι οι αληθινοί φαίνονται στα δύσκολα.

      Καλή εβδομάδα και σε σένα και καλό σου βράδυ.

  16. Εγώ πιστεύω κάτι που έλεγαν οι παππούδες μου: πως τον αληθινό φίλο τον καταλαβαίνεις στις χαρές (κι όχι στις λύπες). Ποιος θα σταθεί κοντά σου όταν σου συμβεί το αναπάντεχα καλό, όταν έχεις χαρές; Αυτός είναι φίλος γνήσιος!

    • newagemama, η άποψή σου διαφέρει με κάποιους από τους προλαλήσαντες και είναι τελείως αντιδιαμετρική καθόσον ο ισχυρισμός είναι ο εντελώς ανάποδος. Βεβαίως, η οπτική των παππούδων σου και η δικιά σου είναι βάσιμη και σίγουρα έχει γερά θεμέλια. Οπότε δεν τίθεται κανένας λόγος να διαφωνήσει κάποιος μαζί σου, το αντίθετο μάλιστα θα έλεγα.

      Καλό σου απόγευμα.

  17. Σε διαβάζω όσο προλαβαίνω. Σκεφτόμαστε με τους ίδιους «κώδικες». Χαίρομαι ιδιαιτέρως που σε βρήκα και εύχομαι να είσαι γερός να και να συνεχίσεις να εκθέτεις τη σκέψη σου και την κοσμοαντίληψη σου.

    • Georgina, χαίρομαι ιδιαιτέρως που σκεφτόμαστε με τους ίδιους «κώδικες». Αυτό σημαίνει ότι δεν είμαι μόνος μου στο δρόμο που ακολουθεί η σκέψη μου.

      Σε ευχαριστώ και καλή σου μέρα.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: