Το ενυδρείο.

Image: africa / FreeDigitalPhotos.net

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα πράσινο ψάρι που ήθελε  να γίνει αρχηγός. Μέσα στο ίδιο ενυδρείο υπήρχε κι ένα μπλε ψάρι που ήθελε να γίνει αρχηγός. Όλη την ώρα τα δυο ψάρια προσπαθούσαν να εξολοθρεύσει το ένα το άλλο. Τα υπόλοιπα ψάρια του ενυδρείου είχαν χωριστεί σε τρεις παρατάξεις. Η μια υποστήριζε το πράσινο, η άλλη το μπλε και η τρίτη δεν υποστήριζε κανένα από τους δυο και είχε για αρχηγό ένα κόκκινο ψάρι.

Αυτό το ενυδρείο είχε μια ιδιαιτερότητα. Ήταν εξαιρετικής ομορφιάς και τα ψάρια όλα ήταν πολύ όμορφα. Κι έτσι, ο ιδιοκτήτης του καταστήματος με κατοικίδια το είχε τοποθετήσει μπροστά μπροστά στη βιτρίνα. Μαγνήτιζε τα βλέμματα των περαστικών, οι οποίοι μόλις το αντίκριζαν σταματούσαν και το χάζευαν για πολύ ώρα, δεν μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν το μέγεθος της ομορφιάς. Κι έτσι, ο ιδιοκτήτης του καταστήματος δεν το πείραζε καθόλου, ούτε ενοχλούσε ποτέ τα ψάρια.

Οι κάτοικοι του ενυδρείου το είχαν καταλάβει αυτό. Κι έτσι δεν έχαναν ευκαιρία να επιδεικνύονται, αν και λόγω της γενετικής τους ανεπάρκειας, αφού δε δεχόταν νέα ψάρια στο περιβάλλον τους, πλέον τα χρώματα και η ομορφιά τους ήταν πολύ χαμηλότερης ποιότητας σε σχέση με το παρελθόν τους. Ουσιαστικά, το μόνο που τους είχε μείνει, ήταν το καλό όνομα του παρελθόντος τους.

Επειδή ήταν τοποθετημένο σε ένα σημείο με δύσκολη πρόσβαση, μπροστά μπροστά στη βιτρίνα του καταστήματος, ο ιδιοκτήτης του είχε τοποθετήσει σύστημα για την αυτόματη τροφοδοσία της τροφής. Κάθε μεσημέρι, στις 12:00 ακριβώς, έπεφτε στο νερό η τροφή. Το σύστημα όμως ήταν ελαττωματικό. Κάποια στιγμή στο παρελθόν, ανακάλυψαν τα ψάρια, ότι αν έπεφταν με δύναμη πάνω στο στόμιο του μηχανισμού που ήταν λίγο πιο πάνω από την επιφάνεια του νερού, τότε έπεφτε κι άλλη δόση φαγητού. Στην αρχή η χαρά τους ήταν μεγάλη. Έπεσαν με τα μούτρα στο φαγητό, άφθονη τροφή χωρίς κόπο και χωρίς έλεγχο. Μετά την πρώτη χαρά όμως, άρχισαν τα προβλήματα. Πολλά ψάρια μπούκωσαν από το πολύ φαγητό κι άρχισαν να πεθαίνουν. Χάθηκε το μέτρο. Κι έτσι, σε μια πρωτοφανή κίνηση, τα ψάρια αποφάσισαν να ορίσουν μια επιτροπή που θα έκανε σωστή διαχείριση της τροφοδοσίας. Ο πρόεδρος της επιτροπής αυτής απέκτησε πολύ δύναμη μέσα στο ενυδρείο. Έτσι, άρχισαν οι διαμάχες και δημιουργήθηκαν κάποιες παρατάξεις. Η μια έλεγε ότι το δικαίωμα στη διαχείριση της τροφής είναι δικαίωμα όλων, οπότε έπρεπε να έχουν όλοι πρόσβαση στο χτύπημα του στομίου. Η άλλη έλεγε ότι το δικαίωμα αυτό πρέπει να ανήκει σε μια ελίτ, η οποία θα αποφάσιζε εκείνη εξ’ ονόματος των υπολοίπων. Μια άλλη παράταξη έλεγε ότι μια ενδιάμεση κατάσταση θα ήταν η καλύτερη. Κι έτσι ο καιρός περνούσε και τα ψάρια ήταν διχασμένα, αλλά πάντα έτρωγαν παρά πάνω από όσο έπρεπε.

Μέχρι που μια μέρα, εκεί που περίμεναν το μεσημέρι κοιτάζοντας το στόμιο του μηχανήματος, η τροφή δεν έλεγε να πέσει. Περίμεναν, περίμεναν, η ώρα περνούσε αλλά τίποτα δε γινόταν. Συνεδρίασαν αμέσως οι αρχηγοί των παρατάξεων για να διαπιστώσουν το πρόβλημα. Το κόκκινο ψάρι απλώς είπε ότι φταίνε τα άλλα ψάρια κι έφυγε, ενώ οι άλλοι δύο αποφάσισαν να καταφύγουν στην εύκολη λύση. Διέταξαν το ψάρι που πηδούσε έξω από το νερό και χτυπούσε το στόμιο του μηχανήματος να κάνει τη δουλειά του. Έτσι κι έγινε. Πήδηξε πάνω στο στόμιο, αλλά ούτε και τότε έπεσε τροφή στην επιφάνεια του νερού. Πήδηξε ξανά και ξανά, αλλά τίποτα. Η πείνα άρχισε να γίνεται ανυπόφορη. Συνεδρίαση στη συνεδρίαση δεν μπορούσαν να καταλάβουν το γιατί. Άρχισε τότε να ξεσπάει σφοδρός πόλεμος. Το πράσινο κατηγορούσε το μπλε, κι οι δυο μαζί το κόκκινο το οποίο κατηγορούσε όλους τους υπόλοιπους εκτός από τον εαυτό του, παρόλο που κι εκείνο έτρωγε τις παραπάνω μερίδες. Πέρασε λίγος καιρός κι αφού λύση δεν ήταν δυνατόν να βρεθεί κι η πείνα δεν μπορούσε να χαλιναγωγηθεί, κι άρχισε το ένα ψάρι να τρώει το άλλο. Μέσα στο γενικό κακό, ο πράσινος με τον μπλε συνέχιζαν να κατηγορούν ο ένας τον άλλο, υποστηρίζοντας ότι μόνο ο ένας ή ο άλλος θα μπορούσε να δώσει τη λύση. Κι ο κόκκινος το μόνο που έκανε ήταν να ουρλιάζει διαρκώς για να ανοίξει το στόμιο και να πέσει μέσα στο νερό όλη η τροφή…

Λίγο καιρό αργότερα, ο καταστηματάρχης ένα πρωί που πήγε να ανοίξει το μαγαζί του, παρατήρησε το ενυδρείο στη βιτρίνα. Όσα ψάρια είχαν απομείνει, ήταν νεκρά, πράσινα, μπλε και κόκκινα. Σάστισε, άνοιξε γρήγορα γρήγορα κι έτρεξε στο ενυδρείο. Είδε ότι κανένα ψάρι δεν ήταν ζωντανό. Άρχισε να βάζει τις φωνές, γιατί να συνέβη αυτό; γιατί; αναρωτήθηκε. Κοίταξε το αυτόματο μηχάνημα για την τροφή. Ήταν άδειο! Μα πως είναι δυνατό, αναρωτήθηκε, αφού είχα βάλει και περισσότερο από όσο έπρεπε, θα τελείωνε στο τέλος του μήνα…

Μετά το πρώτο σοκ, ηρέμησε. Τελικά, έπρεπε να έχει γίνει κάτι τέτοιο, σκέφτηκε. Ήθελαν αλλαγή τα ψάρια, είχαν χάσει την αίγλη που είχαν στο παρελθόν. Μια αλλαγή ήταν επιβεβλημένη, κακά τα ψέματα. Α, να θυμηθώ να πετάξω και το μηχάνημα, αυτό το ενυδρείο θέλει προσοχή, επιτήρηση, έτσι θα είναι καλύτερα… θα είμαι και σίγουρος…

Advertisements
    • ria
    • 7 Νοεμβρίου 2011

    ωραιότατο!!!
    και τα ψάρια πρέπει να αλλάξουν. οχι μόνο η τροφή και η επιτήρηση του ενυδρειου!

    • Δυστυχώς, έτσι είναι… 😉

      Την καλημέρα μου Ria.

  1. Δεν υπάρχει πιο ελπιδοφόρο όραμα από αυτό ενός λαού που ζητάει αλλαγή.

    Βέβαια κανείς δεν σταματά να διερωτηθεί, αν, ίσως, ο λαός ζητώντας αλλαγή παραδέχεται ότι ο ίδιος τα έκανε θάλασσα (μια που τα συστήματα καθρεπτίζουν τον λαό που αντιπροσωπεύουν). «Αλλαγή», λοιπόν, μεταφράζεται σαν «Τα κάναμε θάλασσα και θέλουμε να τα κάνουμε αλλιώς τώρα». Και, όταν κάθε λίγο και λιγάκι ο λαός ζητά αλλαγή, τότε τα πράγματα είναι κάθε άλλο από ελπιδοφόρα μια που απλά δείχνουν την παντελή ανικανότητα, του λαού, να χτίσει κάτι που να μην χρειάζεται αλλαγή. Ακόμα και μετά από τρεις-τέσσερεις προσπάθειες σε 35 χρόνια.

    Η γνώμη μου είναι ότι το πρόβλημα δεν ήταν η ηλικία των ψαριών, ή, η μέθοδος τροφοδότησής τους, αλλά το Ενυδρείο, η Bιτρίνα και ο καταστηματάρχης. Αλλάζοντας τα ψάρια και το σύστημα τροφοδότησης, απλά αλλάζουμε και βάζουμε τα ρούχα μας αλλιώς, που θά ‘λεγε κι ο Μανωλιός…

    Όσο περνάνε οι μέρες, συνειδητοποιώ ότι έχει γίνει κάτι απίστευτο, από κάποιον εκ του οποίου δεν το περίμενε κανείς. Η μπλόφα του «θέλουμε αλλαγή» ξεσκεπάστηκε όταν κάποιος είπε: «Δημοψήφισμα». Και ο «Δήμος», και οι μαγαζάτορες χάσανε τ’ αυγά και τα πασχάλια.

    Όταν δεν χρειάζεται αλλαγή, τότε θα χαρώ εγώ…

    Τουλάχιστον το μπλογκ του Τελευταίου λειτουργεί. Ένα πράγμα που δεν χρειάζεται την παραμικρή αλλαγή 🙂

    • Δημήτρη μου καλημέρα.

      Το μπλογκ ακόμα δεν έχει επανέρθει σε πλήρη λειτουργία. Απλώς ξεμουδιάζει σιγά σιγά!

      Επί του προκειμένου τώρα, φταίνε όλοι. Και ο καταστηματάρχης που άφησε χωρίς επιτήρηση τα ψάρια και τα ίδια τα ψάρια που χωρίς πολύ σκέψη γλυκάθηκαν από το «τζάμπα» φαΐ. Κι όταν σταμάτησε η κάνουλα να βγάζει τον επιούσιο και κόπηκαν οι παροχές, ακόμα και τότε κανείς δε συνειδητοποίησε το μέγεθος του προβλήματος. Κι αντί να τρέξουν όλοι μαζί προς τη λύση, ο κάθε σωτήρας προέβαλε τη δική του σωτηρία ως την μοναδική, πρέπουσα και κατάλληλη σωτηρία. Οπότε, τι μπορεί να περιμένει κανείς, εκτός από τον κανιβαλισμό και στο τέλος το μοιραίο; Αφού ακόμα και σήμερα ακούγονται συζητήσεις του τύπου ο πράσινος θα μας σώσει, ο μπλε θα μας σώσει, ο κόκκινος θα μας σώσει κι ο κόσμος με τις παρωπίδες τρέχει από πίσω… Άμα δεν αλλάξει ο καθένας από εμάς, κι όταν λέω ο καθένας κυριολεκτώ, τίποτα δε θα αλλάξει. Άμα δεν τους γυρίσουμε την πλάτη, τίποτα δε θα αλλάξει.

      Αν ήταν στο χέρι μου, θα πρότεινα στους Έλληνες κάτι πολύ απλό. Να ξεχυθούμε όλοι στους δρόμους, όχι για να διαδηλώσουμε, αλλά για να γλεντήσουμε γελώντας. Να γλεντήσουμε γιατί επιτέλους άνοιξαν τα μάτια μας και είδαμε το τι πραγματικά συμβαίνει. Άλλωστε, νομίζω ότι εσύ το ξέρεις καλύτερα από εμένα, για τους πολιτικούς είναι χειρότερος ένας λαός που γελά από έναν που έχει σκυμμένο το κεφάλι…

    • kariatida62
    • 7 Νοεμβρίου 2011

    Εγώ λοιπόν είμαι σίγουρη πως όλη τη ζημιά την σχεδίασε ο καταστηματάρχης.
    Hθελε να ξεχωρίσει τα γερά ψάρια απο τα ασθενή και ανακάλυψε αυτή την φυσική μέθοδο.
    Ετσι κι’αλλιώς τα ψάρια για πουλημα ήταν , η ζωή τους είχε ημερομηνία λήξης.
    Μόνο αν σκεφτούν τα ψάρια με τι τρόπο μπορούν να την κάνουν απο την γυάλα και να πέσουν στην ελεύθερη λιμνούλα θα γλιτώσουν απο τα σχέδια του εκμεταλλευτή τους μαγαζάτορα, έχουν ελπίδες για καλύτερη τύχη…

    Τεντώσου Στρατηγέ μου, τεντώσου και επέστρεψε δριμμύτερος στα καθηκοντά σου…:))

    • Ο καταστηματάρχης Καρυάτιδά μου, καλά τα είχε υπολογισμένα, η πλεονεξία των ψαριών και το χαλασμένο σύστημα ήταν αυτά που έφεραν την καταστροφή…

      Λυπάμαι που το λέω, αλλά με την τελευταία ξαφνική αποστράτευση των στρατηγών που έκανε ο Μπεγλίτης με πήρε η μπάλα και μου ξήλωσαν τα αστέρια. Από ‘δω και στο εξής θα είμαι κι εγώ ένας απλός θνητός, χα, χα, χα…

  2. που λες τελευταίε μουυ..ΦΑΓΑΝΕ..ΦΑΓΑΝΕ..ΦΑΓΑΝΕ..και η ΦΟΥΣΚΕΣ(ψάρια.. να μην παρεξηγούμεθα χαχα) επέπλεαν σαν φελοί.. .ξέχασαν ότι το κολύμπι του εδόθη για ζωή,και όχι ο αερας ο κοπανιστός για να φουσκώσουν αερόστατα..εε ώσπου η φούσκα έσκασε.. και η δυστυχία έιναι οι πολλές.. μα πάρα πολλές… παράπλευρες απώλειες..
    Να’σαι καλά! και να χαμογελάς!!!!!!!!

    • Μου θύμισες το κομμάτι από το Μαυρογυαλούρο που λένε οι χωρικοί για τις μίζες των υπεύθυνων της κατασκευής του μαιευτηρίου: Φάγανε, φάγανε, φάγανε…

      Καλά να πάθουνε (-με) που τόσα χρόνια δεν κάνανε τίποτα παρά ακολουθούσαν απλώς το σύστημα…

      Την καλησπέρα μου.

    • Καρυάτιδα Ακροπολίδου
    • 7 Νοεμβρίου 2011

    Α! χμ….! Ήσουν κι ‘εσύ ένας απο τους στρατηγούς που σχεδίαζαν στρατιωτικό πραξικόπημα έτσι?
    Αμ’ το κατάλαβε ο Γιωργάκης, τόπε στον Νικολά, rase les (ξύρισέ τους) του απάντησε και καλά να πάθεις στρατηγέ τελευταίε των τελευταίων ! 😛 :p

    • Όχι Καρυάτιδά μου, μακριά από μένα τα πραξικοπήματα, ακόμα κι αν το λέμε για αστείο. Κόμμα ήθελα να κατεβάσω για να βγω πρωθυπουργός στη θέση του πρωθυπουργού, αλλά ως άλλος Ιζνογκούντ την πάτησα, χα, χα, χα… Γι’ αυτό θα είμαι πάντα ο τελευταίος των τελευταίων, όπως ήμουν πάντα άλλωστε 😉

  3. Η όλη ιστορία πάσχει στα εξής σημεία.
    Τα ψάρια καλά κάνανε και αφού μπορούσαν να πάρουν περισσότερο φαί το έπαιρναν αφού από μόνα τους στο ενυδρείο δεν θα μπορούσαν να το αποκτήσουν με κανένα άλλο τρόπο ή από κάπου αλλού.
    Η ευθύνη λοιπόν είναι στον καταστηματάρχη που είχε ελαττωματικό μηχανισμό διατροφής και κακή επίβλεψη του συστήματος.
    Άρα τα ψάρια είναι αθώα ασχέτως χρώματος!
    Σε αυτό το συμπέρασμα ήθελες να καταλήξεις; :))

    • Αθεόφοβε, τα ψάρια ΔΕΝ έκαναν καλά να τρώνε περισσότερο μόνο και μόνο επειδή μπορούσαν. Δηλαδή, αν τους έδινες ένα όπλο, καλά θα έκαναν να σκοτώνει το ένα το άλλο, απλά και μόνο επειδή μπορούσαν;
      Η ευθύνη στο μεγαλύτερο βαθμό βαρύνει τα ίδια τα ψάρια, διότι κανένα δεν σκέφτηκε ότι η τροφή είναι ένα μέγεθος πεπερασμένο, το οποίο αν δε διαχειριστούν σωστά θα τελειώσει πρόωρα, με ότι κι αν αυτό συνεπάγεται. Βεβαίως, φταίει κι ο μηχανισμός που ήταν ελαττωματικός αλλά και ο καταστηματάρχης λόγω της μη αυστηρής επίβλεψης…

      Την καλησπέρα μου.

  4. Δεν πήρα χαμπάρι πως ξανάρχισες τις αναρτήσεις, έστω και για ξεμούδιασμα.
    Ωραία η ιστορία σου αλλά δεν είχε καλό τέλος… Το ξέρω, δεν είναι εποχή για αισιοδοξίες, αλλά όταν αρχίσουν να χαλάνε και τα διπλανά ενυδρεία -ήδη το ιταλικό άρχισε να κάνει περίεργους θορύβους- μπορεί ο καταστηματάρχης να καταλάβει ότι τα ψάρια χρειάζονται, εκτός από επίβλεψη, και τροφή πού και πού, γιατί αλλιώς θα κλείσει το μαγαζί ολόκληρο.

    • Θωμά, δεν είχε καλό τέλος γιατί απλώς την αληθινή ζωή όταν δεν τη διαχειρίζεσαι σωστά συνήθως έτσι γίνεται. Απλώς ήθελα να τονίσω το γεγονός ότι όλοι μας έχουμε μερίδιο ευθύνης, με πρώτους βεβαίως τους ενορχηστρωτές της παράστασης. Κι αν έχουμε φτάσει στο μη περαιτέρω, όλοι μας βάλαμε κι από ένα μικρό λιθαράκι. Το απογοητευτικό της υπόθεσης όμως είναι το γεγονός ότι ακόμα και τώρα που άρχισε η πτώση στον γκρεμό, δεν παραμερίζουμε τις διαφορές μας. Τελικά, το μόνο πράγμα που μας έχει απομείνει από τους προγόνους μας είναι το όνομα… τίποτα άλλο…

  5. Το πρόβλημα είναι ότι τα ψάρια δεν έχουν μυαλό για να σκεφτούν τις συνέπειες. Πρώτα χρειάζεται εκπαίδευση με πνευματική τροφή και τα υπόλοιπα έπονται.
    Καλημέρα και… καλός πολίτης!

    • Θα σε καλωσορίσω στο ιστολόγιό μου για ακόμα μια φορά! Νομίζω το είχα ξανακάνει κάποια χρόνια πριν στο παλιό μου μπλογκ… Περνάνε τα χρόνια… 😉

      Το μεγαλύτερο πρόβλημα με τα ψάρια είναι ότι έχουν βραχεία μνήμη και ξεχνάνε πολύ εύκολα…

      Την καλημέρα μου.

  6. Εξαιρετική η αναλογία. Ωστόσο, για τα αίτια της κρίσης έχω κάπως διαφορετική άποψη.

    • Δείμε, έχουμε καιρό να τα πούμε…

      Η απάντησή μου στο σχόλιό σου είναι η επόμενη ανάρτησή μου.

      Δες εδώ.

      • Πράγματι. Είχα κάνει ένα μεγάλο διάλειμμα (με δύο κόρες ήταν λογικό να με τραβήξουν λίγο καιρο)…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: