Επιστροφή στο Μεσαίωνα;


Image: jscreationzs / FreeDigitalPhotos.net

Γεγονός:

Οι αγορές, που μπορεί να δείχνουν ότι είναι απρόσωπες αλλά αποτελούνται από εταιρείες, οργανισμούς και ανθρώπους που έχουν όνομα κι επώνυμο, έχουν δανείσει ολόκληρο τον κόσμο μέσω των ομολόγων, χρηματιστηρίων, κρατικών δανείων κλπ, ποσά τα οποία είναι υπέρογκα και τα οποία ενίοτε ως αξίες δεν έχουν ακόμα δημιουργηθεί, είναι άυλοι τίτλοι που θα αποκτήσουν αντίκρισμα στο μέλλον και μέσω της εργασίας των ανθρώπων. Έχουν δηλαδή προεξοφλήσει την εργασιακή πρόσοδο των ανθρώπων για πολλές μελλοντικές γενιές και την έχουν μεταποιήσει ήδη σε χρηματιστηριακή, ομολογιακή κλπ. απτή αξία.

Αποτέλεσμα:

Επειδή όλο τούτο το ανεξέλεγκτο πήγαινε έλα των μελλοντικών αυτών αξιών μπορεί να θεωρήθηκε απαραίτητο από την καπιταλιστική οπτική και πρακτική προκειμένου να υπάρξει ανάπτυξη, μέχρι τώρα κανείς δεν μπήκε στον κόπο ούτε να θέσει κανόνες κι όρια αλλά, πολύ περισσότερο, ούτε να το τιθασεύσει. Κι ενώ η παγκόσμια οικονομία ανθίζει, το ριζικό της σύστημα εδράζεται πάνω σε σαθρό έδαφος το οποίο είναι πλέον ανίκανο να αντέξει το βάρος. Ή μήπως δεν είναι ακριβώς έτσι; Διότι, είναι γνωστό ότι το κεφάλαιο έχει στο πίσω μέρος του μυαλού του, έντεχνα κρυμμένη και καμουφλαρισμένη, τη δίψα για εξουσία. Και τώρα, μετά από την μεγάλη οικονομική άνθηση και πρόοδο, που στηρίχτηκε πάνω στα δικά του μέσα, έρχεται να ζητήσει πίσω τα δανεικά μαζί με τους τόκους. Έχουμε όμως τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουμε ένα χρέος που δεν είναι δυνατό να ξεπληρωθεί; Μάλλον όχι κι αυτό είναι εις γνώση των δανειστών, οι οποίοι προσερχόμενοι τώρα στο ταμείο αντί της εξαργύρωσης που είναι αδύνατη, ζητούν τον έλεγχο. Τον πλήρη έλεγχο, οικονομικό, πολιτικό, εργασιακό και ότι άλλο φανταστεί κανείς. Οι φωνές που ακούγονται για την ανάγκη δήθεν δημιουργίας μιας κοινής οικονομικής πολιτικής εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης (και όχι μόνο γιατί κάποιοι το ανάγουν σε παγκόσμια κλίμακα) μέσω, ενός κοινού θεσμού, π.χ. υπουργείου ή γραφείου οικονομικών, ολοένα και αυξάνονται. Κι αν έχεις έναν μόνο που θα ελέγχει την οικονομία, τότε αυτομάτως αυτός θα ελέγχει τα πάντα. Και σ’ αυτήν την περίπτωση η εθνική κυριαρχία του κάθε κράτους μέλους απλώς θα αποτελέσει παρελθόν. Το ίδιο παρελθόν που θα θαφτούν οι εργασιακές σχέσεις, οι κοινωνικές παροχές, η παιδεία και ολόκληρο το οικοδόμημα που ονομάζεται κοινωνικός ιστός. Η νομοθετική εξουσία θα απωλέσει την, όποια, ανεξαρτησία της, όπως ενδεχομένως και η δικαιοσύνη. Και η κατάληξη μοιραία θα είναι η επιστροφή της ανθρωπότητας σε μια κατάσταση που θα θυμίζει το Μεσαίωνα, αλλά στις καλύτερές του στιγμές. Διότι δε θα έχουμε να κάνουμε με ένα θρησκευτικό φανατισμό, όπως τότε, αλλά με ένα σύστημα συμφερόντων, απόκλιση από τα οποία θα σημαίνει την ψυχρή και χωρίς άλλη σκέψη αποβολή από αυτό, με ότι κι αν συνεπάγεται κάτι τέτοιο.

Όταν το σύστημα θα ψάχνει για σκλάβους, σίγουρα δε θα ενδιαφερθεί για την παιδεία τους, αφού δεν είναι επιθυμητοί Σπάρτακοι και σκεπτόμενοι άνθρωποι, δε θα ενδιαφερθεί για την υγεία, αφού υπάρχουν άφθονοι πεινασμένοι αντικαταστάτες, δε θα ενδιαφερθεί για τη δικαιοσύνη, αφού νομοθέτης και δικαστής θα είναι το ίδιο πρόσωπο. Ίσως, κάποια στιγμή, να απαιτηθεί και η πλήρης «χαρτογράφηση» του προλεταριάτου, προκειμένου ο έλεγχος να είναι όσος το δυνατόν πληρέστερος, και οι Γραφές να βγουν αληθινές…

Γεγονός:

Προς το παρόν υπάρχει η αίσθηση ότι η ελευθερία είναι διάχυτη παντού, ότι υπάρχουν δικαιώματα, σταθερές αξίες και ιεραρχία, η οποία ορίζει και καθορίζει δημοκρατικά τις κατευθύνσεις μέσα στις οποίες κινούμαστε όλοι.

Αποτέλεσμα:

Η έλλειψη από τον ορίζοντα ενός ανησυχητικού οιωνού μας καθησυχάζει και μας κάνει, κατά την προσφιλή ανθρώπινη συνήθεια, να μη σκεφτόμαστε τον επερχόμενο κίνδυνο προσπαθώντας να θωρακίσουμε τους θεσμούς και τις κοινωνίες που ζούμε. Ο καθένας, σε παγκόσμιο επίπεδο στον δυτικό τουλάχιστον κόσμο, έχει μάθει να σκέφτεται το δικό του και μόνο συμφέρον, ξεχνώντας ότι μόνο όταν τα κλαριά είναι πολλά μαζί δε σπάνε! Μοιάζουμε σαν τους ανθρώπους που αποβλακωμένοι κοιτούσαν τα νερά της θάλασσας να τραβιούνται προς τον ωκεανό κι αντί να ανησυχήσουν και να τρέξουν προς την αντίθετη κατεύθυνση, πήγαιναν προς τα μέσα να μαζέψουν κογχύλια, ενώ το τσουνάμι πλησίαζε με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Και δυστυχώς το κύμα δεν έκανε καμία διάκριση, ούτε μαύρο ξεχώρισε ούτε λευκό, ούτε εργάτη ούτε τραπεζίτη, όλοι σε μια μόνο στιγμή βρέθηκαν στον πάτο της θάλασσας κι όλοι το από το ίδιο νερό πνίγηκαν. Κάτι αντίστοιχο θα γίνει κι εδώ, εκτός αν με κάποιο τρόπο ξυπνήσουμε από το λήθαργο κι αντί του εγώ στραφούμε στο εμείς. Κι όταν πάψουμε να πιστεύουμε στο κυνήγι μαγισσών και στην απόδοση των ευθύνών σε φανταστικούς εχθρούς και δυνάστες. Όταν ο ένας βοηθήσει τον άλλο και συλλογικά αντιμετωπιστεί το πρόβλημα κι όχι ατομικά. Όταν απεξαρτηθούμε από το μιαρό σύστημα των αγορών και των δανεικών και καταναλώνουμε μόνο ότι και όσα παράγουμε χωρίς να υποθηκεύουμε τις μελλοντικές γενιές με χρέη. Και στο σημείο που έχουμε φτάσει σήμερα, η μοναδική λύση που φαντάζει βιώσιμη είναι να βοηθήσει ο ένας τον άλλο. Να στηριχτεί το άνθρωπος στον συνάνθρωπό του, να κάνουμε πράξη αυτό που ο γιος ενός φτωχού ξυλουργού είπε περίπου δυο χιλιάδες χρόνια πριν: Ο έχων δύο χιτώνας μεταδότω τω μη έχοντι…

Αλλιώς, αν το κακοήθες σύστημα δεν αποδυναμωθεί,  μας περιμένει ο Μεσαίωνας… κι ενδεχομένως και ο πόλεμος… Κι όχι κάποια στιγμή στο μέλλον που δε θα υπάρχουμε, αλλά πολύ πιο σύντομα απ’ όσο φανταζόμαστε κι ελπίζουμε!

Advertisements
  1. τελευταιε, το διαβασα απο νωρις το πρωι το ποστ σου.. το βρισκω πολυ ενδιαφερον.. και θα συμφωνησω μαζι σου..

    στο μονο που εχω μια μικρη ενστανση ειναι στο αν μπορουμε εμεις με εναν αλλο τροπο ζωης να αλλαξουμε αυτη την πορεια που εχουν παρει τα πραγματα..

    ισως λαθος μου, μα καθολου αισιοδοξη δεν ειμαι

    *περιμενω απο το πρωι να διαβασω ενδιαφεροντα σχολια που συνηθως αφηνουν στο blog σου, αλλα φαινεται πως μερες που ειναι ολοι λειπουν για διακοπες :):):)

    • Στέλλα, λέω για την αλλαγή του τρόπου ζωής υπό την οπτική ότι αν η κατανάλωση μειωθεί κι ο ένας στηριχτεί στον άλλο π.χ. μειώσει την αμοιβή του ο γιατρός κι ο ηλεκτρολόγος, αν θυσιάσει ένα κομμάτι από το κέρδος του ο έμπορος κι ο ιδιοκτήτης που ενοικιάζει το ακίνητο κλπ, κλπ, κλπ, μειώνεται αυτομάτως το κόστος ζωής ή αν θες αυξάνεται το εισόδημα κι έτσι αφενός έχεις περίσσευμα για να ξεπληρωθούν τα χρέη κι αφετέρου θα εκλείψει η ανάγκη για νέο δανεισμό. Κι όλα αυτά χωρίς να υποβαθμιστεί το βιοτικό επίπεδο κανενός. Ίσως βεβαίως όλα αυτά να ακούγονται απλοϊκά και να είναι ανεφάρμοστα, αλλά στην απλοϊκή λογική ενός πολίτη που δεν έχει γνώσεις οικονομικών όπως εγώ, μοιάζουν εφαρμόσιμα και αποδοτικά!

      Τα σχόλια που αφήνουν οι αναγνώστες στο ιστολόγιό μου είναι κάτι παραπάνω από αξιόλογα. Νομίζω ότι η πραγματική αξία αυτού του ιστολογίου δεν είναι τα άρθρα που γράφω αλλά τα σχόλια που γίνονται. Κι αυτό το τελευταίο το λέω μετά λόγου γνώσεως και χωρίς καμία διάθεση για φιλοφρονήσεις 😉

  2. το οτι θα μειωθει το κοστος ζωης το θεωρω δεδομενο..

    εξακολουθω ομως να μη πιστευω οτι θα επιστρεψουν οι καλες οι μερες..
    μακαρι να κανω λαθος
    μακαρι να εχεις δικιο κι εσυ κι ο φιλος με τον οποιο μιλουσα χθες το απογευμα και μου ελεγε πως οχι απλα οραματιζεται καλυτερες εποχες αλλα προετοιμαζει και τον εαυτο του για αυτες :):)

    • Δεν ξέρω Στέλλα αν έχω δίκιο ή άδικο, άλλωστε είναι σκέψεις και προτάσεις ενός αδαή στα περί των οικονομικών. Σίγουρα μπορεί να υπάρξει και αντίλογος με επιχειρήματα τα οποία δεν επιδέχονται αμφισβήτησης. Π.χ. αν μειωθεί το κόστος, ας πούμε των προϊόντων, θα μειωθεί αντίστοιχα και ο ΦΠΑ κι έτσι το κράτος θα έχει λιγότερα έσοδα, οπότε καταλήγουμε εκεί που αρχίσαμε!

      Η ανάγκη όμως των ανθρώπων να ανοίξουν το καβούκι τους και να γνωρίσουν το διπλανό τους, να συνασπιστούν μαζί του, νομίζω ότι τώρα φαντάζει περισσότερο επιτακτική από ποτέ και μόνο καλά αποτελέσματα μπορεί να φέρει. Σκέψου πχ. ένα ισχυρό καταναλωτικό κίνημα ικανό κάποια στιγμή να επηρεάζει πραγματικά τον καθορισμό των τιμών των προϊόντων. Σκέψου ένα κίνημα σκεπτόμενων ανθρώπων που θα μπορεί με επιχειρήματα να αντικρούει την εκάστοτε κυβερνητική πολιτική και να διαμορφώνει συνειδήσεις αλλά και πολιτικές συνήθειες. Ίσως κι ένα κίνημα πραγματικής αλληλεγγύης προς τους μη έχοντες. Θέλω να πω ότι αν υπήρχαν όλα τα παραπάνω δε θα έφτανε ποτέ να πωλείται η ντομάτα 2,00€ το κιλό αλλά ούτε θα τολμούσε ο Υπουργός Οικονομικών να αυξήσει 10 ποσοστιαίες μονάδες το φόρο στο σουβλάκι μέσα σε μια νύχτα. Άλλωστε, πρέπει κάποια στιγμή να θυμηθούμε ότι εμείς είμαστε πρώτοι στην ιεραρχία κι όχι οι υπουργοί, που υπάρχουν για να μας υπηρετούν, και οι εργοστασιάρχες, που υπάρχουν μόνο γιατί εμείς τους το επιτρέπουμε μέσα από τις καταναλωτικές μας συνήθειες.

      Μπορεί όλα αυτά να ακούγονται ουτοπικά, … είναι ουτοπικά, αλλά τουλάχιστον ας τα συζητάμε έστω και θεωρητικά, που ξέρεις, καμιά φορά μπορεί να ξεφύγουν από το όνειρο και να γίνουν πραγματικότητα…

    • Μαίρη
    • 11 Αυγούστου 2011

    Τελαυταίε, σε βρίσκω ρεαλιστή , συμφωνώ ότι προσπαθούν να καταφέρουν να υποδουλώσουν όλο τον κόσμο, με σκοπό την πλασματική ευημερία.
    Η κενοδοξία τους είναι τόσο μεγάλη που νομίζουν ότι κάτι θα καταφέρουν αν αλλοιώσουν τα έθνη και τα κάνουν έναν αχταρμά.
    Υπολογίζουν στη αμάθεια που θα προκύψει, στον φανατισμό και τέλος στον φόβο για να υποτάξουν τα πλήθη.
    Χρόνια προσπαθούσαν να φέρουν σε εφαρμογή τα σχεδιά τους , σήμερα ήδη έχουμε μπει στην νέα τάξη παραγμάτων εκεί που βιαίως δικαιώματα και κατακτήσεις χρόνων έχουν καταργηθεί και το μέλλον διαγράφεται ζοφερό για όλους.
    Εχω την εντύπωση πως το πλήθος κατευθύνεται έντεχνα και μεθοδευμένα σε διαμαρτυρίες που κανείς δεν τις λαμβάνει υπόψιν, απεναντίας τα μέτρα για αστυνόμευση πολλαπλασιάζονται.
    Συμφωνώ πως οι άνθρωποι πρέπει να βρούμε επιτέλους την δύναμη να ανοιχτούμε στον διπλανό μας , να προβληματιστούμε μαζί του, να κάνουμε ομάδες για κοινούς αγώνες γιατί τα χειρότερα έρχονται…

    • Μαίρη, η κατάργηση όλων των, με αίμα πολλές φορές, κατακτήσεων των ανθρώπων είναι γεγονός. Και κανένας δε μιλάει ούτε τολμάει να σηκώσει το κεφάλι, φοβάται για τη θεσούλα του και τα όποια κεκτημένα του έχουν απομείνει. Εύστοχη και η παρατήρησή σου ότι οι διαμαρτυρίες είναι κατευθυνόμενες προκειμένου να αυξηθεί – και να συνηθίσει θα προσέθετα εγώ – ο κόσμος την αυξημένη αστυνόμευση που είναι απαραίτητη για να επιβληθούν τα νέα μέτρα.
      Μόνο μέσω της αλληλεγγύης και -μπορείς να με αποκαλέσεις κι αιθεροβάμων ή ρομαντικό- της τέχνης μπορεί να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα και να το ξεπεράσουμε όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα.

    • Καρυάτιδα Ακροπολίδου
    • 11 Αυγούστου 2011

    Στρατηγέ μου, η ανάρτησή σου μια πολιτικο-οικονομική ανάλυση της παγκόσμιας κατάστασης!
    Τελικώς απο Στρατηγό, θα σ’αποκαλώ μέγα πολιτικό αναλυτή τοu μπλογκικού magazino!
    Kρίμα που έφυγε ο Ιαμος και δεν θάρθει να σε διαβάσει…

    • Καρυάτιδα, με ανεβάζεις πολύ κι άμα καμιά φορά πέσω θα ρίξω την ευθύνη σε σένα!

      Ο Ιαματικός είναι πράγματι κρίμα που αποχώρησε από την μπλογκόσφαιρα! Τον απορρόφησε η επιστήμη του… ή τον μάλωνε η γυναίκα του, η Μαύρη, χα, χα, χα… Μακάρι να ήταν εδώ και να έκανε έστω κι αραιά από κανένα σχόλιο!

  3. Πολύ ωραία ανάλυση.

    Καθώς διαβάζω όμως διακρίνω ίσως μια αχνή χροιά «θυτών και θυμάτων» με την οποία δεν συμφωνώ γιατί, κατά την γνώμη μου, είτε μας αρέσει είτε όχι η υπερίσχυση του ισχυροτέρου είναι ο τρόπος λειτουργίας του σύμπαντος, και, μπορούμε να είμαστε θύματα, ή θύτες, και να πάρουμε απόφαση ότι έτσι είναι στην μακρά πνοή η ζωή, και να σταματήσουμε τις αυταπάτες ότι μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό.

    Τώρα, επίσης, ο Μεσαίωνας, και η επανάληψη του, χρειάζονται ένα απαραίτητο συστατικό άνευ του οποίου δεν είναι δυνατό να υπάρξουν: την αγραμματοσύνη και τον συνεπαγόμενο σκοταδισμό. Και στην τελική, πιστεύω ότι υπεύθυνος για τον σκοταδισμό είναι αυτός που προτιμά το iPhone και το texting έναντι της μάθησης, και ξέρεις Κώστα ότι δεν έχω πληρώσει την συνδρομή μου στην θεωρία που λέει ότι «οι κακοί μας κρατάνε κάτω»…

    Άλλο ένα σχολιάκι: με κάνει να χασμουριέμαι η ταύτιση του Μεσαίωνα με την θρησκεία ως ξεχωριστή του τι συμβαίνει σήμερα, γιατί η «θρησκεία», κατά την γνώμη μου είναι αυτό το οτιδήποτε που πιστεύουν και ακολουθούν οι μάζες, και αυτό το οποίο χρησιμοποιεί σαν εργαλείο η ελίτ, και είτε αυτό έχει να κάνει με θεούς, ή επιστήμη, ή χρήμα, ή τεχνολογία, ή βόλεμα, ή Χόλυγουντ, ή οτιδήποτε …είναι το ίδιο πράγμα. Μίσος κατά της πίστης των προγόνων μας είναι κατά την γνώμη μου εκτός θέματος, και πάει αλλού. Οπότε, η δική μου γνώμη είναι ότι δεν υπάρχει καλύτερος και χειρότερος σκοταδισμός, αλλά υπάρχουν μάζες που ακολουθούν ένα καρότο που κρέμεται μπροστά τους.

    Η ανάλυση σου της οικονομικής κατάστασης (της καινούργιας θρησκείας), είναι ακριβέστατη, νομίζω.

    ΥΓ. Πόσοι θα συμφωνούσαν άραγε ότι δεν θα καταλαβαίναμε τι είναι ευτυχία αν δεν γνωρίζαμε δυστυχία (και ότι τα πιο υπέροχα ανθρώπινα επιτεύγματα ήρθαν σαν αποτέλεσμα επανάστασης κατά της δυστυχίας), ότι ο ύπνος είναι απαραίτητος στον άνθρωπο όσο και ο σκοταδισμός στην ανθρωπότητα. Λυπάμαι που το υπόλοιπο της δικής μου ζωής θα περάσει σε χειροτερεύουσες καταστάσεις του καινούργιου μεσαίωνα, αλλά αντικειμενικά πιστεύω ότι είναι όσο φυσικός και απαραίτητος όσο ο ύπνος.

    • Φίλε μου Δημήτρη, κάθε φορά θέλω μια ώρα να γράψω ένα άρθρο και δέκα ώρες για να σκεφτώ τι θα απαντήσω στο σχόλιό σου! Μερικές φορές σκέφτομαι ότι δίνω εξετάσεις μπροστά στον καθηγητή! Ελπίζω μόνο παρά τις αντίθετες ενίοτε απόψεις μας να παίρνω καλό βαθμό, μη στεναχωρήσω και τη μάνα μου!!! 😉

      Θύτης και θύμα δεν υπάρχει εδώ. Μιλάμε για κακοδιαχείριση εκ μέρους των πολιτικών που λαμβάνουν αποφάσεις με τις οποίες υπερχρέωσαν τις πατρίδες τους. Βέβαια, σε αρκετές περιπτώσεις, τα δανεικά χρησιμοποιήθηκαν για ανάπτυξη κι απέφεραν καρπούς και οικονομικό όφελος, οπότε είναι αποδεκτά ως πολιτική απόφαση κι ενέργεια (στην Ελλάδα βεβαίως το φαινόμενο αυτό είναι σπάνιο!). Όταν όμως φτάσεις να χρωστάς σε βαθμό που να μην μπορείς να ξεπληρώσεις, χωρίς η κατάσταση αυτή να είναι απαραίτητο να υπάρξει, τότε μοιραία ο ένας γίνεται θύμα κι ο άλλος θύτης, έστω κι αν δε το θέλει (που δε νομίζω). Και δεν είναι καθόλου φυσική αυτή η εξέλιξη. Οφείλεται καθαρά στις επιλογές των πολιτικών, όπως προείπα. Π.χ. αν δε γινόταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Ελλάδα το 2004, το χρέος θα ήταν πολύ μικρότερο. Ή κάνω λάθος; Και προς αποφυγή παρεξήγησης για το παράδειγμα που αναφέρω, εγώ δεν ήμουν υπέρμαχος της ιδέας αυτής, ήθελα να γίνουν οι Αγώνες.
      Για την αγραμματοσύνη δεν έχεις άδικο. Αλλά, πες μου, αγράμματος δεν είναι αυτός που μπορεί να έχει διδακτορικό αλλά να αγνοεί ποιος ήταν ο Σιμωνίδης ο Κείος και ποια αθάνατα λόγια έγραψε; Και βεβαίως δε συμφωνώ ότι κάποιο κακοί μας κρατάνε πίσω, άλλωστε το έγραψα κι εγώ με διαφορετική διατύπωση: «Κι όταν πάψουμε να πιστεύουμε στο κυνήγι μαγισσών και στην απόδοση των ευθύνών σε φανταστικούς εχθρούς και δυνάστες. »

      Όσον αφορά στη συσχέτιση του Μεσαίωνα με τη θρησκεία, θεωρώ ότι θρησκεία είναι ότι βάζει παρωπίδες στον άνθρωπο. Από τις αμιγώς θρησκευτικές πεποιθήσεις, ειδικά όσες περικλείουν μέσα τους φανατισμό, μέχρι τη «λατρεία» για την ποδοσφαιρική ομάδα που έχει οδηγήσει ακόμα και σε δολοφονίες ανθρώπων. Το καρότο που λες εσύ, εγώ το λέω παρωπίδες. Οπότε μάλλον βλέπουμε το ίδιο πράγμα αλλά από διαφορετική οπτική γωνία. Κι αν χρησιμοποιώ τον όρο «Μεσαίωνας» είναι γιατί θέλω να παραστήσω ανάγλυφα την κατάσταση και καλύτερη προσομοίωση δε θα μπορούσα να βρω.

      Η τελευταία σου παράγραφος είναι ολοφάνερα πέρα για πέρα αληθινή. Είναι ότι έχει διδάξει η Φύση και οι απαράβατοι κανόνες της. Ισορροπία. Πρέπει για να υπάρξει το Α να υπάρχει και το -Α, το αντίθετό του. Αν δεν υπάρξει σκοταδισμός και μεσαίωνας δεν μπορεί να υπάρξει και διαφωτισμός. Κι αν υπάρξει Μεσαίωνας, σίγουρα θα υπάρξει και διαφωτισμός. Εδώ όμως φοβάμαι να μη γίνει ο Μεσαίωνας μάστιγα και δυνάστης της ανθρωπότητας και μάλιστα χωρίς να είναι κάτι τέτοιο απαραίτητο σ’ αυτό το σημείο που έχει φτάσει η ανθρωπότητα. Και να σου πω και κάτι: Ο ιεροεξεταστής που έστελνε τον κόσμο στην πυρά μπορεί να μοιάζει με αγγελούδι στο μεγάλο αφεντικό που θα διαφεντεύει την ανθρωπότητα αν το σενάριο εξελιχθεί περίπου όπως το περιγράφω στο άρθρο… Μακάρι να βγω λάθος…

      • Αγαπητέ μου Κώστα, δεν είναι ποτέ η πρόθεσή μου, ούτε γι αστείο 🙂 να γράφω σαν να περιμένω απαντήσεις α-λα γραπτές εξετάσεις -όπως είχες γράψει για μένα πριν λίγο καιρό, το …στυλ μου έχει γαλουχηθεί αλλού!

        Εγώ όσο γερνάω τόσο περισσότερο καταλαβαίνω πόσα λίγα ξέρω και όσα περισσότερα κεράκια σβήνω, τόσο πιο αγράμματος γίνομαι, μια που όχι μόνο ποιός Χριστιανός ήταν ο Σιμωνίδης ο Κείος δεν έχω ιδέα, αλλά ούτε δικτατορικό καν έχω! Μ’ εμένα ρίχνε και λίγο αλάτι να είμαι πιο εύγευστος!

        Συμφωνούμε περισσότερο από όσο νομίζεις -απλά είμαι obsessive-compulsive όσον αφορά ορολογία. Και καταλαβαίνω απόλυτα ότι παρά την ίδια γλώσσα, μιλάω διαφορετική διάλεκτο 😉

        Θέλω να απαντήσω πολύ σοβαρότερα και περισσότερο αλλά είναι η τελευταία μέρα του Κώστα και βγαίνουμε έξω τώρα! Σ’ ευχαριστώ για όσα μου έγραψες και μην ξεχνάς ότι πάντα μαθαίνω από ότι διαβάζω!

        • Καλέ μου φίλε Δημήτρη, έχεις κατανοήσει πόσο μεγάλο πράγμα είναι να παραδέχεται κάποιος και μάλιστα δημόσια πόσο λίγα πράγματα ξέρει; Τεράστιο! Και φανερώνει άνθρωπο που στην κλίμακα «Απαίδευτος – Σοφός» πλησιάζει προς το δεύτερο. Φιλόσοφος, που έλεγε κι ο Επίκουρος, αλλά αυτό θα το αναλύσουμε σε άλλη ανάρτηση!

          Πάντως, οι εξετάσεις μου αρέσουν, οπότε οι απαντήσεις μου στα σχόλιά σου είναι πρόκληση για μένα. Γιατί πάντα καταφέρνεις να έχεις καλύτερα επιχειρήματα από εμένα… Αλλά που θα πάει, κάποτε θα έρθω στα χρόνια σου…!!!

          Για την ιστορία ο Σιμωνίδης ήταν αυτός που έγραψε το «Ω ξειν’, αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι.» για να τιμήσει το Λεωνίδα και τους 300. Έχει πει και το «Ο δ’ αύ θάνατος κίχε καί τόν φυγόμαχον.», δηλαδή κι αυτόν που αποφεύγει τη μάχη θα τον βρει έτσι κι αλλιώς ο θάνατος.

          Να χαρείς τον Κώστα σου σήμερα και να ρουφήξεις κάθε στιγμή μαζί του. Οι απαντήσεις στα κείμενα και το διάλογο μπορούν να γίνουν αργότερα. Χρόνου φείδου σήμερα… 😉 Τα χαιρετίσματά μου σε ολόκληρη την οικογένειά σου!

  4. Καλώς σε βρήκα κι εγώ!
    Εύστοχη η ανάλυση αν μη τι άλλο.Άν όμως η απαισιοδοξία μας κυριεύσει έιμαστε όλοι μας χαμένοι.
    Όλοι ξέρουμε πως το σάπιο τους σύστημα είναι τόσο εύθραυστο,που μία κίνηση μπορεί να το διαλύσει.Θα είναι επίπονη η διαδικασία,μα δεν γίνεται αλλίως…Καλή δύναμη να χουμε.

    • Πιπεράτε, καλώς ήρθες. Η απαισιοδοξία υπό την οπτική της διαρκούς επαγρύπνησης ίσως μας φανεί χρήσιμη. Όχι η άλλη, αυτή που μας ρίχνει στο κρεβάτι κι άπραγοι κλαίμε τη μοίρα μας!
      Το σύστημα πάντως δεν είναι μόνο δικό τους, είναι και δικό μας, όλοι μαζί το οικοδομήσαμε (κι όλοι μαζί τα φάγαμε!). Έχουμε κι εμείς ένα μεγάλο μερίδιο της ευθύνης, μην το ξεχνάμε αυτό!

      Χάρηκα που τα είπαμε κι ελπίζω να τα λέμε συχνά!

  5. Με το «μαζί τα φάγαμε» έχω τις ενστάσεις μου….Ευθύνη σίγουρα έχει και ο λαός, ως ένα βαθμό.
    Αυτοί ηγούνταν κι εμείς ακολουθούσαμε θέλαμε δε θέλαμε…
    Θα τα λέμε φίλε μου! Κι εγώ χάρηκα!

    • Αυτοί είχαν το καρότο κι εμείς προσπαθούσαμε να το φτάσουμε. Καμιά φορά μας άφηναν να δαγκώσουμε κι από λίγο… 😉

      • …Να δαγκώσουμε..?!?!…Μάλον μόνο να γλείψουμε θέλεις να πείς! 🙂

    • Καρυάτιδα Ακροπολίδου
    • 11 Αυγούστου 2011

    Tείνει να γίνουν για μένα σπάνια πηγή πνευματικής τροφής οι διάλογοί σου Τελευταίε μου με τον Τhinks!!!
    Τι να πω!!! Σας καμαρώνω και τους δυό!
    Πόσα like να χτυπήσω πια!!!!

    • Κάρυ, σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια, αλλά νομίζω ότι τα εύσημα ανήκουν στο Δημήτρη.

      Κι ο Πιπεράτος, θα δώσει άλλη γεύση στις συζητήσεις μας, πιο πικάντικη θαρρώ!

      😉

    • Καρυάτιδα Ακροπολίδου
    • 11 Αυγούστου 2011

    Αλλά και ο Πιπεράτος με κάλυψε αρκετά!!! Μ’αρέσει εξ’άλλου και το μπόλικο πιπέρι!!!χαχαχαχχαχαχα!

    • Καλά κάνεις και αρέσκεσε με τις καυτερές γεύσεις Καρυάτιδα…Πόλύ καλό για Ελληνίδα, μιας και από δώ και πέρα,το κάψιμο θα είναι δεδομένο στην ημερήσια διάταξη! 🙂

  6. Άντε, τελειώνει κι αυτή η επίσκεψη! Αύριο το πρωί πάμε αεροδρόμιο. Αλλά, έτσι στα γρήγορα, ένα ποτ-πουρί:

    «Ελπίζω μόνο παρά τις αντίθετες ενίοτε απόψεις μας να παίρνω καλό βαθμό, μη στεναχωρήσω και τη μάνα μου!!!»
    Μπα. Ότι βαθμό και να παίρνεις, κάποιος που έχει ζήσει την δικτατορία ξέρει ότι το επικίνδυνο είναι να δίνεις εξετάσεις!

    «Μιλάμε για κακοδιαχείριση εκ μέρους των πολιτικών που λαμβάνουν αποφάσεις με τις οποίες υπερχρέωσαν τις πατρίδες τους.»
    Νόμιζα ότι οι πολιτικοί κάνουν την διαχείριση που απαιτούν οι σημαντικότεροι των ψηφοφόρων τους, όπως ένα γκαρσόνι φερ’ ειπείν φέρνει την παραγγελία στο τραπέζι που την ζήτησε και πετάει τα αποφάγια στα σκουπίδια αντί να τα δώσει σ’ αυτούς που δεν τον ψήφισαν και μείναν έξω από το εστιατόριο…

    «χρησιμοποιήθηκαν για ανάπτυξη κι απέφεραν καρπούς και οικονομικό όφελος, οπότε είναι αποδεκτά ως πολιτική απόφαση κι ενέργεια»
    Εγώ έχω ελαττώσει το τσιγάρο λόγο κόστους αλλά ο Κώστας μου έφερε 24 ουγγιές ταμπάκο πίπας από ένα μαγαζί 160 ετών απέναντι από το Χάρβαρντ μισοτιμής σε σχέση με την Ευρώπη. Εσύ τι κάπνιζες όταν έγραψες αυτή τη φράση; Θέλω κι εγώ!

    «μοιραία ο ένας γίνεται θύμα κι ο άλλος θύτης»
    Ναι, κάπως έτσι. Το θύμα συνήθως είναι αυτός που παραπονιέται ότι τον αδικούν και δεν έχει φωνή, και ο θύτης είναι αυτός που επιτυγχάνει τους σκοπούς του με εφευρετικότητα και χωρίς γκρίνια.

    «αν δε γινόταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Ελλάδα το 2004, το χρέος θα ήταν πολύ μικρότερο»
    Λες; εγώ πάλι πιστεύω ότι κάπου θα βρίσκανε να τα τρώγανε ούτως ή άλλως. Οι Ολυμπιακοί έπρεπε να είναι μεγάλη χασούρα για εκείνους που θα μπορούσαν να τα είχαν φάει διαφορετικά και πιο διακριτικά…

    «θεωρώ ότι θρησκεία είναι ότι βάζει παρωπίδες στον άνθρωπο»
    Ο μόνος που μπορεί να βάλει παρωπίδες στον άνθρωπο είναι ο άνθρωπος. Η φιλοσοφία, ηθική, επιστήμη, παροιμίες, παραβολές, και μύθοι δεν φταίνε σε τίποτα αν κάποιος δεν τις καταλαβαίνει γρι και αρπάζεται από μια φράση δισδιάστατα και τη κάνει παρωπίδες για να βοηθηθεί με την αναπηρία του… και σκοτώνει μ’ ένα σμπάρο δυό τρυγόνια λόγω του μίσους προς το ιερατείο… Εμείς έχουμε ιστορία κάπου 3.500 χρονια από την κνωσσό και τις Μυκήνες μέχρι σήμερα. Και υπενθυμίζω ότι δεν μπορούμε να κάνουμε επιλογές από ποιά σημεία της μακράς ιστορίας παίρνουμε μαθήματα και επαναλαμβάνουμε φράσεις. Ή ίσα απ’ όλα ή καθόλου, λέω εγώ. Και να δεις, που μια μέρα, τα δισέγγονα μας μπορεί να ξεφύγουν από αυτό το τυφλό μίσος κατά του παπαδαριού που μας βάζει σήμερα παρωπίδες και δεν μπορούμε να δούμε την ηθική και την φιλοσοφία και την επιστήμη που βρίσκονται πέρα από αυτό…

    «Ο ιεροεξεταστής που έστελνε τον κόσμο στην πυρά μπορεί να μοιάζει με αγγελούδι στο μεγάλο αφεντικό»
    Α γιά σου! τόσο δύσκολο είναι να καταλάβει ο κόσμος ότι το καλό και το κακό είναι ζητήματα γωνίας βλέψεως;

    «Μακάρι να βγω λάθος…»
    Όσο και να το εύχεσαι μίλησες σωστότατα και ακριβώς όπως τα λες είναι.

    Κώστα μου, καλό σας Σαββατοκύριακο, πάντα με υγεία και χαρά όπως και οι ονειρεμένες διακοπές που περιέγραψες!

    @ Καρυάτιδα: Θανκ γιου 🙂

    • Δημήτρη, ξέρω ότι σήμερα είναι μια πολύ δύσκολη μέρα για σένα και στην αρχή είπα να μην απαντήσω. Αλλά φοβάμαι ότι ο διάλογος θα έμενε στη μέση, κι έτσι δυο λογάκια θα τα πω κι εγώ, χωρίς όμως να περιμένω απάντηση… Πρώτα απ’ όλα όμως να δώσεις τους χαιρετισμούς μου στον Κώστα. Πες του ότι τον φαντάζομαι με την στολή του να μπαίνει στο αεροπλάνο καμαρωτός και τον θαυμάζω (όπως και οι κυρίες ολόγυρά του!!! ;)). Καλό του ταξίδι.

      Όταν λέω για κακοδιαχείριση, μιλάω ως εξής: Πολιτικός κατά βάση είναι ο άνθρωπος εκείνος που έχει(;) την ικανότητα να βλέπει και να προβλέπει τις μελλοντικές εξελίξεις και να προγραμματίζει από πριν τις κατάλληλες κινήσεις ώστε πάντα να είναι μπροστά από αυτές. Όταν, αντί αυτού, έχεις πολιτικούς που παραγγέλνουν υποβρύχια που γέρνουν προκειμένου να τσεπώσουν τις μίζες και μετά να μην έχουν καν τις στοιχειώδεις ικανότητες να διορθώσουν έστω το υποβρύχιο που γέρνει, τότε μιλάμε για κακοδιαχείριση. Αλλά, στην Ελλάδα ισχύει κάτι που μπορεί να μην το ξέρεις επειδή ζεις στο εξωτερικό. Υπάρχει ο περίφημος νόμος περί ευθύνης υπουργών, σύμφωνα με τον οποίο άμα είσαι υπουργός και ξεπουλήσεις ακόμα και τον Παρθενώνα δεν έχεις καμία ευθύνη, μη σου πω ότι θα σου πούνε και μπράβο!

      Όσο για το κάπνισμα, Δημήτρη μου αν και αρειμάνιος καπνιστής, έχω χρόνια που το έχω κόψει. Βέβαια, τώρα με την αποποινικοποίηση της φούντας μπορεί να το ξαναρχίσω!!! Όταν λέω ότι παίρνεις δάνειο και κάνεις έργα υποδομής κι αυτά θα έχουν πολλαπλάσιο όφελος, νομίζω ότι μιλάω λογικά. Εκτός κι αν ζεις στην Ελλάδα, όπου τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά! Αλλά το να παίρνεις δάνειο για να φτιάχνεις το δρόμο Άνω Ραχούλα – Κάτω Ραχούλα επειδή είναι από εκεί ο ξαδερφομπατζανάκης σου και μάλιστα υπερτιμολογημένο και υπερκοστολογημένο είναι τελείως διαφορετικό πράγμα. Μη ανταποδοτικό. Και είναι καθαρά επιλογή της πολιτικής βούλησης αυτό.

      Για το θύμα και το θύτη τα ξαναείπα. Όταν το όπλο το κρατάει άλλος και πυροβολεί αδιακρίτως, μοιραίο είναι να σου έρθει η σφαίρα κι ας έχεις προσπαθήσει να προφυλαχτείς. Και μη μου πεις ότι εμείς δια της ψήφου μας βάλαμε το όπλο στο χέρι του πολιτικού, γιατί σ’ αυτό το πράγμα που προσιδιάζει με τη Δημοκρατία δεν υπάρχει άλλος τρόπος δυστυχώς.

      Κι έρχομαι στη θρησκεία. Κατά τη δική σου άποψη, ο κάθε άνθρωπος έχει τη θρησκεία μέσα του. Έχεις πει το πολύ εύστοχο, και με το οποίο συμφωνώ 100%, ότι όσοι άνθρωποι γεννήθηκαν πάνω στη Γη, κι άλλοι τόσοι θεοί υπήρξαν! Όμως, η θρησκεία έχει μέσα της κάτι το οποίο εμένα δε μου αρέσει, το Δόγμα. Και δόγμα σημαίνει ότι θεωρώ κάποια πράγματα ως δεδομένα, ως μη επιδεχόμενα αποδείξεως αξιώματα. Μπορεί ο ανθρώπινος νους να μην έχει τη δυνατότητα να συλλάβει το μεγαλείο του Θεού, μπορεί να είμαστε ανίκανοι να κατανοήσουμε μερικά πράγματα. Αλλά, όσο κι αν αυτό ακούγεται κλισέ, η δική μου θεώρηση των πραγμάτων και η δική μου φιλοσοφία και στάση ζωής μου υπαγορεύει να τα αμφισβητώ. Αν θες, μπορεί κι ο ίδιος ο Θεός να μου παίζει αυτό το παιχνίδι, αλλά εγώ θα διαφωνώ. Ο οποιοσδήποτε Θεός, δεν θα εξετάσουμε εδώ τις διάφορες θρησκείες. Κι αν το μυαλό μου είναι τόσο μικρό για να χωρέσει την ιδέα του Θεού, ίσως να γίνεται αυτό για τη δικιά μου προστασία και ασφάλεια, για να μην τρελαθώ. Μπορεί ο Θεός να μην μπορεί να εξηγηθεί επιστημονικά, αλλά έστω και ως ιδέα θεωρητική, κατά τη γνώμη μου, έχει πολλές ατέλειες.

      Η αμφισβήτηση πάντως πρέπει να στηρίζεται σε λογική βάση και να μην είναι μια απλή αντίδραση. Η αίσθησή μου είναι ότι δεν έχω άδικο, αλλά ως μη δογματικός στην πεποίθησή μου αυτή, δεν αποκλείω και το ενδεχόμενο να είμαι τελείως λάθος. Η αλήθεια πάντως είναι κάτι το σχετικό. Διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο, από πολιτισμό σε πολιτισμό κι από εποχή σε εποχή. Έχω την αίσθηση ότι οι πολιτισμοί που ανέπτυξαν την τέχνη και την έφτασαν σε μεγάλο επίπεδο ήταν εκείνη που κατάφεραν να κοιτάξουν την Αλήθεια κατάματα. Ο Νίτσε είπε ότι ως άνθρωποι έχουμε ανάγκη την τέχνη για να μη μας σκοτώσει η αλήθεια. Συμφωνώ πλήρως. Αν το δεις από την ανάποδη μεριά, όσο πιο κοντά έφτασε ο άνθρωπος στην αλήθεια τόσο πιο πολύ ανέπτυξε την τέχνη του. Τρανό παράδειγμα οι αρχαίοι Έλληνες. Συγνώμη που αναφέρομαι και πάλι σ’ αυτούς, το ξέρω ότι πια είναι πεθαμένοι και στη σφαίρα της ανυπαρξίας, αλλά Παρθενώνας είναι μόνο ένας.

      Δημήτρη μου θα σταματήσω εδώ γιατί ήδη μακρηγόρησα αρκετά και θα με μαλώσει η Καρυάτιδα!

      Με το καλό να ξεπροβοδίσεις τον Κώστα σου.

  7. Προφήτης ούτε είμαι ούτε θέλω να γίνω. Αλλά στο άρθρο εχτές ανέφερα μια οικονομική ολιγαρχία και σήμερα η Παρασκευή +13 δείτε τι πρωτοσέλιδο έχει.

    Κοινό παγκόσμιο νόμισμα!!!

    • Σχετικά με το εξώφυλλο της εφημερίδας Παρασκευή+13

      Το Friday the Thirteenth είναι Αγγλοαμερικανικό. Ελληνικά λέμε Τρίτη και δεκατρείς.

      Η Επικεφαλίδα «Ήρθε η ώρα για κοινό παγκόσμιο νόμισμα» είναι γνώμη της εφημερίδας υποκειμενικά αναλύοντας κατά την γνώμη της τα λεγόμενα ηγετών, και όχι κάτι που είπε κάποιος ηγέτης. Οι δε Κινέζοι και Ρώσοι δεν απαιτούν τίποτα. Απλά χρησιμοποιούν το σύστημ’α μας για να μας αγοράσουν. Αυτά, όπως τα δίνει η εφημερίδα είναι λαοπλάνος ερασιτεχνισμός ο οποίος αποδεικνύει πως η εφημερίδα έχει δίκιο στο άρθρο της «2011¨μαύρη χρονιά της ελληνικής (με μικρό «ε») δημοσιογραφίας».

      Και έτσι ο Έλλην αναγνώστης μπορεί να ζει στην χώρα των θαυμάτων που χτίζει γι αυτόν ο Ελληνικός ερασιτεχνισμός και ανευθυνότητα επικοινωνίας…

      κλπ., κλπ…

      • Δεν προλαβαίνω να τελειώσω τη μια απάντηση, να σου και το επόμενο σχόλιο. Ευτυχώς θα συμφωνήσουμε 100% εδώ. Απλώς την ανέφερα ως ένα παράδειγμα του γεγονότος ότι σιγά σιγά προετοιμάζεται το έδαφος για να γίνει πραγματικότητα μια παγκόσμια ή ευρωπαϊκή έστω, οικονομική διακυβέρνηση. Κατά τα άλλα, δεν έχω διαπιστώσει την αξιοπιστία της εν λόγω εφημερίδας…

  8. Εγω ως αισιόδοξη προσωπικότητα Τελευταίε μου,δεν θα μπορούσε να μην πέσει το μάτι μου στην κάτω κάτω είδηση που λέει «Η τυφλή εξέγερση των πληβείων» 🙂

    • Δεν το πρόσεξα! Αλλά το πλιάτσικο και οι καταστροφές προκειμένου να γίνουν λεηλασίες δεν είναι εξέγερση κατά τη γνώμη μου. Είναι μια αμιγώς εγκληματική ενέργεια. Ούτε η καταστροφή αδιακρίτως της περιουσίας του άλλου με βρίσκει σύμφωνο. Ίσως, όπως είπε κι η Καρυάτιδα, να είναι κατευθυνόμενες οι ενέργειες αυτές με αποτέλεσμα την αύξηση της αστυνόμευσης. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι καλό κάτι τέτοιο.

    • Μαίρη
    • 12 Αυγούστου 2011

    Σας χάρηκα όσο τίποτα άλλο με τους διαλόγους σας τους τόσο κατατοπιστικούς.
    Νομίζω ότι οι άνθρωποι της νέας τάξης πραγμάτων θα είναι πολύ χαρούμενοι που μας έχουν στα πληκτρολόγια και τους πυροβολούμε καθημερινά.
    Οταν οι αγανακτισμένοι ήταν στο Σύνταγμα, εκείνες ακριβώς τις μέρες είχαν έρθει και κάποιο του εξωτερικού επιχειρηματίες για να δούν τι ακριβώς ξεπουλιέται στην Ελλάδα για να αγοράσουν έναντι πινακίου φακής.
    Αυτό σημαίνει οτι οι ειρηνικές διαμαρτυρίες δεν είναι γι αυτούς τίποτα μα τίποτα.
    Τα πράγματα είναι καλά μεθοδευμένα και ξέρουμε οτι με ειρήνη δεν υπάρχει αποτέλεσμα οι άνθωποι αυτοί είναι εθισμένοι στις εξουσίες που έχουν, έναντι του λαού.
    Αλλωστε η δημοκρατία έχει πάει περίπατο και οι θεσμοί ερμηνεύονται κατά το δοκούν , στις δικτατορίες όλα επιτρέπονται .. και μεις πάμε για την παγκόσμια.
    Καλή δύναμη παίδες

    • Μαίρη, ο Δημήτρης (thinks) είναι πνεύμα διαυγές, συνυπολόγισε και το γεγονός ότι ζει ψηλά στο βουνό με τον καθαρό αέρα, τι άλλο θα περίμενες; 🙂

      Για τους γραβατωμένους κυρίους που ήρθαν να δουν τι ξεπουλιέται δεν το γνώριζα, αλλά κι αυτοί τη δουλειά τους κάνουν! Και τα όρνια που ξεσκίζουν τις σάρκες μέσα στη φύση είναι, τι να κάνουμε. Δε φταίνε αυτοί, εμείς φταίμε που τους δίνουμε δικαιώματα. Ένα πράγμα μόνο ελπίζω κι αν δε γίνει πραγματικότητα θα απογοητευτώ πολύ: Στις επόμενες εκλογές, τα δυο μεγάλα κόμματα να πάρουν ποσοστό μικρότερο του 40% μαζί! Μπορεί να υπάρξει μια περίοδος αστάθειας ή και ακυβερνησίας αν θες, αλλά νομίζω ότι μετά θα αναδειχτεί θέλοντας και μη η ποιότητα στον πολιτικό λόγο και βίο αλλάζοντας το σκηνικό άρδην. Γιατί αν δε γίνει κάτι τέτοιο στην περίπτωση που δεν μπορεί να σχηματιστεί αυτοδύναμη κυβέρνηση, τότε είμαστε για να παίρνουμε τα βουνά! Όχι ότι τα βουνά είναι άσχημα, αλλά τουλάχιστον να μη βλέπουμε την κατάντια για την οποία μας δόθηκε η ευκαιρία να την αλλάξουμε αλλά δεν κάναμε τίποτα!

      Καλή δύναμη σε όλους μας!

        • Μαίρη
        • 12 Αυγούστου 2011

        Προσωπικά πιστεύω ότι σε μεθεπόμενες εκλογές θα ψηφίζουμε για να βγάζουμε κάτι σαν δήμαρχο της πόλης μας, γιατί οι εξουσίες θα είναι στου ξένους που θα μας έχουν αγοράσει για σκλάβους στα μέρη μας….
        Βλέπω ότι το σύνδρομο της Κίνας θα επεκταθεί σ΄όλο τον πλανήτη… και μη χειρότερα!
        Μάντης κακών δεν θέλω να είμαι αλλά οι άνθρωποι αυτοί έχουν πάψει προ πολλού να σκέφτονται σαν άνθρωποι είναι παράφρονες.
        Μπες με την πρώτη ευκαιρία στο μπλοκάκι μου που σας έχω κάτι.
        Καλό βράδυ

  9. Μαίρη, ήδη νομίζω ότι η εθνική μας κυριαρχία έχει υποθηκευτεί μαζί με τα χρέη της χώρας. Οι μαριονέτες που κάθονται στις κυβερνητικές καρέκλες έχουν μικρή διάρκεια ζωής και σύντομη ημερομηνία λήξης! Αυτό που εύχομαι πραγματικά, είναι το επονομαζόμενο ελληνικό δαιμόνιο να βρει τον τρόπο να κάνει τον τόπο τούτο να ορθοποδήσει ξανά. Γιατί αν περιμένουμε από τους Γιωργάκηδες, τους Κωστάκηδες και τους Αντωνάκηδες θα πάμε χαμένοι χωρίς να προλάβουμε να καταλάβουμε τι μας έχει γίνει!
    Πάντως, επειδή η λύση θα δοθεί από τον καθένα από εμάς ξεχωριστά, ήδη έχω αρχίσει και κάνω κάποιες σκέψεις για το τι θα μπορούσα να κάνω ως μονάδα. Ίσως σε επόμενη ανάρτηση να τα συζητήσουμε διεξοδικότερα.

    Σε ευχαριστούμε για την αφιέρωση 😉

  10. Κώστα μου σ’ ευχαριστώ… τον ξεπροβοδίσαμε… είχε τεράστια ουρά να μπεις από την ασφάλεια προς τις πύλες, οπότε φόρεσε τις ταυτότητές του, του εκπαιδευτή πιλότου και την Ασφάλειας αεροδρομίων των ΗΠΑ και πέρασε μέσα από την είσοδο των πιλότων χωρίς να περιμένει στην ουρά. Και δεν είναι καν 21 ακόμα… Θα μας λείψει μέχρι τα Χριστούγεννα.

    Συγγνώμη για την καθυστέρηση! Έχει πολύ ψαχνό το σχόλιο σου, και θα απαντήσω περιληπτικά 🙂

    «Όταν λέω για κακοδιαχείριση, μιλάω ως εξής»
    Εκλέξτε ανθρώπους οι οποίοι θα περάσουν νόμους για τα όρια κοινοβουλευτικής θητείας, νόμους σχετικά με μισθό πολιτικών, νόμους που να μην απαλλάσσουν από ευθύνη. Νόμους. Νόμους που να κάνουν πιο δύσκολη την κατάχρηση εξουσίας από τους επιτήδειους, και πιο δύσκολο να είναι ανεξέλεγκτοι οι άσχετοι και οι ανίκανοι. Απαιτήστε το, Πολεμήστε το, και κάντε το όπως τι κάναν ήδη σχεδόν παντού αλλού. Μετά φτιάξτε ένα δικαστικό και μια αστυνομία που να εφαρμόζει τους νόμους. Αλλιώς παραμένουμε Ελλαδιστάν και οι μόνοι παραπονούμενοι είναι αυτοί που φτάνουν στο ψητό δεύτεροι και καταϊδρωμένοι… παρούσα παρέα εξαιρουμένη 🙂

    «Όσο για το κάπνισμα»
    Το αρχικό μου σχολιάκι περί αυτού είχε να κάνει με την Ελλάδα μόνο, εννοώντας ότι η αρχική σου περιγραφή δεν είναι ρεαλιστική για την Ελλάδα, οπότε η απάντησή σου συμφωνεί από εκεί που λέει «Εκτός αν ζεις στην Ελλάδα…» ως προς το ότι χρειαζόμαστε κάτι καλό να καπνίσουμε πριν πούμε ότι το «σωστό» που αρχικά περιγράφεις ισχύει στην Ελλάδα.

    «Για το θύμα και το θύτη»
    Ναι, αλλά, όταν κάποιος δεν έχει την τάση να βρίσκει δικαιολογίες, προσπαθεί θετικά και καταφέρνει να επιτύχει, ίσως να γίνει και πλούσιος (όπως ο Μπιλ Γκέητς που δίνει δισεκατομμύρια ελεημοσύνη τον χρόνο), αυτός ο άνθρωπος γίνεται εκ προσδιορισμού και θύτης για τα θύματα που δεν έχουν την διαύγεια και θέληση να μην είναι θύματα. Θα βρεις ότι οι περισσότεροι θύτες υπάρχουν μόνο επειδή υπάρχουν πρόθυμα θύματα.

    «Κι έρχομαι στη θρησκεία»
    Εδώ, το σχόλιό σου βασίζεται σε αυτό που λές ότι «δόγμα σημαίνει ότι θεωρώ κάποια πράγματα ως δεδομένα, ως μη επιδεχόμενα αποδείξεως αξιώματα». Κώστα μου πιστεύω ότι σε αυτόν τον ορισμό έχεις απόλυτο λάθος, αλλά δικαιολογημένο, κατά την γνώμη μου, γιατί το «λάθος» αυτό κατά την πείρα μου στην Ελληνική μπλογκόσφαιρα και αλλού εντός Ελλάδος, αποτελεί τον θεμέλιο λίθο μιας Εθνικής Ψύχωσης. Μια νευροψύχωση η οποία είναι η φυσική αντίδραση στην συνειδητοποίηση της πλήρους αποτυχίας της Ελληνικής Κοινωνίας να εξελιχθεί σαν ομάδα. Η αποτυχημένη κοινωνία χρειάζεται ένα εξιλαστήριο θύμα για να δικαιολογήσει την παταγώδη αποτυχία της και το ευκολότερο θύμα είναι η φιλοσοφία και η πίστη των τελευταίων 1.700 ετών. Και το μόνο που χρειάζεται είναι μια ελαφρά, αλλά βαθειά αλλοιωμένη, θέση όπως αυτή που παραθέτεις και έβαλα σε εισαγωγικά παραπάνω.

    «Το δόγμα δίνει μια κατεύθυνση την οποία δεν πρέπει να αρνηθεί κανείς, γιατί αλλιώς φεύγει από το σκεπτικό που προτείνει το δόγμα, άρα αλλάζει την πορεία της σκέψης. Αλλά το δόγμα δίνει μόνο την πορεία, και, οποιαδήποτε ερμηνεία ή εξέλιξη του δόγματος που προορά πέρα από το δόγμα χρησιμοποιώντας το αντί να το αρνείται, μπορεί να πλησιάσει περισσότερο την αλήθεια που υπονοεί το δόγμα. Στην αλήθεια αυτή, την ίδια αλήθεια, μπορεί κανείς να φτάσει από διαφορετικά δόγματα, εφ’ όσον χρησιμοποιεί το βάθρο του επιλεγμένου δόγματος, αντί την άρνησή του».

    Το έβαλα σε εισαγωγικά αυτό επειδή δεν το είπα εγώ. Μου το είπε Ορθόδοξος Αρχιμανδρίτης εξηγώντας μου γιατί και πως συμφωνεί απόλυτα μαζί μου στο ότι Πατηρ-Υιός-Άγιο Πνεύμα ισούται Σύμπαν-Ζωή-Νόμοι φυσικής/Εξέλιξης. Ήταν μάλιστα θλιμμένος για το πόσοι άνθρωποι κολλάνε στις λέξεις του δόγματος και χάνουν την ουσία. Την ίδια συζήτηση με τα ίδια αποτελέσματα, κατά καιρούς, είχα και με επισκόπους, και αστροφυσικούς και ραβίνους, και έναν ιμάμη. Τέτοιες συζητήσεις όμως πρέπει να ασκούνται επί θετικής, προσθετικής, τρισδιάστατης βάσης και όχι αρνητικής, αφαιρετικής, δισδιάστατης βάσης, ώστε οι συνομιλητές να ξεφύγουν από το ισόγειο και να επιτρέψουν στον εαυτό τους να πάνε παραπέρα.

    Αυτά τα περί του ότι το δόγμα φταίει γιατί δεν μ’ αφήνουνε να το εξετάσω, και πιστεύουμε σε Εβραϊκά παραμύθια, κλπ., Κώστα μου, στο δικό μου βιβλίο είναι απλές εκφράσεις της Ελληνικής νευροψύχωσης εκπορευομένης από την παταγώδη αποτυχία της Ελληνικής Κοινωνίας. Όχι της Ελληνικής φιλοσοφίας.

    Το E=mc2 σ’ αρέσει; «δόγμα» είναι κι αυτό.

    Άντε! τώρα μου έδωσες ιδέα για την ανάρτησή μου του Δεκαπενταύγουστου!!

    • Δημήτρη, χαίρομαι για τον Κώστα, ελαφρώς λιγότερο από εσένα που είσαι ο πατέρας του, πίστεψέ με! Όπως και για όλους τους ανθρώπους που έχουν επιτύχει αυτό που ονειρεύονται.

      Θα αφήσω τα πρώτα και θα πιάσω τη θρησκεία, άλλωστε εκεί είναι το ζουμί.
      Δεν είναι άρνηση το να μη δέχεσαι κάποιο δόγμα και να μην το κάνεις τρόπο ζωής. Απλώς είναι επιλογή. Όπως επιλογή είναι να είσαι με τον Παναθηναϊκό κι όχι με τον Ολυμπιακό ή ακόμα καλύτερα να μην είσαι με κανένα από αυτούς και να είσαι με τον αθλητισμό γενικότερα ως ιδέα. Ένα δόγμα λοιπόν λέει συνήθως: Υπάρχει η τάδε αλήθεια. Καλείσαι να την εφαρμόσεις στη ζωή σου χωρίς να ξεφεύγεις από κάποια στεγανά. Μπορεί όπως λες να την επεξεργάζεσαι, να την ακολουθείς από διαφορετικό μονοπάτι απ’ ότι ο διπλανός σου, να προσθέτεις και να αφαιρείς. Αλλά ποτέ να εναντιωθείς γιατί τότε ξεφεύγεις από το δόγμα. Κι ερωτώ: Ο Θεός του Έλληνα είναι διαφορετικός από το Θεό του Τούρκου; Διαφορετικός από το Θεό του Κινέζου; Διαφορετικός από το Θεό του Πακιστανού, του Ινδού, του Αφρικανού, του…, του…, του; Κατά τη γνώμη μου όχι. Όμως, ο Θεός του ενός λέει δε θα φας χοιρινό, του άλλου βοδινό και του άλλου λωτό! Θα μου πεις, όλα αυτά είναι περιορισμοί για να δοκιμάζονται οι άνθρωποι, κάτι σαν εξετάσεις που πιστοποιούν την ευσεβή πίστη και προσήλωση. Κι εγώ ρωτάω: Υπάρχει μεγαλύτερος Θεός από τη Φύση; Και τους κανόνες της; Κι η Φύση διδάσκει ότι κάθε έμβιο ον έρχεται στη ζωή πρωτίστως για να βοηθήσει το είδος του να πορευτεί στο μέλλον. Να δώσει απογόνους. Κι όταν αυτό επιτευχθεί, όσο κι αν ακούγεται απάνθρωπο, ο γονιός απλώς καταναλώνει ζωτικό χώρο από τους απογόνους του. Και κάποια στιγμή χάνεται, περνάει στην ανυπαρξία κι όχι σε μια μεταθανάτια Αμέρικα όπου θα εκπληρωθούν όλες του οι επιθυμίες!
      Υπήρξε στην εξέλιξη του ανθρώπου μια και μοναδική ΤΡΑΓΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ. Το μοιραίο εκείνο δευτερόλεπτο που οι νευρώνες του εγκεφάλου του διατάχθηκαν με τέτοιο τρόπο που συνειδητοποίησε την ύπαρξή του. Τη στιγμή που, όπως λέει κι ο Λιαντίνης, έγινε το μυαλό του ζώου νους ανθρώπου. Τη μεγάλη εκείνη στιγμή που του χαρίστηκε η νόηση, η σκέψη κι ο λογισμός, ΑΛΛΑ που ταυτόχρονα συνειδητοποίησε ότι είναι θνητός, ότι πεθαίνει! Το ζώο δεν ξέρει τι σημαίνει θάνατος, αυτή είναι η μεγαλύτερη διαφορά μας. Του δόθηκε το μεγαλύτερο αγαθό και μαζί κι η γνώση του θανάτου. Λέει η Παλαιά Διαθήκη στο Γ’ Γενέσεως όταν ο Θεός έβαλε τον Αδάμ και την Εύα στον Παράδεισο «Από παντός ξύλου του εν τω παραδείσω βρώσει φαγή. Από δε του ξύλου έστι εν μέσω του Παραδείσου, του γινώσκειν αγαθόν και πονηρόν, ου φάγητε απ’ αυτού ου δε μη άψεσθαι, ή δ’ αν ημέρα φάγητε απ’ αυτού, θανάτω αποθανείσθε». Το λέει ξεκάθαρα, σύμφωνα με τη δική μου αντίληψη, όταν αποκτήσετε τη γνώση θα πεθάνετε, δηλαδή μαζί με τη γνώση και τη σοφία και όλα τα καλά που αυτή έχει θα αποκτήσετε και τη γνώση του θανάτου! Δίκοπο μαχαίρι το δώρο της γνώσης! Το ίδιο έκανε κι ο Προμηθέας (ετυμολογία: Προ – μανθάνω δηλαδή πριν τη γνώση!) στην αρχαία Ελληνική μυθολογία. Μέχρι τη στιγμή που έδωσε τη φωτιά (γνώση) στους ανθρώπους εκείνοι ζούσαν χωρίς πόνο, χωρίς τίποτα κακό να τους βασανίζει. Μετά είναι γνωστός ο μύθος με το Κουτί της Πανδώρας που άνοιξε φέρνοντας όλα τα κακά στον άνθρωπο. Που θέλω να καταλήξω με όλα αυτά; Στο γεγονός ότι εκμεταλλευόμενες οι θρησκείες το φόβο και την αγωνία του θανάτου έχουν θεμελιώσει ένα οικοδόμημα κι εκμεταλλεύονται ανθρώπους και συνειδήσεις. Ακόμα και η αγνή πίστη, μακριά από το θρησκευτικό status quo των εκκλησιών, έχει στη βάση της αυτό το φόβο, ο οποίος έντεχνα καλλιεργείται από τα πρώτα μαθητικά χρόνια του ανθρώπου μέχρι το θάνατό του. Αυτές είναι οι παρωπίδες. Από την άλλη μεριά, αν γίνει αποδεκτό το γεγονός ότι πεθαίνοντας απλώς περνάμε στην ανυπαρξία, στο τίποτα δηλαδή, ο άνθρωπος ηρεμεί. Έτσι πιστεύω εγώ τουλάχιστον. Και δρα μετά ως μονάδα της Φύσης κι όχι του δόγματος. «Πιστεύει στην αλήθεια της Φύσης κι όχι στην αλήθεια των Ανθρώπων» (Λιαντίνης ξανά). Βοηθάει το συνάνθρωπο του όχι για να πάει στον Παράδεισο αλλά για να γεμίσει την ψυχή του με αγαλλίαση. Θα μου πεις το ίδιο μπορεί να συμβεί και με κάποιον που πιστεύει κάπου, δε το αμφισβητώ βεβαίως. Η πρώτη περίπτωση όμως είναι μια αγνή εκδήλωση αυτού που ονομάζουμε Άνθρωπος ένα καθαρό απόσταγμα του, χωρίς ξένα σώματα και προσμίξεις.

      Το σχόλιο – απάντηση ξεπέρασε τα συνήθη σε μέγεθος και γι΄αυτό θα σταματήσω. Είμαι περίεργος να δω αν και τι θα ανταπαντήσεις. Μάλλον θα αλλάξω τον τίτλο του μπλογκ πάντως σε κάτι όπως «Διάλογοι» ή κάτι παραπλήσιο! Σε ευχαριστώ για το χρόνο και τη σοφία σου που τη μοιράζεσαι απλόχερα εδώ μέσα!

      Υ.Γ. Ελπίζω και μετά από αυτή την απάντησή μου η έμπνευσή σου να έγινε μεγαλύτερη. Περιμένω την ανάρτησή σου!

    • Φίλε μου Κώστα σ’ ευχαριστώ γι αυτή τη συζήτηση! Να απαντήσω με τη σειρά που το επιτηδεύεσαι το κάθε θέμα:

      Αν μου πει κάποιος ότι προτιμάει τον Ολυμπιακό από τον Παναθηναϊκό γιατί οι παίκτες του λειτουργούν καλύτερα σαν ομάδα επιτυγχάνοντας νίκες βασισμένες στην καλή τους συνεργασία και στην οργάνωση και στρατηγική που τους δίνει ο συγκεκριμένος προπονητής θα πω Μπράβο! Άντε και πρωτάθλημα φίλε μου. Το ίδιο θα αισθανθώ και θα πω αν μου πει ότι προτιμάει τον Ολυμπιακό απλά γιατί είναι Πειραιώτης και υποστηρίζει την ομάδα του. Αν όμως μου πει ότι προτιμάει τον Ολυμπιακό γιατί η άλλη ομάδα είναι γύφτοι και η παράλλη είναι μαλάκες, τότε θα λυπηθώ και θα σταματήσω την συζήτηση.

      Βλέπεις, κατά την γνώμη μου, μια επιλογή είναι άνευ αξίας ή ουσίας χωρίς να εξετάσεις τα κίνητρα της επιλογής. Και μερικές επιλογές έχουν τα κίνητρα τα οποία δείχνουν καθαρά τους λόγους για τους οποίου έχει τέτοια αποτυχία η Ελληνική Κοινωνία.

      Οι νόμοι της πολιτισμικής (θρησκευτικής) εκλογής λένε ότι δεν θα σκοτώσεις, δεν θα κερατώσεις, δεν θα κλέψεις κλπ., και για τους απλούς ανθρώπους ο φόβος του πυρός του εξώτερου έχει μεγαλύτερη επιρροή από τον φόβο της φυλακής. Από την άλλη μεριά, νόμοι που υπογράφονται και αναιρούνται από τον κάθε Πάγκαλο… τι να σου πω. Το να μου πεις ότι προτιμάς να σου πει ο Πάγκαλος να μην σκοτώσεις, κλέψεις κλπ γιατί τους παπάδες δεν του πας, δεν τους πας, δεν τους πας, πάλι με αφήνει θλιμμένο για την έλλειψη θετικότητας στους λόγους για την επιλογή…

      Μετά αναφέρεις τον «Θεό» και πριν διαβάσω τα παρακάτω που γράφεις αμέσως φωνάζω φάουλ γιατί δεν μπορούμε να συνεχίσουμε την συζήτηση πριν προσδιορίσουμε, για την συζήτηση, την έννοια της λέξης «Θεός» και τι αντιπροσωπεύει. Σε γενικές γραμμές πράγματι θα συμφωνήσω ότι όλες οι φιλοσοφίες, θρησκείες και επιστημονικές εκδοχές στο ίδιο αποτέλεσμα φτάνουν (εκτός αν νομίζει κανείς ότι ο Θεός είναι ένας γέρος στον ουρανό, ή εξωγήινοι, οπότε πάμε αλλού -καμιά θρησκεία που ξέρω δεν σταματά στην εικονογραφηση ενός γέρου στον ουρανό. Απλά πολλοί άνθρωποι σρέσκονται να μείνουν σ’ αυτή την εικόνα για διάφορους λόγους).

      Τώρα, αν ο …θεός λέει να μην τρώνε οι νομάδες χοιρινό στην έρημο γιατί θα ψοφήσουν από αρρώστιες που η επιστήμη δεν έχει ακόμα ανακαλύψει, αυτό δεν το βρίσκω και τόσο κακό. Γλυτώνει ο κόσμος τον κοιλόπονο μέχρι να ανακαλυφτούν οι μέθοδοι και θεραπείες να τον αποφύγει. Ο φίλος μου ο Τομ Γκλασμαν πάντως ξετρελάθηκε με τα χοιρινά μου σουβλάκια.

      Όχι Κώστα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος Θεός από την Φύση της οποίας είμαστε ομοούσιοι και προϋπήρχαμε μαζί της προ πάντων των αιώνων, φως εκ φωτός (όπου φως = «c»), μόρια εξ’ ατόμων. Αυτό που με θλίβει είναι να βλέπω ότι οι παρωπίδες που αρέσκεται πολύς κόσμος να φοράει για να μην αντικρύσει την άβυσσο της πραγματικότητας του, δεν του επιτρέπουν να ερευνήσει και να παραδεχτεί ότι καμία θρησκεία στον πυρήνα της δεν είπε ποτέ τίποτα διαφορετικό.

      Τώρα εκπλήσσομαι: η στιγμή που ο νους απέκτησε αυτογνωσία (όπως πολύ όμορφα εικονογραφεί η Γένεση με τον καρπό της γνώσης και πολύ ωραία εξηγείς κι εσύ), η στιγμή δηλαδή που το σύμπαν αποκτά αυτογνωσία όταν οργανωμένοι γαλαξίες ατόμων ξεκινούν να εξερευνούν και να καταλαβαίνουν το τι είναι, η στιγμή αυτή δεν είναι τραγική!!! Σύμπαν φυλλάξει Κώστα! Δεν είναι τραγική!!! είναι φανταστικά όμορφη! Το επίτευγμα προς το οποίο πορεύτηκε το σύμπαν δια μέσου της εξέλιξής του! Και αυτό, να είσαι σίγουρος υπάρχει σε μύρια άκρα του σύμπαντος και όχι μόνο την Γη. We are starstuff pondering the stars. Organized assemblances of a billion billion atoms considering the evolution of atoms, όπως είπε και ο Carl Sagan. Πως είναι δυνατόν να λες ότι η στιγμή που έγινε αυτό στην Γη είναι στιγμή Τραγική! (Εκτός βέβαια αν εννοείς ότι έχουν και οι τράγοι αυτογνωσία, πράγμα που, με την εγωκέντρικότητας της ανθρώπινης σκέψης, δεν το αποκλείω)

      Λες μετά ότι «…Στο γεγονός ότι εκμεταλλευόμενες οι θρησκείες το φόβο και την αγωνία του θανάτου έχουν θεμελιώσει ένα οικοδόμημα κι εκμεταλλεύονται ανθρώπους και συνειδήσεις.» Αχ Κώστα μου… οι θρησκείες δημιουργήθηκαν ΕΠΕΙΔΗ υπήρχε ο φόβος του θανάτου. Αν έχει κανείς νιονιό χτίζει πάνω στην φιλοσοφία και πάει περαπέρα. Και εκεί, δώστου πάλι το «εκμεταλλευόμενες». Αυτό εννοούσα με την «νευροψύχωση» που ανέφερα προηγουμένως.

      Τελικά θα με κάνεις να πω ότι έχεις δίκιο, οι παπάδες είναι κακοί κακοί κακοί και δεν τους πάμε, και εκείνοι φταίνε για όλη μας την ανικανότητα να χτίσουμε μια κοινωνία! Όχι εμείς! οι κακοί παπάδες φταίνε! Και για να μην το πούμε έτσι ωμά, να χρησιμοποιήσουμε κεκαλυμμένες θεωρίες που να στηρίζονται στην δισδιάστατη ερμηνεία λέξεων.

      Μα βάστα! Μια στιγμή. Εγώ πιστεύω ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων γιατρών είναι αλαζόνες και ανίκανοι φακελάκηδες που πλουτίζουν με τα φακελάκια εκείνων που τους θεοποιούν και πιστεύουν ότι χωρίς φακελάκι δεν θα γιατρευτούν. Μου δίνει αυτό το σκεπτικό το δικαίωμα να πω ότι η Ιατρική είναι κακή επιστήμη, μια που γνώρισα γιατρούς που δολοφόνησαν τους γονείς μου;

  11. Δημήτρη, προσθέτω και κάτι ακόμα σχετικά με το E=mc2. Κατ’ αρχάς αυτό δεν είναι μια ισότητα όπως αυτές που ξέρουμε. Δεν ισχύει δηλαδή ότι αφού E=mc2 τότε και m=E/c2. Αυτή η ισότητα είναι έτσι όπως είναι και δεν επιδέχεται καμίας μεταβολής.

    Με ρωτάς αν είναι δόγμα. Σου απαντώ ευθέως: Μάλλον είναι. «Μάλλον» γιατί δεν έχει αποδειχτεί 100%, ούτε καν με την πυρηνική ενέργεια και τη διάσπαση του ατόμου και «είναι» γιατί οι επιστημονικές αποδείξεις συντείνουν προς τα εκεί. Αλλά άλλο πράγμα είναι αυτό κι άλλο ο Θεός.

    Ο κόσμος σχηματοποιήθηκε ή δημιουργήθηκε αν θες κατά τη θεωρία του Big Bang. Κι αυτό τείνει να γίνει ένα δόγμα, μόνο που εγώ δεν το πιστεύω. Δεν είμαι επιστήμονας βεβαίως αλλά το αμφισβητώ στηριζόμενος μόνο στους νόμους της Φύσης. Κι ένας βασικός νόμος λέει ότι τίποτα δεν μπορεί να δημιουργηθεί από το τίποτα! Ούτε από ένα σημείο να δημιουργηθεί το σύμπαν, έστω κι αν η έκρηξη αυτή ξεπερνά τα όρια του ανθρώπινου νου. Εύλογα λοιπόν μπορεί κάποιος να ρωτήσει: Κι εσύ πως πιστεύεις ότι δημιουργήθηκε το σύμπαν; Θα απαντήσω ότι, προς το παρόν, νομίζω ότι πολύ απλά το σύμπαν ΔΕΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ! Υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Απλώς είναι άναρχο. Και βεβαίως δεν έχει τέλος. Μπορεί να μικραίνει και να μεγαλώνει, μπορεί να αλλάζει δομή και σύσταση, μπορεί γίνεται ότι μπορούμε και δεν μπορούμε να φανταστούμε, αλλά δεν έχει σημείο έναρξης ή τελειωμού! Ενδεχομένως κάποια στιγμή ολόκληρος ο Κόσμος, κατά τον Καρλ Σαγκάν, να γίνει μια ατελείωτη σούπα κι ότι ξέρουμε ως είδος να πάψει να υπάρχει και μέσα από τη σούπα αυτή να δημιουργηθεί κάτι άλλο, με διαφορετικούς κανόνες και νόμους, αλλά ΔΕ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΓΕΝΝΗΤΟ. Απλώς θα είναι η συνέχεια από κάτι παλαιότερο. Έτσι νομίζω ότι σχηματοποιήθηκε το σύμπαν που υπάρχουμε εμείς σήμερα. Το Big Bang μου μοιάζει περισσότερο ως σενάριο επιστημονικής φαντασίας για σενάριο του Χόλυγουντ, με όλο το σεβασμό προς το αξιοσέβαστο πρόσωπο του Stephen Hawkin.

    Να λοιπόν και κάτι άλλο που θα μπορούσε να αποτελέσει πηγή έμπνευσης… 😉

    • Μέρος δεύτερον μετά από μια μιξρή καθυστέρηση που έγινε για να μιλήσουν τηλεφωνικά στον Κώστα ο μπαμπάς του, η Μαργαρίτα, και η φιλενάδα του από την Ρώμη που βρίσκεται εδώ για λίγες μέρες 🙂

      Λοιπόν, όσον αφορά την πρόσθεσή σου του κάτι ακόμα σχετικά με την θρησκεία της τεχνολογικής εξέλιξης.

      Κώστα μου, μου φαίνεται ότι μια που σαν ένας από τους πολύ καλούς μου φίλους με ξέρεις αρκετά καλά, ξέρεις τα κουμπιά μου, και τα πατάς αβέρτα για να δεις τι λαμπάκια θα ανάψουνε και να γελάς με τον κακομοίρη τον Δημήτρη που δεν ξέρει αν μιλάς σοβαρά ή όχι.

      Κατ’ αρχάς κανείς επιστήμονας δεν έχει πει τίποτα άλλο ποτέ από το ότι ο βιολογικός οργανισμός του ανθρώπου υπάρχων σε τρεις διαστάσεις με την αυταπάτη του χρόνου δεν είναι σε θέση να κατανοήσει το σύμπαν, και έχουν τεθεί πολλές εικονογραφήσεις για να καταλάβουμε την έννοια η οποία για μας σε τρεις διαστάσεις με χρόνο φαίνεται σαν «άπειρο». Αυτό που έχει λεχθεί είναι ότι το μικρό μέρος του σύμπαντος το οποίο μπορεί να αντιληφθεί ο ανθρώπινος νους, σε τρεις διαστάσεις με χρόνο, ξεκίνησε για την δική μας αντίληψη και νόμους φυσικής με ένα «big bang», και η επιστήμη προχορά στο να πει ότι πριν από το big bang όλα όσα υπάρχουν στο μέρος αυτό το μικρό του σύμπαντος το οποίο καταλαβαίνουμε, υπήρχαν απείρως συμπιεσμένα (συμπιεσμένα όσον αφορά τις τρεις μας διαστάσεις, και απείρως όσον αφορά τον χρόνο μας) σε μια κατάσταση (state) όπου οι νόμοι της φυσικής του δικού μας σύμπαντος δεν ίσχυαν. Σε μια κρίσιμη «στιγμή» τυχαία, μέσω αυτού που προσδιορίζεται για τον δικό μας κόσμο σαν Big Bang υπήρξε το σύμπαν το οποίο εμείς εννοούμε από την δική μας αντίληψη (ως τρισδιάστατα με χρόνο μέρη του μέρους του σύμπαντος το οποίο δι’ ημών έχει αυτογνωσία. (Ο Hawking πρεσβεύει ότι δεν χρειαζόταν «δημιουργός» για να «δημιουργηθεί» το σύμπαν και απευθύνεται σε εκείνους οι οποίοι ούτε τις τρεις διαστάσεις δεν μπορούν να πιάσουνε)

      Αν αυτή την στιγμή της ύπαρξης του δικού μας μέρους του σύμπαντος θέλεις να την πεις δημιουργία ή γένεση ή αυτογένεση ή τζατζίκι με έξτρα σκόρδο, εξαρτάται από τον λέγοντα, αλλά εγώ δεν θα σκουντουφλήσω στην Ελληνική παγίδα της ορολογίας η οποία στην Ελλάδα φαίνεται έχει μεγαλύτερη σημασία από το νόημα που περικλείει.

      Όσο για το E=mc2 ή m=E/c2 ή c= τετραγωνική ρίζα του E/m, φυσικά και δεν είναι αριθμητική! Είναι ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ όπου τα χρώματα και το σχέδιο αποτελείται και εκφράζεται από μαθηματικές εξισώσεις. Το κλειδί είναι η κατανόηση του «c», ότι, δηλαδή, η ταχύτητα του φωτός δεν είναι ταχύτητα και το «φως» δεν είναι φως -τουλάχιστον όχι όπως τα καταλαβαίνουν οι άνθρωποι με το οπτικό νεύρο και τον εγκέφαλό τους σε τρεις διαστάσεις με χρόνο (χρειάζεται χρόνος για να υπάρχει ταχύτητα, και όπως ξέρουμε ο χρόνος είναι μια ιδιαίτερα «ανθρώπινη» αυταπάτη).

      Τέλος, έχει ήδη λεχτεί και αποδειχθεί ότι η κατάρριψη της θεωρίας της σχετικότητας είναι χτισμένη μέσα στις ίδιες της τις εξισώσεις. Αν κανένας υποτιθέμενος επιστήμονας σου πει ότι το E=mc2 δεν σηκώνει αμφισβήτηση μην τον πιστέψεις παρά συγχώρεσε τον ως ένα ακόμα παπά που απαιτεί να δέχεσαι ότι το Δόγμα δεν σηκώνει ερμηνεία (και σίγουρα θα είναι Έλληνας. Κανένας μη Έλληνας δεν θα σου πει τέτοιο πράμα).

      • Δημήτρη, ξεκινώντας θα ήθελα να κάνω μια επισήμανση. Αν το ιστολόγιό μου χωρίς τα σχόλιά σου έχει αξία, ας πούμε 100€, με τα σχόλιά σου ανεβαίνει σε ποσά πολλαπλάσια του Ελληνικού χρέους! Η ευχαρίστηση για τη συζήτηση είναι όλη δική μου!

        Θα συμφωνήσουμε με τις πρώτες παραγράφους, επί της ουσίας συμφωνούμε, απλώς ακολουθούμε μια ελαφρώς διαφορετική διαδρομή! Πάμε τώρα στο σημείο που εγώ χαρακτήρισα τραγικό. Είναι και όμορφο όπως λες κι εσύ, απίστευτα όμορφο, αλλά και τραγικό γιατί τη στιγμή την απόκτηση της αυτογνωσίας γίνεται συνείδηση και η θνητότητα. Φαντάσου έναν άνθρωπο που δεν έχει συνείδηση της ύπαρξής του. Και πατώντας ένα κουμπί του να του γέμιζες το είναι του με τη γνώση. Αν είχαμε μια κάμερα και τον καταγράφαμε, θα βλέπαμε σίγουρα ότι θα άνοιγε διάπλατα τα μάτια του και θα γέμιζε το πρόσωπό του με χαμόγελο. Αυτή θα ήταν η ομορφιά, το μεγαλείο, η αλήθεια! Κάποια στιγμή όμως θα κοιτούσε το θάνατο κατάματα, κι εκείνη η στιγμή είναι η τραγική. Όπως και να το κάνουμε, η αγνή αλήθεια της Φύσης είναι για τον άνθρωπο δύσκολο να την αποδεχτεί. Ο Οιδίποδας πάλεψε για να δει την αλήθεια και μόλις την είδε έβγαλε τα μάτια του! Πόσο ωραία τα είχαν πει οι πρόγονοί μας! Όμορφα και τραγικά συνάμα. Υπό αυτό το πρίσμα έγραψα ότι η στιγμή εκείνη της αυτογνωσίας ήταν τραγική.

        Για τα υπόλοιπα, τους κακούς παπάδες και τους κακούς γιατρούς εύκολα μπορεί κανείς να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει. Απλώς, στην περίπτωση των παπάδων τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά σε σχέση με τους άλλους. Είπε ο δάσκαλος στο γιατρό ότι η εγχείρηση γίνεται κάνοντας το Α, μετά το Β και μετά το Γ. Κι έτσι κάνει ο γιατρός, ανεξαρτήτως αν παίρνει φακελάκι ή όχι. Και είπε ο Υιός του Ανθρώπου, μη διανοηθείτε να χρηματίζεστε για την μετάδοση της Κοινωνίας, της Διδασκαλίας κλπ. (Σιμωνία). Το απαγόρεψαν και οι Κανόνες της Εκκλησίας. Κι όμως εκείνοι τα αρπάζουν. Σημειώνω ότι αυτό γίνεται εντός Ελλάδας, αφού μιλώ για τους ημεδαπούς παπάδες. Αντίθετα πράττουν δηλαδή απ’ ότι διδάχτηκαν. Κι οι Μουφτήδες λένε στους πιστούς να ζωστούν με εκρηκτικά και να σκορπίσουν το θάνατο. Λίγο πολύ, όλοι οι εκπρόσωποι του Θεού, θέλοντας να επεκτείνουν την κυριαρχία τους, έχουν σταθεί αφορμή για αμέτρητους θανάτους. Ενεργούν δηλαδή σύμφωνα με τα ανθρώπινα πάθη κι όχι με τις διδαχές του Θεού που επαγγέλλονται ότι εκπροσωπούν. Στο σημείο αυτό θα χρησιμοποιήσω τα λόγια του Καραγάτση από το Σέργιο και Βάκχο που εύστοχα λέει ότι οι παπάδες είναι οι εκπρόσωποι του Θεού στη Γή, όχι οι αντιπρόσωποί Του!

        Συνεχίζοντας, σε καμία περίπτωση δε θέλω να πατήσω Δημήτρη τα κουμπιά σου για να δω πια λαμπάκια θα ανάψουν (αν και θα ήταν ενδιαφέρον…. χα, χα, χα…!!!) Άλλοι νόμοι της φυσικής ίσχυαν πριν το big bang κι άλλοι μετά. Συμφωνούμε. Όπως επίσης και συμφωνούμε και στο γεγονός ότι ο ανθρώπινος νους μπορεί να καταλάβει, όσο μπορεί δηλαδή, τα πράγματα μετά και όχι πριν το big bang. Αλλά, η κρίσιμη αυτή στιγμή, κατά τη γνώμη μου δεν είναι απαραίτητο ότι υπήρξε. Απλώς θα μπορούσε να γίνει μια, μπορεί και τελείως ασήμαντη για τα δεδομένα του Κόσμου, αλλαγή σε κάποια από τις φυσικές σταθερές κι ο Κόσμος να άρχισε να παίρνει τη μορφή που έχει σήμερα.

        Εισάγω στη συζήτηση και κάτι νέο. Για να υπάρξει οτιδήποτε απαιτούνται τρία θεμελιώδη πράγματα: Χώρος, ενέργεια (που μπορεί ως έκφανση να είναι και ύλη, όπως το φως για παράδειγμα) και κίνηση. Κάθε δυο από αυτά σχηματοποιούν το τρίτο. Π.χ. χώρος είναι το μέρος εκείνο που κινείται η ενέργεια. Κίνηση είναι η δυνατότητα της ενέργειας να βρίσκεται από το σημείο Α του χώρου στο Β. Ενώ κάθε τι που μπορεί να κινηθεί στο χώρο είναι η ενέργεια. Όλα τούτα είναι δικές μου αναπόδεικτες θεωρίες και μην τις λαμβάνεις πολύ σοβαρά υπόψη! Γιατί όμως τα λέω όλα αυτά; Ίσως μπορεί να δώσουν μιαν απάντηση στο μεγάλο ερώτημα για το τι είναι ο χρόνος. Αυταπάτη μεν, αλλά δες για λίγο το συλλογισμό μου: Είναι το παράγωγο της κίνησης της ενέργειας μέσα στο χώρο, αλλά μαζί με παράγωγο, αποτέλεσμα δηλαδή είναι και η αιτία ταυτόχρονα ή αλλιώς και η κινητήριος δύναμη. Μέσα στο χώρο που περιγράφω παραπάνω αν δεν κινείται η ενέργεια δεν υπάρχει χρόνος. Είναι όλα κατά μια έννοια «παγωμένα». Μόλις υπάρξει και η παραμικρή κίνηση τότε εξαιτίας αυτής της κίνησης έχεις και δημιουργία χρόνου, κίνηση η οποία δε θα υπήρχε όμως αν δεν υπήρχε η δυνατότητα να υπάρξει χρόνος. Αιτία και αποτέλεσμα το ίδιο πράγμα! Κι αφού, όπως είπα πριν, η κίνηση είναι σχηματοποίηση του χώρου και της ενέργειας, τότε ο χρόνος είναι το σύνθετο εκείνο πράγμα που για να υπάρξει θέλει χώρο, ενέργεια και κίνηση. Αλλά κι αυτά τα τρία για να υφίστανται πρέπει να υπάρχει η δυνατότητα του χρόνου. Αυταπάτη μεν ο χρόνος, αλλά και απαραίτητο συστατικό για να υπάρχουμε…

        Κλείνοντας, θα ήθελα να τονίσω το γεγονός, ότι για τα θέματα που συζητάμε έχω ψάξει στον κύκλο των συγγενών μου και των φίλων και γνωστών μου και δεν έχω βρει κάποιον συνομιλητή με τη δικιά σου αξία αλλά και με τη διάθεση για διάλογο όπως εσύ Δημήτρη. Θεωρώ ότι εκπληρώθηκε ο σκοπός της δημιουργίας του ιστολογίου μου. Μαζί και με τους άλλους σχολιαστές, έχω βρει ένα αξιόλογο κύκλο ανθρώπων με τους οποίους αξίζει να συνδιαλέγομαι και, αν μου επιτρέπεται ο όρος, να «κλέβω» τις ιδέες και τις απόψεις τους προκειμένου να μετατρέπω και να συμπληρώνω τις δικές μου. Να είστε όλοι καλά!

      • Κώστα μου η αξία των ιστολογίων γενικά βρίσκεται στα σχόλια φυσικά, και η ανάρτηση είναι μόνο μια αφορμή. Ιστολόγια, σαν κάποια που ξέρω, όπου ο οικοδεσπότης αρνείται την σοβαρή ή επιμήκη συζήτηση κάτω από την ανάρτησή του βρίσκουν την αξία τους στο ότι χρησιμεύουν σαν βάθρα ναρκισσισμού για το οικοδεσπότη. Από την άλλη μεριά όμως η αξία των σχολίων καθορίζεται από την δύναμη και τοποθέτηση του νου του οικοδεσπότη ο οποίος τα προκαλεί, αντισχολιάζει και τα προωθεί. Εγώ σ’ ευχαριστώ, και πάλι.

        Η κατανόηση ότι πρόκειται αργά ή γρήγορα να επέλθει ο θάνατος είναι το πρώτο και σημαντικότερο τεστ κάθε είδους ζωής. Το δικό μας είδος μόλις περνάει την βάση, αν την περνάει, στην βαθμολογία του πως αντιδρά σε αυτή την συνειδητοποίηση, πιστεύω.

        Για μένα προσωπικά ο θάνατος είναι τόσο άσχετος με την ποιότητα της ζωής μου, που, δεν είναι ότι τον έχω νικήσει, ως προς το ότι για μένα είναι τόσο φυσικός και ασήμαντος, αλλά το ότι δεν μ’ ενδιαφέρει καν να δώσω την μάχη. Για μένα το κλειδί βρίσκεται στον συνδυασμό της ύπαρξης σαν ομάδα όχι μόνο οριζοντίως στην γενιά μου αλλά και κάθετα στους προγόνους και απογόνους. Αλλά αυτά για μένα προσωπικά και μόνο. Σου προτείνω μια φωτογραφία που απεικονίζει πολύ καλύτερα τα λεγόμενά μου από τα πενιχρά που καταφέρνουν οι λέξεις μου: http://www.thinkworks.com/Blog/seventh-seal.jpg

        Τον θάνατο τον φοβάται κανείς περισσότερο και αναλογικά με τον εγωκεντρισμό του. Kαι το ανθρώπινο είδος είναι τόσο εγωκεντρικό που είμαι σίγουρος ότι το άρθρο στην Encyclopedia Galactica που αναφέρεται στο είδος των ανθρώπων στον τρίτο βράχο του άστρου ήλιος πρέπει να καταλήγει στο ότι ήμασταν ένα καλό πείραμα αλλά δεν έχουμε ελπίδα να ενεργήσουμε σαν ομάδα τόσο όσο θα χρειαζόταν για να επεκταθούμε στην κοιτίδα του σύμπαντος που μας γέννησε, ου ποίησε, προ πάντων των αιώνων.

        Ο Οιδίποδας ο δυστυχής μπορεί να έβγαλε τα μάτια του όταν είδε την αλήθεια, αλλά νομίζω ότι αυτό δεν κρίνει την αλήθεια αλλά τον Οιδίποδα. Αν δεν κάνω λάθος ο άνθρωπος είχε ποικίλα προβλήματα συμπεριλαμβανομένων σοβαρών καταστάσεων με τουλάχιστον έναν από τους γονείς του.

        Εγώ σου προτείνω ότι ο Οιδίπους Τύραννος είναι έκκληση να μην ακολουθήσουμε το παράδειγμά του και να χρησιμοποιήσουμε την κρίση μας για να συνεχίσουν τα μάτια μας να ανακαλύπτουν όλο και περισσότερη αλήθεια. Εσύ προτείνεις ότι ο Οιδίπους διδάσκει την μοίρα και πραγματικότητα του ανθρώπινου είδους αλλά εγώ θα την έβλεπα αυτή την εκδοχή σαν άλλη μια δικαιολογία να μην χρησιμοποιήσουμε τα μάτια μας «μια και δεν μπορούν να δουν» (ναι, ναι, ξέρω τι διδάσκουν οι διδάσκαλοι, αλλά ξέρεις που τους γράφω τους διδάσκαλους).

        Τραγική στιγμή με την έννοια του θεατρικού έργου, ίσως. Αλλά με την σημερινή έννοια της λέξης, ποτέ (για μένα).

        Όσο για τους παπάδες, που λες ότι τα αρπάζουν (ο δικός μας βάζει και από την τσέπη του για την ενορία), τι να πώ… σίγουρα ο αναμάρτητος μπορεί να ρίξει τον πρώτο λίθο. Πάντως όπου και να πήγαινε αυτή η συζήτηση, το να αρνούμαστε μια φιλοσοφία λόγω μερικών των αντιπροσώπων είναι βέρι γκρηκ. Και το βλέπω παντού. Μην ξεχνάς πάντως ότι και στο παπαδαριό υπάρχουν όπως σε όλα τα επαγγέλματα κάτω από τον ήλιο, έξυπνοι και βλάκες, ικανοί και ανίκανοι, κλπ., κλπ. Εσύ πρώτος δεν υπεραμύνεσαι τους συναδέλφους σου που δεν πράττουν όπως η πλειοψηφία του Δημοσίου; Για τους παπάδες μιλάς από το ίδιο βάθρο από το οποίο μιλάνε εκείνοι που λένε ότι οι Δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα είναι κηφήνες.

        Απαντώντας στα πολύ καλογραμμένα υπόλοιπα θα χρειαζόμουν πάρα πολύ ηλεκτρονικό μελάνι, οπότε θα αφήσω το ψαχνό για αργότερα, αλλά θέλω να πω ότι ενώ καταλαβαίνω την κατεύθυνση από την οποία έρχεσαι, όλες σου οι παρατηρήσεις αμέσως ή εμμέσως χρειάζονται κάποιου είδους συμμετοχή του χρόνου. Νομίζω ότι πριν από ότιδήποτε άλλο πρέπει να κατανοήσουμε ότι δεν υπάρχει χρόνος, όσο και να μας φαίνεται αληθινός. Όχι είναι παγωμένος σε μια στιγμή: Δεν υπάρχει. καθόλου. Αποό εκεί ξεκινά οποιαδήποτε προσπάθεια κατανόησης του σύμπαντος.

        Ένα πράγμα μόνο: λες «Ο χρόνος είναι το παράγωγο της κίνησης της ενέργειας μέσα στο χώρο». Κίνηση υπάρχει μόνο όταν υπάρχει χρόνος για να κινηθεί κάτι από Α στο Β. Χωρίς χρόνο κίνηση δεν υπάρχει. Δηλαδή αυτό που έγραψες λέει ότι «Ο χρόνος είναι το παράγωγο του αποτελέσματος του χρόνου».

        Είναι πολύ πολύ δύσκολο να μιλήσουμε για την ανυπαρξία χρόνου χωρίς να χρησιμοποιήσουμε έννοιες που τον επικαλούνται 🙂

        • Δημήτρη, δε θέλω να καταχραστώ τον πολύτιμο χρόνο σου σήμερα. Άλλωστε έχει πανσέληνο κι έχω κι εγώ ετοιμάσει ένα ποτό να πιω με τη Γεωργία στο μπαλκόνι ατενίζοντας το υπέροχο φως του!

          Μόνο ένα θα πω. Πράγματι ο χρόνος είναι και η αιτία και το αποτέλεσμα. “Ο χρόνος είναι το παράγωγο του αποτελέσματος του χρόνου”, όπως ακριβώς το έγραψες. Δημιουργεί τον εαυτό του, έχοντας ως πρώτη ύλη πάλι τον εαυτό του! Εσύ λες ότι δεν υπάρχει. Ίσως και να είναι το ίδιο πράγμα. Απλώς να το ομολογούμε με διαφορετικές λέξεις!

          Περισσότερα αύριο! Καλό βράδυ, με συντροφιά μας το ολόγιομο φεγγάρι!

    • Μαίρη
    • 13 Αυγούστου 2011

    Ερωτηματικά πολλά και απορίες διαχρονικές που κανείς δεν είναι σε θέση να μας δώσει σαφείς και ασφαλείς απαντήσεις σε ολα τα παραπάνω τα πολύ ενδιαφέροντα που διάβασα.
    Θα μπορούσε να γίνει ενα πολύ ωραίο θέμα προς συζήτηση.
    Εγώ απλά πέρασα για να ευχηθώ καλό τριήμερο..

    • Μαίρη, καλό τριήμερο και σε ‘σένα!

      Ερωτήματα που κανείς δεν είναι σε θέση να δώσει ασφαλείς απαντήσεις, αλλά που δίνουν τροφή για εποικοδομητικό διάλογο. Κι όσο περισσότερο συνδιαλεγόμαστε τόσο περισσότερο προσεγγίζουμε την αλήθεια, έτσι δεν είναι;

      😉

  12. Μια και θες να είσαι τελευταίος …για να γελάς καλά, θα πω μια φωτεινή καλησπέρα και ελπίζω να ξανάρθω. Διάβασα τα μισά σχόλια εχθές αλλά όσο συνεχίζω να διαβάζω τόσο περισσότερα έχω να γράψω, μα δεν έχω χρόνο.
    Ας απολαύσουμε το φεγγάρι και βλέπουμε…
    Να χαίρεστε….

    • Είσαι ευπρόσδεκτη, είτε γράψεις πολλές γραμμές, είτε μια αράδα, είτε απλώς διαβάσεις χωρίς να γράψεις κάτι. Σημασία έχει η παρουσία σου.

      Αυτά τα βράδια, κι εγώ απολαμβάνω το φεγγάρι κι αφήνομαι να ταξιδεύω στο φως του!
      Να περνάς καλά 😉

    • Θωμάς
    • 15 Αυγούστου 2011

    Κώστα, Δημήτρη και υπόλοιποι συνομιλητές αυτού του υπέροχου blog, σας χαιρετώ από την -όχι και πλέον τόσο όμορφη- Χαλκιδική που βρίσκομαι και απολαμβάνω τις διακοπές μου.
    Κώστα, δε φανταζόμουν ότι θα λειτουργούσες το blog σου Αύγουστο μήνα, άλλη μια απόδειξη του πόσο απρόβλεπτος και δημιουργικός είσαι.
    Εγώ πάντως έχω δεσμευθεί στην οικογένεια να μην ασχοληθώ με το blog μου όσο κρατάει η άδεια της συζύγου. Ξεκλέβω μόνο κάτι μεσημεριανά μισάωρα και έρχομαι στο ίντερνετ καφέ για μια μικρή ενημέρωση.
    Όσο για τις διακοπές μας, περνάμε υπέροχα, και είναι σίγουρα οι καλύτερες διακοπές της οικογένειάς μας, ίσως γιατί είναι η πρώτη χρονιά που δεν έχουμε μουσαφίρηδες και μπορούμε να ακολουθούμε το δικό μας πρόγραμμα.
    Έχω πάρει βέβαια , μαζί μου αρκετά βιβλία που τα ρίχνω μια μικρή ματιά το μεσημέρι που η μικρή βλέπει dvd, ώστε να είμαι έτοιμος το Σεπτέμβριο.
    Τα ξαναλέμε λοιπόν προς το τέλος Αυγούστου, εύχομαι καλό κουράγιο σε όποιον -σαν κι εσένα Κώστα- έχει τελειώσει την άδειά του και εύχομαι επίσης κι άλλες τέτοιες εξαιρετικές αναρτήσεις και καταπληκτικά σχόλια.

    • Θωμά, έχουμε καιρό να τα πούμε! Καλά κάνεις και δεν ασχολείσαι με το μπλογκ, άλλωστε το ίδιο έκανα κι εγώ για καμιά 20αριά μέρες που ήμουνα με την οικογένεια κι έκανα διακοπές. Άλλωστε, η πρώτη μου προτεραιότητα πάντα είναι η οικογένεια!

      Από τη Χαλκιδική έχω πολύ καλές αναμνήσεις. Πέρασα από εκεί πάρα πολλές φορές κατά τα φοιτητικά μου χρόνια κι όπως καταλαβαίνεις οι εμπειρίες είναι αξέχαστες! Η τελευταία μου ενέργεια ως φοιτητής, αν και τεχνικώς δεν ήμουν φοιτητής, ήταν μόλις ορκίστηκα και πήρα το πτυχίο μου να πάω για μερικές μέρες στο Ποσείδι στην φοιτητική κατασκήνωση!

      Εύχομαι να περάσεις όσο το δυνατόν καλύτερα με την οικογένειά σου. Θα σε περιμένουμε από το μεθόπωρο όπως το λέγαν παλιότερα το φθινόπωρο, με νέες υπέροχες αναρτήσεις στο ιστολόγιό σου. Να μου φιλήσεις τη μικρή σου!

  13. Η συζήτηση με το Δημήτρη (thinks) συνεχίζεται εδώ, για όποιον ενδιαφέρεται να την παρακολουθήσει 😉

    • Mαίρη
    • 16 Αυγούστου 2011

    Καλά τα είπατε όλα, έχετε γίνει κολλητοί δεν το συζητώ..
    Εγώ απλά πέρασα να πω μια καλησπέρα !

    • Καλησπέρα και σε ‘σένα Μαίρη.

      Μακάρι να γίνουμε κολλητοί! Με ανθρώπους σαν το Δημήτρη χαίρεσαι όχι να μιλάς αλλά να ακούς!

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: