Κακές αντιγραφές… Κακό αποτέλεσμα!

Μαυρογυαλούρος

Γίνονται στο εξωτερικό κάποια πράγματα τα οποία είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Στο Ελλαδιστάν έχουμε τη συνήθεια να τα αντιγράφουμε χωρίς τα «έξυπνα» και τρανά πολιτικά μυαλά μας να τα επεξεργάζονται και να τα προσαρμόζουν στην Ελληνική πραγματικότητα…

Προσφάτως, και προς εφαρμογή του νόμου για την αύξηση των ωρών εργασίας στο δημόσιο, κληθήκαμε να επιλέξουμε τις ώρες προσέλευσης και αποχώρησης από την υπηρεσία. Από 7:00 – 15:00 μέχρι 9:00 – 17:00 ανά μισή ώρα. Τα μεγάλα μυαλά των υπουργείων είπαν: Θα αυξήσουμε κατά μισή ώρα τις ώρες εργασίας κι έτσι θα είναι σαν να έχουμε 46.600 περισσότερους υπαλλήλους! Φοβερή σκέψη, αλλά ξέχασαν κάτι. Μπορεί να δουλεύει ο Άγγλος nine to five, για να το πω αγγλιστί (!), αλλά κάνει και διάλειμμα για φαγητό ενδιάμεσα. Εδώ απαιτείς από τον υπάλληλο κύριε υπουργέ να δουλεύει σερί όλες αυτές τις ώρες στέλνοντας του μάλιστα και ραβασάκια ότι ο υπάλληλος δεν μπορεί να λείψει πάνω από δυο ώρες το μήνα από τη δουλεία του, και μάλιστα για σοβαρότατο λόγο, αλλιώς κινδυνεύει να απολυθεί… Και πως θα αντέξει νηστικός ο άνθρωπος από το πρωί μέχρι το απόγευμα; Ή μήπως αν λιγοθυμήσει από την πείνα θα είναι παραγωγικότερος; Φοβερό αυτό όμως περί της αύξησης  κατά 46.600 υπαλλήλων, φανερώνει κοφτερό μυαλό πίσω από αυτή τη σκέψη. Και δε μου λες εσύ ο έξυπνος, αφού έχεις 46.600 περισσότερους δεν απολύεις άλλους τόσους για να μειώσεις ακόμα περισσότερο το μισθολογικό κόστος; Και μετά γιατί δεν αυξάνεις τις ώρες κατά μια ακόμα και να απολύσεις άλλους 93.200; Και στο τέλος να δουλεύει ένας για 150 ώρες τη μέρα και να διώξεις όλους τους υπόλοιπους;

Στις συγχωνεύσεις των δημοσίων οργανισμών και φορέων, προκειμένου να γίνουν τα πράγματα καλύτερα, έκλεισαν τα «μαγαζιά» και είπαν στους υπαλλήλους που περίσσευαν «Εθελούσια έξοδος»! Έχω ένα γείτονα που δεν είναι ούτε 50 χρονών κι έχει χρόνια που παίρνει σύνταξη μέσω της εθελούσιας εξόδου από την Ολυμπιακή! Δεν τολμάω να ρωτήσω πόσα χρόνια υπηρεσίας είχε… Και τώρα κλείνουν τους οργανισμούς και θα απολύσουν τον κοσμάκη στα 55 και στα 60 τους χρόνια κι άντε αυτοί να βρούνε δουλειά να συντηρήσουν τις οικογένειές τους. Τότε υπήρχαν λεφτά, τώρα δεν υπάρχουν; Και γιατί οι πολίτες αυτής της χώρας να αντιμετωπίζονται με δυο μέτρα και δυο σταθμά; Επειδή οι υπάλληλοι της Ολυμπιακής ή του ΟΤΕ είναι παιδιά ενός ανώτερου θεού;

Φτιάχτηκαν ανεξάρτητες αρχές η ηγεσία όμως των οποίων ορίζεται από το υπουργικό συμβούλιο. Μέσα στην ανεξαρτησία δηλαδή! Και τους παίρνεις τηλέφωνο και δεν απαντάνε ποτέ! Χώρια που καμιά φορά μπορεί να ρίξουν κανένα πρόστιμο, όπως η ΑΔΑΕ στη Vodafone και μετά τα δικαστήρια το ακυρώνουν! Και μάλιστα για γελοίο λόγο. Εγώ πάλι πάλεψα ένα χρόνο για μια απλή υπόθεση (δες εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ) και στο τέλος πριν καλά καλά τελειώσει η υπόθεση την έθεσαν στο αρχείο! Δίνεται η εντύπωση ότι όλα αυτά γίνονται για τα μάτια του κόσμου, για να δικαιολογούμαστε στην Ευρωπαϊκή Ένωση ότι κάτι κάνουμε. Γιατί στη δημιουργία θεσμών και φορέων είμαστε πρώτοι, στη λειτουργία τους πάσχουμε!

Μια χρυσή ευκαιρία για ανάπτυξη, το ΕΣΠΑ, έχει καταντήσει το μήλον της έριδος για τους διοικούντες διότι έχουν γεμίσει τα συρτάρια της διοίκησης με μελέτες που γίνονται με κλειστούς διαγωνισμούς που συμμετέχουν μόνο όσοι επιλέγονται από την «Αναθέτουσα αρχή» (sic), όπως λέει ο Ν.3316/2005. Και φτάσαμε να έχουμε για το ίδιο κτήριο 10 διαφορετικές μελέτες για την ενεργειακή του δήθεν αναβάθμιση, αλλά έργο κανένα! Και τώρα, θα κληθούν οι αιρετοί περιφερειάρχες να διαχειριστούν αυτά τα κονδύλια με τον περίφημο νόμο του Καλλικράτη. Δηλαδή, θα ξαναμελετήσουμε πάλι τα κτήρια και την ενεργειακή τους αναβάθμιση!!!

Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμα. Αλλά και πάλι θα καταλήξω στο γεγονός ότι αυτό το πράγμα δεν είναι δημοκρατία. Δεν είναι καν ένα κακό αντίγραφο της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, αλλά ένα κακό ξεπατίκωμα του τρόπου διακυβέρνησης της αγγλικής αριστοκρατίας που έντεχνα μεταμφίεσε την ολιγαρχία με το μανδύα της δημοκρατίας. Όσο κι αν προσπαθώ να βρω λύσεις, η ιδανικότερη και πιο απλή είναι μπροστά στα μάτια μου. Οι κυβερνώντες να επιλέγονται δια κλήρου. Ας μην ξεχνάμε ότι στην αρχαία Ελλάδα το σύστημα πέτυχε αφού οι βουλευτές και οι άρχοντες εκλέγονταν δια του κλήρου ανάμεσα στους πολίτες και θεωρώ ότι με την κατάλληλη παιδεία θα πετύχει και σήμερα. Είναι βεβαίως ρηξικέλευθη μια τέτοια πρόταση, αλλά νομίζω ότι πλέον είναι μονόδρομος. Διότι οι επαγγελματίες πολιτικοί, που χωρίς να ξέρουν σε πολλά θέματα την ουσία, στηρίζονται σε γνωματεύσεις των παρατρεχάμενών τους, που στις περισσότερες περιπτώσεις είναι άσχετα κομματικά στελέχη, και αποφασίζουν να γίνονται εκτρώματα σαν αυτά που περιέγραψα παραπάνω και όχι μόνο.

Κλείνοντας, μου έρχεται στο μυαλό ο διάλογος μεταξύ του Μαυρογυαλούρου και του κομματικού στελέχους Γκρούεζα από τη γνωστή ταινία «Υπάρχει και φιλότιμο» του Αλέκου Σακελλάριου, που ο υπουργός αφού του έχουν ανοίξει τα μάτια ρωτάει: «Και δε μου λες ρε Γκρούεζα, εσύ πως έφτιαξες τα σπίτια που έχεις, πως έκανες τόση περιουσία και τόσα λεφτά;» κι εκείνος απαντάει «Μα είμαι του κόμματος κύριε Υπουργέ!«…

Υ.Γ. Συλλυπητήρια για το θάνατο του Αναστάσιου Πεπονή ο οποίος με το Ν.2190/1994 (ΑΣΕΠ) άνοιξε το δρόμο έστω και στοιχειωδώς για την αξιοκρατία στην Ψωροκώσταινα. Μακάρι να υπήρχαν κι άλλοι τέτοιοι νόμοι…

Advertisements
    • kariatida62
    • 9 Αυγούστου 2011

    Δεν έχεις καταλάβει ένα πράγμα ακόμα Στρατηγέ μου!
    Οι καιροί άλλαξαν και θέλουν ν’επιστρέψουμε στην εποχή των κολίγων και τσιφλικάδων!
    Οι πρώτοι που θα το βιώσουμε θάμαστε εμείς!
    Όταν βλέπεις ακόμα και τους Εβραίους να ξεσηκώνονται στο Ισραήλ, σημαίνει ότι την μεσαία τάξη θέλουν να την αφανίσουν!
    Όλα απ’εκεί ξεκινούν…
    Αυτή η τάση με ποιο τρόπο μπορεί να ανατραπεί, μπορείς να μου πεις?

    • Κάρυ, πως να μπορέσω εγώ να σου πω πως θα ανατραπεί; Ούτε τις γνώσεις ούτε τη δύναμη έχω! Μονάχα όταν ενωθούμε όλοι μαζί κάτι μπορούμε να κάνουμε, αλλά η ιστορία έχει δείξει ότι για να γίνει μια τέτοια ένωση απαιτεί έναν προικισμένο ηγέτη! Κι αυτός δυστυχώς, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει… (Εκτός αν μου δώσουν πέντε αστέρια και ηγηθώ της επανάστασης!!! Πεντάστερος Στρατηγός!)

      Οι καιροί άλλαξαν, έχεις δίκιο. Είναι περίπου όπως η ημιτονοειδής καμπύλη, από τον πάτο του μεσαίωνα η ανθρωπότητα έφτασε στο απόγειό της όταν ο άνθρωπος πάτησε στο φεγγάρι (περιμένω σχόλιο επί τούτου από τον Δημήτρη!) και τώρα πήρε την κάτω βόλτα ξανά! Θα σε παραπέμψω σε ένα άρθρο του Δημήτρη εδώ http://dimitristhinks.blogspot.com/2011/07/blog-post_17.html το οποίο μου φάνηκε περίεργο στην αρχή αλλά μετά διαπίστωσα ότι έχει δίκιο. Δώσε ιδιαίτερη βάση στα σχόλια…

    • kariatida62
    • 9 Αυγούστου 2011

    Nαι τα είχα διαβάσει την προηγούμενη φορά όταν έστειλε τα links ο thinks για άλλο λόγο βέβαια.
    Συνάντησα και την φίλη μου την roadartist στο σπίτι του…δεν ήξερα ότι γνωρίζεστε!:)

    • Η Roadartist είναι καλή μας φίλη, η οποία έχει πολύ καλό κι εύστοχο λόγο. Επιπροσθέτως, οι δικές της αναρτήσεις είναι πάντα αξιόλογες και με ποιότητα πολύ μεγαλύτερη από τις δικές μου. Μακάρι να συνεχίσουμε το διάλογο με όλους σας, με την ίδια ποιότητα και τις ίδιες ωραίες και τεκμηριωμένες απόψεις 🙂

    • kariatida62
    • 9 Αυγούστου 2011

    Μα…τώρα θα σου αποκαλύψω και κάτι για μένα!
    To ιστολόγιο της Roadartist στάθηκε η αιτία για να έχετε και μένα κοντά σας..!
    Ήταν η αφορμή για να γίνω και γω μπλόγκερ…;)

    • Είδες τι κάνουν τα σωστά πρότυπα; 😉

  1. Η φωτογραφία είναι από τη σκηνή που οι χωριανοί του χωριού όπου είχε σταματήσει το αυτοκίνητο του Λάμπρου Κωνσταντάρα στο ρόλο του υπουργού, φασκελώνουν προς την κατεύθυνση της Αθήνας τον υπουργό, και ο Κωνσταντάρας φασκελώνει τον εαυτό του μια και δεν ξέρουν οι χωριανοί ότι αυτός είναι ο υπουργός! Το είχα δει και στο θέατρο, σαν παιδί, και είχα πάρει και αυτόγραφο από τον Κωνσταντάρα.

    Εννέα με Πέντε χωρίς lunch. Εύγε! Εύγε! κι εις ανώτερα! Επί τέλους! Ένας νόμος που θα αποδειχτεί ως η πιο αποτελεσματική δίαιτα για τόσους που προσπαθούν να χάσουν αυτά τα ενοχλητικά παραπανήσια κιλά! Μ’ ένα σμπάρο δυό τρυγόνια!

    Φυσικά αυτό μπορεί να έχει και ένα έξτρα κοινό όφελος μια και θα αυξηθούν οι θέσεις για κουλουράδες και οι σαντουιτσάδες έξω από τα δημόσια κτήρια!

    Κι αν διάλεγε κανείς 8-5 και σταματούσε για μια ώρα?

    ΥΓ. Στην Corporate America, όταν δουλεύεις «9-5 with an hour for lunch», ανάλογα με την θέση σου, όσο πιο υψηλή είναι, αν πας μετά τις 8 πμ, φύγεις πριν τις 8 μμ, και πάρεις και lunch, τα ψωμιά σου στην εταιρία είναι μετρημένα. Μόνο που εκεί είναι επιλογή του φιλόδοξου δουλευταρά. Στην δική σας περίπτωση είναι μάλλον …άλλη περίπτωση!

  2. Αχ, ξέχασα το σημαντικότερο! Σε ένα γραφείο 18 ατόμων όπου 6 άτομα διαλέγουν 7-15, έξι άτομα 8-16 και έξι άτομα 9-17, επί 2 ώρες την ημέρα το γραφείο θα δουλεύει με το 1/3 του δυναμικού, επί άλλες δύο ώρες θα δουλεύει με τα 2/3 του δυναμικού, και θα είναι πλήρες επί 6 ώρες. Οι πιθανότητες ανάπτυξης και διεκπεραίωσης εργασιών είναι αστρονομικές!

  3. @Καρυάτιδα! Η φίλη Roadartist μας λείπει τώρα που είναι διακοπές, και την ευχαριστώ διπλά και για την δική σου παρέα 🙂 Ο Κώστας δεν ξέρω πότε θα μπορέσουμε να έρθει Ελλάδα, αλλά από εδώ φεύγει την Παρασκευή όπου είναι προσκεκλημένος με πληρωμένα έξοδα (και με την στολή του) στην ετήσια conference του διεθνούς συνδικάτου πιλότων στην Washington DC! Άλλες τρεις μέρες και μας φεύγει 😦

    • Η Corporate America που χρειάζεται περισσότερες από 12 ώρες δουλειάς είναι το άλλο άκρο. Κι επειδή εμένα τα άκρα ουδέποτε μου άρεσαν, δε μου αρέσει κι αυτό. Στο κάτω κάτω Δημήτρη, αν δουλεύεις 12 ώρες τη μέρα, τότε ζεις για να δουλεύεις, μακριά από την οικογένειά σου και ξεκομμένος τόσο από τον κοινωνικό περίγυρο αλλά και από τις πραγματικές σου επιθυμίες. Μέτρον άριστον!

      Όσο για το 8-5 με μια ώρα διάλειμμα, δεν προβλέπεται! Και μην βάζεις ιδέες στους ήδη έξυπνους που μας κυβερνάνε κι εκτός από lunch hour μας προσθέσουν και tea hour και μας κρατάνε στη δουλεία από το πρωί μέχρι το βράδυ!!!

      Για την αλληλοεπικάλυψη των ωρών που θα λειτουργεί με πλήρη δυναμικότητα μια υπηρεσία, νομίζω ότι για τα δεδομένα της χώρας είναι εντάξει. Άλλωστε, ο Έλληνας τις περισσότερες δουλειές του τις κάνει από τις 9:00 μέχρι τις 13:00 άντε 14:00.

      Εκείνο που είναι σημαντικό και το οποίο διαφοροποιεί ελαφρώς την Ελληνική κοινωνία από άλλες είναι το γεγονός ότι το μεσημέρι η οικογένεια τρώει όλη μαζί γύρω από το ίδιο τραπέζι. Και το γεύμα αποτελεί κατά κάποιο τρόπο ιεροτελεστία, εκεί θα μιλήσουν για την ημέρα τους, εκεί θα πουν το πρόβλημά τους κι εκεί θα κάνουν τον προγραμματισμό τους. Αν στερηθεί ο Έλληνας τη συνάθροιση γύρω από το τραπέζι θα γίνει, κατά τη γνώμη μου, πελάτης των ψυχολόγων και των άλλων συμβούλων που προσπαθούν να ισορροπήσουν τη ζωή και την καθημερινότητα των ανθρώπων μέσα από διάφορες θεωρίες. Ίσως να κάνω και λάθος, αλλά σ’ αυτή τη χώρα η συνάθροιση γύρω από το τραπέζι αποτελεί τη σημαντικότερη στιγμή της κάθε ημέρας. Και με τα ωράρια αυτά, τα οποία φαντάζομαι ότι θα βρουν τον τρόπο να τα εφαρμόσουν και στον ιδιωτικό τομέα, θα χαθεί αυτή η μαγική, αν μου επιτρέπεις τον όρο, συνοχή της Ελληνικής οικογένειας. Φαντάζομαι ότι θα το αισθάνθηκες έστω και λίγο αυτό το συναίσθημα τώρα που ο Κώστας σου είναι μαζί σας…
      Κοίτα να τον χαρείς στις μέρες που θα είναι ακόμα εκεί και να τον καμαρώσεις με τη στολή του καθώς σαν άλλος Ίκαρος θα σχίζει τον ουρανό που τόσο αγαπάει!

      • Συμφωνώ απόλυτα για το 8-8 της Αμερικής. Άλλωστε, από το 1995 αυτοί είναι πλέον όχι εργοδότες μου αλλά πελάτες, και εργάζομαι όταν έχω έμπνευση! Όταν ξυπνήσω κατά τις 11 πμ, φερ’ ειπείν…

        Η Μαργαρίτα εργάζεται 6 ώρες την ημέρα 6 μέρες την εβδομάδα, οποιοδήποτε «μπλοκ» αρχίζοντας 7 πμ, ή 1 μμ, ή 6 μμ. Το 6 μμ μόνο 2 φορές τον μήνα. Σάββατο ή Κυριακή γίνεται αρχή 8 πμ ή 2 μμ.

        Το μεσημεριανό οικογενειακό τραπέζι το θυμάμαι από τον πατέρα μου όταν ήμουν πολύ μικρός, αλλά στην Αθήνα τουλάχιστον δεν έχω δει τέτοιο πράμα 40 χρόνια! Χαίρομαι που υπάρχει ακόμα όπως λες, αλλά κανένας γνωστός μου στην Ελλάδα δεν το έχει δεκαετίες τώρα και δεν ήξερα ότι υπάρχει… Συνειδητοποιώ όμως ότι ξέρω ιδιωτικούς υπαλλήλους, και, για τους δημόσιους και του καταστηματάρχες πρέπει να είναι διαφορετικά.

  4. ΥΓ. Σε όλες τις χώρες που ξέρω, το «Σαραντάωρο» είναι 35-36 ώρες. Αυτό που λες ότι πάνε να κάνουν είναι παρδαλό!

    • Δημήτρη, το ξέρω ότι παντού οι ώρες εργασίας είναι 35-36. Στην Ελλάδα, στο Δημόσιο ήταν 37,5 ώρες μέχρι χτες. Τώρα είναι 40! Μόνο οι εκπαιδευτικοί έχουν εξαιρεθεί, αλλά δε θα μου φαινόταν καθόλου παράξενο να αποφασίσει κάποιος έξυπνος υπουργός να βρει κάτι και γι’ αυτό…

      Όσον αφορά στο μεσημεριανό τραπέζι, Δημήτρη μου ακόμα υπάρχει. Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία σχολάνε στις 14:00 καθώς τότε κλείνουν τα καταστήματα, τα γραφεία και οι επιχειρήσεις κι αν συνυπολογίσεις ότι και τα παιδιά από το σχολείο φεύγουν 13:30 με 14:00, μαζεύονται όλοι μαζί το μεσημέρι. Βέβαια, υπάρχουν και πολλοί ιδιωτικοί υπάλληλοι που εργάζονται σε μεγάλα εμπορικά κέντρα ή επιχειρήσεις που δε σταματάνε το μεσημέρι, οπότε εκεί τα πράγματα είναι διαφορετικά. Οι δημόσιοι υπάλληλοι σχολάνε από τις 15:00 και μετά. Λίγο πολύ όμως, τουλάχιστον στην επαρχία, το μεσημεριανό τραπέζι της ελληνικής οικογένειας έχει ένα πιάτο για όλα τα μέλη της…

      Η Μαργαρίτα έχει πολύ καλό ωράριο. Εγώ όσο δούλευα στο Δασαρχείο, από 1 Ιουνίου μέχρι τέλος Οκτωβρίου εργαζόμουνα για τουλάχιστον 2 μέρες τη βδομάδα από 7:30 π.μ. μέχρι 10:30 μ.μ. γιατί έπρεπε να μένω στην υπηρεσία για λόγους επιφυλακής λόγω των πυρκαγιών. Έφευγα μόνο για 15 λεπτά το μεσημέρι για να βάλω κάτι στο στόμα μου. Η ώρα απλώς δεν περνούσε… Ευτυχώς, τώρα που από τα δάση κατέληξα να ελέγχω τα λιμάνια(!) είμαι κάθε μέρα 7:00 – 15:00 (Πάλι καλά που η θάλασσα δεν παίρνει φωτιά, χα, χα, χα…) Και τρώω κάθε μέρα μαζί με τη γυναίκα μου και τον Ηλία, ο μικρός συνήθως κοιμάται την ώρα που γυρίζω, αλλά μόλις σηκώνεται και του φωνάζω λέει: Μπαμπά!.. Έεεερχομαιιιιι… με τη γλυκιά παιδική φωνή του!

    • Καρυάτιδα Ακροπολίδου
    • 9 Αυγούστου 2011

    Mια διευκρίνιση Στρατηγέ μου! Το μεσημεριανό τραπέζι υπάρχει μόνο στην Ελληνική περιφέρεια! ΟΧΙ πια δυστυχώς στην Αθήνα! Εδώ και πολλά χρόνια χάθηκε αυτή συνάθροιση των μελών της οικογένειας γύρω απο την ιερή τράπεζα…! 😦

    • Κι όμως έχω γνωστούς στην Αθήνα που το τηρούν ευλαβικά. Υπάρχουν βέβαια κι οι άλλοι που έχουν κάτι ωράρια πολύ περίεργα και δεν τρώνε ούτε το βράδυ μαζί!

      Είναι πάντως ένας θεσμός που, κατά τη γνώμη μου, κρατάει δεμένη την ελληνική οικογένεια και είναι κρίμα να χαθεί στο βωμό των τρελών ρυθμών της εποχής!

    • Μαίρη
    • 9 Αυγούστου 2011

    Το θέμα είναι να μην χαθεί κι εντελώς το πιάτο απ το τραπέζι, να χει κάτι μέσα έστω γιατί με τους λόρδους της πολιτικής ζωής του τόπου προβλέπονται μεγάλες λόρδες.

    • Χα, χα, χα… Σωστό κι αυτό. Τότε θα καθόμαστε γύρω γύρω και θα αναπολούμε τις παλιές καλές εποχές! Ετοιμάζω ένα νέο ποστ, σχετικό κατά κάποιο τρόπο… Stay tuned!

      Καλό βράδυ 😉

        • Μαίρη
        • 10 Αυγούστου 2011

        Αυτό απο μένα για σας τους δύο λοιπόν και εύχομαι να κρατήσει χρόνια αυτή η κολόνια

        • Σε ευχαριστώ! Από καρδιάς…

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: