Η αξία του χρήματος.

Image: africa / FreeDigitalPhotos.net

Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης, ο ίδιος καλός μου φίλος ο Δημήτρης μου γράφει: «Αν πρέπει να κοιτάξεις την τιμή πριν αγοράσεις κάτι, τότε δεν έχεις λεφτά να το αγοράσεις, και αν αγοράσεις κάτι για το οποίο δεν έχεις λεφτά να πληρώσεις σημαίνει ότι κάτι σου λείπει από την ζωή και αυτό δεν είναι τα λεφτά»

Στην αρχή όταν το διάβασα δεν το επεξεργάστηκα καλά, το πέρασα γρήγορα χωρίς δεύτερη σκέψη. Επειδή όμως έχω τη συνήθεια να διαβάζω πολλές φορές ότι νιώθω ότι δεν έχω κατακτήσει, έπεσα απάνω σ’ αυτές τις γραμμές κι έμεινα να τις κοιτάζω προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω το βαθύτερο νόημα. Αποτελούν το καταστάλαγμα του μαθήματος προς το γιό του για την αξία του χρήματος. Κι απ’ ότι φαίνεται δεν είναι τόσο απλό όσο ο φίλος μου ισχυρίζεται! Κρύβει μια πολύ μεγάλη σοφία μέσα του αυτό το μάθημα.

Το πρώτο μέρος λέει ότι αν πρέπει να κοιτάξεις την τιμή πριν αγοράσεις κάτι τότε πολύ απλά δεν έχεις τα χρήματα για να το αποκτήσεις. Συνηθισμένο φαινόμενο, τουλάχιστον για τη δική μου περίπτωση! Προσπαθώντας να το κάνω πιο απλό, μου ήρθε η εξής σκέψη: Κάποιος είναι πλούσιος ή φτωχός αναλόγως με την αξία του αντικειμένου που επιθυμεί να αποκτήσει. Αν για παράδειγμα πάει κάποιος στο περίπτερο και θέλει να αγοράσει μια τσίχλα, απλώς βάζει το χέρι στην τσέπη και πιάνει τα κέρματα που βρίσκονται εκεί. Το μυαλό του ενεργεί μηχανικά, διότι είναι σίγουρος ότι έχει το αντίτιμο της αξίας μιας τσίχλας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι πλούσιος κι ας μου επιτραπεί ο όρος αυτός έστω κι αν είναι αδόκιμος, για να μη χρησιμοποιήσω μακροσκελής εκφράσεις και περιφραστικές διατυπώσεις για να περιγράψω την επάρκεια των χρημάτων. Για την αγορά μιας τσίχλας δεν υπάρχει σκέψη, άγχος, μελέτη και προγραμματισμός. Απλώς μια μηχανική κίνηση. Μια κίνηση που ενδεχομένως θα έκανε ένας εφοπλιστής όταν θα πήγαινε να αγοράσει ένα αυτοκίνητο, ενώ για ένα μέσο αστό αυτό αποτελεί ουτοπία! Οπότε, συμπερασματικά θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στην παραδοχή ότι ο καθορισμός της έννοιας αλλά και της κατάστασης «πλούσιος» και «φτωχός» εξαρτάται από την αξία του επιθυμητού προς απόκτηση αγαθού κι όχι κατ’ ανάγκη από την οικονομική επιφάνεια του ανθρώπου. Κι εδώ θα συμπληρώσω αυτό που πολύ εύστοχα ο Επίκουρος είχε πει ότι αν θες να κάνεις κάποιον πλούσιο, μην του δίνεις χρήματα αλλά αφαίρεσέ του τις επιθυμίες!

Το πρώτο μέρος επιδέχεται κι άλλης περαιτέρω διερεύνησης κι ερμηνείας, αλλά ενώ ο χώρος είναι απεριόριστος, η διάθεση για ανάγνωση και σκέψη πιστεύω ότι περιορίζεται από τις καιρικές συνθήκες! Οπότε, περνώντας στο δεύτερο μέρος, όπου «αν αγοράσεις κάτι για το οποίο δεν έχεις λεφτά να πληρώσεις σημαίνει ότι κάτι σου λείπει από την ζωή και αυτό δεν είναι τα λεφτά» έχουμε την περίπτωση όπου υπάρχουν κενά μέσα μας τα οποία όσο κι αν προσπαθούμε να τα γεμίσουμε, αυτά παραμένουν αβυσσαλέα άδεια. Και δυστυχώς, αυτός που προβαίνει σε τέτοιες ενέργειες δε συνειδητοποιεί ότι το πρόβλημά του δε λύνεται με αυτόν τον τρόπο και βρίσκεται διαρκώς μέσα σε ένα φαύλο κύκλο χωρίς τέλος. Η πεποίθησή μου είναι ότι στις μέρες μας αυτές οι συμπεριφορές είναι ο κανόνας. Λίγο η επίδειξη, λίγο η έλλειψη παιδείας, λίγο τα κενά και τα κόμπλεξ που προσπαθούν ματαίως να θεραπευτούν οδηγούν το σύγχρονο άνθρωπο να αναζητά την επιβεβαίωση μέσα από αυτό που ο λαός ονομάζει θεαθήναι. Για τα μάτια του κόσμου δηλαδή! Γεμίζουμε τα σπίτια μας με πομπώδη έπιπλα για δείξουμε ότι είμαστε άρχοντες κι αδειάζουμε την ψυχή μας αφού οι προσπάθειές μας δε στρέφονται στην άμβλυνση των συμπλεγμάτων κατωτερότητας ή μειονεξίας αλλά στην επίδειξη. Σαν να κρύβουμε τη βρωμιά κάτω από το χαλί. Η πραγματική λύση βρίσκεται πρωτίστως στην αυτογνωσία και κατόπιν στην παραδοχή των προβλημάτων μέσα μας. Το ακριβό φωτιστικό, ο τεράστιος μπουφές και το χλιδάτο αυτοκίνητο απλώς δείχνουν στον αντικειμενικό παρατηρητή το μέγεθος του προβλήματος και τίποτα άλλο. Ποιος όμως έχει τη δύναμη να παραδεχτεί το πρόβλημά του; Όπως είπα και στην προηγούμενη ανάρτησή μου, δύσκολο πράγμα για αρκετούς από εμάς…

Advertisements
  1. Καλημέρα!
    Συμφωνώ απόλυτα με την άποψη του φίλου σου και την ανάλυσή σου. Ειδικά το δεύτερο σκέλος είναι που έκανε μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων να βρίσκονται στην τωρινή οικονομική κατάσταση. Υπερδανείστηκαν γιατί ήθελαν τη ζωή και τα αγαθά των πλουσίων, ήθελαν να έχουν πρόσβαση στα πάντα, να αγγίξουν τα πάντα, ακριβά ρούχα, ακριβά αυτοκίνητα, πλούσιες διακοπές, 3D led. Και βεβαίως το σύστημα πόνταρε στην ψυχοπνευματική κενότητα του Έλληνα και τα έκανε όλα αυτά να μοιάζουν εφικτά. Συσσώρευση υλικών αγαθών για αυτεπιβεβαίωση και επίδειξη και ψευδιασθησιακή κάλυψη του εσωτερικού χάους.

    • Καρυάτιδα Ακροπολίδου
    • 17 Ιουλίου 2011

    Ετσι είναι στρατηγέ μου, όπως τα γράφει ο φίλος σου και όπως υπέροχα τα αναλύεις κι’εσύ!
    Αν εξαιρέσεις βέβαια εκείνες τις επιθυμίες που ανήκουν στις ανάγκες της επιβίωσής μας…
    Ξέρεις δυστυχώς υπάρχουν και συνάνθρωποί μας, που δεν έχουν στην τσέπη τους ούτε τα αναγκαία για την ίδια την επιβίωση τους, δες μόνο τις επίσημες στατιστικές της ανεργίας που γιγαντώνεται μήνα με τον μήνα!

  2. Εναπόκειται σε μένα να συμπληρώσω για να κλείσω τον κύκλο της εικόνας ότι αυτές μου οι σκέψεις και η γνώμη έγιναν και γαλουχήθηκαν με κίνητρο τον πατέρα μου ο οποίος είχε ανάγει τον συνεχή έλεγχο της τιμής του κάθε πράγματος σε επιστήμη, έδινε απλόχερα όχι αυτό που χρειαζόταν κάποιος αλλά αυτό που εκείνος αποφάσιζε ότι έπρεπε να χρειάζεται κάποιος, και εμένα μου έλεγε πάντα ότι δεν ξέρω την αξία του χρήματος -μέχρι που στα 45 μου, 46, του είπα ότι επιτέλους έμαθα την αξία του χρήματος και η αξία του χρήματος είναι μηδέν.

    Κώστα μου η ανάλυσή σου είναι ακριβώς όπως τα αναλύω αυτά τα λόγια και εγώ -έτσι τα σκέφτομαι όπως τα παρουσίασες, σε κάθε πτυχή.

    Το πρώτο συνθετικό είναι κάτι που λέγεται, και από το παππού μου λεγόταν, και σε ταινία το έχω ακούσει… Το δεύτερο το έβγαλα εγώ για να συμπληρώσω την φιλοσοφία μου της ζωής την οποία τώρα εμπράκτως εξασκώ.

    Συμφωνώ και με την Χρωματιστή πως με αυτόν τον ορισμό εξηγείται και η σημερινή κατάσταση της χώρας. Όσο για τις ανάγκες επιβίωσης που αναφέρει η Καρυάτιδα, προσωπικά έχω βρει ότι οι πραγματικές και βασικές ανάγκες ενός ανθρώπου δεν κοστίζουν τίποτα (και μπορώ να επεκταθώ πολύ, και τεκμηριωμένα πάνω σ’ αυτό) ενώ, από την άλλη μεριά, θεωρητικά, θα ήταν εύκολο σε κάποιον να ανάγει κάτι σε ορισμό «αναγκαίου», όμως οι ορισμοί θα διέφεραν από άνθρωπο σε άνθρωπο.

    Νομίζω όλοι συμφωνούμε στο γνωστό «πρέπει να δουλεύουμε για να ζούμε, όχι να ζούμε για να δουλεύουμε». Οι περισσότεροι το μεταφράζουν αυτό ορίζοντας το χρήμα σαν παράγωγο της δουλειάς είτε στο πρώτο είτε στο δεύτερο συνθετικό της φράσης. Αλλά, δεν είναι το χρήμα για το οποίο δουλεύουμε, στην πραγματικότητα: είναι για τις ανάγκες μας -και όταν δεν ξέρουμε πραγματικά ποιές είναι αυτές για τον καθένα μας, μένουν ανεκπλήρωτες και σπαταλάμε τις ενέργειές μας σε λάθος κατευθύνσεις προσπαθώντας να γιατρέψουμε τα συμπτώματα αντί για τη νόσο. Όταν προσπαθήσουμε να ταιριάξουμε τον ορισμό που άρεσε στον Κώστα και την φράση αυτή, τότε δημιουργείτε ένα καινούργιο και ξεχωριστό επίπεδο ανάλυσης. Γιατί, στην τελική, η ευτυχία, αν όχι η ισορροπία και ψυχική, αλλά και ψυχολογική κατάσταση ενός ανθρώπου εξαρτάται από το να έχει βρει μέσα του τι έχει για εκείνον ή εκείνη πραγματική σημασία στη ζωή, και πως να το αποκτήσει.

    Πολλές φορές λέω, αν είχε γίνει το σχίσμα των εκκλησιών 150-200 χρόνια αργότερα, τα Ελληνόπουλα σήμερα θα μπορούσαν να συμπεριλαμβάνουν στο ψυχικό τους οπλοστάσιο και την ζωή και την ψυχή ενός νέου που τον λέγανε Φραγκίσκο και ήταν από την μικρή πόλη της Ασίζης. Αλλά δεν πρόλαβε να μπει ο άνθρωπος και στην δική μας ταυτότητα. Όσο για τον Τζων Λένον, μιλάει Αγγλικά, και τον Δαλάι Λάμα τον καταλαβαίνουμε λιγότερο ακόμα και από τον Γεσουά από τη Ναζαρέθ.

    Δεν μένει λοιπόν παρά να θυμηθούμε τι είχε πει ο Τζων στο ακροατήριο της Βασιλικής Παράστασης του 1963: «Εσείς στις φτηνότερες θέσεις χειροκροτείστε, και από τις ακριβότερες θέσεις κουνήστε τα χρυσαφικά σας να κάνουν θόρυβο».

  3. αυτο που μας λειπει απο τη ζωη δεν ειναι τα λεφτα.. αυτο που μας λειπει απο τη ζωη, ειναι η αναγκη επιβεβαιωσης μεσα απο αυτα..

    ελεγα σ ενα φιλο μου προχθες, πως τελικα την κανω πολυ γουστο αυτη τη φαση που περναμε.. ανθρωποι που εδιναν (10-15 χρονια πριν) 70 χιλιαρικα στη στιγμη, σε λογαριασμο εστιατοριου, (4 ατομα) γιατι η φιλιπινεζα κτυπουσε τη μαγιονεζα μπροστα τους.. σημερα αγοραζουν απο το lidl και κυριως, μιλανε πια καθαρα.. »δεν εχω λεφτα»

    βεβαια αυτο το δικο τους »δεν εχω λεφτα» απεχει πολυυυ απο το πραγματικο

    ολα ειναι σχετικα λοιπον, ολα τα υπολοιπα τα ειπαν οι προηγουμενοι σχολιαστες και ο Επικουρος ;)))

  4. Απαντώ σε όλους τους προλαλήσαντες συμπληρώνοντας στα πολύ εύστοχα σχόλιά σας κάτι ακόμα. Κάποιος που δεν έχει να πάρει το Χ απαραίτητο αγαθό, έτσι όπως πολύ ορθά έθεσε τον ορισμό του αναγκαίου ο Δημήτρης (thinks) πιο πάνω, μπορεί να καταταγεί στους φτωχούς. Κάποιος ο οποίος έχει να το πάρει αλλά δεν το παίρνει είτε διότι διακατέχεται από αισθήματα τσιγκουνιάς είτε γιατί διαρκώς σκέφτεται το μέλλον και το τι μπορεί να συμβεί, αφήνοντας τον καιρό να περνάει άπρακτος είναι δυο φορές φτωχότερος. Στην πρώτη περίπτωση, το χρήμα έχει αξία αλλά δυστυχώς λείπει, ενώ στη δεύτερη το χρήμα δεν έχει παντελώς καμιά αξία, γιατί αυτή έχει μηδενιστεί λόγω της συμπεριφοράς του κατόχου!

    Από την άλλη μεριά, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κάποιος πλούσιος αν μπορεί να διαχειριστεί την οικονομική του κατάσταση κατά τέτοιο τρόπο που να βελτιώνει τη ζωή του χωρίς το άγχος ούτε να χρεώνεται γι’ αυτό αλλά ούτε και να μοιρολογεί για τυχόν μελλοντικά δεινά. Η σωστή διαχείριση νομίζω είναι αυτή που κάνει τη διαφορά.

    Το εσωτερικό χάος που αναφέρει η Χρωματιστή μπορεί να καλυφτεί μόνο αν αναγνωριστεί από τον φέροντα αυτό. Κομματάκι δύσκολο αυτό για τον παντογνώστη και υπερόπτη νεοέλληνα. Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που άκουσα κάποιον να λέει «έκανα λάθος» ή «έχω πρόβλημα». Όσον αφορά στην ανεργία που αναφέρει η Καρυάτιδα, εδώ το πρόβλημα δεν είναι μόνο το χρήμα, αλλά και το γεγονός ότι ο άνεργος απαξιώνεται κι από τον κοινωνικό του περίγυρο και τείνει να περιθωριοποιηθεί αν τον αφήσουν στην τύχη του. Το πρόβλημα δηλαδή είναι μεγαλύτερο από την έλλειψη του χρήματος.

    Ο Δημήτρης, έχοντας μεγάλη πείρα από τη ζωή λέει ότι η ευτυχία αλλά και η ισορροπία ενός ανθρώπου εξαρτάται από το να έχει βρει μέσα του τι έχει για εκείνον ή εκείνη πραγματική σημασία στη ζωή, και πως να το αποκτήσει. Ευτυχώς, τα περισσότερα από τα πράγματα που γεμίζουν τον άνθρωπο είναι δωρεάν. Ένα φιλί, μια καλή κουβέντα, ένα κοπλιμέντο κι ένα χαμόγελο. Το να πεις στο σύντροφό σου ότι τον αγαπάς δεν κοστίζει τίποτα. Αν ο άνθρωπος θεωρεί ότι σημασία έχει η 3d Led τηλεόραση ή το γεύμα των 70.000, τότε κατά τη γνώμη μου έχει πάρει λάθος δρόμο.

    Καταλήγω λοιπόν, ότι η αξία του χρήματος πρωτίστως εξαρτάται από τον ψυχικό μας κόσμο και μετά από την υλική υπόστασή του και το τι αυτή αντιπροσωπεύει. Και το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια ποσότητα χρημάτων μπορεί από άνθρωπο σε άνθρωπο να αντιπροσωπεύει τελείως διαφορετική αξία. Άρα, πολύ σωστά ο Δημήτρης έγραψε το υπογραμμισμένο κείμενο στην αρχής τούτης της ανάρτησης.

    • Θωμάς
    • 17 Ιουλίου 2011

    Είχα διαβάσει πριν αρκετό καιρό μια καταπληκτική έρευνα που είχε μόνο δύο ερωτήματα. α) Ποιο είναι το μηνιαίο εισόδημά σας και β) ποιο θεωρείτε εσείς ότι είναι το εισόδημα που επιτρέπει σε έναν άνθρωπο να ζει με άνεση, χωρίς προβλήματα. Ε, λοιπόν όσοι είχαν μηνιαίο εισόδημα 1000 ευρώ είχαν δηλώσει πως από 1600 και πάνω μπορείς να ζεις άνετα. Όσοι είχαν εισόδημα 1600, είχαν δηλώσει πως από 2.200 μπορείς να ζεις άνετα και ούτω καθεξής. Όλοι δήλωναν κατά μέσο όρο 500 με 600 ευρώ παραπάνω από το εισόδημα που είχαν! Επιβεβαίωση της κοινής βέβαια αντίληψης πως ο άνθρωπος δεν είναι ποτέ ευχαριστημένος με όσα χρήματα βγάζει. Κι ας έλεγε ο Επίκουρος πως πλούσιος γίνεσαι μόνο αν μειώσεις τις επιθυμίες σου. (Κώστα, τον έχω βάλει στο πρόγραμμα για τον Αύγουστο, αλλά προστέθηκε τώρα -με το κείμενο του Δημήτρη- και ο Φτωχούλης του Θεού του Καζαντζάκη που μιλάει για τον Φραγκίσκο της Ασίζης. Δεν το έχω διαβάσει και υποθέτω πως θα έχω διπλό κέρδος. Όσο για τη φράση του Τζον Λένον έχω να πω πως είναι η εξυπνότερη φράση που έχω διαβάσει τώρα τελευταία και αξίζει μια ανάρτηση μόνο αυτή!).
    Τελειώνοντας να πω για την αξία του χρήματος πως συμφωνώ με όσα γράφεις αλλά, όπως γράφει και η Καρυάτιδα, το θέμα της ανεργίας είναι κάτι που δεν αντιμετωπίζεται εύκολα ούτε με αυτογνωσία, ούτε με αυτοσυγκράτηση. Είναι κάτι καινούριο στην ελληνική κοινωνία. Μπορεί να υπήρχε φτώχεια (π.χ. στις δεκαετίες του 50 και του 60), δουλειά όμως ο κόσμος έβρισκε. Δεν έχω υπόψη μου ανθρώπους της γενιάς του πατέρα μου ή του παππού μου που να τελείωσαν τη ζωή τους χωρίς να μπορούν να βρουν δουλειά (πέρα βέβαια από άτομα που υπέστησαν πολιτικές διώξεις), φοβάμαι όμως πως ξέφυγα από το θέμα για αυτό σταματάω εδώ.

    • Οπότε Θωμά, ερχόμαστε σε μια άλλη ρήση του Επίκουρου που λέει ότι όποιος δεν ευχαριστιέται με τα λίγα, δεν ευχαριστιέται με τίποτα! Αν πάντως πρόκειται να διαβάσεις τον Επίκουρο να πάρεις την έκδοση της Εστίας με τον τίτλο «Επίκουρος, Η αληθινή όψη του αρχαίου κόσμου» του καθηγητή Χαράλαμπου Θεοδωρίδη. Το συγκεκριμένο βιβλίο στάθηκε η αφορμή για να αλλάξω ως άνθρωπος, ήταν μια μεγάλη στάση στη ζωή μου. Μέσα από τη φιλοσοφία του Επίκουρου ηρέμησα, άρχισα να βλέπω τα πράγματα από τελείως διαφορετική οπτική γωνία και η γενικότερη στάση της ζωής μου διαφοροποιήθηκε σε μεγάλο βαθμό. Άλλος Κώστας ήμουνα πριν τη γνωριμία μου με τον Επίκουρο κι άλλος έγινα μετά!

      Η ανεργία στην Ελλάδα πραγματικά είναι ένα φαινόμενο πρωτοφανές. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία της δεν είχε φτάσει σ’ αυτό το σημείο και δυστυχώς τα λάθη των κυβερνώντων συνεχίζονται απανωτά το ένα μετά το άλλο και το πρόβλημα μεγαλώνει. Η ανεργία δεν επιφέρει μόνο μείωση της αγοραστικής δύναμης με αποτέλεσμα να δυσκολεύει την επιβίωση, αλλά στιγματίζει και τον άνεργο και του δημιουργεί και προβλήματα με τον ίδιο του τον εαυτό διότι νιώθει ανίκανος ενώ έχει και δυνάμεις και όρεξη για δουλειά. Είναι πολυδιάστατο πρόβλημα και δεν αντιμετωπίζεται σωστά. Θεωρώ ότι τα πράγματα θα φτάσουν κάποια στιγμή σε οριακό σημείο με την ανεργία κι από εκεί θα εκτονωθεί όλη η κατάσταση που επικρατεί στη χώρα. Στο κάτω κάτω ο άνεργος αν αντιδράσει, ακόμα και άσχημα, δεν έχει τίποτα να χάσει. Μακάρι να βελτιωθούν λίγο τα πράγματα ως προς αυτή τουλάχιστον την κατεύθυνση γιατί τα πράγματα θα γίνουν πολύ χειρότερα στο μέλλον.

    • Θωμάς
    • 18 Ιουλίου 2011

    Να επιστρέψω στο θέμα. Τώρα θυμήθηκα την καταπληκτική ευχαριστήρια ομιλία του Ρομπέρτο Μπενίνι στα Όσκαρ. Είχε πει λοιπόν ανάμεσα σε άλλα: «Ευχαριστώ τους γονείς μου που μου έδωσαν το μεγαλύτερο δώρο: τη φτώχεια!»

    • Δεν μπορεί κανείς να σχολιάσει το Μπενίνι. Είναι απίθανος!

  5. @ teleytaie
    θελω να σου πω, πως ολοι αλλαζουμε με το περασμα του χρονου, κι αυτο εξαρταται απο τις εμπειριες μας περισσοτερο παρα απο τα διαβασματα μας που αν μη τι αλλο ειναι λεξεις σε χαρτια

    καλο βραδυ (αν ειμασταν κοντα θα σου ζητουσα να μου δανεισεις αυτο το βιβλιο ;)))

    • Ευχαρίστως να σου το δανείσω. Ίσως να μην είναι βέβαια του γούστου σου, αλλά για μένα είναι κάτι περισσότερο από λέξεις σε χαρτιά. Είναι μια ολόκληρη φιλοσοφία και στάση ζωής που ειλικρινά με σημάδεψε και με άλλαξε. Όσο για τις εμπειρίες, αυτές είναι ίσως ότι σημαντικότερο αποκομίζει ο άνθρωπος από τη ζωή 😉

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: