Καθρέφτης.

Image: quyenlan / FreeDigitalPhotos.net

Προσφάτως, στην επικοινωνία μου με έναν πολύ καλό κι εξαιρετικό μου φίλο, στο email που έλαβα έγραφε: «Είμαστε βέβαια οι καθρέπτες των γονιών μας σε πολλές εκδοχές, είτε αντιγράφοντάς τους είτε κάνοντας το αντίθετο από αυτούς.»

Λίγο πολύ είναι γνωστό αυτό, αλλά αναρωτιέμαι πόσοι από εμάς το έχουμε φιλοσοφήσει λίγο παραπάνω. Και πρώτα απ’ όλα γιατί να συμβαίνει αυτό, γιατί να κάνουμε ότι έκαναν κι εκείνοι ή επιλέξαμε μέσω της αντίδρασης να κάνουμε το αντίθετο;

Οι γονείς μοιάζουν στα μάτια των παιδιών, ειδικά στα πρώτα στάδια της ζωής τους σαν άλλοι θεοί. Αλάνθαστοι, με λύσεις έτοιμες για κάθε πρόβλημα και με απόψεις που δεν επιδέχονται αμφισβήτησης. Όσο τα χρόνια περνάνε και στο παιδί αποκρυσταλλώνονται οι δικές του απόψεις, αρχίζει μια διαφοροποίηση, ειδικά στην περίοδο της εφηβείας και στη συνέχεια έχουμε το φαινόμενο που πολύ εύστοχα περιγράφεται στην πρώτη παράγραφο, την αντιγραφή ή την αντίθεση.

Στην περίπτωση που οι συνήθειες και οι συμπεριφορές των γονιών είναι προς τη σωστή κατεύθυνση τότε είναι εύλογο και το παιδί να τις αντιγράψει. Γιατί όμως τις άσχημες συμπεριφορές των γονιών τις αντιγράφουν τα παιδιά και όταν τα ίδια γίνουν γονείς τις εφαρμόζουν στα δικά τους παιδιά; Ποια είναι η βαθύτερη αιτία που οδηγεί τον πατέρα να κάνει στο παιδί του ότι εκείνος μισούσε να του κάνει ο δικός του πατέρας; Μήπως κάποιο συσσωρευμένο απόθεμα που πρέπει να ισοσκελίσει το ισοζύγιο; Και γιατί, ενώ το κατανοεί γιατί είναι ενήλικας πλέον, συνεχίζει να το κάνει;

Η αντίδραση στη στάση ζωής των γονιών και η υιοθέτηση μιας διαφορετικής θεώρησης των πραγμάτων, ενδεχομένως να υποκρύπτει μια παθογένεια αφού εξ’ ορισμού είναι αντίδραση, αλλά από την άλλη είναι συστατικό στοιχείο μιας, στοιχειώδους έστω, εξέλιξης. Η παθητική αντιγραφή σίγουρα δεν οδηγεί σε καμία αλλαγή, ενώ η αντίδραση έχει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα. Βεβαίως, οι αλλαγές μπορεί να μην είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, εξακολουθούν όμως να έχουν μια διαφορετικότητα σε σχέση με την κοσμοθεωρία των γονιών. Αν μου επιτρέπεται ο συσχετισμός, μοιάζει με την εξέλιξη των ειδών όπως την περιέγραψε ο Δαρβίνος. Η παθητική αποδοχή οδηγεί τελικά σε εξαφάνιση ενώ η αντίδραση στην εξέλιξη. Τονίζω πάλι το γεγονός ότι η εξέλιξη αυτή μπορεί να μην είναι προς τη σωστή κατεύθυνση.

Στους παραπάνω συλλογισμούς όσο κι αν έχω προσπαθήσει να δώσω μια τεκμηριωμένη απάντηση δεν τα έχω καταφέρει. Κάθε βοήθεια και πρόταση είναι επιθυμητή κι ανοιχτή προς συζήτηση.

Αλλάζοντας λίγο τη συλλογιστική μου, βλέπω το μεγάλο μου γιο, ο οποίος πλησιάζει τα πέντε χρόνια της ζωής του και μου δημιουργούνται διάφορες σκέψεις και προβληματισμοί. Εξωτερικά μου μοιάζει λες και τον έχω βγάλει φωτοτυπία, αλλά το πιο περίεργο είναι ότι μου μοιάζει και ως χαρακτήρας. Είναι (είμαι) η προσωποποίηση του ήρεμου ανθρώπου που δεν αντιδρά σε καμία ενόχληση αλλά αν αντιδράσει καλύτερα να κρυφτείς. Είναι (είμαι) η προσωποποίηση του ανθρώπου που θέλει πάντα στο τραπέζι το φαγητό να είναι εκλεκτό, που η τήρηση του προγράμματος είναι σημαντική, που ο αθλητισμός είναι τόσο μακριά του όσο η Γή από τη Σελήνη! Το ωραίο αλλά και τρομακτικό συνάμα είναι ότι βλέπω τον εαυτό μου στον Ηλία και συνειδητοποιώ πόσα πράγματα ενώ τα θεωρούσα σωστά τελικά είναι λάθος. Τον βλέπω που φυλάγεται όταν παίζει για να μη χτυπήσει και δεν αφήνεται στη χαρά του παιχνιδιού. Όπως έκανα κι εγώ γιατί κάποτε το θεωρούσα σωστό, ενώ τελικά βλέπω ότι είχα άδικο. Είναι μόλις πέντε χρονών και με διδάσκει περισσότερα από ότι εγώ εκείνον. Αλλά όσο κι αν προσπαθώ να τον πείσω να αλλάξει τις συνήθειές του, δεν το καταφέρνω, δεν μπορεί ακόμα να επιβληθεί το πνεύμα στις γονιδιακές καταβολές! Δεν ξέρω αν τώρα που εγώ τα αντιλαμβάνομαι όλα αυτά είναι αργά ή όχι, το σημαντικό νομίζω είναι ότι συνειδητοποίησα και έχω ήδη αρχίσει να αλλάζω. Κι όλα αυτά υπό την καθοδήγηση ενός πεντάχρονου! Τελικά ο άνθρωπος αν έχει τα μάτια του ανοιχτά μπορεί να πάρει μαθήματα από παντού, ακόμα κι από εκεί που θεωρεί ότι δεν έχει τίποτα να μάθει. Αρκεί, όπως είπα, να έχει τα μάτια του ανοιχτά και να αφήσει τις παρωπίδες…

Δύσκολο πράγμα για αρκετούς από εμάς…

Υ.Γ. Ο καλός μου φίλος που μου στέλνει τα τόσο ωραία email παραμένει ανώνυμος διότι δε γνωρίζω αν επιθυμεί να δημοσιευτεί το όνομά του. Δεν πρόλαβα να τον ρωτήσω, διότι άρχισα να γράφω το άρθρο και μόλις το τελείωσα το δημοσίευσα αμέσως χωρίς να προλάβω να πάρω την άδειά του…

Update: Ο εξαιρετικός φίλος που αναφέρω παραπάνω είναι ο Δημήτρης (thinks) κι έχω την άδειά του να αναφέρω το όνομά του.

Advertisements
  1. Πολύ ωραίο θέμα Τελευταίε…
    Ο ευφυής άνθρωπος παίρνει τα καλά στοιχεια απ τους γονείς του,επεξεργάζεται την θεώρηση ζωής τους σύμφωνα και με τον χαρακτήρα του,ενδεχομένως ορκίζεται να κάνει διαφορετικά κάποια πράγματα που είτε δεν του άρεσαν είτε είδε οτι έβλαψαν τους γονείς του,και τελικά,αναπαράγει μια βελτιωμένη εκδοχή,σύμφωνα πάντα και με τον προσωπικό του χαρακτήρα και τις γονιδιακές καταβολές-όπως σωστά γράφεις-που μπορεί να προέρχονται και από πιο πίσω γενιές.
    Ο «παραδοσιακός» που δεν έμαθε να σκέπτεται και πολύ,πιθανότατα αναπαράγει το πατροπαράδοτο μοτ’ίβο,σχεδόν αναλλοίωτο,πράγμα που δεν βοηθά τις πιθανότητες του στην αρένα της Εξέλιξης(δείτε ευχνουχισμένους γιούς από υπερβολικά ισχυρές μανάδες που δεν έχουν ελπίδα να στεριώσπουν με θηλυκό ταίρι…)
    Είναι καταπληκτικό σε τι σκέψεις μας βάζουν τα παιδιά μας καθώς μεγαλώνουν και εξελίσουν την προσωπικότητα τους και τον χαρακτήρα τους.Καθώς,΄’οπως και συ,βρισκόμαστε στο ενδιάμεσο στάδιο,αξιοποιώ τα διδάγματα απ την Σοφία με την οποία αντιλήφθηκα,μεγάλος ων,οτι με αντιμετώπισε ο πατέρας μου,στην αντιμετώπιση της μεγάλης μου κόρης,η οποία-όπως και σένα ο Ηλίας-λένε οτι μου μοιάζει παρα πολύ εμφανισιακά(αλλά εγώ ξέρω και σε θέματα χαρακτήρα).

    • Πράγματι, το παράδειγμα με τους ευνουχισμένους γιους από υπερβολικά ισχυρές μανάδες απαντάται στην Ελλάδα, δεν ξέρω αν ισχύει κι αλλού, και είναι φαινόμενο αρκετά συνηθισμένο. Γενικά τα παιδιά που έχουν μεγαλώσει σε περιβάλλοντα που δεν είναι ισορροπημένα τείνουν κατά τη γνώμη και την προσωπική μου εμπειρία να δημιουργήσουν οικογένειες με τα ίδια προβλήματα. Είναι παράδοξο βεβαίως κάτι τέτοιο, αλλά είναι πραγματικότητα. Αρκετές φορές τέτοια παιδιά νιώθουν να απελευθερώνονται και να αποκτούν δική τους προσωπικότητα μόνο μετά το θάνατο των γονιών τους. Απαιτείται πάντως μεγάλη ψυχική δύναμη και αρκετό κουράγιο για να αναγνωρίσει κάποιος ότι έχει πέσει σε τέτοια παγίδα και να προσπαθήσει στη συνέχεια να αλλάξει.

  2. Λένε ότι η χρησιμότητα των γονέων συμπεριλαμβάνει το ότι πάνω τους ακονίζουν τα δόντια τους τα παιδιά. Εγώ έχω πει και ότι η εφηβική αντίδραση αγοριού προς τον πατέρα ή κοριτσιού προς την μητέρα είναι μια απαραίτητη διαδικασία εξέλιξης της προσωπικής ταυτότητας από παιδί, σε έφηβο, σε νέο ενήλικα. Το να πολεμήσουν οι γονείς ενάντια της επανάστασης των παιδιών είναι μια πολύπλοκη τέχνη, γιατί πρέπει να επιμείνουν οι γονείς αρκετά όσο χρειάζεται να τροφοδοτούν την επανάσταση, αλλά όχι τόσο όσο να την εξουδετερώσουν. Γονείς που προσβάλλονται προσωπικά από την επανάσταση των παιδιών τους είναι εκτός θέματος και επικίνδυνοι για το παιδί. Η επανάσταση του δικού μου ήταν πολύ ήπια, και με ανησυχούσε αυτό, αλλά τα κατάφερε, οπότε εντάξει ήταν.

    Με βάζει σε σκέψεις ο ορισμός ότι τα παιδιά «αντιγράφουν τα καλά και γίνονται το αντίθετο στα κακά» των γονιών, γιατί το καλό-κακό είναι τόσο υποκειμενικό και διαφορετικό από κοινωνία σε κοινωνία, κοινωνικό στρώμα σε κοινωνικό στρώμα, και εποχιακές μόδες. Φερ’ ειπείν, παιδί άθεων μπορεί να γίνει θρήσκο, παιδί θρήσκων να γίνει άθεο, παιδί άθεων να παραμείνει άθεο, ή θρήσκων να παραμείνει θρήσκο. Σε κάθε μια περίπτωση που κολλάει το καλό-κακό κλπ.;

    Μου φαίνεται ότι τι πως θα εξελιχθεί σαν ενήλικας ένα παιδί εξαρτάται από το ζύγι ελευθερίας-κατεύθυνσης που έδωσαν οι γονείς, χωριστά και μαζί, και από την κατανόηση του παιδιού αυτών που έβλεπε από την σχέση των γονιών μεταξύ τους. Ανάγκες και επιθυμίες που έμειναν ανεκπλήρωτες, σε συνδυασμό με ανεπαρκή διδασκαλία του πως να γίνει κανείς ανεξάρτητος, μπορεί να καταλήξουν σε ένα φαύλο κύκλο όπου ο ενήλικας επαναλαμβάνει καταστάσεις επ’ άπειρον προσπαθώντας να λύσουν προθήματα που δεν λύθηκαν όταν ήταν παιδιά. Η ευθύνη του κάθε ενός ξεχωριστού γονιού είναι να προσπαθήσει να μην αφήσει τέτοια κατάλοιπα, ή να προσπαθήσει ενσυνείδητα να εξουδετερώσει τα κατάλοιπα που αφήνει ο άλλος γονιός…

    Ένα πράγμα που γίνεται κατά κόρον μόνο στην Ελλάδα και το απεχθάνομαι, είναι τα συνεχή ψεματάκια που λένε συνέχεια στα παιδιά, πχ., το παγωτατζήδικο είναι κλειστό τώρα (ευτυχώς οι γονείς μου δεν ήταν ένοχοι αυτού). Η απόλυτη αλήθεια είναι ο καλύτερος παιδαγωγός, χέρι-χέρι με το να παίρνει κανείς ακόμα και ένα παιδί τεσσάρων χρονών απόλυτα σοβαρά (σοβαρά- σοβαρά -όχι υπεροπτικά-σοβαρά)

    Αυτός ο φίλος σου προσπάθησε να χωρέσει πολλά στη μια μικρή πρόταση που παρουσίασες, αλλά, σ’ αυτό το σχόλιο τά ‘βγαλε όλα στη φόρα! Θάρρος μόνο μη μου δώσεις και θα διαβάζουμε ώρες!
    🙂

    • Δημήτρη, θα συμφωνήσω με τα λεγόμενά σου και θα προσθέσω μόνο ότι σύμφωνα με την προσωπική μου θεωρία, ότι νομίζω εγώ ότι είναι καλό δε σημαίνει απαραιτήτως ότι είναι καλό και στην αντίληψη του παιδιού μου και ότι οι απόψεις οι δικές μου με του παιδιού μου πρέπει να συμπέσουν. Θεωρώ ότι μια τέτοια αντιμετώπιση είναι απόλυτη και δε δίνει περιθώρια στο παιδί να αναπτύξει τη δική του προσωπικότητα. Το εξαναγκάζει να ζει μια ζωή εξαρτώμενη από τη γνώμη του γονιού και το καθιστά άβουλο και ανίκανο να παίρνει δικές του πρωτοβουλίες.

      Αυτό που με προβληματίζει όμως περισσότερο είναι γιατί ως ενήλικας πια το παιδί, επαναλαμβάνει αυτά που δεν του άρεσαν στα δικά του παιδιά. Αυτή η αγκίστρωση στο παρελθόν και η παθητική επανάληψή του διερωτώμαι γιατί είναι τόσο πολύ δύσκολο να εξαλειφθεί. Σε μερικούς ανθρώπους μοιάζει με ψυχαναγκασμό, αν μου επιτραπεί ο όρος. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η βια του γονιού προς το παιδί, το ξύλο για τα παραπτώματά του, το οποίο παιδί παρά το γεγονός ότι το απεχθανόταν, το εφαρμόζει στα δικά του/της παιδιά. Σαν να συσσωρεύει όλη αυτή την παθογένεια μέσα του/της και την εκτονώνει εκεί που εύκολα και χωρίς αιτιολογία τις περισσότερες φορές μπορεί, δηλαδή στα μικρά παιδιά.

      Όσον αφορά το φίλο μου, μπορεί να εκφράσει τις -διδακτικές, λόγω των εμπειριών του, για μένα- απόψεις όσο συχνά και σε ότι μέγεθος θέλει! Η αλήθεια είναι ότι έχω ετοιμάσει κι άλλο ένα αντίστοιχο άρθρο και μετά την τελική επεξεργασία του θα το αναρτήσω. Οπότε περιμένω και τη συνέχεια των απόψεών σου…

      • Οι ενήλικες μαμάδες και μπαμπάδες επαναλαμβάνουν στο παιδί τους αυτά που έκαναν οι δικοί τους γονείς, είτε γιατί τους άρεσαν, είτε, αν δεν τους άρεσαν, γιατί ποτέ δεν τα ξεπέρασαν και τα επαναλαμβάνουν εκείνοι τώρα για να μπορέσουν ενστικτωδώς να βρεθούν στην άλλη θέση, του δυνάστη αντί του δυναστευόμενου -χωρίς όμως ποτέ να βρίσκουν την ικανοποίηση ή γαλήνη που δεν βρήκαν ποτέ όταν έπρεπε να την έχουν βρει. Είναι η φύση.

        Και, μιλώντας για την φύση, η φύση έχει απαιτήσεις, και ότι και να θεωρήσουμε εμείς οι άνθρωποι δεν είναι παρά θέσφατα. η φύση εξουσιάζει μας αρέσει δε μας αρέσει. Ένας ζων οργανισμός έχει πρέπει να δεχθεί ορισμένα πράγματα που η φύση επιτάσσει για την φυσική ανάπτυξη. Αν το παιδί δεν περάσει από ορισμένα στάδια και δεν δεχτεί ορισμένα πράγματα, αυτά παραμένουν κενά, με την φύση να τα απαιτεί κατά την διάρκεια όλης της ζωής, και έτσι βλέπεις μεγάλους ανθρώπους να ψάχνουν να βρίσκουν ταίρια που τους κάνουν να παντρεύονται την «μητέρα» τους ή τον «πατέρα» τους. Ή να δίνουν στα παιδιά τους εκείνα τα πράγματα που έπρεπε να είχαν λάβει εκείνοι σαν παιδιά αλλά οι δικοί τους γονείς, ή οι περιπτώσεις, τους τα στέρησαν.

        Για ένα παιδί πιο πολύ σημασία έχει στην ανάπτυξή του πως δέχονται οι γονείς την γνώμη του, παρά το πως δέχεται εκείνο την γνώμη των γονέων. Και καμία πράξη ή περίπτωση δεν είναι μαύρη-άσπρη, ή απομονωμένη. Το «ξύλο» βέβαια, βοηθάει περισσότερο τον γονιό να βγάλει τ’ απωθημένα του παρά την παιδαγώγηση του παιδιού. Αλλά και πάλι, υπάρχουν παιδιά που θα επαναλάβουν το ξύλο επειδή το βρίσκουν τώρα σαν ενήλικες σωστό, ή απλά για να βρεθούν τώρα πια σε θέση ισχύος, την αντίθετη θέση από τότε που τις τρώγανε.

        • «Για ένα παιδί πιο πολύ σημασία έχει στην ανάπτυξή του πως δέχονται οι γονείς την γνώμη του, παρά το πως δέχεται εκείνο την γνώμη των γονέων.»
          Κρατάω την παραπάνω φράση σου η οποία με βρίσκει 100% σύμφωνο.

          Το ζήτημα είναι περίπλοκο και με απασχολεί αρκετά. Δυστυχώς, όσο αυστηρός κι αν είμαι με τον εαυτού μου, ποτέ δε θα μπορέσω να είμαι αντικειμενικός κριτής της συμπεριφοράς μου απέναντι στα παιδιά μου. Ενσυνείδητα, ότι δε μου αρέσει δεν τους το κάνω, αλλά υπάρχουν και κάποια πράγματα ακούσια τα οποία έρχονται ξαφνικά, ίσως και χωρίς πολύ σκέψη για τα οποία μετανιώνω. Το μόνο που εύχομαι είναι όταν τα παιδιά μου μεγαλώσουν να θεωρούν ότι η διαπαιδαγώγηση τους στο σπίτι δεν είχε πολλά λάθη!

  3. Μου άρεσε πολύ η φράση: «είμαστε οι καθρέφτες των γονιών μας, είτε αντιγράφοντάς τους είτε κάνοντας το αντίθετο». Είναι μια φράση που περιγράφει με περιεκτικό τρόπο τη συμπεριφορά πολλών γονιών. Θυμάμαι πριν αρκετό καιρό είχα γράψει σε ένα σχόλιο (νομίζω ήταν στην newagemama) πως εγώ, στην ανατροφή της κόρης μου ακολουθώ τον εξής απλό κανόνα: προσπαθώ να μην επαναλάβω τα λάθη που θεωρώ πως έκαναν οι γονείς μου ανατρέφοντάς με. Και τότε μου είχες δώσει μια πολύ έξυπνη απάντηση που έλεγε, αν θυμάμαι καλά, πως κι εσύ κάνεις περίπου το ίδιο αλλά είναι πολύ πιθανό μετά από χρόνια να λένε το ίδιο και τα παιδιά μας για την ανατροφή των δικών τους παιδιών. Έτσι φτάνουμε στην υποκειμενικότητα του σωστού και του λάθους στην ανατροφή των παιδιών, ένα ωραίο παράδειγμα έδωσε ο Δημήτρης, εγώ θα δώσω ένα άλλο, που έχει σχέση με το πόσο αλλάζει η ηθική καθώς περνούν τα χρόνια και εννοώ την αγωνία που είχαν παλιότερα οι γονείς για τη σεξουαλική αγνότητα των κοριτσιών τους που τώρα δεν υφίσταται.
    Τώρα για το πόσο μας μοιάζουν τα παιδιά μας στο χαρακτήρα αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα. Δεν είναι τόσο η κληρονομικότητα, όπως θέλουμε συχνά να νομίζουμε. Τα παιδιά μάς έχουν ως πρότυπο, ειδικά τα αγόρια τον πατέρα τους, και μιμούνται τη συμπεριφορά μας. Όταν εμείς προσέχουμε και φυλαγόμαστε –και συνήθως αυτό γίνεται ασυναίσθητα- λειτουργούμε ως πρότυπο για τα παιδιά μας. Έτσι οι συμβουλές και οι παροτρύνσεις μας θα έχουν μικρότερο αποτέλεσμα από τη συμπεριφορά μας. Συχνά βέβαια λέμε πως το παιδί αυτό έχει πάρει το χαρακτήρα του πατέρα ή της μητέρας του, αλλά αν πράγματι ήταν τόσο μεγάλη η επίδραση της κληρονομικότητας θα έπρεπε ο γιος του εγκληματία να βγαίνει εγκληματίας και ο γιος του άριστου χαρακτήρα να βγαίνει αναλόγως άριστος χαρακτήρας.
    Για τη σωματική τιμωρία πάλι παίζουν ρόλο τα πρότυπα που έχουν οι σίγουρα λιγότεροι γονείς που εφαρμόζουν ακόμα αυτή την τιμωρία. Αν δεν έκαναν την επανάστασή τους και δεν «αποκαθήλωσαν» τον πατέρα τους από πρότυπο, είναι λογικό να συνεχίζουν την ίδια με αυτόν συμπεριφορά. Έχω φίλο που μικρός καμάρωνε για τα εξωσυζυγικά κατορθώματα του πατέρα του και τώρα ο ίδιος συνεχίζει να κάνει το ίδιο.
    Τέλος για τις Ελληνίδες μητέρες πήρα πρόσφατα ένα μέιλ –σκοπεύω να σου το στείλω- που εξηγεί με χιουμοριστικό τρόπο γιατί ο Χριστός ήταν Ιταλός, Ιρλανδός ή Έλληνας, αναφέροντας κάθε φορά τα στερέοτυπα των διάφορων φυλών. Στον Έλληνα αναφέρει πως ο Χριστός ήταν Έλληνας γιατί μέχρι τα 33 δούλευε στο μαγαζί του πατέρα του, πίστευε πως η μητέρα του ήταν παρθένα ενώ η μητέρα του πίστευε για αυτόν πως ήταν Θεός!

    • Θωμά, η φράση αυτή του Δημήτρη πραγματικά περικλείει μέσα της πολλά και σοβαρά νοήματα. Είναι πολύ καλή αφορμή για να καθίσει κάποιος να αναλογιστεί σοβαρά τη συμπεριφορά του απέναντι στα παιδιά αλλά και τη δική του εξέλιξη μέσα στην οικογένεια από την οποία προέρχεται.

      Το ανέκδοτο με το Χριστό το πήρα και πραγματικά τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται είναι απίθανα 😉

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: