Ησυχία. Μην ξυπνήσουν οι Έλληνες!

Image: Salvatore Vuono / FreeDigitalPhotos.net

Δεν ξέρω αν το σύνθημα αυτό ήταν γραμμένο στα πανώ των Ισπανών ή όχι. Αυτό που ξέρω όμως, είναι ότι οι Έλληνες δεν κοιμούνται. Έχουν πέσει σε λήθαργο, σε χειμερία νάρκη. Δύσκολο να ξυπνήσουμε κι ακόμα πιο δύσκολο να αντιδράσουμε. Ακόμα και σήμερα ο καθένας σκέφτεται την πάρτη του και πώς να τακτοποιηθεί ο ίδιος, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι όφελος δικό του είναι η κοινή δράση ή καλύτερα αντίδραση κατά όλων εκείνων που μας έχουν φέρει σ’ αυτή την κατάσταση.

Δανείζομαι τις δυο πρώτες στροφές από το «Κοιμήσου αγγελούδι μου» και συμπληρώνω…

Κοιμήσου αγγελούδι μου παιδί μου νάνι νάνι
να μεγαλώσεις γρήγορα σαν τ’ αψηλό πλατάνι

Να γίνεις άντρας στο κορμί και στο μυαλό
και να ‘σαι πάντα μες στο δρόμο τον καλό

Κι όταν με το καλό ξυπνήσεις, μη χάνεις καιρό,
γρήγορα γρήγορα στο βουλευτή, να ρίξεις το σταυρό

Κι άμα με χρόνια με καιρούς τη θεσούλα σου τη βρεις
κράτα τη καλά, μην την αφήσεις και ξεβολευτείς.

Σαν καλό και φρόνιμο παιδί, την εξουσία στο γιό
να δώσεις, του μπαμπά, μη γίνει η χώρα ρημαδιό.

Κι αν ανησυχείς για τα χρέη σου που φτάσαν στο λαιμό,
μην το ξεχνάς ποτέ σου, ο μπαμπάς έχει κι εγγονό!

Κοιμήσου αγγελούδι μου παιδί μου νάνι νάνι
να μεγαλώσεις γρήγορα σαν τ’ αψηλό πλατάνι

Να γίνεις ψηφοφόρος και νεροκουβαλητής
της χώρας σου εσύ ο τρανότερος ο συλητής.

Συγχωρέστε την ποιητική μου αδεξιότητα, αλλά καλύτερο τρόπο να περιγράψω την περίσταση δε βρήκα. Άντε, με τις υγείες μας….

Advertisements
  1. Όλο μπηχτές το νανούρισμά σου, Τελευταίε! Έχεις παρεξηγήσει τους έλληνες. Καθόλου δεν κοιμόμαστε. Και επειδή κάτι σχετικό σκεφτόμουνα κι εγώ χθες, το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξα είναι ότι η απουσία δράσης κακώς ελήφθη σαν ύπνος. Απλά…μαζεύαμε φόρα!

    υ.γ.σε μια κρίση πανικού έσβησα το blog και λόγω μη δυνατότητα να το επαναφέρω πλέον έφτιαξα το xromatisti.blogspot.com.

    • Τις διάβασα τις σκέψεις σου… Με γεια το καινούριο σου μπλογκ. Χάθηκες έτσι αναίτια κι αναρωτιόμουνα το γιατί. Καλώς ήρθες πίσω, απολωλό πρόβατο (!) 😉

    • Καρυάτιδα Ακροπολίδου
    • 26 Μαΐου 2011

    Το ωραιότερο νανούρισμα που άκουσα ποτέ! Νανούρισμα που ξυπνά συνειδήσεις..!

    • Λες να ξυπνήσει κανείς; … Δύσκολο το βλέπω… 😉

  2. σου ‘χω νέα!
    http://real-democracy.gr/node/47
    καλημέρα!

    • Μπήκα και το είδα. Πολύ ωραίο ως πρωτοβουλία. Έχω όμως μια μεγάλη ένσταση. Οι διαχειριστές είναι ανώνυμοι, το ίδιο και όσοι έχουν αφήσει μηνύματα και προτάσεις. Νομίζω ότι δεν είναι καθόλου κακό αυτές οι κινήσεις να γίνονται επώνυμα και φωναχτά. Να γνωρίζουν οι υπεύθυνοι για το χάλι μας ότι έχουν να αντιμετωπίσουν τον τάδε και τον δείνα με όνομα κι επώνυμο, όχι τον «ανώνυμο» teleytaios ή takis ή makis. Η πρόθεσή μου είναι να συμμετάσχω, εφόσον όλοι συμμετέχουν επώνυμα.

      Να είσαι καλά. Καλημέρα 😉

  3. ΑΑΑΑΑΑΑΧΑΧΑΑΑΑΑ!!!!
    Πολυ καλο…
    Ετσι ΕΙΧΑΝ ΤΑ ΠΡΑΜΑΤΑ…
    ΚΑΤΙ ΑΛΛΑΖΕΙ…

    ΟΜΩΣ…
    Υπαρχει πιθανοτητα….ΚΑΠΕΛΩΜΑΤΟΣ…
    Μεχρι και….ΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ ΕΚΤΡΟΠΗΣ!!!
    Εδω στην Ελλαδα που ειναι ….Ο ΧΩΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΣ.

    Παντως μοιαζει αρχικα Ο ΚΑΘΕ ΑΛΑΒΑΝΟΣ ΝΑ ΜΕΝΕΙ…ΑΝΕΡΓΟΣ!!!ΧΑΧΑΑΑΑΑ!!!
    (γκαλοοοο….εεεεε???ΠΟΥ ΘΑ ΕΛΕΓΕ ΚΙ Ο ΓΚΙΩΝΑΚΗΣ…).

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

    • Γιατρέ μου, πρωτίστως εμείς φταίμε για την κατάσταση και μετά τα λαμόγια που βάλαμε να μας κυβερνάνε. Τώρα αν αλλάζει κάτι ή όχι δεν μπορώ να το πω με σιγουριά. Πότε βλέπω κάποιες κινήσεις και πότε όλα δείχνουν όπως πριν!

  4. Μου θύμισες ένα ποίημα του Λάμπρου Πορφύρα που μιλάει για το θάνατο της γιαγιάς του. Άλλαξα δύο φορές τη λέξη «γιαγιάς μου» με τη λέξη «Ελλάδας» και ιδού τι προέκυψε:

    Πήραν στρατί στρατί το μονοπάτι
    Βασιλοπούλες και καλοκυράδες,
    Από τις ξένες χώρες βασιλιάδες
    Και καβαλλάρηδες απάνω στ’ άτι.
    Και γύρω στης Ελλάδας το κρεβάτι,
    Ανάμεσ’ από δυο χλωμές λαμπάδες,
    Περνούσανε και σαν τραγουδιστάδες
    Της τραγουδούσαν -ποιος το ξέρει;- κάτι.
    Κανείς για της Ελλάδας την αγάπη,
    Δε σκότωσε το Δράκο ή τον Αράπη,
    Και να της φέρη αθάνατο νερό.
    Η μάνα μου είχε γονατίσει κάτου•
    Μα πάνω -μια φορά κι έναν καιρό-
    Ο Αρχάγγελος χτυπούσε τα φτερά του.

    Αυτό ήταν το ποίημα. Εγώ όμως παραμένω αισιόδοξος και πιστεύω πως θα τα καταφέρουμε όχι φυσικά βρίσκοντας το «Αθάνατο νερό», αλλά σκοτώνοντας εμείς οι ίδιοι το «Δράκο» και τον «Αράπη» που είναι όπως τον παρουσίασες στο δικό σου ποίημα.

    • Αυτό που δημοσίευσες είναι πολύ ωραίο ποίημα, το δικό μου είναι μια αδέξια συρραφή λέξεων που ούτε κατ’ ελάχιστο δεν είναι με ποίημα Θωμά!

      Κι εγώ αισιόδοξος είμαι, απλώς προσπαθώ να ξυπνήσω τη συνείδησή μου, κι άμα είμαι τυχερός και καμιά ακόμα, για να απαγκιστρωθούμε από το κατεστημένο που μόνο κακό μας κάνει. 😉

  5. Μου φαίνεται αγαπητέ Κώστα ότι το νανούρισμά σου θα προτιμούσε να ξύπναγε, παρά να βοηθούσε να βαθύνει ο ύπνος. Δεν ξέρω, απλώς έχω αυτή τη διαίσθηση -πες με περίεργο!

    Εγώ πάντως μακαρίζω εκείνους που κοιμόντουσαν όταν βούλιαξε ο Τιτανικός, γιατί δεν πέρασαν στιγμές αγωνίας. Οι άλλοι τι κατάλαβαν, από εκείνους που έτρεχαν να σωθούν χωρίς να βρίσκουν βάρκες , μέχρι εκείνους που ποδοπατήθηκαν προσπαθώντας να βγουν από την τρίτη θέση όπου τους είχαν κλειδώσει για να προλάβουν να φύγουν της πρώτης… Ο κύριος Γκούγκενχάιμ ντύθηκε με το σμόκιν του, κάθισε σε μια πολυθρόνα της πρώτης θέσης με ένα καλό κονιάκ και περίμενε να τον φτάσει το παγωμένο νερό. Ο καπετάνιος Σμιθ κλειδώθηκε στη γέφυρα και περίμενε. Η ορχήστρα στο κατάστρωμα έπαιζε το «Βρίσκομαι κοντύτερα Κύριε σε Σένα», και οι λίγες βάρκες έφευγαν μισοάδειες -ο πλοιοκτήτης σώθηκε, φυσικά, και το δικαστήριο αργότερα τον βρήκε αθώο.

    Μακάριοι οι κοιμώμενοι, που αραδιάζουν τα θέσφατα της σοφίας τους νομίζοντας ότι θα φτάσουν τα πλοία να τους σώσουν πριν πνιγούν, με τις τελευταίες λέξεις σοφίας να βγαίνουν πλέον σαν μπουρμπουλήθρες…

    • Για να ξυπνήσουμε, εμείς οι κάτοικοι ετούτης της χώρας, το έγραψα Δημήτρη μου. Αλλά, για να γίνει οξύμωρο και να παίξω και λίγο με το σύνθημα των φίλων μου των Ισπανών, χρησιμοποίησα το νανούρισμα. Οπότε πολύ καλά το κατάλαβες, δεν έκανες καθόλου λάθος κι έπεσες 100% μέσα.

      Για τις μπουρμπολήθρες του Τιτανικού θα συμφωνήσουμε Δημήτρη, αλλά σκέφτομαι και το εξής: Αν έχει κάποιος τη δυνατότητα, να το αφήσει να περάσει έτσι, χωρίς να αντιδράσει;

      • Φυσικά δεν μπορεί κανείς να μην αντιδράσει. Το θέμα είναι πως. Και, όσο το σκέφτομαι τόσο η αναλογία είναι πιο ακριβής. Ο Τιτανικός για οποιοδήποτε λόγο και για οποιουδήποτε τα λάθη βούλιαξε και κανείς δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για αυτό. Μπορεί κανείς να πει ότι έφταιγε η ταχύτητα ή , η κακιά ώρα, ή το σχέδιο της ναυπήγησης, που τα στεγανά δεν έφταναν μέχρι επάνω, αλλά, το λάθος σκανδάλη το έκανε ο υποπλοίαρχος Μέρντοκ που μόλις είδαν το παγόβουνο διέταξε όλο αριστερά και όπισθεν φουλ. Η μια διαταγή ακύρωσε την άλλη. Αν είχε πει μόνο όλο αριστερά και όχι όπισθεν, ο Τιτανικός δεν θα είχε χτυπήσει στα παγόβουνο που τον βρήκε στα πλάγια δεξιά για λιγοστά μέτρα, καθώς το πλοίο έστριβε να το αποφύγει, αλλά το «όπισθεν» ελάττωσε την γωνία του στριψίματος. Από εκείνη τη διαταγή και μετά το μέλλον του καραβιού ήταν προδιαγραμμένο. Όσο για τον ναύτη Φρέντερικ Φλητ που είδε πρώτος το παγόβουνο πάνω από την φωλιά στο μπροστινό κατάρτι, έπρεπε να χρησιμοποιεί μόνο τα μάτια του εκείνη τη νύχτα, γιατί τα κιάλια της φωλιάς τα είχαν ξεχάσει άλλοι στο Σαουθάμπτον. Και ενώ σώθηκε από το ναυάγιο, πέθανε αργότερα ένας σπασμένος άνθρωπος.

        Ο Τιτανικός, ο Μπριτάνικ και ο Ολύμπικ ήταν τρία αδελφά πλοία. Ο Μπριτάνικ βυθίστηκε έξω από την Κέα, εν πλω για Λήμνο να πάρει τραυματίες της Κριμέας, με ακριβώς το ίδιο λεπτομερή τρόπο όπως ο Τιτανικός, μόνο που αντί για παγόβουνο ήταν νάρκη του 1ου πολέμου. Ο Ολύμπικ, που έκανε ταξίδια στον Ατλαντικό μέχρι το 1934, είχε ενισχυθεί στο μέσο του πλοίου αφού οι ναυπηγοί συνδύασαν τα δύο πρώτα ναυάγια, κατάλαβαν το ναυπηγικό λάθος των πρώτων δύο, και μετασκεύασαν τον Ολύμπικ.

        Μια συγκεκριμένη καμαριέρα επιβίωσε και Τιτανικό, και αργότερα και τον Μπριτάνικ, και πέθανε γριά.

        Από τους επιβάτες, και αυτούς που σώθηκαν και αυτούς που δεν σώθηκαν, οι μόνοι με καθαρή συνείδηση είναι εκείνοι που φέρθηκαν σωστά ανάλογα με τους κανονισμούς και τις διαταγές του πληρώματος. Σωστές ή λάθος, ήταν οι μόνες διαταγές που υπήρχαν και χωρίς αυτές, το χάος και η αναρχία.

  6. Δημήτρη, συμφωνώ μαζί σου. Κι απλώς θλίβομαι γιατί αυτό το πλοίο που λέγεται Ελλάδα, αφενός δεν έχει αδέρφια για να το θυμίζουν κι αφετέρου είναι πολύ όμορφο για να χαθεί. Κι έτσι όπως το πάμε θα χαθεί σίγουρα…

  7. Κάθε άνοιξη οι παπαρούνες θα συνεχίσουν να ανθίζουν, και κάθε καλοκαίρι ο ήλιος θα ζεσταίνει τα νησιά του Αιγαίου. Ίσως η ομορφιά να είναι τότε πλουσιότερη μια και θα λείπουν οι «καλλωπισμοί» που είχαν εφεύρει οι προσωρινοί «ιδιοκτήτες». Η φύση, και η ομορφιά, δεν υπολογίζουν και πολύ τα καμώματα των μυρμηγκιών… Και η ζωή μας δίνει λόγους να χαιρόμαστε, και όχι να λυπόμαστε, καθημερινά. Κάθε στιγμή.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: