Πολιτικοί και πολιτική.

Πολιτική είναι σύμφωνα με τη δική μου αντίληψη, η σύνθεση ιδεών και σκέψεων σε ένα διαυγές, απλό, σαφές και κατανοητό από όλους στόχο προκειμένου να εξυπηρετηθεί κάποιος σκοπός, ο οποίος συνήθως αναμένεται να επιτευχθεί και στον παρόντα χρόνο αλλά κυρίως στο μέλλον. Είναι η καταπληκτική εκείνη ικανότητα του ανθρώπου να προβλέπει τις μελλοντικές του ανάγκες και εξελίξεις, βασιζόμενος πάντα στα δεδομένα του παρελθόντος και του παρόντος. Είναι μια τέχνη όπως και να το δει κανείς.

Πολιτικός από την άλλη μεριά είναι εκείνος ο άνθρωπος που διαθέτει μεγάλη διορατική και συνθετική ικανότητα και ο οποίος αναλύοντας τα δεδομένα και τις καταστάσεις βλέπει στο μέλλον και πριν ακόμα αυτό έρθει έχει προλάβει να το θέσει υπό έλεγχο.

Η χώρα είναι γνωστό ότι βρίσκεται σε περίοδο οικονομικής κρίσης. Παρενθετικά αναφέρω ότι κατά την άποψή μου η κρίση αυτή είναι τεχνητή και αποσκοπεί σε άλλες δυσάρεστες καταστάσεις με χειρότερη αυτή της παραχώρησης σοβαρών κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Μεσούσης λοιπόν της κρίσης, οι πολιτικοί αποφάσισαν να εξυγιάνουν το στενό αλλά και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα προκειμένου να εξορθολογήσουν, κατά το σκεπτικό τους, τόσο τη διοίκηση όσο και τα οικονομικά αυτής. Μια από τις αποφάσεις αυτές ήταν να μετατάξουν προσωπικό από ορισμένες ΔΕΚΟ στο στενό δημόσιο τομέα. Πριν μερικές μέρες λοιπόν, μετατάχθηκαν στην υπηρεσία μου δυο αξιοπρεπέστατοι κύριοι από τον ΟΣΕ. Δυο άνθρωποι που έλεγχαν τα εισιτήρια των επιβατών βρέθηκαν ξαφνικά μετά από 25 χρόνια πάνω στα βαγόνια του ΟΣΕ σε μια υπηρεσία της οποίας το αντικείμενο είναι πολυσχιδές και δύσκολο για τους ανθρώπους που την υπηρετούν εδώ και πολλές δεκαετίες, πόσο μάλλον για τους δυο αυτούς ανθρώπους. Το αποτέλεσμα είναι να αισθάνονται πολύ άσχημα παρά τη θερμή υποδοχή που τους επιφυλάξαμε όλοι οι συνάδερφοι και παρά το ότι κανείς μας δεν σκοπεύει να τους αναθέσει εργασία η οποία να έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις. Η αξιοπρέπειά τους όμως είναι τόσο μεγάλη που γίνεται αμέσως κατανοητό ότι η πίεση και το άγχος τους είναι τεράστια. Πρώτη φορά στη ζωή μου έχω δει ανθρώπους να μοιάζουν πραγματικά σαν ψάρια έξω από το νερό. Και το δυστύχημα είναι ότι λόγο και της ηλικίας τους είναι πλέον δύσκολο να καταφέρουν να αφομοιώσουν την πολύπλοκη νομοθεσία που απαιτείται για τη συγκεκριμένη εργασία και για τα επόμενα δέκα χρόνια μέχρι να συνταξιοδοτηθούν θα βαδίζουν μονίμως πάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί προσπαθώντας να κρατήσουν τις ισορροπίες τόσο απέναντι στους νέους συναδέρφους τους όσο κι απέναντι στους ίδιους τους τους εαυτούς.

Οι πολιτικοί όμως έχουν καταφέρει τα εξής δυο πράγματα. Πρώτον έχουν ξεφορτώσει τον ΟΣΕ από ένα μεγάλο κομμάτι του στελεχιακού του δυναμικού, το οποίο οι ίδιοι είχαν φορτώσει για ψηφοθηρικούς λόγους, πετυχαίνοντας στα χαρτιά και μείωση της μισθολογικής δαπάνης. Δεύτερον, έχουν γεμίσει το δημόσιο τομέα με διοικητικούς υπαλλήλους, τουλάχιστον θεωρητικά, κι έτσι δεν υπάρχει η δυνατότητα πρόσληψης προσωπικού διότι οι οργανικές θέσεις είναι πλέον πληρωμένες.

Αυτό θα βγουν και θα ισχυριστούν και θα πουν στο τέλος του έτους: Να κύριοι, κοιτάξτε ο ΟΣΕ που τόσα χρόνια ήταν ελλειμματικός, εμείς τον καταφέραμε κι έχει πλεόνασμα. Και κοιτάξτε και το δημόσιο που όλοι φώναζαν ότι υπάρχουν πολλές ελλείψεις προσωπικού και δεν εξυπηρετούνταν οι πολίτες, καλύφθηκαν τα κενά. Κι από κάτω οι επαγγελματίες χειροκροτητές με τους φανατικούς οπαδούς με τις παρωπίδες θα ζητωκραυγάζουν. Και μια μερίδα δημοσιογράφων θα κάνει λόγο για θαύμα.

Ο ψύχραιμος όμως παρατηρητής θα πει: Πρώτον, το μισθολογικό κόστος του ΟΣΕ δεν εξαφανίστηκε απλώς μεταφέρθηκε στο Δημόσιο. Κι αν σας βγαίνουν τα νούμερα στον ΟΣΕ, για ρίξτε και μια ματιά σ’ αυτό το ταλαίπωρο το δημόσιο κύριοι που λαμβάνετε τις αποφάσεις. Δεύτερο, οι υπάλληλοι αυτοί που στελέχωσαν τις οργανικές θέσεις του δημοσίου όχι μόνο δεν εξυπηρετούν τους πολίτες αλλά αντίθετα επιβαρύνουν την κατάσταση διότι απλώς δεν ξέρουν τη δουλειά και στις περισσότερες περιπτώσεις είναι και δύσκολο να τη μάθουν. Στερούν δε, το δημόσιο από νέους υπαλλήλους οι οποίοι μπορεί να κάνουν 100 φορές πιο αποδοτικά την ίδια δουλεία.

Η γνώμη μου είναι ότι αυτούς τους ανθρώπους έπρεπε να τους αφήσουν εκεί που ήταν διότι και πιο παραγωγική εργασία έκαναν και δεν θα είχαν αυτό το ενοχικό αίσθημα ότι εκεί που τους πήγαν είναι βάρος. Διότι αυτοί οι άνθρωποι και αξιοπρεπέστατοι είναι και φιλότιμοι. Κι εσείς κύριοι πολιτικοί με την πολιτική σας τους εκμηδενίζετε!

Κλείνοντας τούτη την ανάρτηση ήθελα να εκφράσω την αγανάκτηση και την αηδία μου προς το πολιτικό σύστημα όπως αυτό εκφράζεται από την πολιτική που ασκείται τα τελευταία είκοσι χρόνια και τους πολιτικούς που το επανδρώνουν. Θεωρώ ότι οι τελευταίοι πολιτικοί άνδρες με ποιότητα, σθένος και όραμα που πέρασαν από τη χώρα ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κι ο Ανδρέας Παπανδρέου, για όσο χρονικό διάστημα διατηρούσε την υγεία του τουλάχιστον. Από εκεί και πέρα η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτικών αυτής της χώρας είναι κατά την άποψή μου τυχοδιώκτες της κακιάς ώρας, πεινασμένα ανθρωπάκια που βρέθηκαν πάνω σε καρέκλες της εξουσίας για να ικανοποιήσουν το μίζερο εγωισμό και τις τσέπες τους, χωρίς οράματα και με παντελή έλλειψη ικανοτήτων. Και δυστυχώς τον τελευταίο καιρό, έχω την αίσθηση ότι εκτός από ανίκανοι είναι και επικίνδυνοι. Και λέω ανίκανοι κι επικίνδυνοι γιατί δε θέλω να πιστέψω ότι είναι ικανοί και προδότες…

Advertisements
  1. Το να πούμε ότι η κρίση είναι κατασκευασμένη, άρα όχι πραγματική αλλά πλασματική, ισοδυναμεί με το να λέμε ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει, άρα και μπορεί αυτό με τις κατάλληλες ενέργειες να αποκαλυφθεί και ο εφιάλτης να εξαερωθεί. Αυτό λέγεται άρνηση. Και η άρνηση το μόνο που κατάφερε ποτέ είναι να καθυστερήσει την άμυνα επί του προβλήματος. Κοντολογίς, θεωρώ επικίνδυνο να πιστεύουμε ότι η κρίση είναι «κατασκευασμένη». Γιατί, αν είναι αληθινή, η άρνησή μας θα μας κάνει περισσότερο κακό από την ίδια την κρίση (η οποία πιστεύω ότι είναι πολύ αληθινή και την Ελλάδα απλά την έχει πάρει μαζί της).

    Το πολίτευμα της Ελλάδας ήταν πάντα πολύ απλό. Η Βουλή ήταν ένα μαγαζί, και οι απ’ έξω ήταν οι πελάτες. Κάνε με αρματολό γιατί αλλιώς θα σου γίνω κλέφτης και μετά θα με κάνει αρματολό ο εχθρός σου. Όπως με κάθε μαγαζί και προϊόν στην αγορά, έτσι και εδώ, δεν φταίνε οι μαγαζάτορες για τα προϊόντα και τις τιμές, αλλά το κοινό που τα θέλει και τα πληρώνει. Άρα, όχι ανίκανοι και επικίνδυνοι οι μαγαζάτορες, αλλά, ικανοί και προδότες οι πελάτες. Ναι, οι πελάτες. Η πελατεία καθορίζει την αγορά.

    Το περιστατικό στο οποίο αναφέρεσαι, Κώστα, απλά εικονογραφεί την προσπάθεια να κρατηθεί η πελατειακή σχέση παρά το γεγονός ότι έχει ήδη πια πεθάνει, γιατί το εργοστάσιο που στέλνει τα προϊόντα στο μαγαζί, σταμάτησε να τα στέλνει, και τώρα οι μαγαζάτορες έχουν μείνει χωρίς προϊόντα αντιμέτωποι με τον ξέφρενο πελατειακό όχλο ο οποίος απαιτεί ή περισσότερα προϊόντα (λεφτά), ή αίμα. Και στο τέλος, το αίμα θα είναι των ίδιων των πελατών που γεννήθηκαν, έζησαν και πέθαναν τυφλοί.

  2. ΥΓ. Ήθελα να αναφερθώ και στην τελευταία σου παράγραφο, Κώστα μου. Η Νέα Δημοκρατία ήταν το όχημα του Κωνσταντίνου Καραμανλή, και το ΠΑΣΟΚ ήταν το όχημα του Ανδρέα Παπανδρέου. Αφού άφησαν τα οχήματά τους, τα δύο αυτά κόμματα έμειναν σαν σκουπιδιάρικα που περιμάζευαν όλους τους φέρελπις αντικαταστάτες, αλλά, τελικά, στον σκουπιδότοπο κατέληξαν. Τι θα πει η Ιστορία, μάλλον, θα έχει να κάνει με το ότι κανένα σπίλωμα δεν υπάρχει στο όνομα του Καραμανλή, ενώ ένας από τους λεκέδες στο ζιβάγκο του Παπανδρέου είναι και εκείνο που είχε πει ο Αλέξανδρος Παναγούλης γι αυτόν, λίγο πριν σκοτωθεί, ότι δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένας φασίστας.

    • Φίλε μου Δημήτρη, επέτρεψέ μου να επιμείνω στην άποψή μου ότι η κρίση αυτή είναι κατασκευασμένη και θα σου αιτιολογήσω το γιατί. Πρώτα απ’ όλα, αν κοιτάξει κανείς τα επίσημα νούμερα θα δει ότι η παραγωγή στη βιομηχανία και οι εξαγωγές έχουν αυξηθεί πάρα πολύ. Αυτό σημαίνει ότι οι παραγωγικές δυνάμεις που βρίσκονται στη χώρα όχι μόνο δεν έσπευσαν να αποσύρουν τις επενδύσεις τους με το φόβο της κατάρρευσης αλλά αντίθετα ενίσχυσαν την εμπορική τους θέση κι αύξησαν το μερίδιο της αγοράς τους. Κάτι άλλο εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός ότι η κυβέρνηση έσπευσε να μειώσει τους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα. Λες και ο ιδιωτικός τομέας ήταν αυτός που επιβάρυνε τον προϋπολογισμό. Ανήκουστο και πρωτοφανές και που μοναδικό σκοπό είχε να εξαθλιώσει τον κόσμο και να ενισχύσει τη θέση των εργοδοτών, ειδικά με τις καινοφανείς για τη χώρα ελαστικές μορφές εργασίας. Ένα άλλο παράδοξο και ανεξήγητο κατά τη γνώμη μου φαινόμενο είναι το γεγονός ότι η χώρα βγαίνει στις αγορές και οι δανειστές εξακολουθούν να τη δανείζουν! Αν ήξερες Δημήτρη μου ότι ο δανειζόμενος θα φαλιρίσει, θα του δάνειζες έστω και με μεγάλο επιτόκιο; Αφού κατά πάσα πιθανότητα θα το έτρωγες το κανόνι!!! Κι έρχομαι στις μυστικές συναντήσεις του Γιωργάκη, διότι είναι Γιωργάκης κι όχι Γιώργος, με τον Ντομινίκ Στρος Καν από πριν τις εκλογές που κανόνιζαν τα της εισόδου της χώρας στο ΔΝΤ. Και δεν είναι καθόλου θεωρία συνωμοσίας αυτό Δημήτρη μου, διότι στην ελληνική τηλεόραση έπαιξε το βίντεο της συνέντευξης του Στρος Καν που το επιβεβαίωσε ο ίδιος και κανείς από την Κυβέρνηση δεν το διέψευσε. Θα μπορούσα να συνεχίσω τα επιχειρήματά μου επί μακρόν και να αναφερθώ σε συνεντεύξεις, άρθρα και αναλύσεις έγκυρων πανεπιστημιακών ανθρώπων τόσο της ημεδαπής όσο και της αλλοδαπής, αλλά θα μακρηγορήσω χωρίς λόγο.

      Η άρνηση Δημήτρη δεν είναι του χαρακτήρα μου. Μπορεί σε ορισμένες στιγμές της ζωής μου να υπέπεσα σ’ αυτό το σφάλμα αλλά έχω την αίσθηση ότι βλέπω τα πράγματα πολύ καθαρά. Πάντα βέβαια αμφισβητώ την κρίση μου, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση, χωρίς να είμαι απόλυτος, νομίζω ότι η θεώρησή μου πλησιάζει στην αλήθεια.

      Για τα κόμματα θα συμφωνήσω μαζί σου. Έχουν καταντήσει να είναι το συνονθύλευμα ανίκανων κι επικίνδυνων ανθρωπάκων που νομίζουν ότι έχουν πιάσει τον Πάπα απ’ τ’ αρ………..! Πίστεψέ με έχω προσωπική άποψη και μάλιστα πολύ σκληρή. Θα διαφωνήσω όμως με τον χαρακτηρισμό σου για τον Παπανδρέου. Νομίζω ότι είναι ο άνθρωπος που πήρε μια χώρα υπανάπτυκτη και διχασμένη και την έφερε επί ίσοις όροις στα διεθνή σαλόνια αλλά και άμβλυνε κατά πολύ τις διαφορές μεταξύ των ιδεολογιών, ειδικά της αριστεράς με τη δεξιά. Το τι έκανε από την εποχή της νοσηλείας του στα νοσοκομεία και μετά είναι βεβαίως κάτι διαφορετικό.

      Η αηδία μου για τους πολιτικούς παραμένει, όπως και η θλίψη μου για τούτο το λαό που, δυστυχώς, του αξίζουν αυτοί οι πολιτικοί!

      • Κώστα μου, ίσως να θυμάσαι αυτόν τον πίνακα από την ανάρτησή μπυ «Πλούσιοι και φτωχοί»:

        Νομίζω εικονογραφεί πειστικότατα ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου πήρε μια χώρα υποανάπτυκτη και διχασμένη, και παρέδωσε μια χώρα υποανάπτυκτη, διχασμένη και με το τρομερό χρέος (1980-1996 στον πίνακα) το οποίο χρέος το έχτισε για να πληρώσει τους ημετέρους και να χτίσει τα καινούργια τζάκια. Ο Αμερικανός αυτός οικονομολόγος από το Μπέρκλεϋ έκανε περισσότερα για την Ελλάδα από όσα θα είχε κάνει ο Αττίλας και όλοι του οι Ούννοι. Είναι δε απ’ ευθείας υπεύθυνος για την σημερινή μας χρεοκοπία. Αν ψάχνει ο κανείς υπεύθυνο, και ηθικό αυτουργό γι αυτό το έγκλημα, ιδού ο Ανδρέας Γεωργίου Παπανδρέου. Αυτή δεν είναι μόνο η γνώμη μου αλλά το μόνο συμπέρασμα από τα αποδεικτικά στοιχεία της Ιστορίας για όσους έχουν το κουράγιο να τα δουν.

        Όσο για την κρίση, τα επίσημα νούμερα δεν θα τα κοιτάξω, γιατί αν είναι Ελληνικά και επίσημα τότε φυσικά είναι ψέματα. Αλλά έστω να λένε την αλήθεια. Οποιαδήποτε παραγωγή, οσο καλή, είναι αδύνατο μαθηματικά να κάνει οτιδήποτε για να μειώσει το υπεραστρονομικό μας χρέος.

        Έχεις δίκιο ότι ενισχύουν τους εργοδότες. Είναι το τελευταίο «Ζήτω» κι όσα φάμε ακόμα, και γρήγορα γιατί το εστιατόριο κλείνει.

        Αν ήξερα ότι ο δανειζόμενος φαληρίζει, τότε είναι που θα του δάνειζα με μεγάλο επιτόκιο ώστε να πάρω πολλά στη ζούλα γρήγορα, κι όταν φαλιρίσει το δικαστήριο θα μου δώσει το σπίτι του ούτως ή άλλως. Η ερώτησή σου θα έπρεπε να είναι ΠΟΙΟΙ μας δανείζουν.

        Συμφωνώ για τον Γιωργακη, και στο ότι τα λεφτά που υπήρχαν ήταν του ΔΝΤ. Αλλά, τι να πω. Σε όλους όσους τον ακούσανε στο ντημπέητ και μετά τον ψηφίσανε, το μόνο που μπορώ να τους πω είναι «με τις υγειές σας».

        Αυτό που βλέπεις σαν ¨κατασκευασμένο, κατά την γνώμη μου είναι οι κινήσεις που έκαναν όλοι όσοι ήξεραν για να μπουν στις σωσίβιες λέμβους και να αφήσουν τους άλλους να πνιγούν. Το βούλιαγμα δεν είναι κατασκευασμένο αλλά πραγματικό και το ξεκίνησε ο Αντρέας το 1980.

  3. Οι άνθρωποι αυτοί που ήρθαν από τον ΟΣΕ έκαναν μια δουλειά που θα μπορούσε να κάνει ο οποιοσδήποτε. Είναι λοιπόν ανειδίκευτοι, χωρίς καμία επιστημονική επάρκεια, -για το πόσες ώρες δούλευαν πραγματικά δε θα μάθουμε ποτέ την αλήθεια- και σίγουρα, αφού δουλεύουν 25 χρόνια, προσλήφθηκαν με καθαρά ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ κριτήρια, σε μια εποχή που ο τότε πρωθυπουργός έβαλε τις βάσεις για τη διάλυση της σημερινής Ελλάδας, προσλαμβάνοντας στο δημόσιο στρατιές κομματικών υπαλλήλων ενώ από την άλλη έδωσε το σύνθημα για τη λεηλάτηση -ιστορική η δήλωσή του για κάποιο στέλεχός του που φυσικά έμεινε ατιμώρητο: «κατανοώ να κάνει ένα δωράκι στον εαυτό του αλλά όχι κι έτσι…»- του δημόσιου χρήματος που βέβαια θέριεψε τις επόμενες δεκαετίες. Οι άνθρωποι από τον ΟΣΕ αν δούλευαν σε ιδιωτική εταιρεία θα απολύονταν, όπως απολύθηκε ο φίλος μου ο Γιώργος στα 44 του χρόνια από τη φαρμακευτική εταιρεία που δούλευε, γιατί απλά έπαιρνε 1500 ευρώ, ενώ έμειναν οι νεαροί των 800 ευρώ. Φυσικά και θα συμφωνήσω μαζί σου ότι αυτό είναι ανήθικο και χωρίς κανένα νόημα, αλλά θέλω να μου λύσεις ένα ηθικό δίλημμα που έχω. Τι είναι αυτό που κάνει τους δημόσιους υπάλληλους τόσο διαφορετικούς από τους υπόλοιπους υπαλληλάκους που τώρα με την κρίση τρέμουν για τη δουλειά τους, ενώ εμείς τρέμουμε μήπως μας κοπεί κάτι ακόμα από το μισθό μας; Τι είναι αυτό το ανώτερο που διαθέτουμε ώστε να απαγορεύει τον εργοδότη μας από το να μας απολύσει έστω και για στραβό και άδικο λόγο;
    Λυπάμαι αλλά οι δύο υπάλληλοι από τον ΟΣΕ δεν είναι για λύπηση. Για λύπηση είναι η Ελλαδίτσα μας που όχι βέβαια αποκλειστικά, αλλά εξαιτίας και αυτού του Δημοσίου βρίσκεται με το ένα πόδι στο γκρεμό.

    • Θωμά, θα διαφωνήσω μαζί σου. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έκαναν μια δουλεία που δεν απαιτούσε επάρκεια και υπευθυνότητα. Ίσα ίσα, που εργαζόταν νύχτες, γιορτές, αργίες, 24ωρα ολόκληρα χωρίς να τους το αναγνωρίζει κανένας. Ο ένας εκ των δυο υπαλλήλων που ήρθαν μου είπε ότι είχε να κάνει πρωτοχρονιά στο σπίτι του πάνω από δέκα χρόνια. Σε κάθε περίπτωση πάντως δεν είναι αυτοί που φταίνε αλλά οι πολιτικοί που για να μαζέψουν ψήφους άνοιγαν τις πόρτες των οργανισμών και τις γέμιζαν με αργόσχολους.

      Να σου λύσω και την απορία. Και θα μιλήσω από τη δικιά μου εμπειρία και σε παρακαλώ να μην το εκλάβεις ως περιαυτολογία. Όταν ήταν να πάρω μετάθεση όλοι οι διευθυντές των υπηρεσιών έπεσαν πάνω στον πολιτικό προϊστάμενο της υπηρεσίας μου για να ζητήσουν να πάω στη δικιά τους υπηρεσία. Διότι ως υπάλληλος ανήκω στην κατηγορία αυτών που η μικρή μειοψηφία των συναδέρφων μου αποκαλεί μ@λάκες και κάθομαι και δουλεύω φιλότιμα. Κάποια στιγμή λοιπόν, με μετέθεσαν σε μια υπηρεσία για οχτώ μήνες επειδή δεν υπήρχε άλλος υπάλληλος προκειμένου να διεκπεραιώσω μια πολύ δύσκολη διαδικασία. Όταν όλα πήγαν καλά και είχαμε αίσιο τέλος με καλεί ο πολιτικός προϊστάμενος και πολύ ψυχρά μου λέει: Αύριο φεύγεις για Λιδωρίκι. Απαντώ ότι η θέση θα μείνει κενή και αφού επέδειξα και άριστη επίδοση ίσως θα ήταν σκόπιμο να παραμείνω. Ξέρεις τι μου απάντησε; Καρφί δε μου καίγεται. Αύριο φεύγεις και πέρασε έξω από το γραφείο μου γιατί με ενοχλείς. Κι αν ήταν στο χέρι μου θα σε έστελνα σπίτι σου. Τα λόγια είναι χωρίς καμία παραλλαγή. Αν λοιπόν, με το πολιτικό σύστημα αυτό, μπορούσε να απολυθεί ο δημόσιος υπάλληλος, η πλατεία Κλαυθμώνος θα ήταν γεμάτη φίλε μου Θωμά. Κι αν θες μπορώ να σου πω κι άλλο παράδειγμα. Μου λέει κάποιος προϊστάμενος που είχα, ο οποίος ήταν και αντινομάρχης. Όσο είμαι εγώ εδώ, μετάθεση δε βλέπεις. Κι άμα γίνουν εκλογές και βλέπω ότι χάνει το κόμμα μου, θα σου δώσω μετάθεση για την πόλη σου για να σε γ…σουν οι ……… (του άλλου κόμματος). Κι αυτά τα λόγια είναι αυτολεξεί. Λοιπόν, φίλε μου Θωμά, καλά κάνει και ο δημόσιος υπάλληλος είναι μόνιμος. Δε φταίει η μονιμότητα, αλλά η νοοτροπία μας για την κατάντια του δημοσίου. Και να σου πω και κάτι τελευταίο; Εγώ το ψωμί που μου δίνει και τρώω το δημόσιο το τιμώ. Ποτέ δεν το κέρδισα τζάμπα. Και είμαι περήφανος που είμαι δημόσιος υπάλληλος και μπορώ κι εξυπηρετώ το κοινό μου, το οποίο μόνο καλά λόγια έχει να πει για μένα.

      Συγνώμη για την περιαυτολογία, αλλά Θωμά, δεν είμαστε όλοι ίδιοι.

  4. Δημήτρη, απαντώντας στο χτεσινό σχόλιό σου των 11:22 μμ, νομίζω ότι υπάρχουν πολλές χώρες του κόσμου με πολύ χειρότερα οικονομικά στοιχεία από τα δικά μας κι όμως δεν ιδρώνει κανενός το αυτί. Ρίξε μια ματιά εδώ. Επιγραμματικά αναφέρω:

    Εξωτερικό χρέος

    Ελλάδα 163%
    Βρετανία 431%
    Ολλανδία 310,5%
    Ελβετία 276,5%
    Δανία 197%
    Γαλλία 190,6%

    κλπ, κλπ, κλπ…

    Και πρόσεξε, αν μετατρέψουμε τα ποσοστά σε απόλυτους αριθμούς, τότε τα νούμερα γίνονται εξωφρενικά, διότι μιλάμε για πολλαπλασιασμό επί του ΑΕΠ και το ελληνικό ΑΕΠ βεβαίως δεν είναι τόσο μεγάλο όσο των άλλων χωρών. Κι αυτά Δημήτρη μου είναι τα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΧΡΕΗ. Τα άλλα νούμερα και μάλιστα σε ποσοστιαία μορφή είναι απλώς βοηθήματα για να συντάσσονται οι προϋπολογισμοί. Δεν ξέρω ποια είναι η σχέση σου με τη στατιστική, αλλά ένας καθηγητής μου της στατιστικής στο πανεπιστήμιο είχε πει: Προσοχή στα ποσοστά. Είναι πολύ παραπλανητικά ενίοτε και μπορούν να κρύψουν ή να αλλοιώσουν πολύ εύκολα την πραγματικότητα. Γι’ αυτό άλλωστε τα χρησιμοποιούν οι πολιτικοί, οι οποίοι ποτέ δε χρησιμοποιούν απόλυτους αριθμούς.

    Για τον Παπανδρέου η άποψή μου είναι τελείως διαφορετική. Δανείστηκε βεβαίως αλλά το χρήμα κίνησε την αγορά, οι πολίτες ανέβασαν το βιοτικό τους επίπεδο κατά πολύ, εκσυγχρονίστηκαν οι θεσμοί και η χώρα βγήκε από το καβούκι της. Αυτός που ξεκίνησε την κατρακύλα της χώρας ήταν κατά τη γνώμη μου ο Σημίτης ο οποίος βρήκε άξιο συνεχιστή στο πρόσωπο του Καραμανλή του νεότερου και του ΓΑΠ τώρα. Στο κάτω κάτω, ο Ανδρέας Παπανδρέου διέθετε ισχυρή προσωπικότητα και μπορούσε να επιβάλλει τις επιλογές του. Ενώ, πχ ο Κώστας Καραμανλής είχε μια κυβέρνηση που έμοιαζε με ξέφραγο αμπέλι στην οποία ο κάθε υπουργός έκανε ότι γούσταρε και η δημόσια διοίκηση άρχισε να παίρνει την κατρακύλα διότι απλώς δεν υπήρχε κανένας έλεγχος. Έγινε το όχημα για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των πολιτικών με τελείως εξόφθαλμες τακτικές οι οποίες κατασπάραξαν το δημόσιο χρήμα αφειδώς. Κι αυτά δεν τα λέω επειδή τα άκουσα κάπου, αλλά επειδή τα έζησα.

    • Κώστα μου, όσον αφορά τα ποσοστά των χωρών που παραθέτεις να σου πω ότι «Προσοχή στα ποσοστά. Είναι πολύ παραπλανητικά ενίοτε και μπορούν να κρύψουν ή να αλλοιώσουν πολύ εύκολα την πραγματικότητα.» Στην προκειμένη περίπτωση, η πραγματικότητα είναι ότι η Βρετανία, πχ., είναι σε θέση πολύ καλύτερη από την Ελλάδα να συντηρεί τεράστιο χρέος γιατί έχει βιομηχανία κάπως μεγαλύτερη της Ελλάδας, και οι Βρετανοί δεν είναι μικροαπαταιονίσκοι που ενδιαφέρονται μόνο για την ζαχαρένια τους 🙂

      Πολύ σωστά μιλάς για την ευθύνη Σημίτη και Καραμανλή Jr., ο ένας μαγείρεψε και ο άλλος σερβίρισε, αλλά ο Σημίτης παρέλαβε ένα χρέος της τετάρτης διάστασης το οποίο κατάφερε να μαζέψει ο Αμερικανός του «Έξω οι Βάσεις», σε 12 μόνο χρόνια. Ένα χρέος που στην μέση της δεκαετίας του ’90 είχε πλησιάσει τα σημερινά του επίπεδα (πριν πέσει δραματικά αλλά πλασματικά και με ψέματα από τον Σημίτη, πράγμα το οποίο μας έδωσε άλλα 15 χρόνια ζωής).

      Λες ότι ο Παπανδρέου δανείστηκε και «κίνησε την αγορά, οι πολίτες ανέβασαν το βιοτικό τους επίπεδο κατά πολύ, εκσυγχρονίστηκαν οι θεσμοί και η χώρα βγήκε από το καβούκι της «. Σίγουρα στην εκτίμηση αυτή παίζει λίγο ο απόηχος της ρητορικής ενός «που διέθετε ισχυρή προσωπικότητα και μπορούσε να επιβάλλει τις επιλογές του. Γιατί, το μόνο που κατάφερε στην πραγματικότητα ήταν να σπρώξει μια χώρα πιο μακρυά και πιο ψηλά από όσο ήταν δυνατόν πολιτιστικά, κοινωνικά και οικονομικά να φτάσει. Εκείνα τα χρόνια, 6 από τα οποία πέρασα δουλεύοντας μέσα στην Ελλάδα, 84-89, γινόταν το πατείς με πατώ σε ποιός θα γραπώσει τα πιο πολλά λεφτά -ήταν τότε που ο Παπανδρέου έχτισε και χρηματοδότησε τα «καινούργια τζάκια» για να εκπληρώσει υποσχέσεις, να ξεπληρώσει υποστηρικτές, και να βγάλει τα προσωπικά του απωθημένα για τα τζάκια που είχαν από την δικιά τους μεριά κάνει τόσο κακό και στη χώρα και στην οικογένειά του.

      Όταν ο Λύκος που βάλαμε να διώξει τον σκύλο στρογγυλοκαθήσει, την ευθύνη δεν την έχει ούτε αυτός που έβαλε τον Λύκο, ούτε αυτός που έφερε τον σκύλο, αλλά, ο πρώτος, που έφερε τη γάτα, για να διώξει το ποντικάκι. Το ποντικάκι το καημένο μπορεί να έτρωγε το τυράκι και να έκανε κακάκια του παντού, αλλά ο λύκος τώρα θέλει σάρκα, και πολύ μάλιστα.

      Η Ελλάδα έβγαλε ένα Βενιζέλο, ένα Γεώργιο Παπανδρέου, ένα Καραμανλή, αλλά εκεί σταματήσαμε και ακόμα περιμένουμε. Η γνώμη μου είναι μη αφήνουμε την ρητορική και τα Ζιβάγκο του επιδέξιου να μας θολώνουν την οπτική (πράγμα που όπως βλέπω το καταφέρνει ακόμα, 15 σχεδόν χρόνια αφού πέθανε -επειδή το μήνυμα του απευθυνόταν σε εκείνους τους πολλούς που δεν είχαν φωνή, και τους έκανε νεόπλουτους)…

      • Δημήτρη, γυρίζεις το επιχείρημά μου πίσω πολύ εύγλωττα, αλλά όχι σωστά, διότι εγώ έκανα λόγο για ποσοστό επί του ΑΕΠ που δίνει ένα απόλυτο αριθμητικό νούμερο. Τώρα, αν η Βρετανία είναι σε καλύτερη θέση επειδή έχει καλύτερη βιομηχανία δεν λέει απολύτως τίποτα Δημήτρη, διότι βιομηχανία είχε κι η Αμερική όταν έγινε το μεγάλο κραχ. Την ισορροπία κρατάνε οι έχοντες το κεφάλαιο που διακινείται στις αγορές και οι μεγάλες πολιτικές εστίες που καθορίζουν τα μελλούμενα. Επίσης θα διαφωνήσω με τη γενίκευσή σου ότι οι Έλληνες είναι μικροαπατεωνίσκοι, διότι ένας τέτοιος χαρακτηρισμός συμπεριλαμβάνει και μεγάλο ποσοστό Ελλήνων που είναι ακριβώς το αντίθετο και διακρίνονται για το ήθος και την αξιοπρέπειά τους.

        Όσον αφορά στον Ανδρέα Παπανδρέου, εξακολουθώ να πιστεύω ότι με την πολιτική του έφερε τη χώρα σε πολύ υψηλότερο επίπεδο από ότι ήταν όταν την παρέλαβε, της άλλαξε την όψη, την εκσυγχρόνισε κι έθεσε τις βάσεις για πορευτεί η χώρα στον 21ο αιώνα. Αν ο Σημίτης μετά τα γκρέμισε όλα κι έκανε ότι έκανε δεν είναι σε καμία περίπτωση υπαίτιος ο Παπανδρέου. Βεβαίως, η γνώμη σου είναι απολύτως σεβαστή και δεν έχω ούτε την πρόθεση αλλά ούτε και την πεποίθηση ότι μπορώ να σου την αλλάξω. Ο κάθε άνθρωπος μπορεί και βλέπει τα πράγματα από τη δικιά του οπτική γωνία. Θα μπορούσε πχ. κάποιος να ισχυριστεί για τον Βενιζέλο που αναφέρεις, ότι κάποια στιγμή πήραν τα μυαλά του πολύ αέρα κι έμπλεξε τη χώρα σε ένα καταστροφικό πόλεμο που της στοίχισε πολύ, θέλοντας να εκμηδενίσει το έργο και την προσφορά του.

        Κλείνοντας, θα ήθελα να κάνω την εξής παρατήρηση: Η ρητορική είναι η τέχνη με την οποία κάποιος έχει τη δυνατότητα να πείσει για αυτό που πιστεύει ότι είναι σωστό. Γιατί λοιπόν την στέλνεις στο πυρ το εξώτερο (μαζί με το ζιβάγκο), από τη στιγμή μάλιστα που τη χρησιμοποιείς κατά κόρο, και καλά κάνεις, και μάλιστα με πολύ επιδέξιο τρόπο στις αναρτήσεις και τις σκέψεις σου; Επειδή τη χρησιμοποιούσε ο Ανδρέας Παπανδρέου; Ή επειδή η ρητορική του δε σου ήταν αρεστή και την καταδικάζεις εν συνόλω; Σε κάθε περίπτωση πάντως και προς αποφυγή παρεξηγήσεων, θα ήθελα να τονίσω το γεγονός ότι αν και έντονα πολιτικοποιημένος ως άνθρωπος, διατηρώ μεγάλες αποστάσεις από όλα τα κόμματα στην Ελλάδα, διότι κατά την πεποίθησή μου είναι ανάξια και να υπάρχουν καν με τη σημερινή τους μορφή. Σίγουρα υπάρχουν κάποια στελέχη τους τα οποία ξεχωρίζουν, αλλά δυστυχώς ως πολιτικοί οργανισμοί είναι ένα κακό αντίγραφο της μιζέριας, του ωχαδερφισμού, της εσωστρέφειας και της παθογένειας της κοινωνίας μας κι αντί να το κατανοήσουν αυτό και να διαφοροποιηθούν, το ενστερνίζονται, το αντιγράφουν και το αναπαράγουν χωρίς τελειωμό.

      • Φίλε μου Κώστα, κατ’ αρχάς ζητώ συγγνώμη ανεπιφύλακτα για το ότι δεν έβαλα την λέξη «πλειοψηφία» μπροστά από το «μικροαπεωνίσκοι». Αυτό ήταν τελείως αυτονόητο στο μυαλό μου, αλλά έπρεπε να το γράψω. Πραγματικά συγγνώμη απ’ όλους.

        Όσον αφορά τον μεσαίο Παπανδρέου, από σήμερα, η κάθετη μέχρι τώρα γνώμη μου για αυτόν θα συμπεριλαμβάνει κι ένα ερωτηματικό, επειδή ένας άνθρωπος που σέβομαι πολύ έχει αντίθετη γνώμη από την δική μου, και ουδείς αλάνθαστος συμπεριλαμβανομένου φυσικά εμού.

        Για τα υπόλοιπα βλέπω την κατεύθυνση από όπου έρχεσαι, και συνεχίζω να πιστεύω ότι η κρίση είναι πραγματική, αλλά, φυσικά θα μπορούσαμε να την περνούσαμε πιο ήπια αν υπήρχαν μυαλά και μέσα στη Βουλή και έξω. Νομίζω ότι αυτό είναι ένα πολύπλοκο ζήτημα με πολλές επιφάνειες και χρειάζεται πολύ κείμενο για ανάπτυξη το οποίο ελπίζω να το πλησιάσουμε άλλη φορά.

        Οι μεγάλες πολιτικές εστίες που …καθορίζουν τα μελλούμενα, δίνοντας με αυτή τη σκέψη την ψευδαίσθηση ασφάλειας μια και κάποιοι υποτίθεται ότι ξέρουν τι τους γίνεται και καθορίζουν τις τύχες μας, αυτές οι εστίες έχουν περισσότερο συμφέρον από το να έχουμε λεφτά να χαλάμε και να δανειζόμαστε κι άλλα παρά από το να χρεοκοπήσουμε. Αυτό είναι ηλίου φανερότερο. Δεν υπάρχει κατά τη γνώμη μου λογική στο να τα φορτώνουμε όλα στον μπαμπούλα.

  5. Φίλε μου Δημήτρη, χαίρομαι που η κάθετη γνώμη σου για τον Παπανδρέου έχει αλλάξει έστω κι ελάχιστα, διότι νομίζω ότι αυτή είναι η πεμπτουσία του διαλόγου. Χωρίς βέβαια να θέλω να σου κάνω κομπλιμέντο, σπανίως συναντώ χαρακτήρες σαν και το δικό σου που δέχονται τα επιχειρήματα των άλλων και πάνω απ’ όλα ακούνε.

    Δε θέλω βέβαια να επηρεάσω την άποψή σου ουδόλως, αλλά έχω την αίσθηση ότι ο τελευταίος Έλληνας ηγέτης που ενέπνευσε το λαό του ήταν ο Παπανδρέου. Αυτό και μόνο αξίζει να το λάβεις υπόψη σου όταν κρίνεις τις ενέργειές του. Από εκείνον και πέρα, το χάος…

    Για τα υπόλοιπα θα συμφωνήσω μαζί σου, σηκώνει πολύ συζήτηση…

    • Κώστα μου, εκτός του ουδείς αλάθητος, είναι και το άλλο, ότι δεν υπάρχει κανένα θέμα που να έχει μόνο μια γωνία βλέψεως ή άποψη. Αυτό είναι το σημαντικότερο: ότι αν ποτέ πιστέψει κανείς πως μόνο ένας τρόπος υπάρχει να δει κάτι ή κάποιον, τότε η γνώμη είναι κλειδωμένη σε δύο διαστάσεις.

      ΠΧ., μέχρι που έφτασα και άρχισα να ζω στην Ιταλία ποτέ δεν φανταζόμουνα ότι υπήρχαν άνθρωποι που εκτιμούσαν τον Μουσολίνι -όμως, πράγμα που δεν το ήξερα, ο Μουσολίνι έκανε πάρα πολλά έργα ανάπτυξης υποδομής και κοινωνικής, τα πρώτα 10-12 χρόνια. Έχτισε την Ιταλία, βασικά. Οι περισσότεροι παλαιότεροι και πολλοί νεώτεροι Ιταλοί τον θαυμάζουν μέχρι σήμερα. Άλλωστε υποστηρίζουν σήμερα τον Μερλουσκόνι που δεν είναι παρά ένας καινούργιος Μουσολίνι. Και ο Χίτλερ ήταν χαρισματικός και μάγεψε ένα έθνος να κάνει ότι του έλεγε. Δεν ειρωνεύομαι αυτή τη στιγμή, μιλώ πολύ σοβαρά, γιατί υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι που έχουν μια συγκεκριμένη γνώμη για την οποία δεν μπορώ να αδιαφορήσω. Μόνο και μόνο επειδή εγώ προσωπικά αισθάνομαι βδελυγμία για τους θαυμαστές του Μουσολίνι αυτό δεν σημαίνει ότι εκείνοι δεν βλέπουν κάτι το οποίο δεν βλέπω εγώ, ή ότι δεν βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά, και, το σημαντικότερο στη συνύπαρξη στην κοινωνία είναι όχι απλά να έχεις γνώμη και να σέβεσαι την γνώμη του άλλου, αλλά να ξέρει κανείς ότι η γνώμη του έχει την ίδια αξία με την γνώμη του άλλου.

      Έτσι λοιπόν, μια που είσαι ο πρώτος θαυμαστής του Αντρέα που γνώρισα τον οποίον σέβομαι πραγματικά σαν σκεπτόμενο άνθρωπο, θα ήμουν υποκριτής αν δεν ανάγκαζα τον εαυτό μου να δεχτεί το γεγονός πως ότι και να πιστεύω εγώ, το οποίο δεν πρόκειται να αλλάξει, δεν παύει να υπάρχει και μια άλλη άποψη που πρέπει να υπολογίζω, επειδή προέρχεται από εσένα.

  6. Κώστα, Χρόνια Πολλά! Να σε χαίρεται η οικογένειά σου έστω κι αν αυτό σημαίνει λιγότερη ανάγνωση βιβλίων σαν το Σέργιο και Βάκχο!
    Σήμερα είναι η γιορτή σου, δε θέλω να σε στενοχωρήσω, αλλά δεν μπορώ να μη σου πω πως ο μόνος τρόπος να σπάσει το απόστημα του νοσηρού περιβάλλοντος στο δημόσιο είναι «φωτιά και τσεκούρι», έστω κι αν αυτό σημαίνει μια νέα πλατεία Κλαυθμώνος. Φοβάμαι πως, με πρόσχημα την προστασία του δημόσιου υπάλληλου από τον αισχρό κομματισμό, ζητάς κι εσύ, όπως και πολλοί άλλοι καλοπροαίρετοι, να μείνει αναλλοίωτο αυτό το σάπιο κατασκεύασμα. Και το λέω αυτό γιατί μόνο με μετατάξεις και απολύσεις μπορεί κάτι να αλλάξει. Όλα τα άλλα έχουν ήδη δοκιμαστεί και αποτύχει.
    Τώρα για το ρόλο του Παπανδρέου στην ιστορία της Ελλάδας, η γνώμη μου είναι πως -ανεξάρτητα με την εντελώς αρνητική δική μου γνώμη που ταυτίζεται με τη γνώμη του Δημήτρη- δε θα πάρει σημαντική θέση στην ελληνική ιστορία λόγω του ότι δεν κατάφερε να κερδίσει το σεβασμό των αντίπαλων πολιτικών δυνάμεων, κάτι που κατάφεραν σε μεγάλο βαθμό -μετά θάνατον βέβαια- ο Τρικούπης, ο Βενιζέλος και σε απροσδόκητα μεγάλο βαθμό και ο Καραμανλής.

    • Θωμά, όσον αφορά στο Δημόσιο, η δική μου άποψη είναι διαφορετική. Με τη φωτιά και το τσεκούρι ποτέ κανένας δεν πέτυχε τίποτα. Η δικιά μου πρόταση είναι πιο απλή. Ιδιώτης μάνατζερ ή διευθυντής αν θες. Με στόχους καθορισμένους από τους οποίους θα εξαρτηθεί η αμοιβή του και με δικαίωμα να δίνει μπόνους στους καλούς υπαλλήλους και πρόστιμα στους τεμπέληδες. Είναι πολύ απλό και αποτελεσματικό νομίζω, αλλά απαιτεί ισχυρή πολιτική βούληση. Με πολλούς συναδέρφους μου που το έχω συζητήσει διαφωνούν, αλλά εγώ προσωπικά έχω την αίσθηση ότι θα ανέβαινε αρκετά ο μισθός μου.

      Για τον Παπανδρέου, έχω ήδη εκφράσει την άποψή μου. Θα συμπληρώσω μόνο δυο πράγματα. Πρώτα απ’ όλα, εύχομαι η εντύπωση σου για αυτόν να μην προέρχεται από τη στενή θεώρησή που θέτουν οι κομματικές παρωπίδες. Διότι, ο φανατισμός βάζει παρωπίδες στους ανθρώπους Θωμά, σκέψου το λίγο και θα με δικαιώσεις νομίζω. Και το δεύτερο είναι ότι για να του αναγνωρίσουν την αξία οι αντίπαλοί του, πρέπει πρώτα απ’ όλα να έχουν αξία οι ίδιοι. Δυστυχώς όμως, η δεξιά δεν έχει να επιδείξει τίποτα αξιολογότερο από έναν Κωστάκη που όταν κυβερνούσε ήταν κολλημένος μπροστά στο Playstation, η αριστερά έχει μαράζι να γίνουν όλοι αρχηγοί, η δε φίλη μου η Παπαρήγα έχει την ίδια κασέτα που παίζει χειμώνα καλοκαίρι, σε γάμο και σε κηδείες! Για τον Καρατζαφέρη δε θα εκφραστώ, διότι η γλίτσα είναι επικίνδυνη. Και στο ΠΑΣΟΚ το ίδιο ευδοκίμησαν τύποι σαν τον Άκη, τον Κινέζο και το Γιωργάκη, που δεν φτάνουν τον Αντρέα ούτε κατά διάνοια. Και βεβαίως τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, όπως αναφέρεις, που το όραμά του για τις υποδομές άλλαξε την όψη της χώρας, με νέα λιμάνια, δρόμους κλπ.

      Μετά τα παραπάνω, αλλάζω ύψος…

      Σε ευχαριστώ από καρδιάς για τις ευχές σου κι εύχομαι ότι καλύτερο για την οικογένειά σου. Όσο για το Σέργιο και το Βάκχο, δυστυχώς τελείωσαν οι σελίδες του πριν λίγο καιρό… Θα είναι το θέμα της επόμενης ανάρτησής μου κατά πάσα πιθανότητα!

  7. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΩΣΤΑ!!!

    • Δημήτρη μου, σε ευχαριστώ ειλικρινά και κάθε σου επιθυμία ευχή μου.

  8. άλλο θα σχολίαζα, αλλά άλλαξα γνώμη…
    ότι ποθείς να το πάθεις!

    αλλά θα πω και μια κακία:εμείς οι εργαζόμενοι του δημοσίου, είμαστε πολύ ικανοί, αλλά δουλεύουμε σε αργοκίνητο καράβι…οπότε ξέρουμε τι θα πει καθυστέρηση, δεν περιμέναμε τις μετατάξεις για να το μάθουμε…

    • Katabran σε ευχαριστώ πολύ για τις ευχές.

      Όσο για τους εργαζόμενους στο Δημόσιο, σίγουρα υπάρχουν αργόσχολοι, αλλά υπάρχουν και πολλοί που πάνε «πετώντας»… 😉

  9. Χρόνια σου πολλά!

    Αυτή η φράση του Θωμά με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη :

    «Τι είναι αυτό που κάνει τους δημόσιους υπάλληλους τόσο διαφορετικούς από τους υπόλοιπους υπαλληλάκους που τώρα με την κρίση τρέμουν για τη δουλειά τους, ενώ εμείς τρέμουμε μήπως μας κοπεί κάτι ακόμα από το μισθό μας; Τι είναι αυτό το ανώτερο που διαθέτουμε ώστε να απαγορεύει τον εργοδότη μας από το να μας απολύσει έστω και για στραβό και άδικο λόγο;»

    Αυτή είναι και δική μου απορία. Όσοι δουλεύουν στον ιδιωτικό τομέα είναι παιδιά ενός κατώτερου θεού; Δε μπορούν ούτε καν να απεργήσουν, πλέον κόβονται και τα πλέον αυτονόητα δικαιώματα τους, ενώ πάντα δουλεύουν σαν σκυλιά με το φόβο της απόλυσης; Η συντριπτική πλειοψηφία των υπαλλήλων του Δημοσίου είναι λαμόγια, τεμπέληδες και κομματόσκυλα. Και δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια. Δίχως έλεγχο και όλο «άδειες από τη σημαία». Σαφώς και υπάρχουν εξαιρέσεις. Αλλά ελάχιστοι είναι ικανοί. Πρέπει κάτι να γίνει άμεσα μήπως αλλάξει αυτό το καρκίνωμα που ονομάζεται δημόσιος τομέας.

    • Roadartist, σε ευχαριστώ πολύ για τις ευχές.

      Διαφωνώ όμως για το γεγονός ότι έχεις την εντύπωση ότι η συντριπτική πλειοψηφία των υπαλλήλων είναι λαμόγια. Ενδεχομένως η εμπειρία σου να είναι αυτή, αλλά η δικιά μου είναι τελείως διαφορετική. Εκεί βέβαια που πράγματι υπάρχουν πολλά λαμόγια είναι στους Δήμους και τις πρώην τώρα πια Νομαρχίες, νυν Περιφέρειες, αλλά αυτοί δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά δημοτικοί. Κι έχουν πιάσει κάτι ωραίες θεσούλες με παχυλούς μισθούς χωρίς να κάνουν τίποτα. Εδώ θα με βρεις 100% σύμφωνο.

      Για τους υπαλλήλους του ιδιωτικού τομέα θα συμφωνήσω μαζί σου και θα πω ότι λες και λίγα. Αυτοί οι άνθρωποι όχι μόνο δεν είναι παιδιά ενός κατώτερου θεού, αλλά παιδιά χωρίς καν θεό…

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: