Φοβάμαι…

Image: renjith krishnan / FreeDigitalPhotos.net

Ο Μανώλης γνώρισε την Ελπίδα πριν πολλά χρόνια. Παντρευτήκαν κι έκαναν την οικογένειά τους όπως όλος ο κόσμος, αγόρασαν κι ένα σπίτι με δάνειο και η ζωή τους έμοιαζε να κυλάει όμορφα.

Ο Μανώλης όμως, εδώ κι ένα χρόνο απολύθηκε από τη δουλειά του, η κρίση βλέπεις δεν άφησε κανέναν ανεπηρέαστο. Στην αρχή τα έβγαζαν πέρα με το επίδομα ανεργίας που έπαιρνε και με το μισθό της γυναίκας του. Μετά το επίδομα τελείωσε αλλά το κακό δε σταμάτησε εκεί. Το αφεντικό της Ελπίδας τη φώναξε και της είπε να διαλέξει: Ή μείωση του μισθού ή απόλυση. Η κρίση κι εδώ μερίμνησε για να πάει η δουλειά από το κακό στο χειρότερο. Η Ελπίδα διάλεξε τη μείωση του μισθού. Ο Μανώλης δεν μπορούσε να βρει δουλειά πουθενά, η ανεργία κάθε μέρα φούντωνε…

Κάποια στιγμή έφτασε ο κόμπος στο χτένι. Η δόση του δανείου δεν έβγαινε. Ο λογαριασμός του ρεύματος μεγάλωνε και γινόταν δυσβάσταχτος. Για θέρμανση ούτε λόγος, το πετρέλαιο έγινε ακριβότερο κι από το χρυσάφι. Ο Μανώλης έβλεπε τα παιδιά του και μη μπορώντας να τους προσφέρει ούτε καν τα στοιχειώδη τώρα πια, άσπρισε. Γέρασε πριν την ώρα του, ενώ η Ελπίδα άρχισε να παραπονιέται ότι έχει ενοχλήσεις στην καρδιά της. Μέσα στο σπίτι επικρατούσε παγωμάρα συνήθως. Το ζευγάρι απέφευγε να κοιταχτεί στα μάτια, τι να πουν άλλωστε, το πράγμα είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο.

Ο Μανώλης το πήρε απόφαση. Περπάτησε αρκετή ώρα, έφτασε σε μια μακρινή γειτονιά που δεν τον ήξερε κανείς. Κοίταξε τα σπίτια ολόγυρα και το μάτι του καρφώθηκε στο πιο πλούσιο από αυτά. Άνοιξε την εξώπορτα και μπήκε μέσα. Χτύπησε το κουδούνι κι όταν άνοιξε η ταλαίπωρη η γυναίκα από μέσα της έβαλε το μαχαίρι στο λαιμό.

Τα λεφτά σου,  είπε κοφτά.

Δεν έχω…ακούστηκε η πνιγμένη φωνή της.

Ότι έχεις. Χρυσαφικά, λεφτά, ότι έχεις, φώναξε εκείνος πιέζοντας το μαχαίρι στο λαιμό της.

Κάτι πήγε να ψελλίσει εκείνη αλλά δεν τα κατάφερε.

Γρήγορα, φώναξε ο Μανώλης, γρήγορα.

Εκείνη μέσα στην τρομάρα της άνοιξε το πορτοφόλι της και του έδωσε ότι είχε, ένα χαρτονόμισμα όλο κι όλο.

Μόνο αυτό;

Γιατί νομίζεις ότι έχω κι άλλα;

Έχεις, με τέτοιο σπίτι δεν μπορεί, έχεις.

Δεν έχω, ότι είχαμε το πουλήσαμε για να ξεχρεώσει ο άντρας μου τους πιστωτές μας και την τράπεζα είπε κλαίγοντας.

Χρυσαφικά;

Δεν υπάρχουν. Ψάξε όσο θες. Δεν έχουμε τίποτα, μας τα πήραν όλα, είπε κι έφερε τα χέρια της στο πρόσωπό της κλαίγοντας.

Ο Μανώλης την κοίταξε για μια στιγμή και με μια απότομη κίνηση άνοιξε την πόρτα κι έφυγε από το σπίτι.

Έτρεξε όσο μπορούσε. Ούτε θυμόταν πόση ώρα έτρεχε. Κάποια στιγμή σταμάτησε κι έκατσε σ’ ένα έρημο παγκάκι μιας στάσης λεωφορείου.

Τι έκανα Θεέ μου, συλλογίστηκε. Κοίταξε το χέρι του, ακόμα κρατούσε το χαρτονόμισμα. Είκοσι ευρώ όλα κι όλα…

.

.

.

… ότι όλοι έχουμε ένα Μανώλη μέσα μας κι αλίμονο αν τον φτάσουμε στα όριά του.

Υ.Γ. Ήθελα να συνεχίσω το διάλογο για την ελευθερία, αλλά δυστυχώς τις τελευταίες ημέρες ακούω διαρκώς για την απόγνωση που έχουν φτάσει οι άνθρωποι και για τις διαρκώς αυξανόμενες κλοπές και διαρρήξεις που γίνονται ολόγυρά μου…

Advertisements
  1. μολις σκεφτομουν πως εχω μερες να ακουσω μια τετοια ιστορια..

    δε ξερω, το μονο που μπορω σιγουρα να πω ειναι πως δεν εχουμε ολοι ενα Μανωλη μεσα μας

    επισης.. πως ειχαμε φτασει στο να ζουμε περιεργα »καλα» τελευταια

    υπαρχουν ανθρωποι που ζουσαν παντα με ενα μικρο μισθο και δεν εφτασαν σε ακροτητες

    • Πραγματικά είχαμε φτάσει σε σημείο που ζούσαμε καλά, χωρίς όμως να έχουμε γερά θεμέλια γι’ αυτή μας την ευδαιμονία. Δυστυχώς, σήμερα τα πράγματα είναι τραγικά για κάποιους ανθρώπους, καθόσον στηριζόμενοι σ’ αυτή την ευδαιμονία, πήραν δάνεια ή ανέλαβαν κι άλλες υποχρεώσεις χωρίς τώρα πια να είναι σε θέση να τις εξυπηρετήσουν. Το τι θα γίνει από εδώ και μπρος κανείς δεν μπορεί να ξέρει. Όπως γράφω και στα tags της ανάρτησης, αδύναμη πολιτική κι αδύναμοι πολιτικοί…

  2. Καταλαβαίνω απόλυτα πόσο τραγική είναι η κατάσταση, κι ακόμα είμαστε πολύ μακριά από το να πιάσουμε πάτο. Το χειρότερο είναι ότι μεγαλώνοντας τις δεκαετίες του 80, 90, και 2000, όπου πάντα βρίσκανε αυτό που χρειαζόντουσαν, οι άνθρωποι δεν έχουν αναπτύξει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και άμυνας, και, συνδυαζόμενο αυτό με την μηδενική προσφορά σε αυξημένη ζήτηση εργασίας, και μια κοινωνία ηθικά ξεχαρβαλωμένη, το επόμενο βήμα από την απόγνωση είναι η ληστεία ή, η αυτοκτονία, κοινωνική ή πραγματική.

    Το πρόβλημα που εικονογραφεί το παράδειγμά σου θα λυθεί νομίζω μόνο από τους λίγους που θα μπορέσουν να το λύσουν, με οποιονδήποτε τρόπο. Οι υπόλοιποι θα περάσουν μεγάλο λούκι. Σε τέτοιες περιπτώσεις σαν την τωρινή, το μόνο που μπορεί να δώσει λύση πραγματική στο σύνολο είναι η αλληλεγγύη και ο κοινός ιδρώτας, αλλά αυτό που βλέπω να έρχεται είναι μόνο η απόγνωση και η απομόνωση…

    Εγώ για πάρτη μου έχω κάνει το μόνο που μπορώ να κάνω μέχρι στιγμής: δεν ζητάω πια νοίκι από ενοικιαστές που δεν έχουν δουλειά, μέχρι να ξαναβρούν. Τους λέω, όλοι στην ίδια βάρκα είμαστε, και πιο εύκολα θα βρεις δουλειά αν έχεις σπίτι να γυρίσεις το βράδυ παρά να βγεις στο δρόμο.

    Όταν καταλάβει βαθειά μέσα του ο άνθρωπος ότι το μόνο που έχει σημασία είναι η υγεία και οι δικοί σου άνθρωποι, και ότι τα πράγματα είναι εφήμερα και άνευ σημασίας, όλα τα άλλα έρχονται ευκολότερα…

    • Δημήτρη, τον τελευταίο καιρό το μόνο που συζητιέται είναι ότι άνοιξαν το σπίτι του τάδε ή του δείνα γείτονα. Πας στο μαγαζί με τα σιδηρικά και σου λένε ότι υπάρχει έλλειψη από σύρτες! Και δε νομίζω ότι αυξήθηκαν ξαφνικά οι διαρρήξεις έτσι γιατί το πήραν απόφαση οι επαγγελματίες κλέφτες. Κι ακόμα δεν είμαστε στον πάτο…
      Η συμπεριφορά η δική σου Δημήτρη είναι αξιέπαινη, αλλά πόσοι μπορούν να χαρίσουν χρέη ή ενοίκια; Αφού κι οι δανειστές χρωστάνε, κι οι εκμισθωτές χρωστάνε, σχεδόν όλοι έχουν μια δανειακή υποχρέωση να ξεπληρώσουν. Μακάρι, τουλάχιστον μεταξύ μας εμείς οι πολίτες να αντιδράσουμε με ψυχραιμία και να βοηθήσει ο ένας τον άλλο. Διότι με αυτή την πλέμπα που μας κυβερνάει τόσα χρόνια (εμείς οι ίδιοι βέβαια φταίμε γι’ αυτό) δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλουμε άκρη! Διότι πολύ απλά δεν έχουν καταλάβει πόσο σοβαρά είναι τα πράγματα, δυστυχώς.

      • Κώστα η συμπεριφορά μου δεν είναι αξιέπαινη αλλά βασισμένη στη λογική. Έλα όμως που η λογική συνήθως φέρνει καλό για τον κόσμο όταν είναι πραγματική!

        Αφ ‘ ενός, λεφτά δεν έχουν οι ενοικιαστές και που θα βρω άλλους από την Ιταλία; Ούτως ή άλλως λεφτά δεν θα πάρω. Αφ’ εταίρου, η διεθνής κρίση είναι επειδή χρωστιούνται περισσότερα λεφτά από όλους απ’ όσα υπάρχουν, και πολλοί δανειστές δεν θα δούνε ποτέ τα λεφτά που περιμένανε μέχρι η διεθνής οικονομία να κατέβει στα επίπεδα του πραγματικού χρήματος, και όχι του αερίστικου που φουσκώσαμε επί 30 χρόνια. Άρα, σταματώ το εισόδημά μου εθελοντικά μια που θέλω δεν θέλω, αργά ή γρήγορα θα το χάσω. Και, τρίτο και καταϊδρωμένο, με το να αφήσω τους ανθρώπους να μείνουν στο διαμέρισμα, τους βοηθάω να έχουν μια καλύτερη ζωή δια μέσου της οποίας να βρουν γρηγορότερα ίσως δουλειά και έτσι να αρχίσω και εγώ να παίρνω πάλι νοίκι. Καμιά φορά, για να μην πω πολύ συχνά, αυτά που μας συμφέρουν και αυτά που θεωρούνται καλά και ευγενή ταυτίζονται. Απλά δεν το παίρνει εύκολα χαμπάρι αυτό ο κόσμος που τρέχει προς την απόγνωση και την απομόνωση…

        Και οι νοικάρηδες αυτοί είναι αλλοδαποί, από τους πιο έντιμους και σωστούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει… Ωχ! θα πέσουν οι συμπολίτες μ9ου να με λυντσάρουνε άμα λέω και κάνω τέτοια!

  3. Εφιάλτης που δυστυχώς γίνεται τόσο οικείος για πάρα πολλούς σήμερα. Είναι Τραγικό! Δυστυχώς, όπως ο φίλος μας thinks, και εγώ πιστεύω πως οδηγούμαστε μόνο στην απόγνωση και στην απομόνωση… Δεν βλέπω πουθενά τίποτα που να μπορεί να ανατρέψει αυτή την κατάσταση. Και αυτό είναι θλιβερό.

    • Πραγματικά Roadartist, έτσι είναι. Δε φαίνεται πουθενά διέξοδος κι όταν σου κόβουν την ελπίδα, αυτό είναι ακόμα χειρότερο. Κανείς δεν μπορεί πια να προγραμματίσει το μέλλον του. Διάβασα σήμερα ένα grafiti στο κέντρο της πόλης: «Κουράγιο, τα δύσκολα πέρασαν. Έρχονται τα χειρότερα!»

      Παρεμπιπτόντως, ήθελα κάποια σχόλια να κάνω στις αναρτήσεις του ιστολογίου σου, αλλά τα έχεις απενεργοποιήσει. Ξέρω το γιατί και είναι απολύτως σεβαστό. Απλώς να ξέρεις ότι σε παρακολουθώ αδιαλείπτως!

  4. Τρέχω πολύ αυτή την περίοδο, λογικά σε ένα περίπου μήνα θα ανοίξω και πάλι το σχολιασμό και έπειτα εύχομαι να μην ξανακλείσουν. Και εμένα δε μου αρέσει να μη μπορείτε να σχολιάζετε. Με τιμά αληθινά αυτό το «αδιαλείπτως» και σε ευχαριστώ πολύ!

    • @ roadartist:

      Κι εγώ! κι εγώ!! αδιαλείπτως 🙂

    • Να είσαι καλά! 😉

  5. Δημήτρη, απαντώντας στο σχόλιο σου των 6:49 μ.μ., απλώς θέλω να συμπληρώσω ότι η στάση σου είναι αξιέπαινη όχι μόνο γιατί είναι ανθρώπινη, αλλά γιατί βασίζεται σε πολύ καλό σκεπτικό. Η λογική σου είναι πέραν πάσης αντιλογίας κι αν αυτό το σκεπτικό ήταν ευρέως διαδεδομένο, νομίζω ότι θα βγαίναμε μια ώρα αρχύτερα από αυτό που ονομάζουμε κρίση.
    Όσο για τους συμπολίτες σου, μην ανησυχείς, όσοι έχουν μυαλό στο κεφάλι τους ξέρουν ότι και οι αλλοδαποί είναι άνθρωποι.

    Και πριν κλείσω, απλώς θα ήθελα να μνημονεύσω ότι για τους νοικάρηδές σου έχεις φτιάξει και φιλοξενείς αφιλοκερδώς και μια ιστοσελίδα, νομίζω ότι πιο λογική κίνηση από αυτή δεν υπάρχει!

    • 🙂 Δύο ιστοσελίδες. Έκανα και μια για τον υδραυλικό μου από την Αλβανία! Λες να σταματήσω την κρίση μόνος μου;;;

      • Φαντάζεσαι όμως, αν όλοι μας από λίγο κάναμε τέτοιες κινήσεις; Το άθροισμα θα ήταν τεράστιο. Αλλά ποιος το καταλαβαίνει;

  6. Ευχαριστώ Δημήτρη! Μόλις ερχόμουν από το δικό σου!

    • Caesar
    • 11 Μαΐου 2011

    Ελπίζω αν καταφέρουμε να ξεπεράσουμε κάποτε την κρίση, που πιστεύω ότι δεν είναι μόνο οικονομική, να αλλάξουν κάπως τα πράγματα, οι επιλογές και οι προτεραιότητές μας. Ίσως κατανοήσουμε περισσότερο τη ζωή μας.

    • Caesar, δυστυχώς η παρακμή μας δεν είναι μόνο οικονομική, όπως πολύ σωστά επισημαίνεις. Το θέμα είναι ότι βρισκόμαστε, κατά τη γνώμη μου, σε ένα πολύ επικίνδυνο σημείο της ιστορίας μας και το ζητούμενο είναι να διατηρήσουμε τη συνοχή μας πρώτα απ’ όλα και να μη στραφεί ο ένας εναντίων του άλλου.

      Αν ξεπεράσουμε αυτή τη δύσκολη στιγμή, σίγουρα οι επιλογές μας και οι προτεραιότητές μας θα αλλάξουν. Το θέμα είναι για πόσο. Διότι οι μελλοντικές γενιές απλώς θα έχουν τις δικές τους προτεραιότητες κι αν ξαναπέσουν στα ίδια λάθη με τα δικά μας η ιστορία απλώς θα επαναληφθεί.

    • Καρυάτιδα Ακροπολίδου
    • 11 Μαΐου 2011

    @Roadartist :Αδιαλείπτως και γω….αλλά σε μένα καλύτερα μην έρθεις! χαχαχαχαχαχα!
    Στρατηγέ μου καλησπέρα!
    Η πείνα γίνεται θηρίο ανήμερο τρώει πρώτα εμάς και μετά τους άλλους γύρω μας!
    Η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη και όσοι ζουν ή βρίσκονται συχνά στην Αθήνα και στο κέντρο της , καταλαβαίνουν καλύτερα τα λόγια μου.

    • Δεν είδες χτες τι έγινε, πήγε χαμένος ο άνθρωπος τζάμπα και βερεσέ!

  7. Κι εγώ φοβάμαι κι είπα να το παλέψω με τον τρόπο μου. Ελα μια βόλτα, έχω μια πρόταση-πρόσκληση για σένα εδώ: http://newagemama.com/2011/05/12/

    • Πολύ όμορφο το άρθρο σου newagemama. Μακάρι να ήταν τόσο ιδανικά τα πράγματα με τα παιδιά… Μακάρι…

  8. Υπηρξανε βεβαια και ΠΡΟΦΗΤΕΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΠΟΥ ΑΡΧΙΣΕ ΗΔΗ…
    (ΕΧΛΕΥΑΣΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΝΗΡΟΥΣ….ΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ ΠΙΣΤΕΨΑΝ ΤΟΥΣ ΠΟΝΗΡΟΥΣ…ΚΑΙ ΦΤΑΣΑΜΕ ΕΔΩ ΣΗΜΕΡΑ)

    Να ΤΙΜΗΣΩ ΜΕΡΙΚΟΥΣ:
    Γιαννης Μαρινος (Δ/της Οικονομικου Ταχυδρομου+Ευρωβουλευτης ΝΔ)…
    Σπραος (Καθηγητης οικονομιας-τεχνοκρατης Σημιτη για ασφαλιστικο)…
    Μιμης Ανδρουλακης…
    Στεφανος Μανος…
    Ανδρεας Ανδριανοπουλος…
    ΠΡΙΝ 25 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΟΒΛΕΨΑΝ…
    ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΑΡΓΑ…

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

    • Γιατρέ μου δεν ξέρω αν θα συμφωνήσω μαζί σου. Ο Μάνος πχ. που διετέλεσε υπουργός νομίζω ότι ήταν στο χέρι του κάποια πράγματα να τα αλλάξει, αλλά δεν είδα να κάνει κάτι. Το ίδιο κι ο Ανδριανόπουλος. Ο Ανδρουλάκης έχει φοβερή πολιτική σκέψη, αλλά έχω την εντύπωση ότι μένει στη θεωρία. Για τους άλλους δυο δεν έχω άποψη για το αν όντως το προέβλεψαν ή όχι…

      Εκείνος που το προέβλεψε σίγουρα ήταν ο Σημίτης και ο Παπαντωνίου που οδήγησαν τον κοσμάκη στη λαιμητόμο του χρηματιστηρίου και κατόπιν ο Κωστάκης που καθηλωμένος μπροστά στο Playstation πέρασε και δεν ακούμπησε από το Μαξίμου. Όσο για το Γιωργάκη, δικαίως τελικά έχει αυτό το παρατσούκλι. Διότι Γεώργιος, σαν τον παππού του, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Εκτός κι αν του στήσουν άγαλμα κάποτε, όχι οι Έλληνες, αλλά οι κατακτητές της Ελλάδας, ως τον άνθρωπο που όχι μόνο έστρωσε το δρόμο αλλά άνοιξε και την πόρτα διάπλατα.

      Γιατρέ μου, απαισιόδοξος άνθρωπος δεν είμαι. Το αντίθετο θα έλεγα. Αλλά τώρα πια έχω την αίσθηση ότι η Ελλάδα μοιάζει με την Πόλη λίγο πριν την κουρσέψουν οι Τούρκοι. Ένα ερείπιο που βολοδέρνει όπου το φυσάει ο αέρας που ξεκινάει από τις ξένες τράπεζες που διακινούν τα κεφάλαια κατά το συμφέρον τους. Κι όταν πια τα πόδια γίνουν σαν καλάμια απλώς θα σωριαστεί στο έδαφος και θα αναπολεί το παρελθόν. Αν υπάρχει ακόμα…

  9. εχω αγνοια φοβου, προχωρω ανυποπτη…
    ζω στην επαρχια…
    η επαρχια εκδικειται κι ετσι; αναρωτιεμαι…
    καλημερα!

    • Μακάρι να μην είχαμε στο μυαλό μας τέτοιες σκοτούρες Katabran, μακάρι…

      Έχεις και τη δικιά μου καλημέρα!

  10. Αυτό που έγραψες ότι η Ελλάδα «μοιάζει με την Πόλη λίγο πριν…» δεν τολμώ να το γράψω ολόκληρο, θυμάμαι το είχα πει κι εγώ μετά τα Ίμια. Κι όμως από τότε η Ελλάδα έζησε ξανά κάποιες στιγμές περηφάνιας και δημιουργίας. Έτσι θα συμβεί -θέλω να ελπίζω- και τώρα. Θα το ξεπεράσουμε. Αντέχουμε στα δύσκολα, μόνο που δεν το ξέρουμε.

    • Φίλε μου Θωμά, έχω την αίσθηση ότι βιώνουμε μια περίοδο (τεχνηέντως κατασκευασθείσας κατά τη γνώμη μου) παρακμής κατά την οποία είναι δυνατόν να αναπτυχθούν και να ανδρωθούν επικίνδυνα φαινόμενα. μακάρι να ξεπεραστεί όλο αυτό το κακό συναπάντημα που έχει κυριεύσει τη χώρα και να συνεχίσουμε την πορεία μας στην ιστορία χωρίς παρατράγουδα…

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: