Άνοιξη (2).

Άνοιξη - Απρίλης. (c) Τελευταίος

Αν κοιτάξει κάποιος το λεξικό, στο λήμμα «Άνοιξη» θα συναντήσει μεταξύ των άλλων ορισμών και τον εξής: Η περίοδος της νεότητας. Και πράγματι, βλέποντας έναν νέο άνθρωπο έρχεται στο μυαλό το μπουμπούκι που είναι έτοιμο να ανθίσει και έχει εκείνη την αγνή αλλά άγουρη και άγνωστη ομορφιά που περιμένει να αποκαλυφθεί στα μάτια της φύσης. Η περίοδος αυτή για τη φύση και τα πλάσματά της είναι ίσως η πιο όμορφη. Γεμάτη προσμονή, αρώματα, χρώματα και όνειρα. Από εκεί ξεκινούν όλα, αυτή είναι η αφετηρία και μεστή από σχέδια κι επιθυμίες δημιουργεί το μέλλον το ίδιο. Δε θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ τη ζωή χωρίς την άνοιξη, νομίζω ότι δε θα υπήρχε καν η ζωή χωρίς την άνοιξη. Είναι το απαύγασμα της δημιουργίας.

Μέσα στην άνοιξη έχουμε, κατά τη χριστιανική παράδοση το Πάσχα, όπου σύμφωνα με τις Γραφές αναστήθηκε ο Ιησούς. Πόσο παράταιρο μοιάζει αυτό τόσο με την άνοιξη όσο και με τη διδασκαλία του Κυρίου. Γιατί αντιβαίνει στον κυριότερο νόμο της φύσης, αυτό της γέννησης και του θανάτου. Διότι τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να γεννηθεί και οτιδήποτε υπάρχει οφείλει να πεθάνει για να αποδώσει στον Κόσμο ότι δανείστηκε από αυτόν για να υπάρξει. Ειδάλλως δρα εγωιστικά κι ενάντια στους κανόνες που λειτουργεί τούτο το σύμπαν όλα τα χρόνια που υπάρχει. Η ανάσταση, η επάνοδος δηλαδή στη ζωή μετά το θάνατο, είναι κατά την άποψή μου το χειρότερο κακό που μπορεί να κάνει κάποιος στη φύση αφενός, αλλά και ως διδαχή το χειρότερο πράγμα που μπορεί να φωλιάσει μέσα στον ανθρώπινο λογισμό αφετέρου. Το «κλέψιμο» της ύλης, αν υποθέσουμε ότι τα ηλεκτρόνια και τα πρωτόνια που στριφογυρίζουν μέσα μας για να υπάρξουμε δεν τα επιστρέψουμε μετά το θάνατό μας και η μη απόδοσή τους στο φυσικό κύκλο της ζωής σε μια υποτιθέμενη ανάσταση, στερούν από τις επόμενες γενιές το πολύτιμο υλικό της ύπαρξής τους. Σαν να λέμε ότι δε θέλουμε παιδιά, σε μια μεμψίμοιρη προσπάθεια ανούσιας αθανασίας. Και η ελπίδα ότι θα υπάρξει κάποια στιγμή στο μέλλον η «επαναδημιουργία» μας, οδηγεί την ανθρώπινη ύπαρξη στη θεώρηση ότι θα υπάρξει και μια δεύτερη ευκαιρία κάνοντας τη μοναδική ευκαιρία να σπαταληθεί με λάθος τρόπο ή χωρίς σκοπό στην καλύτερη των περιπτώσεων. Διότι δε συνειδητοποιεί το ανθρώπινο είδος ότι η πραγματική ανάσταση είναι εδώ, τη ζει κάθε πρωί την ώρα που ξυπνάει κι αντικρίζει το ζωοδότη ήλιο που ζεσταίνει αγόγγυστα την πλάση και την ομορφαίνει, δίνοντάς της τόση πολλή ομορφιά που πλέον τη θεωρεί δεδομένη και ούτε καν της δίνει σημασία, ειδικά στην πιο όμορφη εποχή του χρόνου, την άνοιξη…

Advertisements
  1. Πολύ όμορφα γραμμένη η ωδή σου προς την φύση και προς την φυσικότητα του κύκλου της ζωής. Όπως ξέρεις τα αισθήματά μας και οι ιδέες μας συμπίπτουν ακριβώς, στην κατανόηση ότι το α είσαι μέρος της φύσης με αρχή, τέλος, και συνέχεια δια μέσου των απογόνων σου, όπως εσύ ήσουν η συνέχεια των προγόνων σου, είτε ήσουν άνθρωπος είτε λουλούδι, είναι πολύ πιο μεγαλειώδες από τον στενόμυαλο φόβο του θανάτου.

    Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί μέσα σε ένα τόσο όμορφο και διορατικό κείμενο βραχυκυκλώνεις και διαιωνίζεις την λανθασμένη κατανόηση που έχουν οι περισσότεροι άνθρωποι σχετικά με την έννοια της ανάστασης μιας ιδέας (διότι, ακόμη και σε επίπεδο νηπιαγωγείου, δεν αναστήθηκε ο Ιησούς από την Ναζαρέθ αλλά ο Μεσσίας (Ελληνιστί Χριστός) ο Υιός ομοούσιος του Πατρός και προαιώνιος, και, αφού «αναστήθηκε» δεν έκανε πολιτικό γάμο με την Μαγδαληνή να μεγαλώσουν Μαδγδαληνούλες και Ιησουδάκια, αλλά, «ανελήφθη» στον ουρανό, στην προαιώνια φύση, που ή την καταλαβαίνουμε ή όχι).

    • Δεν το βραχυκυκλώνω Δημήτρη μου εγώ, μόνο του βραχυκυκλώνεται. Αφού μιλάμε για «εν σώματι» ανάσταση, δηλαδή έχουμε εμπλοκή της ύλης. Γνωστή η ιστορία με τον «άπιστο» Θωμά που ακούμπησε το υλικό σώμα του Κυρίου. Και η ανάσταση της ύλης, αντιβαίνει σε όλους τους κανόνες της φύσης αλλά και της διδασκαλίας του Ιησού. Και μη μου πεις ότι η ανάσταση ήταν μόνο πνευματική ή ότι αυτό το μήνυμα θέλει να περάσει, διότι εδώ μιλάμε για την απτή παρουσία Του μετά την ανάσταση. Κι αυτό είναι κάτι που δεν ταιριάζει με το υπόλοιπο παζλ, αν μου επιτρέπεις τον όρο, και δυστυχώς δεν μπορώ να κατανοήσω το γιατί. Αν μπορείς να με διαφωτίσεις, πολύ θα το ήθελα.

      • Οπωσδήποτε, μερικές εικόνες του πελαργού που φέρνει τα μωράκια πρέπει να υπάρχουν στους τοίχους του νηπιαγωγείου πριν μάθουν αργότερα τα παιδάκια για όλους τους διαφορετικούς τύπους και ευαισθησίες, και χρώματα προφυλακτικών… Οι θρησκειοποιοί όμως φρόντιζαν να μην απέχει πολύ η εικόνα του πελαργού από τις εικόνες που βλέπουμε αργότερα σε ταινίες ακατάλληλες κάτω των 18. ΠΧ., εις την Ελληνικήν, οι λέξεις έχουν και νοήματα μεταφορικά, όπως η λέξη Λόγος, πού πάει και στην αιτία και τη λογική πέρα από την ομιλία, όπως και η λέξη «σώμα» που πάει και σε μια ομάδα ανθρώπων οι οποίοι όλοι πιστεύουν σε μια έννοια, φερ’ ειπείν, το σώμα των ανθρώπων που παρά τις πληγές που τους έδωσε η κοινή γνώμη βρίσκονταν ακόμα μαζί, υπό την σκέπη των εννοιών στις οποίες πίστευαν, και όταν είδε ο Θωμάς (ο απόστολος, όχι ο φίλος μπλόγκερ) ότι το σώμα της πίστης ήταν ακόμα ζωντανό παρά τις πληγές που υπέστη, έμεινε και εκείνος μέρος του σώματος της εκκλησίας.

        Το ωραίο μάλιστα είναι ότι για να υπάρξει το «σώμα» του «Χριστού» παρά τις «πληγές» του, δεν χρειάζεται να αναστηθεί το σαρκικό κορμί το Ιησού από την Ναζαρέθ, ούτε καν να έχει υπάρξει σαν πρόσωπο. Όμως, στους τοίχους του νηπιαγωγείου χρειάζονται μερικές εικόνες έτσι για εκκίνηση σκέψεις. Κι αυτές όμως, στην ορθοδοξία, την βυζαντινή εικονογραφία, δεν είναι εικόνες πραγματικών ανθρώπων αλλά μορφών ασκητικών, άϋλων πέρα από την ανάγκη για κορμί σάρκας.

        Τελικά Κώστα μου, η γνώμη μου είναι ότι όλα εξαρτώνται από την θέληση του σκεπτόμενου ανθρώπου να είναι θετικός και να εναγκαλίζεται όλους τους συνανθρώπους σε όλα τα επίπεδά τους, ή να είναι αρνητικός και να ψειρίζει δισδιάστατες λέξεις, οι οποίες, όλες, αν τις ψειρίσουμε αρκετά, μπορούν να εναντιωθούν στους πάντες και τα πάντα. Το ένα πράγμα άλλωστε που μπορεί και παραμένει ζωντανό όσες πληγές εξοντωτικές και να του δώσουν είναι η αγάπη -και αυτή ζει στα μάτια και την καρδιά και την ψυχή… όχι τόσο στον εγκέφαλο 🙂

        Και το μόνο το οποίο πρόσθεσε ο Χριστιανισμός στον Ιουδαϊσμό, είναι η δύναμη της αγάπης και η δύναμη της λύτρωσης της ψυχής εκείνων που ανακαλύπτουν την καρδιά τους.

  2. Δημήτρη, υπό την οπτική που το θέτεις δε θα διαφωνήσω καθόλου, αντίθετα μάλιστα θα προσυπογράψω το σχόλιό σου.

    Αλλά, δυστυχώς εδώ έχουμε να κάνουμε με μια θρησκεία που στηρίζεται όχι στις πολύ όμορφες σκέψεις του Ιησού και τη διδαχή του, αλλά στο φόβο του Διαβόλου και την ελπίδα της ανάστασης. Εν ολίγοις, οι θρησκειοποιοί, όπως πολύ εύστοχα τους χαρακτηρίζεις, δε στηρίχτηκαν στο μεγαλείο της διδασκαλίας και στο παράδειγμα του Κυρίου, αλλά στη μικροπρεπή δική τους αντίληψη που γέμισε τον κόσμο με φόβο και φρούδες ελπίδες. Εκεί είναι η μεγάλη μου ένσταση και διαμαρτυρία. Διότι έπεσαν στο ατόπημα να «αναστήσουν» εν σώματι τον Ιησού και διέπραξαν το μεγαλύτερο, για μένα, λάθος καταρρίπτοντας ότι είχαν χτίσει πριν. Έχουμε το φαινόμενο του «Δάσκαλε που δίδασκες…». Μην ξεχνάς ότι είπε «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖ» χωρίς μα φοβίσει κανέναν και τίποτα. Ούτε ποτέ έταξε λαγούς με πετραχήλια, αντίθετα είπε ότι η πορεία είναι δύσκολη…

    • Κώστα μου, γιατί; όλα όσα λέω τά ‘βγαλα ατόφια από την θρησκεία που κατά τη γνώμη σου στηρίζεται στο φόβο του διαβόλου και την ελπίδα της ανάστασης. Ή μήπως δεν είναι η θρησκεία και οι θρησκειοποιοί που στηρίζονται σ’ αυτά αλλά οι άνθρωποι που αυτά τους ενδιαφέρουν και δεν πάνε παρακάτω;

      Αν πας τα παιδιά σου σ’ ένα πλανητάριο, και βγαίνοντας σου λένε μπαμπά τι ωραία που ήταν τ’ άστρα! πόσα πολλά! εσύ, δεν θα τους απαντήσεις ότι δεν ήταν άστρα αυτά αλλά προβολή φωτεινών σημείων σε μια θολωτή οροφή! Αυτό θα τους το εξηγήσεις αργ΄τερα χωρίς να χάσουν την ομορφιά των άστρων!

      Άλλωστε, αν πας μες την τάξη και πεις σε μια νηπιαγωγό: «Τι λες μωρή στα παιδάκια για πελαργούς και κουραφέξαλα! Τη νύχτα που κοιμώντε πηδάει ο μπαμπάς τους τη μαμά τους και βγαίνουν τ’ αδελφάκια!»
      Η νηπιαγωγός θα απαντήσει στα παιδάκια ένα από δύο πράγματα:
      1) «Αχ καλέ τι απίθανα καλαμπούρια που λέει ο κύριος Κώστας! Πω-πω! σε καλό μου!»
      2) «Αγαπητά μου παιδιά, ο κύριος Κώστας έχει απόλυτο δίκιο. Κατεβάστε όλους τους πελαργούς και το Ντόναλντ Ντακ από τους τοίχους και θα φέρω αύριο να βάλουμε εσωσέλιδα ενός περιοδικού που λέγεται Playboy!»

      Από την άλλη μεριά, και το Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, και το Ο νοών νωείτο, ταιριάζουν θαυμάσια στην συζήτησή μας.
      Όπως επίσης, όλοι οι παπάδες και θρησκειοποιοί θα συμφωνήσουν και θα εξηγήσουν ότι η λέξη Χριστός δεν είναι το επίθετο του κυρίου Ιωσήφ και της κυρίας Μαρίας, αλλά μια λέξη που αποδίδει ιδιαίτερη σημασία και ιδιότητες σε αυτά τα οποία αντιπροσωπεύει ο γιόκας τους.

      Όχι πε μου! έχεις ακούσει ποτέ παπά να βγαίνει από εκκλησία μεσάνυχτα Μεγάλου Σαββάτου και να φωνάζει «Ιησούς Ανέστη!»;

      • Δημήτρη μου, δε σχολιάζω και δεν αναφέρομαι στη διδασκαλία του Ιησού. Αναφέρομαι στην παθογένεια της θρησκείας που έχει καταφέρει να πείσει τους ανθρώπους για πράγματα τόσο εξοφθάλμως παράλογα που νομίζουν ότι είναι αληθινά και δυστυχώς έχουν προσαρμόσει τον τρόπο της σκέψης και της ζωής τους σ’ αυτό. Νομίζω ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να ειπωθούν τα πράγματα όπως πραγματικά είναι από τα επίσημα χείλη της θρησκευτικής ηγεσίας εκτός κι αν δεν είναι στα συμφέροντά τους κάτι τέτοιο.

        Όσον αφορά στο Ιησούς Ανέστη, πραγματικά δεν ακούγεται από πουθενά. Είναι άλλη μια διαφοροποίηση της ελληνικής κουλτούρας, θα τολμούσα να ισχυριστώ, που θέλει και απαιτεί να ξεχωρίσει από τους άλλους…

      • Κώστα μου, από εκεί που κοιτάω εγώ, υποκειμενικά βέβαια, αλλά όχι χωρίς αποδείξεις και λίγη πείρα, η παθογένεια των ανθρώπων είναι που έχει καταφέρει να πείσει τους ανθρώπους για πράγματα τόσο εξοφθάλμως παράλογα, κλπ. Οι άνθρωποι πείσανε τους εαυτούς τους. Το να το ρίχνουμε στην θρησκεία δεν βοηθά, γιατί σαν δικαιολογία είναι ισχνή, και σαν άρνηση της πραγματικότητας δεν μας επιτρέπει να αντικρίσουμε το πραγματικό πρόβλημα.

        ΥΓ. Πως ξεχωρίζει από τους άλλους, με τι διαφοροποίηση; εδώ μπερδεύτηκα…

    • Καρυάτιδα Ακροπολίδου
    • 26 Απριλίου 2011

    Χριστός Ανέστη!!! Χρόνια Πολλά καλώς σας βρήκα!
    Πώς τα πέρασες Στρατηγέ μου? Πώς πήγε το κοκορέτσι και ο οβελίας?
    Ανοιξη, τι άνοιξη εγώ πήγα στις Κυκλάδες και δεν ένοιωσα τοσο κρύο όταν ήμουν τα ΄Χριστούγεννα εκεί, όσο αυτές τις ημέρες!!! Βορηάς, κρύο και τις πρώτες μέρες βροχή μέχρι σαπίσματος…Μας ξέχασε φέτος η άνοιξη δεν θέλει να έρθει με τίποτα..!

    • Σσσσ…, εν μέσω κρίσης δε λέμε πουθενά ότι πήγαμε στις Κυκλάδες… Ακούει ο Παπακωνσταντίνου…

      Καλά πέρασα κι εγώ. Ήσυχα, δεν είχε ψησταριές και σούβλες φέτος λόγω πένθους. Δούλεψε ο φούρνος της κουζίνας… Δε βαριέσαι…, καλά ήταν.

  3. Καλησπέρα 🙂
    Χρόνια πολλά και καλά στην οικογένεια σου και σε σένα 🙂

    • Χρόνια πολλά και σε σένα RoadArtist. Εύχομαι να χαίρεσαι όσους αγαπάς.

    • Caesar
    • 26 Απριλίου 2011

    Ισως η καλύτερη εποχή, η καλύτερη περίοδος, όπως την απέδωσε μουσικά ο Βιβάλντι & εικαστικά ο Μποτιτσέλι…

    • Πραγματικά, Καίσαρα, η παρατήρησή σου και μόνο ως απλή σκέψη αν περάσει από το μυαλό συνθέτει μια υπέροχη εικόνα!

  4. Δημήτρη, απαντώντας στο σχόλιό σου των 12:31, μιλάω για τη διαφοροποίηση του Έλληνα. Για το γεγονός ότι θέλει να ξεχωρίζει από όλους. Και ως έθνος και ως άνθρωπος. Γι’ αυτό κι αναφέρεται στον Ιησού με τον χαρακτηρισμό Χριστός, και λέει Χριστός Ανέστη. Δεν κυριολεκτεί, δε λέει ότι ο Ιησούς Ανέστη, αλλά Αυτός που έχει το χρίσμα Ανέστη. Γιατί ως λαός δε θέλει να ακολουθεί κανέναν αλλά να χαράσσει τη δικιά του πορεία.

  5. Αγαπητέ Κώστα, το κατάλαβα ότι κάτι τέτοιο εννοούσες, γι αυτό μπερδεύτηκα. Στις μέχρι τώρα συζητήσεις μας, η θέση μου, και η θέση εκείνου του κομματιού που είχα γράψει που σου άρεσε και το αναδημοσίευσες, είναι βασισμένη στην ανάλυση του προσώπου του Υιού, εν Ιησού (άνθρωπο), και εν Χριστώ (νόημα). Εκεί βρίσκεται το κλειδί που κατά τη γνώμη μου ανεβάζει την Ορθοδοξία της Νίκαιας πάνω από το επίπεδο οποιασδήποτε άλλης θρησκείας, πέρα από θρησκεία (την θρησκεία που αποδίδοντας στον άνθρωπο την θέση του στο Σύμπαν φέρνει τέλος στην ανάγκη για οποιαδήποτε θρησκεία), ένα επίπεδο το οποίο το έχασαν οι Δυτικοί με το σχίσμα όταν έχασαν τον μπούσουλα του κλειδιού και άρχισαν να λένε ότι το «Πνεύμα» εκπορεύεται και εκ του «Υιού». Το «Χριστός Ανέστη» μιλά σε αυτό ακριβώς που μιλά και το κείμενό μου που σου άρεσε. Το «Ιησούς Ανέστη» ή το «Ιησούς Χριστός Ανέστη» (που το λένε οι Δυτικοί), είναι το «λάθος».

    Δηλαδή, το παραπάνω σου κείμενο είναι σωστό για την έκφραση «Ιησούς Ανέστη» ή το «Ιησούς Χριστός Ανέστη». Σε αυτό το σημείο δεν διαφοροποιούνται οι Έλληνες από τους άλλους. Αποφάσισαν να διαφέρουν οι άλλοι από την έννοια που έδωσε η Νίκαια. Έχει διαφορά. Δεν θέλω να πω πως διαφωνούμε πάνω σ’ αυτό. Απλά εξηγώ την γνώμη μου ότι αυτό το οποίο κριτικάρεις στο κείμενό σου ισχύει για όλες τις εκδοχές Χριστιανισμού ΕΚΤΟΣ από αυτήν της Νίκαιας, της Ορθοδοξίας.

    Τώρα, μιλώντας για τους Έλληνες και την σημερινή τους πνευματική, ψυχολογική και κοινωνική κατάντια, εκεί συμφωνούμε, αλλά, απλά, δεν φταίει για αυτό μια φιλοσοφία/θρησκεία την οποία απλά δεν κατανοούν πέρα από δύο διαστάσεις, αλλά φταίει ο λόγος για τον οποίον δεν κατανοούν ούτε την φιλοσοφία που τους κληροδοτήθηκε ούτε τίποτα άλλο…

    • Δημήτρη, δε θα διαφωνήσω καθόλου με τις παρατηρήσεις σου.

      Θα ήθελα να σταθώ στην τελευταία παράγραφο, η οποία από μόνη της μπορεί να ανοίξει μεγάλη κουβέντα.

      Για να κατανοήσεις κάτι πρέπει να έχεις το πνευματικό επίπεδο και την απαραίτητη παιδεία βεβαίως. Εδώ, στη χώρα αυτή, τα τελευταία χρόνια κυριαρχεί ένα φαύλο σύστημα παιδείας το οποίο δυστυχώς αποδίδει μόνο στο να κάνει τους ανθρώπους καλούς στην παπαγαλία και στην αντιγραφή. Το πνεύμα περιορίζεται στη στείρα αναπαραγωγή και δεν καλλιεργείται έτσι όπως πρέπει. Αν κάποιος είναι τυχερός κι έχει πατέρα και μάνα ανοιχτόμυαλους ίσως ξεφύγει, αλλά αν δεν έχει τότε τα πράγματα είναι δύσκολα. Επιπλέον, έχουν καταντήσει τους Δασκάλους άβουλα όντα που δέχονται παθητικά ότι του σερβίρει κατά καιρούς ο κάθε ανεγκέφαλος υπουργός και το κακό δεν έχει τέλος. Βαθιά μέσα μου έχω την πεποίθηση ότι όλο αυτό γίνεται επίτηδες για να κρατιέται ο λαός στον πάτο και να μη σηκώνει κεφάλι. Άλλωστε ένας σκεπτόμενος λαός είναι επικίνδυνος για την εξουσία…

      Επειδή με πιέζει ο χρόνος, θα επανέρθω αργότερα…

      • Δηλαδή, βασικά, το μόνο για το οποίο μιλάμε, μια που για όλα τα άλλα συμφωνούμε, είναι το αν πρέπει να αποδίδουμε ευθύνες σε μια θρησκεία/φιλοσοφία και ουχί εις τους παρανοώντας αυτήν. Και τότε, αν εννοήσω ότι το αρχικό σου κείμενο καυτηριάζει το γεγονός ότι πολλοί πιστεύουν ότι ο Ιησούς αναστήθηκε αντί να καταλαβαίνουν ότι ο «χριστός», «αναστήθηκε», τότε συμφωνώ με το κείμενο απόλυτα. Πάλι όμως, τότε, θα ρώταγα, αν υπάρχουν εκείνοι που δεν μπορούν να πάνε παραπάνω, δεν θα βρουν κάποιο παραμύθι να πιστεύουν ούτως ή άλλως, άρα, γιατί να μην πιστεύουν ένα παραμύθι που στον πυρήνα του κλείνει τουλάχιστον μερικές εκπλήξεις για όσους αποφασίσουν, και μπορέσουν, να έλθουν οπίσω του και να ερευνήσουν τας γραφάς; Και 1% να είναι, δεν αξίζει τον κόπο;

  6. αν εξασκήσεις την όρασή σου στην ομίχλη, βλέπεις σπουδαία σχέδια…
    τα προτιμώ από τα συγκεκριμένα ανοιξιάτικα…
    είναι φορές , που βλέπω τον εαυτό μου σαν τη Μαριάν, δίπλα μου βλέπω κάπιον όπως το Φερντινάν , στον “τρελλό Πιερό”, να με οδηγεί σ’ ένα δρόμο, φίδι ανάμεσα σε βουνά και ομίχλη…μετά θυμάμαι πως ο Φερντινάν βάφει γαλάζιο το πρόσωπό του και αυτοκτονεί με ένα φορτίο δυναμίτη…αναστατώνομαι…μετά θυμάμαι τον “ξένοιαστο καβαλάρη”, να λέει πως ο θάνατος σώζει από την τρέλλα κι από την συνθηκολόγηση…ποτέ δε θυμάμαι τον Ναωραίο όμως και …αναστατώνομαι!
    ήρθε λέω ο Φερντινάν και μου θύμισε πως ο μοναδικός τρόπος να υπερβούμε την αγωνία του θανάτου είναι να τη ζήσουμε…και ηρεμώ!όχι Τελευταίε, μην ανησυχείς, η έμμονη ιδέα μου είναι η ζωή…

    • Γκοντάρ ε; Πολύ καλός, αν και τον ανακάλυψα τώρα τελευταία και δεν ξέρω πολλά από τα έργα του…

      Έτσι πρέπει να είναι katabran, η ιδέα της ζωής πρέπει να μας κυριεύει και μόνο. Ο θάνατος όταν έρθει δε μας αφορά γιατί δε θα ζούμε για να τον βιώσουμε, έτσι δεν είναι;

      • ααα, δεν ξερω, λεω πως αφου δε με ρωτησαν αν θελω να γεννηθω, αφου με υποχρεωσαν να ζησω , τωρα θα πρεπει να μου παρουν την αδεια για να πεθανω!
        εξαλλου το θανατο εγω τον κοιταξα και σου λεω…νικιεται!
        τα γηρατεια…θα με απασχολησουν αλλη φορα!

  7. Αφού κοίταξες το θάνατο και τον νίκησες, τότε μπορείς να ζήσεις όσο και όπως θες… Αλλά τα γηρατειά δεν μπορείς να τα νικήσεις, ούτε εσύ ούτε κάποιος άλλος, εκτός κι άμα παραδοθείς στο θάνατο πριν έρθουν και σου χτυπήσουν την πόρτα… 😉

  8. Δημήτρη, απαντώντας στο σχόλιο σου των 5:29, μου ήρθε στο μυαλό το «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι». Αυτό μπορεί να έχει ισχύ για κάποιον που δεν έχει την πνευματική ικανότητα να κατανοήσει υψηλές και περίπλοκες έννοιες, αλλά γι’ αυτόν που διαθέτει αυτή την ικανότητα είναι σωστό να αποδέχεται κάτι χωρίς να το ψάξει; Πρόσεξε, δε λέω να το απορρίψει αλλά να το ψάξει. Αντικειμενικά και χωρίς φόβο. Γιατί έχει άλλη βαρύτητα να πιστέψεις σε κάτι επειδή σου το έμαθαν οι γονείς σου ή σου «επιβλήθηκε» από την κοινωνία κι άλλη βαρύτητα να αποστασιοποιηθείς, να καθαρίσεις τα πιστεύω σου και να θεμελιώσεις τις πεποιθήσεις σου από την αρχή, στηριζόμενος σε συμπεράσματα αποκλειστικά δικά σου και χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις και υποβολές. Η πίστη σ’ αυτήν την περίπτωση είναι ισχυρή κι ακλόνητη. Εκτός κι αν κάνω λάθος στο σκεπτικό μου.

  9. Επικίνδυνο Κώστα το σκεπτικό αυτό γιατί, ξεκινώντας από τους πτωχούς τω πνεύματι και εκείνους που δεν διαθέτουν την ικανότητα να κατανοήσουν υψηλές και περίπλοκες έννοιες, το δεύτερο μέρος λέει ότι σε αυτόν τον παρανομαστή ανήκουν οι γονείς και η κοινωνία από τους οποίους ο «σκεπτόμενος» αποστασιοποιείται.

    Η γνώμη μου είναι ότι οποιαδήποτε σκέψη ξεκινά από το ότι οι άλλοι είναι πτωχοί το πνεύματι και «εγώ» όχι, φέρνει αποτελέσματα πολύ διαφορετικά από το αν αισθανόταν κάποιος ότι «όλοι κρατάν ένα μέρος της αλήθειας και εγώ βρίσκω το δικό μου που τους συμπληρώνει, αλλά σέβομαι (πραγματικά, όχι στα λόγια) την ιδέα και τις σκέψεις όλων και προσφέρω και τις δικές μου σαν μέρος ενός συνόλου.

    Η συζήτησή μας ξεκίνησε από την ερώτησή μου του αν είναι σωστό να λέμε μονολιθικά ότι ο Χριστιανισμός λέει πράγματα αντίθετα στην διδασκαλία του Ιησού. Και αυτό που πρότεινα είναι ότι και σε επίπεδο απλό, και οι απλές ακόμα λέξεις περιέχουν τις διαστάσεις τις σωστές -ότι δηλαδή δεν υπάρχει πλάνη ή λάθος αντιπροσώπευση.

    Το αντίθετο των πτωχών το πνεύματι είναι υποθέτω οι πλούσιοι τω πνεύματι. Όπως όλοι οι πλούσιοι, μερικοί θα μοιραστούν τον πλούτο τους με όλους τους άλλους συνανθρώπους τους, τους οποίους βλέπουν σαν ίσους τους, και οι περισσότεροι πλούσιοι θα πιστέψουν ότι είναι καλύτεροι από τους πτωχούς. Όσοι μοιράζονται έχουν τελκικά τον ίδιο πλούτο με όλους τους άλλους, ενώ αυτοί που υπολογίζουν τους άλλους κατώτερούς τους είναι κατά τη γνώμη μου οι πλούσιοι που δεν μπορούν να περάσουν από το μάτι της βελόνας. Δηλαδή, για μένα, μακάριοι είναι εκείνοι που δεν θεωρούν ότι κανένας είναι πτωχότερος αυτών και μοιράζονται ως ίσοι τις σκέψεις τους και την καρδιά τους.

    • Δημήτρη, το μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι δεν το ανάφερα εγώ αλλά νομίζω εσύ μέσα στο σχόλιό σου των 5:29, έστω και έμμεσα. Γι’ αυτό και λέω ότι κάποιος που δεν μπορεί να κατανοήσει είναι εντάξει αλλά κάποιος που έχει την ικανότητα πρέπει να αποστασιοποιηθεί από τη «φυτευτή» από τους γονείς και την κοινωνία πίστη και να αποφασίσει μόνος του για το τι είναι σωστό και το τι λάθος. Δανείζομαι αυτούσιο ένα κομμάτι από το «Από τους τρεις ο δυσκολότερος»: «Πρέπει ένας άνθρωπος να εξασκήσει την ελευθερία της θελήσεως του και να εκλέξει την πορεία του.»

      Βεβαίως και είναι επικίνδυνη οποιαδήποτε σκέψη ξεκινά από το ότι οι άλλοι είναι πτωχοί το πνεύματι και “εγώ” όχι. Μιλάμε για φασιστική νοοτροπία στην καλύτερη των περιπτώσεων. Αν θεώρησες ότι ζω ή σκέπτομαι με αυτόν τον τρόπο ή αν εννοήθηκε κάτι τέτοιο μέσα από την απάντησή μου, να ζητήσω ειλικρινά συγνώμη για τον τρόπο με τον οποίο τη συνέταξα και να κάνω σαφές ότι αυτές οι λογικές είναι αντίθετες με τα πιστεύω μου και τη φιλοσοφία με την οποία πορεύομαι σε τούτο τον κόσμο.

      Όσον αφορά στις λέξεις που κρύβουν έννοιες, θα ήθελα να επισημάνω το εξής: Ας πάρουμε για παράδειγμα αυτό το έξοχο κείμενό σου «Από τους τρεις ο δυσκολότερος» και πάλι. Κάποιος διαβάζοντάς το θα μπορούσε να σχηματίσει την εξής γνώμη: Οι Έλληνες κατάφεραν -ενδεχομένως με δόλο- να περάσουν τη φιλοσοφία τους άρα και τη θρησκεία τους μέσα στη χριστιανική θρησκεία χρησιμοποιώντας το Πατήρ – Υιός – Άγιο Πνεύμα, ή αλλιώς Σύμπαν – Νόμοι της Φύσης – Εξέλιξη για να χρησιμοποιήσω τα λόγια σου. Όμως αυτή η αλήθεια απέχει έτη φωτός από αυτό που εσύ εννοούσες γράφοντάς το. Γι’ αυτό λέω ότι όποιος έχει τη δυνατότητα ας το φιλοσοφήσει, κι αυτοί που δεν έχουν τέτοια δυνατότητα, οι πτωχοί τω πνεύματι, πρέπει να βοηθηθούν και να καταστήσουν τις έννοιες σαφείς. Διότι, επανερχόμενος στα πρώτα σχόλια, εφόσον ο Θωμάς έβαλε το δάχτυλό του επί τον τύπον των ήλων, μιλάμε για εν σώματι ανάσταση, υλική, την οποία πιστεύει ότι πράγματι έγινε ο πτωχός το πνεύματι και περιμένει να γίνει το ίδιο και με τον εαυτό του.

      • Αγαπητέ μου Κώστα, φυσικά ποτέ δεν σκέφτηκα ή εννόησα ότι έλεγες κάτι τέτοιο, αλλά έδωσα έμφαση στο πόσο εύκολο είναι τα λόγια και οι λέξεις να μπορούν, χωρίς προσοχή, να οδηγούν αλλού -όπως είπες και εσύ τώρα.

        Όταν ένας άνθρωπος εξασκήσει την ελευθερία της θελήσεώς του και εκλέξει την πορεία του, αυτή η πορεία μπορεί να τον οδηγήσει σε πάμπολλες κατευθύνσεις, όχι μόνο τις σωστές. Μόνο και μόνο επειδή ακολουθεί κανείς ελεύθερη θέληση δεν εξυπακούεται ότι κάθε συγκεκριμένος προορισμός είναι σωστός ,ή καλός, ακόμα και για τον ίδιο.

        Πράγματι, έγραψα ότι οι Ρωμαίοι, από 600 χρόνια επηρεασμένοι από τον Ελληνιστικό πολιτισμό (όχι «οι Έλληνες») κατάφεραν να περάσουν τη φιλοσοφία τους άρα και τη θρησκεία τους μέσα στις Χριστιανικές παραδόσεις ανά την μεσόγειο (όχι «στη χριστιανική θρησκεία» -δεν υπήρχε Χριστιανική θρησκεία πριν τη Νίκαια) χρησιμοποιώντας το Πατήρ – Υιός – Άγιο Πνεύμα, ή αλλιώς Σύμπαν – Νόμοι της Φύσης – Εξέλιξη.

        Πράγματι, κάποιος μπορεί να παρανοήσει αυτό που έγραψα προσθέτοντας το: «-ενδεχομένως με δόλο-«. Το πρόβλημα είναι ότι εφ’ όσον δεν μπορεί κάποιος να πείσει ποτέ τους άλλους να δουν τα πράγματα όπως τα βλέπει εκείνος, προτιμώ να δέχομαι όλους σαν μέρος της αλήθειας της οποίας εγώ είμαι μόνο ένα κομμάτι. Αντιτίθεμαι, σε «συζητήσεις», μόνο όταν δεν γίνεται συζήτηση αλλά οι ναρκισσιστικοί μονόλογοι για τους οποίους είχες γράψει. Όσο γίνεται πραγματική συζήτηση, όσο και να διαφωνώ με μια θέση, συμφωνώ με την αναγκαιότητά της και την πλουραλιστική της φύση.

        Και σ’ αυτή μας την συζήτηση μόνο χαρά και ενδιαφέρον βρίσκω, όπως πάντα.

        ΥΓ. Καταλαβαίνω τι λες για τις πληγές που ακούμπησε ο Θωμάς. Απλά προτείνω. όπως είπα και παραπάνω, ότι μπορούμε επίσης να τις αποδώσουμε σε κάποιο άλλο νόημα. Για μένα, πληγές στο σώμα του Ιησού, και «πληγές» στο σώμα της εκκλησίας, δεν είναι απροσάρμοστα το ένα στο άλλο. Και επιστρέφω σε εκείνο που είχα πει παραπάνω ότι δεν θα μου έρθει το αίμα στο κεφάλι επειδή κάποιος θέλει να πιστεύει ότι τα μωράκια τα φέρνει ο πελαργός 🙂 ούτε είναι υποδεέστερός μου, ούτε μου κάνει κακό 🙂

  10. Δημήτρη, θα συμφωνήσω μαζί σου.
    Και βεβαίως θα δεχτώ και την εύστοχη διόρθωσή σου ότι δεν υπήρχε χριστιανική θρησκεία πριν τη Νίκαια.

    Θα προσθέσω μόνο τούτο: Τί καλά που θα ήταν να έφερνε τα μωράκια ο πελαργός 😉

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: