Η αξία της ζωής.

Image: Carlos Porto / FreeDigitalPhotos.net

Πρόσφατα δέχτηκα την επίσκεψη ενός συγγενικού μου ζευγαριού το οποίο προσπαθούσε να αποκτήσει παιδιά εδώ και οχτώ χρόνια ανεπιτυχώς. Η, ας την ονομάσουμε Ελπίδα, είναι τώρα έγκυος σε δυο κοριτσάκια και κοντεύει να μπει στον έβδομο μήνα.

Με τη βοήθεια λοιπόν της επιστήμης και των γιατρών, η Ελπίδα θα μπορέσει σε μερικούς μήνες να αγκαλιάσει τα παιδιά της και να αισθανθεί ολοκληρωμένη ως γυναίκα και μαζί με τον άντρα της να βιώσουν και την ολοκλήρωση ως οικογένεια.

Πολλά έχουν γραφτεί τόσο για την ανάγκη του ανθρώπου αλλά και κάθε έμβιου οργανισμού να τεκνοποιήσει όσο για την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή. Δε θα σταθώ καθόλου στα δυο αυτά σημεία και δε θα μπω ούτε στη λογική των αντικρουόμενων απόψεων. Εκεί που θα ήθελα να σταθώ είναι το γεγονός ότι μέσα από την σφοδρή αυτή επιθυμία, η οποία υποσυνείδητα υποκρύπτει το φόβο ότι ο θάνατος χωρίς απογόνους είναι κατά κάποιο τρόπο διπλός – άρα και η ζωή είναι μάταιη, αντικατοπτρίζεται η αξία της ζωής. Διότι, η ζωή είναι πολύτιμη μόνο επειδή υπάρχει ο θάνατος. Αυτός είναι αυτός που προσδίδει στη ζωή την αξία της και χωρίς αυτόν δε θα είχε την ουσία που της έχουμε δώσει. Για κάποιον παράξενο λόγο, ότι είναι ανεκτίμητο πρέπει να μην υπάρχει σε αφθονία και το ανάποδο. Λες κι ο αέρας που αναπνέουμε, που υπάρχει σε μεγάλες ποσότητες είναι ασήμαντος. Λες και μια πέτρα από τον κήπο είναι ασήμαντη, εκεί δίπλα στις άλλες, ενώ μια πέτρα από το φεγγάρι είναι πολύτιμη. Έτσι είναι και η ζωή, όταν σκεφτόμαστε το θάνατο είναι πολύτιμη, άμα όμως τον ξεχάσεις τότε ευτελίζεται και μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Θαρρείς κι είναι σημαντικότερο να προλάβεις να πληρώσεις το λογαριασμό από το να καθίσεις να συζητήσεις, να κρατάς μούτρα από το να συγχωρέσεις, να κρίνεις τους άλλους από το να κρίνεις τον εαυτό σου πρώτα. Ο άνθρωπος έχει έμφυτη την ανησυχία της απώλειάς του ακόμα κι αν κάποιες στιγμές την παραμερίζει από τις σκέψεις του. Κι ο μοναδικός τρόπος για να ξεγελάσει το θάνατο, να τον νικήσει στην κυριολεξία είναι να προσθέσει στο παζλ της ζωής ένα νέο άνθρωπο που φέρει το γονιδίωμά του.

Κι όταν αποκτήσει απογόνους τους συμπεριφέρεται ως το πιο πολύτιμο αγαθό. Και καλά κάνει. Είναι όμως αυτή η συμπεριφορά πολύ εγωιστική και σίγουρα υποκριτική κατά τη γνώμη μου και συμπεριλαμβάνει βεβαίως κι εμένα τον ίδιο πρώτα απ’ όλους τους άλλους. Τα παιδιά είναι σαν τα τιμαλφή που πρέπει να τα φυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού αλλά όλες οι άλλες ανθρώπινες υπάρξεις δεν έχουν σημασία. Να μη χτυπήσει το παιδί μας, αλλά να περάσουμε με κόκκινο το φανάρι και να χτυπήσουμε κάποιον άλλο. Να μη μας φωνάξει κάποιος το παιδί αλλά εμείς να βρίσουμε τον άλλο. Να φροντίσουμε για το καλύτερο για το παιδί, αλλά δε μας πειράζει να θίξουμε τα συμφέροντα του άλλου. Να πάρουμε αγκαλιά το παιδί αλλά να χειροδικήσουμε στον άλλο. Αυτός ο «άλλος» δεν είναι παιδί. Δεν έχει αξία. Ίσως και να μην τον εκλαμβάνουμε ως άνθρωπο καν. Μπορεί και να μην υπολογίζουμε την αξία της ζωής του γιατί απλώς είμαστε υποκριτές ή και αδιάφοροι ως προς αυτή την ίδια αξία της ζωής, αφού μας είναι άγνωστος και δε μας αφορά. Γιατί, την πέτρα από το φεγγάρι άμα την ακουμπήσεις δίπλα σε μερικές άλλες πέτρες, τότε ο περαστικός απλά θα την κλωτσήσει και θα την πετάξει παραπέρα. Γιατί ακόμα και την αξία της ζωής δεν έχουμε το θάρρος να την προσδιορίσουμε με αντικειμενικό τρόπο, αλλά με υποκειμενικό. Αναρωτιέμαι, πως, αφού ο άνθρωπος έχει ορίσει με τόσο θαυμαστό τρόπο όλα τα μέτρα και τα σταθμά, δεν έχει καταφέρει να ορίσει την αξία για το πολυτιμότερο απ’ όλα, για την ίδια του τη ζωή;

Advertisements
    • Καρυάτιδα Ακροπολίδου
    • 18 Απριλίου 2011

    Καλημέρα Στρατηγέ μου και καλή Μεγαλο-Εβδομάδα!
    Ο άνθρωπος βρίσκεται σε μια αιώνια μάχη με τον θάνατο, εφ’οσον αυτός του στερεί την ζωή!
    Μέσα απο την συνέχειά του ο άνθρωπος καταφένει να τον νικήσει…
    Η συνέχεια αυτή η αθανασία του έρχεται είτε μέσω των φυσικών του απογόνων είτε μέσω των έργων του…!

    Όποιος καταφέρει να το συνειδητοποιήσει αυτό έχει ευχαριστηθεί μέχρι σταγόνας την ζωή του και φεύγει πλήρης…

    Καλό Πάσχα να περάσεις με τους δικούς σου και εύχομαι μία ακόμη «Ανάσταση» για σένα!!!

    • Καλές γιορτές και σε σένα Καρυάτιδα. Κι άμα επιθυμείς «Ανάσταση» σου εύχομαι να τη βρεις όπου και όποτε σου πρέπει… 😉

  1. Είναι τρομερά ενδιαφέρον για μένα να διαβάζω την άποψη που παραθέτεις για την ψυχολογική σχέση γονέων προς παιδιά, γιατί, αφ’ ενός έχοντας μεγαλώσει τον γιό μου στις ΗΠΑ και έχοντας την πείρα της πραγματικότητας των Αμερικανών γονιών βλέπω πόσο αντίθετη είναι η άποψη που περιγράφεις για την εκεί πραγματικότητα. Αφ ‘εταίρου έχοντας και κάποια πείρα από Ελληνικές οικογένειες αντιλαμβάνομαι πόσο δίκιο έχεις για το ότι έτσι βλέπουν πολλοί το θέμα εκεί και έτσι συμπεριφέρονται. Βλέπω τώρα και την Ιταλία κάπου ανάμεσα στα δύο.

    Τελικά αν συμφωνήσω μαζί σου, θα πρέπει να είναι μόνο όσον αφορά τους Έλληνες γονείς, πράγμα που μας παραπέμπει πίσω στην κοινωνία, και όχι σε κάποια βιοψυχωτική ανθρώπινη πραγματικότητα.

    Άσχετα με τα παραπάνω, ένα από τα ποιό ανεκδιήγητα λυπηρά που συμβαίνουν με Έλληνες γονείς είναι τα «μικρά» ψέματα που λένε οι Έλληνες στα παιδιά τους, πχ., «μαμά θέλω παγωτό!», και η μαμά απαντά, 10 η ώρα το πρωί: «τώρα το παγωτατζήδικο είναι κλειστό!». Ή το άλλο το ανεκδιήγητα επικίνδυνο: «Βλέπεις τον αστυφύλακα; Αν δεν κάνεις ότι λέει η μαμά θα έρθει να σε πάρει!». Ναι, Τελευταίε μου, σωστό το κείμενό σου αλλά μόνο όσον αφορά την Ελληνική κοινωνία και ψυχοσύνθεση, σίγουρα.

    • Δημήτρη, το κείμενό μου δεν αναφέρεται μόνο στη σχέση των γονιών με τα παιδιά. Αυτό, αν θες, είναι η αφορμή. Μιλάει για το γεγονός ότι το δικό μας παιδί είναι πολύτιμο, αλλά το παιδί του άλλου δεν έχει την ίδια αξία. Εγώ έχω αξία – ο άλλος όχι απαραίτητα. Και η προοπτική μου αφορά ολόκληρο το είδος και όχι τον Αμερικανό ή τον Έλληνα. Μιλάει για την αξία της ζωής. Αν ένα μέλος μιας οικογένειας ζώων κινδυνέψει τότε στις περισσότερες περιπτώσεις τα υπόλοιπα θα σπεύσουν να το υπερασπιστούν, για όσο τουλάχιστον το επιτρέπουν οι δυνάμεις και τα χαρακτηριστικά τους. Ενώ το ανθρώπινο είδος κάνει ακριβώς το ανάποδο. Το παιδί του Ομπάμα ή του Μπερλουσκόνι ή του Παπανδρέου έχει αξία, αλλά το παιδί του Αφγανού, του Ιρακινού ή του Λίβυου δεν έχει. Και ο Ομπάμα, ο Μπερλουσκόνι κι ο Παπανδρέου νομιμοποιείται να στείλει μερικά βομβαρδιστικά να το ξεκάνουν ή να το αφήσουν ορφανό. Διότι η ζωή του αξίζει λιγότερο από ένα βαρέλι πετρέλαιο, το κέρδος του οποίου θα μπει στην τσέπη των παιδιών του Ομπάμα, του Μπερλουσκόνι και του Παπανδρέου. Ενώ λοιπόν ξέρουμε ακριβώς ποιά είναι η αξία μιας ράβδου χρυσού ή ενός διαμαντιού δεν ξέρουμε την αξία του ανθρώπου. Κι αυτό γιατί ο ίδιος ο άνθρωπος δεν επιθυμεί να την προσδιορίσει για να έχει τη δυνατότητα να την καθορίζει κατά το δοκούν κι ανάλογα με τις περιστάσεις. ΔΥΣΤΥΧΩΣ.

      • Αγαπητέ Κώστα, καταλαβαίνω απόλυτα τι λες, και επειδή συμφωνώ με το ότι το κάθε έθνος/κράτος πράττει ανάλογα με τα συμφέροντα και τη δύναμή του, θέλω απλά να διαχωρίσω την δική μου πείρα, η οποία καλώς ή κακώς είναι και από άλλα μέρη εκτός Ελλάδος: Το σχόλιό μου παραπάνω αφορά όλο το φάσμα σχέσεως γονιών-παιδιών, ΚΑΙ γονιών-παιδιών δικών του και παιδιών άλλων. Είναι θέμα ψυχοσύνθεσης της κάθε κοινωνίας. Απ’ ότι μου λες σχετικά μ’ αυτό, μπορώ να σου πω ότι νομίζω πως αν είχες την πείρα να μεγάλωνες τα παιδιά σου στην Αμερική ανάμεσα σε άλλους Αμερικανούς γονείς και παιδιά, θα έμεινες έκπληκτος και η Ελλάδα θα έπαιρνε μια τελείως καινούργια απόχρωση στην κατανόησή σου του όλου θέματος, πίστεψέ με.

        Στο κείμενο και τις σκέψεις όμως που παραθέτεις, κάπου μπερδεύομαι ως προς το που τελειώνει το σκεπτικό των γονιών-παιδιών-παδιων άλλων γονιών, και που αρχίζει το σκεπτικό ότι κάθε κοινωνική ομάδα, έθνος, κράτος, πράττει τα αναγκαία κατά την δύναμή του για να δώσει την καλύτερη δυνατή θέση στον εαυτό του και την οικογένειά του και την άμεση κοινωνία του. Αυτά νομίζω είναι δύο διαφορετικά θέματα.

  2. Δημήτρη, καταλαβαίνω ότι έχεις διαφορετική άποψη για τα πράγματα διότι είχες την τύχη να ζήσεις σε πολλές κοινωνίες με διαφορετικά χαρακτηριστικά η κάθε μία. Από την άλλη, η δική μου άποψη περιορίζεται σε μια μόνο κοινωνία κι εκφράζομαι ενδεχομένως χωρίς να έχω ευρύτερη αντίληψη, ίσως δε τα πιστεύω μου να είναι απόλυτα. Ζητώ την κατανόησή σου γι’ αυτό.

    Όσον αφορά στο θέμα της αξίας που προσδίδει ο άνθρωπος στην ζωή του, απλώς με την ευκαιρία της επίσκεψης της Ελπίδας και την επιθυμία της να αποκτήσει παιδιά σε συνδυασμό με κάποιες (φρικιαστικές) εικόνες που έφτασαν στο email μου με σφαγές αμάχων στο Αφγανιστάν, αναρωτήθηκα, εύλογα νομίζω, και συνέταξα το κείμενο. Διότι από τη μια θέλουμε να αποκτήσουμε παιδιά στα οποία προσδίδουμε τη μέγιστη αξία κι από την άλλη αδιαφορούμε για τα παιδιά των άλλων θεωρώντας ότι εκείνα και κατ’ επέκταση κι όλοι οι άλλοι δεν αξίζουν να τους υπολογίζουμε. Ο ίδιος ο άνθρωπος μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου μπορεί να αλλάξει τη θεώρηση των πραγμάτων χωρίς καν να το σκεφτεί λίγο βαθύτερα.

    • Πάνω σ’ αυτό, τα λες πάρα πολύ καλά, και δεν έχει σημασία το από που έρχεται η πείρα, γιατί όλες οι κοινωνίες το ίδιο είναι.

      Μάλιστα, να πάμε και πιο πίσω: Το πεζικό, αγγλικά, λέγεται Infantry, γιατί στην εποχή των Ρωμαϊκών λεγεώνων, βάζαν στις πρώτες σειρές της μάχης τους μικρούς και τα παιδιά, ώστε οι μεγαλύτεροι και έμπειροι μαχητές να έρθουν από πίσω.

      Οι σημερινές μάχες, όπως πάντα και σήμερα εντελώς οικονομικές, γίνονται υποτίθεται εναντίων μαχόμενων, αλλά πάντα την πληρώνουν και οι άμαχοι, και ανάμεσά τους παιδιά. Ο άνθρωπος κάνει ότι κάνει για διαφορετικούς λόγους και με διαφορετικές δικαιολογίες για το κάθε τι. Στον πόλεμο, ο άμαχος πληθυσμός, του οποίου μέρους είναι τα παιδιά, είναι ως επί το πλείστον αδιάφορος στους …σττρατηγούς και πολιτικάντηδες που τον κατευθύνουν.

      Θεωρητικά δηλαδή συμφωνώ απόλυτα με το πνεύμα σου, που μιλά στον άνθρωπο γενικότερα.

      • Αυτό πάντως Δημήτρη για το Infantry δεν το ήξερα… Λίγο καταθλιπτικό είναι πάντως…

  3. Πολύ σημαντικό θέμα ανοίγεις με ενδιαφέρουσες προεκτάσεις. Θα μου επιτρέψεις να γράψω διάφορες σκέψεις που μου έρχονται, ατάκτως ερριμμένες, στο μυαλό:
    Λοιπόν από τότε που γεννήθηκε η κόρη μου, εγώ προσωπικά είμαι πολύ πιο ευαίσθητος σε θέματα που έχουν να κάνουν με κακομεταχείριση παιδιών. Ούτε σκυλάκι δεν αντέχω να βλέπω να βασανίζεται, όχι απλώς παιδί.
    Επειδή -σε σχέση με την παρέα μας- αποκτήσαμε τελευταίοι παιδί, θυμάμαι τη θλίψη στο πρόσωπο των φίλων όταν μιλούσαμε για το θέμα των παιδιών και την προσπάθεια τους να μας παρηγορήσουν, μια προσπάθεια που μου φαινόταν πολύ περίεργη κι αναρωτιόμουν γιατί μας συμπεριφέρονται έτσι λες και μας συμβαίνει κάτι κακό; Εμείς δε νιώθαμε πως έχουμε κανένα πρόβλημα. Τώρα όμως κι εγώ σκέφτομαι το ίδιο για ζευγάρια που αργούν να κάνουν παιδιά και στεναχωριέμαι για το «πρόβλημα» τους, αν τελικά είναι πρόβλημα όπως σωστά υπονοείς, μόνο που διαφωνώ μαζί σου για την αιτία. Δε νομίζω πως η θέληση για τεκνοποίηση οφείλεται στο φόβο του θανάτου. Έχει να κάνει περισσότερο με ένστικτο. Και ιδιαίτερα για τις γυναίκες με το μητρικό ένστικτο που υπάρχει παντού στη φύση. Κάτι που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση διαβάζοντας τη βιογραφία του Γ. Παπανικολάου, του φημισμένου γυναικολόγου που έφτιαξε το τεστ ΠΑΠ, ήταν πως όπως έλεγε ο ίδιος ο γιατρός, τις πιο εγκάρδιες κινήσεις ευγνωμοσύνης τις είχε δεχτεί όχι από γυναίκες που είχε σώσει από καρκίνο, αλλά από γυναίκες που είχε βοηθήσει να κάνουν παιδί.
    Όμως θα συμφωνήσω 100% στην τελευταία προέκταση που δίνεις στο θέμα και στο πόσο περισσότερη αξία δίνουμε στα δικά μας παιδιά, σε σχέση με τα παιδιά του τρίτου κόσμου, έστω κι αν αυτό νομίζω κι εγώ πως ίσως είναι διαφορετικό αλλά τεράστιο βέβαια σε αξία θέμα. Αυτό έχει να κάνει και με το πόσο λίγο μας αγγίζει ο ανθρώπινος πόνος όταν συμβαίνει κάπου μακριά. Ακούμε για παράδειγμα στις ειδήσεις ότι κάπου στην Ινδία σκοτώθηκαν δέκα ή είκοσι παιδιά ή ακούμε πως στην Αφρική πεθαίνουν κάθε μέρα χιλιάδες παιδιά από την πείνα κι ύστερα συνεχίζουμε τις ασχολίες μας σα να μη συμβαίνει τίποτε. Δεν αλλάζει τίποτε μέσα μας πέρα από μια λύπη λίγων δευτερολέπτων.

    • Θωμά, η θέληση για να κάνουμε παιδιά οφείλεται βεβαίως σε όλα όσα αναφέρεις και θα προσθέσω και στα γονίδιά μας τα ίδια που με κάθε τρόπο προσπαθούν να αναπαραχθούν και να αποφύγουν την εξαφάνιση και τη λήθη. Αυτό που αναφέρω ως φόβο δεν απευθύνεται στην ανάγκη για τεκνοποίηση αλλά στο γεγονός ότι αν δεν αποκτηθούν παιδιά ίσως η ζωή είναι μάταιη και τελικά ο θάνατος είναι πιο «βαρύς», διπλός όπως λέω.

      Σίγουρα, μετά την απόκτηση παιδιών αλλάζει η θεώρηση των πραγμάτων και η στάση της ζωής, θα μπορούσε δίκαια να ισχυριστεί κανείς. Αλλά, όπως λέει κι ο Δημήτρης παραπάνω, τα οικονομικά κυρίως συμφέροντα δεν υπολογίζουν τίποτα και κανένα. Κι έτσι χάνεται η όποια αξία έχουμε προσδώσει στη ζωή.

    • Caesar
    • 18 Απριλίου 2011

    Δεν έχει καταφέρει να ορίσει την αξία της ζωής γιατί είναι και παραμένει ανεκτίμητη! Ίσως και κάποια μέρα συνειδητοποιήσουμε πόσο ωφέλιμο είναι το να μην αδιαφορούμε για τα παιδιά όλου του κόσμου, αλλά προς το παρόν δεν λειτουργούμε κατ’ αυτόν τον τρόπο.

    • Ανεκτίμητη είναι Καίσαρά μου, αλλά δυστυχώς δεν το έχουμε κατανοήσει. Δυστυχώς.

  4. Tεραστιο θεμα ανοιγεις.
    Θα ΕΙΜΑΙ ΣΚΛΗΡΟΤΕΡΟΣ ΩΣ ΓΙΑΤΡΟΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΑΣ 3 ΠΑΙΔΙΩΝ…
    Λες το ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ:
    Διότι, η ζωή είναι πολύτιμη μόνο επειδή υπάρχει ο θάνατος!!!!!.
    ΒΕΒΑΙΩΣ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΜΙΑ «ΣΚΛΗΡΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ»!!!…

    Κατα τη γνωμη μου…(ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΟΤΑΤΟΣ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΠΛΕΟΝ «ΕΝΟΧΙΚΟΣ»:

    Τα παιδια μας ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ «ΦΕΡΕΦΩΝΑ» ΤΟΥ ΕΡΩΤΟΣ ΠΟΥ ΔΙΑΠΡΑΞΑΜΕ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΑΣ…. ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ!!!!!….

    ΣΕ ΕΝΑ «ΣΕΝΑΡΙΟ» ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΜΙΑΣ «ΖΩΗΣ ΕΠΙ ΓΗΣ»….που αδιαφορει για το ΑΤΟΜΟ + ΤΗ ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ+ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟΥ….(παιδιου-τεκνου)
    ..Αλλα συντηρει ΤΗΝ «ΑΘΑΝΑΣΙΑ» ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ (απο βιολογικης πλευρας)!!!

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

    • Γιατρέ μου εσύ τα λες καλύτερα: «Τα παιδια μας ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ “ΦΕΡΕΦΩΝΑ” ΤΟΥ ΕΡΩΤΟΣ ΠΟΥ ΔΙΑΠΡΑΞΑΜΕ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΑΣ…. ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ!!!!!….» … σε ένα σενάριο που αδιαφορεί για το άτομο … «..Αλλα συντηρει ΤΗΝ “ΑΘΑΝΑΣΙΑ” ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ (απο βιολογικης πλευρας)!!!»

      Αυτή είναι όλη η ουσία Γιατρέ μου. Η Φύση δε μας είδε ποτέ ως άτομα, αλλά ως φορείς της ουσίας που θα διατηρήσει το είδος μας σε τούτο τον κόσμο. Κι αυτό βλέπει ο άνθρωπος και δεν υπολογίζει την αξία του ατόμου, και παίρνει αποφάσεις που καθορίζουν ακόμα και το θάνατο. Βέβαια ο άνθρωπος ξεχνά ότι δεν έχει τη σοφία της Φύσης… Αλλά όμως και η ίδια τούτη η Φύση τον προίκισε με τη δυνατότητα να την αμφισβητεί. Ίσως τελικά ο λόγος για τον οποίο δημιουργηθήκαμε είναι να πάμε κόντρα στην αιτία της δημιουργίας μας… Ίσως απλώς έχουμε γίνει υπερόπτες… Το σίγουρο πάντως είναι ότι διαθέτουμε τεράστια δύναμη την οποία πολλές φορές τη διαχειριζόμαστε με το χειρότερο δυνατό τρόπο…

    • χρωματιστή
    • 19 Απριλίου 2011

    Tελευταίε, καθόλη τη διάρκεια της ανάγνωσης των σκέψεών σου τα μάτια και το στόμα μου ήταν ορθάνοιχτα από την έκπληξη του αγγίγματος. Δεν είχα ποτέ σκεφτεί ότι η επιθυμία απόκτησης παιδιού προκύπτει από τον φόβο του θανάτου. Το τοποθετούσα απλά στην εγωιστική βάση της «απόκτησης». Μα πιο πολύ με άγγιξε και με ανασυντόνισε η δεύτερη σου παράγραφος σχετικά με τη συμπεριφορά μας.
    Σ’ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου έδωσες να ανασυνταχθώ και να επεκτείνω τις δικές μου σκέψεις.

    • Είναι κάποιες σκέψεις μου οι οποίες μέσα στον αυθορμητισμό της συγγραφής τους ίσως και να απόκτησαν μεγαλύτερο βάρος από αυτό που πραγματικά έχουν. Ίσως πάλι και όχι. Ας το κρίνει ο αναγνώστης αυτό.
      Όσον αφορά στον εγωισμό μας για την απόκτηση παιδιών, ίσως μια πολύ καλή απάντηση να έβρισκες στο «Εγωιστικό γονίδιο» του Richard Dawkins.
      Σε ευχαριστώ πάντως για τα υπέροχα λόγια σου.

  5. ενα ποστ για τη μυηση των ερημιων, την κυηση των αγριμιων, την περιπτωση βιντεο οπου ο ηχος προηγειται της εικονας…
    ηρθα να σε βασανισω παλι!

    • «…κύηση των αγριμιών…», δε θα μπορούσες να το έχεις θέσει καλύτερα!

      Πάντως η αλήθεια είναι ότι με βασανίζεις… Τουλάχιστον αυτές τις μέρες δείξε λίγο κατανόηση, χα, χα, χα… 😉

  6. ΧΑΙΡΕ ΣΤΡΑΤΗΓΕ!!!

    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ….ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΙΡΕΣΕ ΟΛΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΣ!!!

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

    • Επίσης Γιατρέ μου. Χρόνια πολλά σε ‘σένα και την οικογένειά σου.

  7. Καλή Ανάσταση και Χρόνια Πολλά κι εύχομαι λιγότερες στενοχώριες από εδώ και πέρα.

    • Επίσης Θωμά μου. Να χαίρεσαι την οικογένειά σου.

  8. Καλή Ανάσταση!!Τελευταίε μου ,να περάσεις όμορφα με τους αγαπημένους σου!!

    • Καλή Ανάσταση και σε σένα κι εύχομαι ολόψυχα να περάσεις όσο καλύτερα γίνεται.

  9. Καλό απόγευμα τελευταίε και Χρόνια Πολλά. Διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον το άρθρο σου είναι πραγματικά σημαντικό. Θα ήθελα να ακολουθήσω στη συνέχεια και όλα τα σχόλια .. Αλλά και με βάση το πρώτο σχόλιο του thinks και την δική σου ανταπάντηση, καταλαβαίνω ότι η αξία του άρθρου είναι περισσότερο ότι διακινουνται απόψεις και αυτό είναι πολύ χρήσιμο γενικότερα.
    Δεν διαφωνώ με την άποψή σου, ετσι είναι και πρέπει να δεχτούμε ότι στην ελληνική κοινωνία πολλές φορές καθ υπερβολή φροντίζει ο γονιός το δικό του παιδί, αδιαφορώντας για του γείτονα. Δεν είναι άσχετο με αυτά η ρουσφετολογία, ο «μαμοθρεφτισμός» (να το πω έτσι).. Πολλοί επικαλούνται την έλλειψη του κράτους στην προστασία του νέου, οπότε επιλαμβάνονται οι γονείς.. «μέχρι να παντρευτεί» όπως στην Ελλάδα γίνεται κατά κόρον, μαζί με οικονομική στηριξη, «προίκα»…κλπ. και με το παιδί να τεμπελιάζει ή να μην ασχολείται (αφού το κάνουν άλλοι). Τραβώντας το.. ίσως να είναι και ένα αίτιο της κατάντιας της οικονομίας μας.
    Από την άλλη όμως αυτή η προστασία που αισθάνεται το παιδί από την οικογένειά του είναι και ένδειξη των παραδοσιακών δεσμών σε μια οικογένεια και πολλές φορές σωτήρια. Και πάνω από όλα είναι ενδιαφέρον για το παιδί μας για την επόμενη γενιά..
    Εχω ακούσει ιστορίες για το εξωτερικό παρότι δεν έχω ζήσει, όπου ουσιαστικά ο νέος αφήνεται μετά τα 18 του στην κοινωνία να τα βγάλει πέρα, οι νέες μητέρες δεν αφηνουν τα μωρά στη γιαγιά για να πάνε για ψώνια -αλλά τα βάζουν στην πλάτη, και δεν έχουν έντονο το θεσμό των επισκέψεων σε γιορτές, οικογενειακές συνάξεις κλπ. Πηγαίνοντας στο άλλο άκρο τώρα βρίσκουμε φαινόμενα μοναξιας, εκδήλωσης τακτικότερων φαινομένων χρήσης τοξικών ουσιών, αυτοκτονιών, ψυχολογικών..
    Είναι και η παιδεία όμως διαφορετική και έχει να κάνει αυτό με το σεβασμό στο παιδί του άλλου και στην ανθρώπινη ζωη. Μου είχαν πει μια περίπτωση όπου βράδυ στη Φιλανδία σε ένα παντελώς άδειο δρόμο από κίνηση, οδηγός σταμάτησε σε διάβαση πεζών (όχι με φανάρι) περίμενε υπομονετικά να δει αν υπάρχει κάποιος πεζός που θέλει να περάσει και μετά έβαλε πρώτη και συνέχισε. Αυτά είναι αστεία για την Ελλάδα και αν συνέβαιναν συχνά ίσως είχαμε και τρακαρίσματα από όσους βρίσκονταν πίσω του..
    Δεν μπορώ επίσης να διαφωνήσω ότι η έννοια της ανθρώπινης ζωής σε ότι αφορά τους πολέμους είναι επιλεκτική για τους «έξω» παρά την παιδεία τους. Τα συμφέροντα παιζουν τεράστιο ρόλο στο ποια παιδιά πρέπει να ζήσουν και ποια ας κόψουν το λαιμό τους…
    Καλό Πασχαλινό απόγευμα!

    • Καλό Πασχαλινό απόγευμα και σε σένα Βασίλη.

      Το σκεπτικό σου με βρίσκει σύμφωνο, ειδικά το κομμάτι με τις συνήθειες της Ελληνικής οικογένειας. Οι δεσμοί της οικογένειας είναι πολύ ισχυροί σ’ αυτή τη χώρα, αλλά μερικές φορές νομίζω ότι είναι υπερβολικοί. Ενίοτε θα έπρεπε τα παιδιά να αφήνονται ή και προωθούνται αν θες προς την ανεξαρτησία διότι υπάρχουν κάποιες περιπτώσεις που ουσιαστικά δεν επέρχεται ο απογαλακτισμός ποτέ. Έχουμε παιδιά που ζουν σύμφωνα ακριβώς με τις ίδιες επιλογές των γονιών χωρίς ποτέ να έχουν αναπτύξει δικιά τους προσωπικότητα.

    • Aspa
    • 27 Απριλίου 2011

    Τι όμορφη συζήτηση που γίνεται στα σχόλια στο blog σου…
    Αυτή είναι η πραγματική αξία του blogging!

    Ένα εκπληκτικό post. Ευχαριστούμε! 🙂

    • Άσπα, καλωσόρισες στο ιστολόγιό μου. Νομίζω είναι η πρώτη φορά που σχολιάζεις, αλλά αν κάνω λάθος και η μνήμη μου μου κάνει παιχνίδια, συγχώρεσέ με.

      Πραγματικά, το νόημα των ιστολογίων είναι ο διάλογος, αλλιώς θα ήταν μια απλή (και στείρα ενδεχομένως) δημοσίευση κειμένων, χωρίς ζωή. Τα σχόλια είναι αυτά που ολοκληρώνουν το κείμενο και πολλές φορές το ξεπερνάνε ως αξία ή νόημα.

      Να είσαι καλά για τα καλά σου λόγια.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: