Θλίψη.

Image: africa / FreeDigitalPhotos.net

 

Κάθε φορά που αποφασίζουν οι έχοντες τις πολεμικές μηχανές να τις χρησιμοποιήσουν, θλίβομαι. Με δικαιολογία την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καταπατούν και τις πιο στοιχειώδεις ανθρώπινες αξίες.

Πήρε μπρος πάλι ο πόλεμος στη γειτονιά μας. Από τη μια ο Καντάφι που θέλει να κρατηθεί με νύχια και με δόντια στην εξουσία κι από την άλλη ο άξονας των «υπερασπιστών του δικαίου» βάλανε σε λειτουργία τα όπλα.

 

Τον κόσμο που πεθαίνει, που τρέμει για τα παιδιά του σε κάθε ανάσα και σε κάθε  ανοιγόκλεισμα των ματιών του τον σκέφτεται κανείς;

Τους ανθρώπους που κλαίνε από το φόβο τους στο άκουσμα των ριπών των όπλων σκέφτεται κανείς;

Το κλάμα των μωρών το ακούει κανείς;

Την αγωνία που έχει ριζώσει μέσα στις ψυχές του άμαχου πληθυσμού τη λαμβάνει κανείς υπόψη;

Κι άμαχος που σκοτώνεται που έχει φταίξει;

Κι ο φαντάρος που σκοτώνεται δεν έχει τάχα μου κι αυτός ψυχή;

 

 

Πόση αξία έχει το πετρέλαιο και πόση ο άνθρωπος;

Ως που θα φτάσει πια η απληστία;

 

Advertisements
  1. Κώστα μου, όλοι θα θέλαμε ο άνθρωπος να ήταν διαφορετικός, μα κάθε στιγμή η πραγματικότητα είναι μία. Λίβυοι εξεγέρθηκαν, Λίβυους σκοτώνουν, και Λίβυοι τους σκοτώνουν κι αυτούς. Αν κάτσουμε και παρακολουθούμε τα Λιβυκά αεροπλάνα και τανκς να σκοτώνουν Λιβύους, θα σκοτώνονται οι εξεγερθέντες. Αν στείλουμε τα δικά μας αεροπλάνα και τανκς θα σταματήσουν να σκοτώνονται οι εξεγερθέντες και θα αρχίσουν να σκοτώνονται οι δε3ινάστες των εξεγερθέντων.

    Κόσμος θα πεθαίνει, άνθρωποι θα κλαίνε, μωρά θα κλαίνε. Είσαι σε θέση θέλεις δε θέλεις, και δεν μπορείς να αρνηθείς τη θέση που έχεις, να κάτσεις και να κοιτάς, ή να μπεις να σταματήσει το αιματοκύλισμα. Αποφάσισε. Ή θα κάτσεις και θα σκοτωθούνε οι μεν επειδή κάθισες, ή θα σηκωθείς και θα σκοτωθούνε οι δε επειδή σηκώθηκες.

    Τώρα, όσο για τα πετρέλαια, τα σκοτεινά κίνητρα κλπ, κλπ, όποια και να είναι η αλήθεια περί αυτών, τα παραπάνω μένουν ακέραια.

  2. Πάντως εγώ θα θυμίσω ότι η πρώτη ανθρωπιστική επέμβαση ήταν στη ναυμαχία του Ναυαρίνου κόντρα στην Πύλη και τον Ιμπραήμ.

  3. Σωστός ο Δήμος!

    Κι εγώ να θυμίσω ότι αφού μετά το Ναβαρίνο είχαμε κυβερνήτη Έλληνα, τον φάγαμε λάχανο και οι ίδιοι που ειχαν κάνει την ανθρωπιστική επέμβαση στο Ναβαρίνο μας κάτσανε τον Όθωνα. Δεν θα το είχαν κάνει όμως αν δεν είχαμε φγάειτον Καποδίστρια!

  4. Δημήτρη και Δείμο, έχετε δίκιο σε όσα αναφέρετε.

    Απλώς σκέφτομαι πως θα ένιωθα αν ήμουνα κλεισμένος μέσα στο σπίτι μου κι άκουγα τους πυραύλους να και τις σφαίρες να πέφτουν ολόγυρά μου σα βροχή. Πως θα με κοιτούσαν τα παιδιά μου και πως θα τα αντίκριζα κι εγώ. Και πως να τους εξηγούσα ότι όλα αυτά γίνονται για την εξουσία και το χρήμα; Σίγουρα το παιδικό μυαλό δεν θα μπορούσε να καταλάβει αυτό που τα διεστραμμένα μυαλά των μεγάλων έχουν συλλάβει κι εκτελούν…

  5. Κώστα, οι διεστραμμένοι μεγάλοι ήταν κάποτε κι αυτοί παιδιά. Ο Αδόλφος Χίτλερ κάποτε έπαιζε με την πιπίλα του, όπως επίσης και ο Γκαντάφι, και ο Παπανδρέου. Καλά, ίσως όχι ο Παπανδρέου, μια και η μαμά του μπορεί να το απαγόρευε.

    Τι θα πεις στα παιδιά σου για τις βόμβες που σκάνε γύρω από το σπίτι είναι απλό: Παιδιά μου, θα τους πεις, ήταν ένας κύριος μια φορά που τον λέγανε κύριο Δαρβίνο, Κάρολος το μικρό του. Και ανακάλυψε αυτό κι αυτό όταν μπήκε σε ένα καράβι με πανιά και έφτασε σε ένα νησάκι μακρυά που λέγετε Γκαλαπάγκος. Λοιπόν. Καταλάβατε τι ανακάλυψε; ωραία. πείτε μου τώρα: Τι θέλετε να σας μάθω καθώς θα μεγαλώνετε; Πως να ρίχνετε τις βόμβες, ή τι να κάνετε όταν σας τις ρίχνουνε τις βόμβες οι άλλοι. Γιατί όπως είπε και ο κυρ Κάρολος, οι βόμβες θα πέσουνε μα να πέσουμε εμείς κάτω να χτυπιόμαστε κρατώντας στο ένα χέρι τα ποιήματα της Έμιλυ Ντίκινσον και στο άλλο τις οδηγίες για δευτεροβάθμιο γιόγκα.

    • Δηλαδή Δημήτρη, να σκύψουμε το κεφάλι στον Καντάφι και στο Σαρκοζί. Να τους αφήσουμε να αποφασίσουν, ως άλλοι Λουδοβίκοι, για το αν αξίζει να ζούμε ή απλώς με ένα νεύμα του χεριού τους να μας οδηγήσουν στη γκιλοτίνα. Επειδή ο Δαρβίνος μίλησε για την εξέλιξη κι εξέλιξη σημαίνει ότι επιβιώνει ο πιο ισχυρός. Κι εγώ ο ανίσχυρος δεν έχω λόγο ούτε τα όνειρά μου μετράνε πουθενά. Και μετά θα έρθουν και στο δικό μου σπίτι κι εγώ θα σκύψω το κεφάλι. Κι αυτοί θα μου το πάρουν γιατί στέκομαι εμπόδιο στο κέρδος τους. Ας είναι, μήπως μαζί τους θα τα πάρουν.

      «Θεέ μου, πόσο μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε…». Οδυσσέας Ελύτης.

  6. Ποιός είπε να σκύψουμε Κώστα μου το κεφάλι στον Γκαντάφι ή τον Σαρκοζί! Το θέμα είναι να προσπαθήσουμε να γίνουμε εμείς , αν όχι Γκαντάφι ή Σαρκοζί, τουλάχιστον κάτι για το οποίο θα μιλάει πιο επιεικώς η Ιστορία. Σοβαρά όμως, το θέμα είναι να μπορούμε να κινηθούμε και να πράξουμε έτσι ώστε να είμαστε ειλικρινείς απέναντι στον εαυτό μας χωρίς να είμαστε ονειροπαρμένοι όσον αφορά την φύση και την πραγματικότητα. Να μπορούμε να τραβάμε μια γραμμή στο χώμα και να μην τη περνάμε. Να στεκόμαστε όρθιοι στα πόδια μας και να κάνουμε αυτό που χρειάζεται για να επιβιώσουμε και να μπορούμε επίσης να κοιτάμε στον καθρέπτη κάθε πρωί.

    • Φίλε μου Δημήτρη, σε κάθε περίπτωση και χωρίς να διαφωνώ μαζί σου, η θλίψη μου παραμένει βαθιά όταν βλέπω τα αεροπλάνα να εξαπολύουν τις βόμβες τους και μου έρχεται στο μυαλό η εικόνα των τρομαγμένων ανθρώπων. Αυτή η αγωνία που ζουν. Ο φόβος. Σαν τη Guernica του Picasso…

      • Οπωσδήποτε είναι ενθαρρυντικό να θλιβόμαστε όταν η φύση μας παρουσιάζεται μπροστά μας τόσο ωμή. Στην συγκεκριμένη περίπτωση τουλάχιστον, μέχρι προχθές αυτά που έβλεπες συνέβαιναν σε άμαχους ανθρώπους που θέλαν την λευτεριά τους από ένα δικτάτορα. Αυτά που βλέπεις από προχτές συμβαίνουν στους δυνάστες, και δεν υπάρχουν γυναικόπαιδα ανάμεσά τους.

        Η Λιβύη έχει 6-7 εκατομμύρια κατοίκους. Και μόνο 5% να θέλει τον Γκαντάφι, αυτό το 5% είναι κάπου 300.000 άνθρωποι, δηλαδή κάπου 200.000 γυναικόπαιδα. Τα γυναικόπαιδα όμως από την άλλη μεριά είναι κάπου 4.000.000. Μακάρι να μπορούσαν όλοι να σωθούν.

        Η Θλίψη σου είναι η απόδειξη ότι ο άνθρωπός έχει μερικές ελπίδες.

  7. Ωραία η κουβέντα σας. Την παρακολουθώ με ενδιαφέρον. Συμφωνώ Κώστα με την επιλογή σου να ξαναγυρίσεις στον τίτλο της ανάρτησης: Θλίψη. Θλίψη για την ασθενή μνήμη των ανθρώπων. Που ξέχασαν οι μεν μέσα σε μισό αιώνα τις τραγικές επιδράσεις της ραδιενέργειας, οι δε τις ολέθριες συνέπειες της εισβολής στο Ιράκ, τόσο για τους αμυνόμενους όσο και για τους επιτιθέμενους.

    • Θωμά, ο Δημήτρης μιλάει από τη σκοπιά της αναγκαιότητας όπως αυτή την επιβάλλει η φύση. Για την επικράτηση του ισχυρότερου που καλώς ή κακώς είναι ο κανόνας. Από την άλλη μεριά, χωρίς να ξεχνώ την άποψη του Δημήτρη, σκέφτομαι κι εκφράζω περισσότερο τον άνθρωπο και τις αδυναμίες του. Και το γεγονός ότι η ιστορία δυστυχώς δε διδάσκει κανέναν παρά μόνο τους αδύναμους δρώντας περισσότερο ως παρηγοριά αντί για νουθεσία. Κι όπως πολύ σωστά παρατηρείς, η μνήμη μας είναι μικρή κι επιλεκτική. Ή με άλλα λόγια, επαληθεύεται αυτό το κοινότυπο κλισέ: Η ιστορία επαναλαμβάνεται…

  8. Υπέροχη η απάντησή σου στον Θωμά!

  9. Εστιαζεις φιλε μου Τελευταιε …
    ΣΤΗ ΜΟΙΡΑ ΤΩΝ ΤΑΠΕΙΝΩΝ….
    ΣΤΗ ΜΟΙΡΑ ΤΩΝ ΑΘΩΩΝ…

    ΣΥΝΙΣΤΟΥΝ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΓΙΚΟΥ!!!

    Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΟΜΩΣ ΑΠΟΚΑΘΙΣΤΑ ΤΙΣ «ΣΥΜΜΕΤΡΙΕΣ» ΚΑΙ ΤΙΣ «ΑΡΜΟΝΙΕΣ»!!!

    και…
    Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΤΟΥ «ΑΙΜΑΤΟΣ» ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΕΡΗ ΜΝΗΜΗ!!!

    Παντως σε πολεμο οι ΤΑΠΕΙΝΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΙ!!!

    Παρηγορια ΣΤΟ ΦΟΒΟ ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΝ :

    Τους ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ (συλλογικοτητα)…
    ΤΗΝ ΕΚΔΙΚΗΣΗ (του εντιμου αιματος)…
    ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ (την αρωγη του Αορατου)…

    Κατι απ ολα αυτα ….ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΗΡΩΑ!!!

    Οι ήρωες είναι πάντα ευγενικοί.
    Γεννιούνται μ’ ένα χρυσαφένιο χρώμα,
    μ’ όνειρα που τους τα φτιάχνει η συννεφιά,
    μ’ ελπίδες που φυτρώσαν μέσ’ στο χώμα…

    Οι ήρωες δεν έχουν μυστικά.
    Δεν ταξιδεύουνε ποτέ σε ξένα μέρη.
    Γίνοντ’ αγάλματα ψυχρά, μα εθνικά
    κι έχουν για συντροφιά τους ένα περιστέρι…

    Οι ήρωες είναι πάντα ευγενικοί.
    Κάνουν πως, τάχα, λεπτομέρειες δε θυμούνται…
    Κι όταν η νύχτα τούς σκεπάζει με σιωπή,
    πετάν’ το θρύλο στα πουλιά κι αποκοιμιούνται…

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

  10. Εστιαζεις φιλε μου Τελευταιε …
    ΣΤΗ ΜΟΙΡΑ ΤΩΝ ΤΑΠΕΙΝΩΝ….
    ΣΤΗ ΜΟΙΡΑ ΤΩΝ ΑΘΩΩΝ…

    ΣΥΝΙΣΤΟΥΝ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΓΙΚΟΥ!!!

    Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΟΜΩΣ ΑΠΟΚΑΘΙΣΤΑ ΤΙΣ «ΣΥΜΜΕΤΡΙΕΣ» ΚΑΙ ΤΙΣ «ΑΡΜΟΝΙΕΣ»!!!

    και…
    Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΤΟΥ «ΑΙΜΑΤΟΣ» ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΕΡΗ ΜΝΗΜΗ!!!

    Παντως σε πολεμο οι ΤΑΠΕΙΝΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΙ!!!

    Παρηγορια ΣΤΟ ΦΟΒΟ ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΝ :

    Τους ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ (συλλογικοτητα)…
    ΤΗΝ ΕΚΔΙΚΗΣΗ (του εντιμου αιματος)…
    ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ (την αρωγη του Αορατου)…

    Κατι απ ολα αυτα ….ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΗΡΩΑ!!!

    Οι ήρωες είναι πάντα ευγενικοί.
    Γεννιούνται μ’ ένα χρυσαφένιο χρώμα,
    μ’ όνειρα που τους τα φτιάχνει η συννεφιά,
    μ’ ελπίδες που φυτρώσαν μέσ’ στο χώμα…

    Οι ήρωες δεν έχουν μυστικά.
    Δεν ταξιδεύουνε ποτέ σε ξένα μέρη.
    Γίνοντ’ αγάλματα ψυχρά, μα εθνικά
    κι έχουν για συντροφιά τους ένα περιστέρι…

    Οι ήρωες είναι πάντα ευγενικοί.
    Κάνουν πως, τάχα, λεπτομέρειες δε θυμούνται…
    Κι όταν η νύχτα τούς σκεπάζει με σιωπή,
    πετάν’ το θρύλο στα πουλιά κι αποκοιμιούνται…

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

  11. Εστιαζεις φιλε μου Τελευταιε …
    ΣΤΗ ΜΟΙΡΑ ΤΩΝ ΤΑΠΕΙΝΩΝ….
    ΣΤΗ ΜΟΙΡΑ ΤΩΝ ΑΘΩΩΝ…

    ΣΥΝΙΣΤΟΥΝ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΓΙΚΟΥ!!!

    Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΟΜΩΣ ΑΠΟΚΑΘΙΣΤΑ ΤΙΣ «ΣΥΜΜΕΤΡΙΕΣ» ΚΑΙ ΤΙΣ «ΑΡΜΟΝΙΕΣ»!!!

    και…
    Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΤΟΥ «ΑΙΜΑΤΟΣ» ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΕΡΗ ΜΝΗΜΗ!!!

    Παντως σε πολεμο οι ΤΑΠΕΙΝΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΙ!!!

    Παρηγορια ΣΤΟ ΦΟΒΟ ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΝ :

    Τους ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ (συλλογικοτητα)…
    ΤΗΝ ΕΚΔΙΚΗΣΗ (του εντιμου αιματος)…
    ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ (την αρωγη του Αορατου)…

    Κατι απ ολα αυτα ….ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΗΡΩΑ!!!

    Οι ήρωες είναι πάντα ευγενικοί.
    Γεννιούνται μ’ ένα χρυσαφένιο χρώμα,
    μ’ όνειρα που τους τα φτιάχνει η συννεφιά,
    μ’ ελπίδες που φυτρώσαν μέσ’ στο χώμα…

    Οι ήρωες δεν έχουν μυστικά.
    Δεν ταξιδεύουνε ποτέ σε ξένα μέρη.
    Γίνοντ’ αγάλματα ψυχρά, μα εθνικά
    κι έχουν για συντροφιά τους ένα περιστέρι…

    Οι ήρωες είναι πάντα ευγενικοί.
    Κάνουν πως, τάχα, λεπτομέρειες δε θυμούνται…
    Κι όταν η νύχτα τούς σκεπάζει με σιωπή,
    πετάν’ το θρύλο στα πουλιά κι αποκοιμιούνται…

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

  12. ΑΑΑΑΧΧΧΧΧ!!!…
    ΣΟΥ ΕΒΓΑΛΑ ΑΝΤΙΛΑΛΟ!!!….ΣΒΗΝΕ!!!ΧΑΧΑΑΑΑΑ!!!…ΔΕ ΦΤΑΙΩ

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

    • Γιατρέ μου, έπιασες το νόημα ακριβώς.
      Και η στιχομυθία που παραθέτεις είναι καταπληκτική. Ταιριάζει. Μπράβο γράφεις πολύ ωραία ποιήματα… χα, χα, χα… (Το ξέρω ότι σου το έχει κλέψει ο Γκάτσος, χα, χα, χα…)

      Γιατρέ μου, έπιασες το νόημα ακριβώς.
      Και η στιχομυθία που παραθέτεις είναι καταπληκτική. Ταιριάζει. Μπράβο γράφεις πολύ ωραία ποιήματα… χα, χα, χα… (Το ξέρω ότι σου το έχει κλέψει ο Γκάτσος, χα, χα, χα…)

      Η απάντηση είναι εις διπλούν για να μην αισθάνεσαι άσχημα… χα,χα,χα…
      (Σχόλιο εγώ δε σβήνω…)

  13. ….ΤΕΛΕΥΤΑΙΕ ΜΟΥ…ΧΑΙΡΕ!!!!

    ΕΨΑΞΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ («ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΥΓΕΝΙΚΟΙ»Ν. ΓΚΑΤΣΟΣ-Μ. ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ) ΜΕ ΤΟΝ ΡΩΜΑΝΟ ΣΤΟΝ ΓΙΟΥΤΟΥΜΠΗ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ….
    ΜΑΛΛΟΝ ΘΑ ΤΟ ΑΝΕΒΑΣΩ ΕΓΩ!!!
    (Ως γνωστον διαθετω και δικο μου καναλι στον γιου τουμπη ΑΛΛΑ ΜΕ ΒΟΗΘΑΕΙ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΜΟΥ ΓΙΟΣ ΚΑΙ Τ ΑΝΕΒΑΖΩ…ΧΑΧΑΑΑΑ!!!).

    ΠΑΝΤΩΣ ΜΕ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΕΣ ΠΟΥ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ!!!!…
    ΕΙΝΑΙ ΣΠΑΝΙΟ….ΚΑΙ Η ΓΕΝΙΑ ΣΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕΙ!!!!

    ΕΥΓΕ!!!ΧΑΧΑΧΑΑΑΑ!!

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

    • Εγώ ευχαριστώ Γιατρέ μου.

      Κι όταν το ανεβάσεις το τραγούδι να με ειδοποιήσεις, μη με ξεχάσεις… 😉

  14. Επικρατεί συνήθως ναι ο ισχυρότερος, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα που έχει στη διάθεση του, σπέρνοντας όσο φόβο και πανικό μπορεί (έχω στο νου μου το Δόγμα του Σοκ), εκμεταλλευόμενος την ατολμία και την τυφλή υπακοή των πολλών. Κάτι λίγες φορές όμως, ενάντια στις πιθανότητες, εξεγείρονται και όσοι είναι χαμηλότερα στην κοινωνική κλίμακα, βρίσκουν υποστηρικτές (ή και όχι) και κάνουν ιστορικές ανατροπές.

    Απ’ το αίμα δεν γλυτώνει κανείς πάντως και στην μία περίπτωση και στην άλλη. Την καταλαβαίνω την θλίψη σου.. Θυμάμαι ακόμα τι έγραφε μια γυναίκα απ’ το Ιράκ στο blog της.. Πως προσπαθούσε ο κόσμος εκεί να ζήσει, έχοντας στο κεφάλι του μόνιμα την απειλή μιας βόμβας, πως έτρεχαν στους δρόμους όταν έπρεπε να πάρουν κάτι για το σπίτι τους ελπίζοντας να γλυτώσουν απ’ τις απανταχού αδέσποτες.. Θυμάμαι δυστυχώς και κάτι φωτογραφίες νεκρών παιδιών απ’ το Αφγανιστάν, που έφεραν κάποτε συνάδελφοι από κει..

    Αλλά ποιος νοιάζεται για τις ‘παράπλευρες απώλειες’; Όχι πάντως αυτοί που κινούν τα νήματα..

    • Δυστυχώς Κατερίνα, η ανθρωποκεντρική θεώρηση του κόσμου, ως φιλοσοφία ζωής αλλά και λήψης αποφάσεων, έχει προ πολλού χαθεί. Δεν ξέρω αν εφαρμόστηκε και ποτέ εδώ που τα λέμε. Οι πολιτικές σκοπιμότητες και το χρήμα, είναι οι άξονες πάνω στους οποίους κινούνται όσοι αποφασίζουν για το μέλλον, πάντα από την ασφάλεια του καναπέ και του γραφείου τους, χωρίς ποτέ να έρθουν στη θέση του ορφανού παιδιού που κοιτάζει τον κόσμο και δεν ξέρει από που να πιαστεί. Ο ανθρώπινος πόνος και η αφαίρεση της αξιοπρέπειας που τόσο απλόχερα σκορπίζουν είτε με τη χρήση των όπλων είτε με τη χρήση άλλων -χειρότερων- μεθόδων, όπως η οικονομική απειλή, δεν έχει θέση μέσα στα γραφεία των συνεδριάσεών τους.

      Υ.Γ. Μου ήρθε στο μυαλό τώρα το κομμάτι εκείνο του υπέροχου βιβλίου σου που κάνεις λόγο για τα αδαμαντωρυχεία…

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: