Σκέψεις ενός αδαή.

 

Image: renjith krishnan / FreeDigitalPhotos.net

Στα οικονομικά θέματα κάθε άλλο παρά ειδικός είμαι. Τον προϋπολογισμό της οικογένειας κοιτάζω να φέρω βόλτα, προσπαθώντας πάντα να μην έχω αρνητικά υπόλοιπα, αλλά μέχρι εκεί. Από τότε που διαβήκαμε το κατώφλι του ΔΝΤ και του Ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης, όλοι, και πρώτα απ’ όλα οι προσφιλείς μου δημοσιογράφοι, έχουν γίνει ειδήμονες κι αναλύουν σε κάθε ευκαιρία τα καθέκαστα της κατάντιας μας. Άλλος το μακρύ του κι άλλος το κοντό του. Ευφυολογήματα, φήμες, σοβαροφανείς αναλύσεις δίνουν και παίρνουν. Βέβαια, κάποιοι αξιόλογοι επιστήμονες έχουν εκφράσει σοβαρές απόψεις, αλλά δυστυχώς είναι τόσο λίγος ο χρόνος που τους δίνεται για να μιλήσουν που ακόμα κι αυτοί μόνο επιδερμικά μπορούν να αναλύσουν την κατάσταση.

 

Κι επειδή άκρη δε βγάζω, θα ήθελα να εκθέσω κάποιες απορίες που έχω μήπως επιτέλους πάρω καμιά απάντηση της προκοπής (και γίνω κι εγώ επιτέλους ειδικός !!!).

 

Αυτό το πράγμα που λέγεται πραγματική οικονομία δε συμπεριλαμβάνει εξ ορισμού και τους ανθρώπους που συμμετέχουν στην παραγωγική διαδικασία; Γιατί κανείς δε τους λαμβάνει υπόψη; Άμα χαλαρώνεις τις υποχρεώσεις των εργοδοτών στο όνομα της ανταγωνιστικότητας δεν έχεις αποτέλεσμα καλύτερους εργαζόμενους αλλά φτηνότερους. Ο φτηνότερος εργαζόμενος δεν έχει κανένα μα κανένα λόγο να είναι συνεπής και να προσπαθεί για το καλύτερο δυνατό. Δεν τον συνδέει τίποτα με τον εργοδότη παρά μόνο η απέχθειά του προς αυτόν. Πως λοιπόν θα γίνει ανταγωνιστικότερος ο εργοδότης και τα προϊόντα του; Μόνο επειδή το εργατικό του κόστος θα είναι μικρότερο; Φτηνό εργατικό δυναμικό υπάρχει σε κάποια μέρη του κόσμου, αλλά τα προϊόντα που παράγονται είναι β’ διαλογής και συνήθως φέρουν και τον άσχημο χαρακτηρισμό της χώρας προέλευσής τους. Αυτή την ανταγωνιστικότητα επιθυμούν οι κύριοι που λαμβάνουν αποφάσεις;

Μια επίπτωση της καταπάτησης των κεκτημένων δικαιωμάτων των εργαζομένων είναι και η δραματική αύξηση της ανεργίας. Και ρωτώ: Αν γεμίσεις μια χώρα με ανθρώπους χωρίς μόνιμη και σταθερή εργασία πως θα κινηθεί η αγορά; Ποιος θα μπει στο μαγαζί να ψωνίσει; Αφού δεν υπάρχει μισθός και έσοδα για ξόδεμα. Με τι θα πληρώσει ο άνεργος, με πλατανόφυλλα; (!) Ελπίζω να μου συγχωρήσετε τον αδόκιμο όρο αλλά δε μπορώ να σκεφτώ κάτι καταλληλότερο.

 

Σ’ αυτή την πραγματική οικονομία συμπεριλαμβάνονται πρωτίστως, απ’ όσο καταλαβαίνω, οι ανάγκες και τα συμφέροντα των τραπεζών. Ή μήπως κάνω λάθος; Γιατί βλέπω από παντού πακέτα στήριξης πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ προς τους τραπεζικούς οίκους αλλά προς τους πολίτες δε βλέπω τίποτα. Υποτίθεται ότι ενισχύθηκαν οι τράπεζες με εγγυήσεις αλλά και ρευστότητα με σκοπό να διοχετεύσουν κεφάλαια στην αγορά. Αλλά η αγορά δεν είδε ούτε ευρώ. Γιατί λοιπόν οι τράπεζες δεν πιέστηκαν προς αυτή την κατεύθυνση; Κι αν δεν έχουν οι τράπεζες τη διάθεση να ενισχύσουν τον πρωτογενή και δευτερογενή παραγωγικό τομέα, γιατί δεν παίρνουν πίσω τα πακέτα στήριξης να τα ρίξουν απ’ ευθείας στην αγορά; Στο κάτω κάτω, οι τράπεζες δεν έχουν ούτε στομάχι να πεινάνε ούτε παιδιά να μεγαλώσουν. Άσε που τα βράδια κοιμούνται χαμογελώντας σκεπτόμενοι τις οφειλές των ανθρώπων ενώ οι άνθρωποι δεν μπορούν να κοιμηθούν σκεπτόμενοι τις τράπεζες. Δηλαδή, πουθενά και κανένας δεν υπολογίζει την αξία του ανθρώπου. Αυτά βλέπω κι έχω αρχίσει να αναθεωρώ τις απόψεις μου. Ναι, τελικά υπάρχει Θεός. Είναι το σύνολο των μετόχων των πιστωτικών ιδρυμάτων. Αφού αυτοί ορίζουν πλέον τις ζωές μας, το μέλλον μας, ακόμα και την ίδια μας την ύπαρξη.

 

Μια απορία για την οποία δεν μπορώ να βρω εμπεριστατωμένη απάντηση είναι η εξής: μπήκαμε στο μηχανισμό στήριξης για να προφυλαχθούμε εμείς ή για να προφυλάξουμε τους δανειστές μας; Γιατί βλέπω να γίνονται όλες οι απαραίτητες κινήσεις για να εξασφαλιστούν αυτοί χωρίς να υπολογίζεται το κοινωνικό κόστος. Δεν υποτίθεται ότι όλος αυτός ο μηχανισμός έγινε για να στηριχθεί η χώρα, οι άνθρωποι δηλαδή που ζουν μέσα σ’ αυτή; Αλλά τέτοιο πράγμα δεν έχω δει. Μόνο ανέχεια και δυστυχία βλέπω. Εύχομαι μόνο να μη δω έκτροπα κι αναταραχές. Δε θα παραξενευτώ καθόλου αν οι εικόνες που βλέπω στην τηλεόραση με τις εξεγέρσεις του πληθυσμού των μουσουλμανικών κρατών γύρω μας μεταφερθούν έξω από το σπίτι μου.

 

Και μια τελευταία απορία: Αφού, στη συγκεκριμένη δύσκολη ευρωπαϊκή συγκυρία που ζούμε ένα ευρώ λιγότερο ισχυρό θα βοηθούσε όλες τις χώρες να γίνουν περισσότερο ανταγωνιστικές και να επιτύχουν μεγαλύτερους ρυθμούς ανάπτυξης, γιατί επιμένουν να το κρατούν ψηλά; Σε όφελος τίνος; Των ανθρώπων της γηραιάς ηπείρου πάντως όχι.

 

Δεν ξέρω αν θα βρω τις απαντήσεις τώρα ή θα τις διαβάσω σε κάποιο βιβλίο της ιστορίας σε πενήντα χρόνια από σήμερα. Το σίγουρο είναι ότι ο κόσμος που γεννήθηκα και μεγάλωσα δε θα είναι ο ίδιος με αυτόν που θα ζήσουν τα παιδιά μου. Ίσως αυτό να είναι άσχημο ίσως και καλό. Τούτο το τελευταίο πάντως σίγουρα θα το διαβάσω στα βιβλία της ιστορίας του μέλλοντος…

 

Advertisements
    • Καρυάτιδα Ακροπολίδου
    • 17 Μαρτίου 2011

    Όταν πάρεις απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτεις και απασχολούν πάρα πολλούς απ’εμάς …ενημέρωσέ με! 😉
    Εχω καταλήξει ότι οι κύριοι αυτοί γνωρίζοντας ακριβώς πόσα χρήματα έχω εγώ και συ, δεν θα ησυχάσουν μέχρι να πάρουν και το τελευταίο μας σεντ.! Μόλις ο στόχος τους ικανοποιηθεί, θα ξαναβάλουν σε κίνηση πάλι την αγορά και η οικονομία θα ξαναρχίσει απο την αρχή.

    • Μόλις μάθω Καρυάτιδα τις απαντήσεις θα είσαι η πρώτη που θα ενημερώσω 😉

  1. Συμφωνώ με τις σκέψεις σου. Αυτά σκέφτομαι και εγώ.. Και έχω τόσο κουραστεί που αδυνατώ και να τα καταγράψω πλέον.

    «δεν έχεις αποτέλεσμα καλύτερους εργαζόμενους αλλά φτηνότερους. Ο φτηνότερος εργαζόμενος δεν έχει κανένα μα κανένα λόγο να είναι συνεπής και να προσπαθεί για το καλύτερο δυνατό. Δεν τον συνδέει τίποτα με τον εργοδότη παρά μόνο η απέχθειά του προς αυτόν»

    αυτό ακριβώς..

    • Όλοι μας έχουμε κουραστεί RoadArtist. Δυστυχώς όμως, αυτά τα πράγματα θα τα σκεφτόμαστε για πολύ καιρό ακόμα απ’ ότι φαίνεται…

  2. Κατ’ αρχάς, τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται. Γράφω και εγώ οικονομική ανάρτηση τρείς μέρες τώρα, και θα βγεί σήμερα-αύριο, και, κατά σύμπτωση, δίνει, αν όχι ευθεία απάντηση, μια καλύτερη οπτική για τις απαντήσεις στις ερωτήσεις σου…

    Για τώρα:

    1. Στον Μηχανισμό Στήριξης μπήκαμε για να προστατέψουμε τους δανειστές μας. Και αν δεν τους προστατεύαμε τότε, η Ελλάδα θα γινότανε όχι ανεξάρτητη, αλλά, μαύρη στο ξύλο. Δυστυχούμε πολύ για να μην δυστυχήσουμε πιο πολύ. Αν φεσώσουμε τους Δανειστές βγαίνουμε από το Ευρώ κλοτσηδόν, αρχίζει μεγάλη περιπέτεια η παραμένουσα ΕΕ, και η φρατζόλα πάει σε τιμή ενός μηνός μισθού.

    2. Αν αδυναμώσουμε το Ευρώ, η Ευρωζώνη θα εισάγει πολύ λιγότερα από όσα χρειάζεται από έξω, οι ΗΠΑ, και μετά η Κίνα θα δουν τρομερή μείωση των εξαγωγών τους, μεγάλο πληθωρισμό και ανεργία, και η παγκόσμια κρίση θα μεταμορφωθεί σε παγκόσμια καταστροφή η οποία θα γυρίσει μπούμερανγκ στην Ευρωζώνη.

    Όσο για την ύπαρξη Θεού εν προσόπω μετόχων των τραπεζών, πράγματι έτσι ήταν για τα τελευταία 5.000 χρόνια. Αλλά πολύ συχνά, σε διάφορα συστήματα όπως το τωρινό της Γης, ο καθένας μπορεί να προσπαθήσει να γίνει …θεός. Μερικοί το καταφέρνουν. Λέγεται Υπερίσχυση του Δυνατότερου. Δαρβινική Εξέλιξη.

  3. Μεγάλο πνεύμα ε; Σ’ ευχαριστώ για το κομπλιμέντο 😉

    Όσον αφορά στις απαντήσεις των ερωτήσεών μου, υπάρχουν πολλοί που συμφωνούν μαζί σου αλλά κι άλλοι τόσοι που διαφωνούν. Προσωπικά, ενώ στην αρχή ένιωθα ότι πρέπει όλοι να δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό για να ξεπεραστεί η κρίση, τώρα αν με ρωτήσεις θα σου πω ότι είναι καλύτερα να κηρύξουμε πτώχευση. Θα υποφέρουμε κι εμείς αλλά θα πάνε στο δι@ολο κι οι δανειστές που μας έχουν στραγγίξει το αίμα. Και να σου πω και κάτι; Εγώ δε θα πεινάσω ούτε θα μου κακοφανεί σε τίποτα η έλλειψη πολυτέλειας. Εκείνοι που πήραν διακοποδάνεια και καταναλωτικά δάνεια για να πάρουν iPhone θα τρομάξουν. Και καλά θα κάνουν, γιατί, το έχω ξαναπεί νομίζω, όποιος δε φχαριστιέται με τα λίγα δε φχαριστιέται με τίποτα. Τούτα τα τελευταία δεν είναι δικά μου λόγια αλλά του Επίκουρου.

    Περιμένω εναγωνίως την ανάρτησή σου.

  4. Αχχχχ, σιγά μη σ’ ακούσουν, σιγά μη σου απαντήσει κανείς. Πολύ ωραίο άρθρο. Εξαιρετικό.

    • Δεν περιμένω να με ακούσει κανείς. Άλλωστε, εμείς δεν έχουμε φωνή… ή απλώς δεν φτάνει μέχρι τα αυτιά τους…

  5. Δύσκολο να βγάλει κανείς συμπεράσματα όταν ακόμη και διάσημοι οικονομολόγοι διαφωνούν μεταξύ τους στα συμπεράσματά τους. Εχει κανείς την εντύπωση ότι διεξάγεται ένας παγκόσμιος οικονομικός «πόλεμος» και αναζητούνται ή διαμορφώνονται κάποιες συμμαχίες.

    • Ότι διεξάγεται ένας πόλεμος και μάλιστα σφοδρός είναι γεγονός. Το θέμα είναι ότι πάντα την πληρώνουμε εμείς οι απλοί πολίτες. Τα μεγάλα κεφάλαια δεν εξετάζουν ποτέ την ευημερία του κόσμου και των λαών παρά μόνο τη δική τους.

  6. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Αυτό που με προβληματίζει εμένα είναι τι παρακαταθήκη θα αφήσουμε στα παιδιά μας.Μου θύμισες ένα τηλεοπτικό κοινωνικό μήνυμα που είχα δει πριν χρόνια και που έδειχνε έναν πιτσιρικά με ένα παγωμένο βλέμα να μιλάει θυμωμένος για τι κοινωνία θα του παραδώσουμε και σε τι κόσμο είναι υποχρεωμένος να ζει, από εμάς…

    • Τη θυμήθηκα κι εγώ αυτή τη διαφήμιση. Έχεις δίκιο στο σκεπτικό σου.

  7. Δε νομίζω να υπάρξει άνθρωπος που θα διαφωνήσει μαζί σου…
    Δυο ερωτήσεις που απασχολούν κι εμένα είναι: «Τι θα γράψουν άραγε τα μελλοντικά βιβλία Ιστορίας για την εποχή μας;» και «Πώς θα είναι ο κόσμος που θα ζήσουν τα παιδιά μας;»
    Μακάρι να ζήσουμε 50 χρόνια ακόμα να μάθουμε τις απαντήσεις.

    • Θα ζήσουμε άλλα πενήντα χρόνια άραγε; Εγώ πάντως θα προσπαθήσω, γιατί σε πενήντα χρόνια θα συμπληρώσω τα απαραίτητα έτη υπηρεσίας για να πάρω σύνταξη… 😉

  8. Σε ότ,ι αφορά το ερώτημα για το μηχανισμό στήριξης (sic) σου νομίζω ότι είναι πλέον ξεκάθαρο ότι ο μηχανισμός στήθηκε για να προστατέψει τους δανειστές μας (σόρρυ Δημήτρη, αλλά είμαι αναγκασμένη να διαφωνήσω μαζί σου). Την εποχή του στησίματος του, το μεγαλύτερο μέρος των ελληκινών «τοξικών» ομολόγων ήταν στα χέρια γαλλικών και γερμανικών τραπεζών. Μετά την πίστωση χρόνου που εξασφάλισε η ελλ. οικονομία (υπό την έννοια ότι πήρε κάποια χρήματα για να τακτοποιήσει τις πιεστικές υποχρεώσεις της και δεν χρειαζόταν να δηλώσει στάση πληρωμών τότε) άρχισαν οι τράπεζες που είχαν ελληνικά ομόλογα να τα διοχετεύουν στην ΕΚΤ (υπήρχε δήλωση του προέδρου γερμανικών τραπεζών που έκρζε τη Μέρκελ, διότι δεν τους άφηνε να σπρώξουν τα ελλ. ομόλογα στην ΕΚΤ, ενώ οι γαλλικές τράπεζες ξεφόρτωναν μετά μανίας).
    Επίσης, μεγάλο μέρος των 110δις του μηχανισμού, πήγαν στην εξυπηρέτησης παλαιότερων δανειακών υποχρεώσεων μας.
    Τέλος, πριν από κανένα μήνα, ο Σόϊμπλε, δήλωσε ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αποφύγει την αναδιάρθρωση του χρέους της, διότι οι αριθμοί δεν βγαίνουν. Προφανώς οι γερμανικές τράπεζες είχαν ήδη ξεφορτώσει όσα τοξικά ελλ. ομόλογα έπρεπε, τα 110δις δεν μας σώζουν τελικά και συνεπώς ας ετοιμαστούμε όλοι ψυχολογικά για αυτό που έρχεται.

    Το γεγονός ότι κανείς δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται τις επιπτώσεις των μέτρων στους ανθρώπους είναι το γεγονός ότι δεν ενδιαφέρουν οι επιπτώσεις των μέτρων στους ανθρώπους.
    Η μείωση της αγοραστικής δύναμης είναι επίσης εν πολλοίς αδιάφορη για αυτούς που μπορούν να ποδηγετούν τη λήψη αποφάσεων, στο μέτρο που η αγορά κυρίως αποτελείται από μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι οποίες είναι και αυτές αδιάφορες. Η μείωση του κόστους των εργαζομένων εξυπηρετεί μόνο αυτούς που απασχολούν ευάριθμο προσωπικό και για το λόγο αυτό κόπτονται. Η μείωση του κόστους όμως έχει γίνει σημαία και για τους εγχώριους βιομήχανους όμως που δεν καταλαβαίνουν όμως ότι ουδέποτε θα μπορεσουν να ανταγωνιστούν το εργατικό κόστος άλλων χωρών και, με δεδομένη τη μάλλον πενιχρή εξαγωγική δραστηριότητα των ελλ. βιομηχανιών, εν τέλει η μείωση μισθών θα αποβεί εις βάρους του, στο μέτρο που οι έλληνες, που καταναλώνουν το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής των ελλ. βιομηχανιών, δεν θα μπορούν πια να το καταναλώσουν. Οπότε ο φαύλος κύκλος έχει ήδη ξεκινήσει (όσο θα πέφτει η κατανάλωση των προϊόντων των ελλ. βιομηχανιών, τόσο θα κυκλοφορεί ευρέως το αίτημα για συμπίεση του εργατικού κόστους, και όσο τελικά το τελευταίο θα συμπιέζεται τόσο θα μειώνεται η κατανάλωση και κατ’ επέκταση η παραγωγή προϊόντων από τις ελλ. βιομηχανίες).

    Για το θέμα της ενίσχυσης των τραπεζών για να τονωθεί η ελλ. αγορά, θα επανέλθω αργότερα, διότι είναι ακόμη πρωί και δεν ξεκινώ να συγχίζομαι από τόσο νωρίς γιατί χαλάει το δέρμα !!!

    • Eskarina, θα συμφωνήσω 100% με τα λεγόμενά σου. Νομίζω ότι το σχόλιό σου έπρεπε να είναι το κυρίως άρθρο και το άρθρο έπρεπε να είναι σχόλιο!

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: