Η σκόνη των άστρων.

Η Σκόνη των Άστρων. Αικατερίνη Τεμπέλη. Εκδόσεις Μοντέρνοι Καιροί.

Πρόκειται για το νέο έργο της Αικατερίνης Τεμπέλη. Μια πολύ όμορφη παρουσίαση, η οποία με ενέπνευσε για να το διαβάσω, έχει κάνει ο Βασίλης, εδώ.

Δεν πρόκειται να αναφερθώ στο αξιόλογο πραγματικά μυθιστόρημα της κυρίας Τεμπέλη. Άλλωστε ούτε ειδικός είμαι ούτε νομίζω ότι θα τα κατάφερνα καλά στην παρουσίαση ή την κριτική του με την αδέξια ματιά μου. Αυτό όμως που θα προσπαθήσω να κάνω είναι να μαντέψω τον εσωτερικό κόσμο της συγγραφέως κατά τη συγγραφή του. Είναι ένα παιχνίδι που κάνω με τον εαυτό μου κάθε φορά που διαβάζω οτιδήποτε. Δεν ξέρω αν τα καταφέρνω ή όχι, νομίζω όμως ότι το κάθε τι που γράφει κάποιος προδίδει, άθελά του ίσως, και το ποιος πραγματικά είναι.

Στην περίπτωση ετούτη λοιπόν, μου ήρθε στο μυαλό η εικόνα ενός ευγενικού ανθρώπου, από εκείνους που όταν τους προτείνεις το χέρι σηκώνονται γιατί το νιώθουν κι όχι γιατί έτσι πρέπει. Γεμάτη ενέργεια που πολλές φορές ίσως νιώθει ότι δεν της φτάνουν οι ώρες για να τις διοχετεύσει. Πολυπράγμων, με περιέργεια που τη σπρώχνει να μαθαίνει διαρκώς νέα πράγματα. Ήρεμη ως προσωπικότητα, αλλά με εξάρσεις, σπάνιες ίσως, αλλά πολύ δυνατές. Και παρά το ευρύ γνωστικό της πεδίο, κάθε φορά επικεντρώνεται σε ένα μόνο πράγμα μέχρι να το ξεκαθαρίσει, να γίνει κτήμα της, διαυγές χωρίς σκιές. Και μετά θα προχωρήσει στο επόμενο, η επιμονή ίσως είναι ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά της. Προσεκτική και διερευνητική. Παρορμητική είναι μόνο εκεί που γνωρίζει και τη γνωρίζουν. Ονειροπόλος, ίσως πριν κοιμηθεί να ονειρεύεται περισσότερο απ’ όσο όταν κοιμάται. Και σίγουρα είναι από εκείνους τους ανθρώπους που το μυαλό τους δεν ξεκουράζεται ποτέ…

Δεν γνωρίζω αν είμαι στοιχειωδώς έστω κοντά στην πραγματικότητα όσον αφορά στα χαρακτηριστικά που περιγράφω. Αυτά όμως ήταν όσα ένιωσα διαβάζοντας τη Σκόνη των Άστρων. Έτσι χαράχτηκε στο μυαλό μου η συγγραφέας, σαν τη σχημάτιζε το μυαλό μου και την έβλεπε τάχα μου την ώρα που το έγραφε. Άμα κάνω λάθος ζητάω τη συγχώρεσή της…

Σε κάθε περίπτωση πάντως το συνιστώ ανεπιφύλακτα, νομίζω ότι όσο περισσότερο προχωράει η ιστορία τόσο περισσότερο θα θέλετε να τη ρουφήξετε κυριολεκτικά. Θα σας φυλακίσει μέσα της και δε θα μπορέσετε εύκολα να αφήσετε το βιβλίο στην άκρη. Στη δική μου περίπτωση πάντως, μέσα σε ανάμικτα αισθήματα περιέργειας και ψυχαναγκασμού (!), δυο μέρες ήταν αρκετές για να χαθώ στον κόσμο του…

Advertisements
  1. τελευταιε μου, θα συμφωνησω μαζι σου, κι αφου ταυτιζονται εστω και δυο αποψεις, θα ειναι σιγουρα ετσι..

    θελω κι εγω να ξεμπερδεψω γρηγορα με το τωρινο βιβλιο μου και να το παρω στα χερια μου, να το απολαυσω..

    παω να φτιαξω ενα καφεδακι.. καλημεραααα

    • Εγώ Στέλλα, έβαλα στην άκρη κάποια άλλα για να το διαβάσω. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι αποζητούσα κάτι για να ηρεμήσει λίγο το μυαλό μου και το εν λόγω βιβλίο τα κατάφερε περίφημα. Πάντως να ξέρεις ότι όσο το προχωράς τόσο δε θα μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια σου…

      Καλό καφεδάκι…
      Την καλημέρα μου.

  2. Πιστεύω ότι έχεις πετύχει πολλά στο χαρακτήρα της Αικατερίνης Τεμπέλη. Είναι το ίδιο βιβλίο που μας βγάζει την ψυχοσύνθεση του κάθε συγγραφέα. Θέλοντας και μη, οδηγείται από προσωπικές σκέψεις και βιώματα και καταλήγει στα δικά της όνειρα ή στους δικούς της φόβους. Όπως λέει και η ίδια το να συνεχίζει μια ζωή και μετά τον θάνατο, -με κάποιον τρόπο- είναι και μια δική της αγωνία. Και η «σκόνη των άστρων» αυτό δηλώνει.
    Πολύ καλό κείμενο «τελευταίε», μοιάζει με ψυχογράφημα.. σε ευχαριστώ και για την αναφορά και το λινκ, έτσι δόθηκε η ευκαιρία να διαβάσω την αξιόλογη κριτική και παρουσίαση ενός βιβλίου μιας κοινής μας φίλης. Καλό απόγευμα!

    • Βασίλη, θέλω να ζητήσω συγνώμη αν αυτά που γράφω δεν αντιπροσωπεύουν την κυρία Τεμπέλη. Αλλά έτσι ένιωσα διαβάζοντας το υπέροχο μυθιστόρημά της γι’ αυτό και τα αναφέρω.
      Όσον αφορά στο λινκ, εγώ νομίζω είμαι αυτός που πρέπει να σε ευχαριστήσει γιατί μου έκανες γνωστό τόσο το βιβλίο όσο και το ιστολόγιο της συγγραφέως απ’ όπου έχω αντλήσει πολλές κι ενδιαφέρουσες πληροφορίες τις οποίες αγνοούσα.

  3. Πολύ ωραία και ενδιαφέρουσα κριτική, αλλά και τρομερά πρωτότυπη γιατί αναλύει την συγγραφέα βάσει του περιεχομένου του βιβλίου το οποίο δεν ακουμπάς καν. Πραγματικά ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη κριτική. Βλέποντας το εξώφυλλο, μου αρέσει, οπτικά, συναισθηματικά, και αμέσως μου δημιουργείται η εξής σκέψη: περίεργο που μια, φαντάζομαι, Ελληνίδα συγγραφέας, γράφοντας στα Ελληνικά, διάλεξε για τίτλο μια λέξη Αγγλική που δύσκολα, αν καθόλου, μεταφράζεται στα Ελληνικά. Τη λέξη Stardust. Οπωσδήποτε, μια και είμαι εντελώς διγλωσσικός, όταν σκέπτομαι τη λέξη Stardust μου δημιουργούνται εντελώς διαφορετικές εικόνες και συναισθήματα από όταν διαβάζω «Η σκόνη των Άστρων».

    • Δημήτρη δεν είναι κριτική με την αυστηρή έννοια του όρου. Άλλωστε νομίζω ότι για να κάνει κάποιος κριτική σε κάτι πρέπει να έχει δημιουργήσει πρώτα κι ο ίδιος κάτι ανάλογο κι αντίστοιχο. Κι αφού εγώ ούτε συγγραφέας είμαι ούτε βεβαίως έχω εκδώσει κάποιο βιβλίο, δε νομίζω να νομιμοποιούμαι να κρίνω κάποιον άλλον.
      Περισσότερο εκφράζω αυτά που ένιωσα για τη συγγραφέα διαβάζοντάς το. Το ίδιο κάνω με ότι κι αν διαβάσω, είναι μια συνήθειά μου που την έχω από παλιά (Το ίδιο έκανα κι όταν διάβασα το δικό σου διαμάντι, «Από τους τρεις ο δυσκολότερος«).
      Όσον αφορά στο περιεχόμενο του βιβλίου, νομίζω ότι αν ακολουθήσεις το λινκ στον ιστοχώρο του Βασίλη θα βρεις περισσότερες λεπτομέρειες. Για τον τίτλο νομίζω ότι δεν μπορώ να σου δώσω εγώ απάντηση. Ίσως θα πρέπει να απευθυνθούμε στην ίδια…

    • vad
    • 3 Μαρτίου 2011

    Αφού προτεινεις,ν’αρνηθώ;:)Στα υπόψιν…

    Καλό μηνα….

    • Καλό μήνα και σε σένα Vad.

  4. Θα συμφωνήσω κι εγώ με τους ανθρωπους που έγραψαν παραπάνω ότι κάνατε μια πολύ πρωτότυπη παρουσίαση και σας ευχαριστώ γι’ αυτό. Τίποτε δεν έχω να σας συγχωρήσω λοιπόν. Μην το σκέφτεστε καν. Ίσα-ίσα είναι πολύ ευγενικό εκ μέρους σας, που μπήκατε σ’ αυτόν τον κόπο και με τιμά το ότι μου αφιερώσατε τόσο χρόνο, για να γραφτεί αυτή η προσεγμένη ανάρτηση. Χαμογέλασα πολλές φορές όσο την διάβαζα..

    Πράγματι όταν γράφει κάποιος κάτι, ότι κι αν είναι αυτό, μοιραία καταλαβαίνεις και κάποια πράγματα για την προσωπικότητά του. Στην περίπτωση μου δε, επειδή μου αρέσει να έχουν αλήθεια οι ιστορίες μου ή να αναφέρω πράγματα που θα μπορούσαν να είναι αλήθεια, δεν έκανα και καμιά προσπάθεια να κρύψω ορισμένα αυτοβιογραφικά στοιχεία. Δεν ξέρω αν είχε τύχει να διαβάσετε κάποια πράγματα Τελευταίε, που είχα πει σε συνεντεύξεις μου, αλλά αν ποτέ συμβεί, θα καταλάβετε πόσο κοντά στην πραγματικότητα φτάσατε. Λέω να μην σας αποκαλύψω περισσότερα και χαλάσω το σασπένς. 🙂

    Πάντως νομίζω ότι δεν θα ήταν κακή ιδέα να σκεφτείτε την Ψυχολογία, ως γνωστικό αντικείμενο που θα μπορούσε να σας ταιριάζει. Ποτέ δεν είναι αργά..

    Για ν’ απαντήσω όμως και στον Thinks (αφού έχει γράψει κάτι καλό, ευκαιρία και για μένα να τον ‘γνωρίσω’ Τελευταίε), σχετικά με τον τίτλο θα εξηγήσω πως σκέφτομαι με εικόνες και μετά προσπαθώ να εκφραστώ μέσα από λέξεις. Είχα διαβάσει λοιπόν ένα άρθρο όπως έχω ξαναπεί -και συγχωρείστε μου την επανάληψη-, για το τι συμβαίνει στο στερέωμα όταν πεθαίνουν τ’ αστέρια. Πως απ’ το μεσοαστρικό υλικό που περιέχει αέρια και σκόνη απ’ τ’ αστέρια που έγιναν supernova, δημιουργούνται νέα άστρα και με γοήτευσε η ιδέα ότι τίποτα δεν χάνεται οριστικά στο σύμπαν. Από κει εμπνεύστηκα αρχικά τον τίτλο του βιβλίου. Έβλεπα ας πούμε νεορά, να συμβαίνει όλο αυτό.. Ο τίτλος όμως, ‘κλειδώθηκε’ περισσότερο στο μυαλό μου, επειδή άκουγα όσο έγραφα, κυρίως τον δίσκο του Μάνου Ξυδούς «Τ’ αστέρια θα ‘ναι πάντα μακριά». Τώρα ίσως καταλάβετε περισσότερα. Δεν ‘έπαιξε’ δηλαδή πρώτα στο μυαλό μου η λέξη stardust, αν και διαβάζω βιβλία στην αγγλική γλώσσα. Ήταν άλλες οι αφορμές και οι αιτίες. Κι ελπίζω να μην σας κούρασα εξηγώντας τες.

    Να ευχαριστήσω και όλους τους ανθρώπους που έγραψαν κάτι εδώ, γνωστούς ή μη και να ευχηθώ να είναι καλά.

    Για σας Τελευταίε, θα γράψω κάτι που συνηθίζω να λέω, να πιστεύω και θα το είδατε και στο βιβλίο: Το δυσκολότερο πράγμα στη ζωή είναι να μπορείς ν’ αντιμετωπίσει κανείς τα πράγματα, τα γεγονότα που του συμβαίνουν κι εύχομαι να έχετε πάντα την Δύναμη να το κάνετε. Να ξεπερνάτε και να προχωράτε. Να χαίρεστε την οικογένεια σας και τους ανθρώπους που αγαπάτε. Από καρδιάς ευχαριστώ για την τόσο όμορφη ανάρτηση..

  5. Κυρία Τεμπέλη, πραγματικά μου κινήσατε το ενδιαφέρον και θα ψάξω να βρω και να μελετήσω τις συνεντεύξεις σας. Μόνο και μόνο για να δω αν έχω πέσει τόσο κοντά όσο λέτε. Όσον αφορά στην Ψυχολογία, με τιμά η προτροπή σας, αλλά νομίζω ότι είναι λίγο αργά για να ασχοληθώ… 😉

    Πραγματικά είναι πολύ σημαντικό πράγμα να βρίσκει κανείς τη δύναμη να αντιμετωπίζει τα πράγματα που του συμβαίνουν στη ζωή. Κανείς, νομίζω, δεν ξέρει τα πραγματικά του όρια, τα οποία συνειδητοποιεί μονάχα όταν είναι ανάγκη να τα ξεπεράσει. Μακάρι όλοι μας να έχουμε αυτή τη Δύναμη και να μπορούμε να στεκόμαστε όρθιοι κάθε φορά που είναι αναγκαίο.

    Σας ευχαριστώ που με τιμήσατε δια του σχολίου σας και σας εύχομαι ολόψυχα καλή επιτυχία σε ότι κι αν κάνετε στη ζωή σας. Μακάρι να μας χαρίσετε κι άλλα ωραία βιβλία, κι άλλους ήρωες σαν τη Μελανθία και την Ελοΐζ…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: