Αλλοτρίωση.

Image: Paul / FreeDigitalPhotos.net

Όπου κι αν σταθώ, όπου κι αν βρεθώ, οι συζητήσεις για την οικονομική κρίση μονοπωλούν το ενδιαφέρον. Κι αυτά που συνήθως συζητιούνται είναι τα χειρότερα σενάρια. Βλέπω στα μάτια των συνανθρώπων μου το φόβο και την απόγνωση˙ και δεν έχουν άδικο. Οι επιχειρήσεις κλείνουν η μια πίσω από την άλλη, δουλειές δεν υπάρχουν και το χειρότερο είναι ότι δε φαίνεται καμιά καλή προοπτική στο βάθος του χρόνου. Το πρωτοσέλιδο και μερικά από τα άρθρα του Βήματος ήταν σα γροθιά στο στομάχι αυτή την Κυριακή. [1] [2]

Ότι είναι να γίνει θα γίνει, νομίζω ότι κάπου, κάποιοι έχουν ήδη λάβει τις αποφάσεις και απλώς περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να τις εφαρμόσουν. Αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι η αλλαγή των ανθρώπων, η μεταστροφή της κοινωνίας σε κάτι που δε μου αρέσει. Παρατηρώ τους ανθρώπους να κλείνονται όλο και περισσότερο στο καβούκι τους. Εκείνη η ανεμελιά, με την καλή έννοια όχι με την έννοια του «δε βαριέσαι», που μας χαρακτήριζε ως λαός, χάνεται. Όλοι κοιτάζουν πώς να συμμαζευτούν, ακόμα και η πρόσκληση στο σπίτι για παρέα σπανίζει πια. Φοβάμαι ότι σε μερικά χρόνια δε θα έχουμε πια φίλους, αλλά γνωστούς. Και οι κοινωνικές μας επαφές θα περιοριστούν σε απλές τυπικότητες, ίσα ίσα να τηρούνται τα προσχήματα. Νομίζω ότι θα αλλάξουμε, δεν ξέρω σε τι, αλλά σίγουρα σε κάτι που είναι ξένο προς την ιδιοσυγκρασία μας ως λαός. Μάλλον σε κάτι πιο ψυχρό, πιο απρόσωπο. Μια αλλοτρίωση που δεν είχαν καταφέρει να επιτύχουν σε τούτο τον τόπο ούτε πόλεμοι ούτε καταστροφές. Και θα την πετύχει η οικονομική κρίση. Θα μας αλλοιώσει, θα μας «αμερικανοποιήσει», θα διώξει από μέσα μας τα ευγενή εκείνα αισθήματα που μας ξεχώριζαν από τους άλλους λαούς. Η ψυχρή λογική θα κυριεύσει σε βάρος των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών μας. Μακάρι να βγω ψεύτης…

Advertisements
  1. Αυτή είναι η μία εικόνα. Η άλλη εικόνα είναι η βία που ξεχειλίζει πλέον. Βία στα γήπεδα, στο πεζοδρόμιο, στο σπίτι… Το άγχος προλεταριοποίησης της μεσαίας τάξης είναι ο καλύτερος σύμβουλος της βίας. Είναι η άλλη όψη του ίδιου προβλήματος.

    • Η βία και η έξαρσή της είναι ένα υπαρκτό πρόβλημα, το οποίο προς το παρόν δε θέλω να το σκέφτομαι. Σίγουρα θα δούμε σκηνές που δεν τις είχαμε καν φανταστεί. Κι όλα στο όνομα της οικονομίας ή καλύτερα του καπιταλιστικού συστήματος που έχει αρχίσει να δείχνει το πραγματικό, σκληρό του πρόσωπο. Και που το υιοθετήσαμε τελείως άκριτα και χωρίς καμιά προσαρμογή στις δικές μας συνήθειες και που τώρα γυρίζει να συλλέξει τους τόκους αδιαφορώντας για τον άνθρωπο και την αξιοπρέπεια…

      • Συμφωνούμε απολύτως. Κάτι τέτοιο ετοίμασα για τις επόμενες μέρες 🙂

    • Kαρυάτιδα Ακροπολίδου
    • 27 Φεβρουαρίου 2011

    Εγώ βλέπω την πτώχευση νάρχεται ολοταχώς..!
    Γι’αυτό ό,τι προλάβουμε φίλε Τελευταίε…
    Καλό βράδυ!

    • Κάρυ μου, η χρεοκοπία θα έρθει μάλλον, αλλά τουλάχιστον να διατηρήσουμε την αξιοπρέπειά μας. Και την ταυτότητά μας…

      Καλό σου βράδυ κι εσένα.

  2. Κώστα, το κείμενό σου είναι θαυμάσιο και εστιάζει σε κάτι πολύ σημαντικό, το σημαντικότερο, το οποίο δεν έχω ξαναδιαβάσει άλλον να θίγει: Χάνουμε το ποιοί είμαστε. Αλλάζουμε τον χαρακτήρα μας. Και όχι μόνο είναι αλήθεια αυτό, αλλά γίνεται με τρόπο αρνητικό, με δυστυχία, με απόγνωση. Ο Ελληνισμός πεθαίνει με τρόπο που δεν πλησίασε παρ’ όλες τις πληγές και τραύματα που υπέφερε επί τρεις χιλιάδες χρόνια. Τα παραπάνω τα βλέπω ως όσο πιο αντικειμενικά μπορεί να τα δει κανείς και σε συγχαίρω για την διορατικότητά σου.

    Στην Αμερική μαθαίνει ο άνθρωπος να σκέφτεται αυτόματα την λύση ή την γιατρειά σε κάθε πρόβλημα και τώρα θα μιλήσω εντελώς υποκειμενικά, κι ας πέσει όλη η μπλογκόσφαιρα να με φάει (γιατί αν δεν ξέρει ήδη η μπλογκόσφαιρα τι πιστεύω μετά από όλες εκείνες τις αναρτ’ήσεις, τότε… τέλος πάντων…) ιδού κάτι το υποκειμενικό αλλά, πιστεύω προσωπικά, άξιο σκέψης. Στις δυσκολίες χρειαζόμαστε δύναμη, πίστη, αποφασιστικότητα. πράγματα που έρχονται μόνο μέσω μιας ταυτότητας που βασίζεται σε παραδόσεις, σε περηφάνια για το ποιός είναι κανείς. Η παραδόσεις μας ήταν μια θρησκεία. Τι να κάνουμε, δε φταίω εγώ, μια θρησκεία την είχαμε τη δόλια. Και την πηδήξαμε κι αυτή παριστάνοντας τους ευροδιανοούμενους… Τώρα, τι σωσίβιο θα βρει ο άνθρωπος που θέλει να βρει να φάνε τα παιδιά του και δεν του έχει μείνει τίποτα; ούτε ταυτότητα…

    Μόνο βία, και το παραλήρημα του πνιγόμενου που προσπαθεί να σωθεί γραπώνοντας τα άχυρα νεκρών ιδεολογιών και λεξιλογίου που εφηύραν ξένοι λαοί και φανταζόμαστε ότι ταιριάζει σ’ εμάς. Ναι, ο καπιταλισμός έχει πρόσωπο σκληρό, αλλά δυστυχώς ανθρώπινο: είναι το πρόσωπο της Δαρβινικής φυσικής επιλογής.

    • Δημήτρη, δυστυχώς, νομίζω ότι η πραγματικότητα είναι πιο δύσκολη απ’ όσο φανταζόμαστε. Και η αλλαγή της ταυτότητάς μας επίκειται να γίνει άμεσα και βίαια.
      Όσον αφορά στη θρησκεία, νομίζω ότι θα ήταν καλύτερα να την αφήσουμε απ’ έξω. Κι αυτό γιατί σε τούτη τη χώρα, η καθεστηκυία τάξη της εκκλησίας φοβάμαι ότι θα βρει τον τρόπο να επιβάλλει τη θέλησή της πάνω στον αδύναμο λαό και θα οδηγηθούμε σε άλλες, ίσως και χειρότερες καταστάσεις. Δυστυχώς, τα φωτεινά πνεύματα στους κόλπους της είναι ελάχιστα κι αδύναμα να επιβληθούν. Άλλωστε, που είναι η συμμετοχή τους για την επίλυση του προβλήματος; Ίσα ίσα που δημιουργούν εμπόδια. Αν το δούμε βέβαια καθαρά από την άποψη της πίστεως του καθενός, τότε το πράγμα αλλάζει, αλλά δε νομίζω ότι είναι ικανό να δώσει λύση στα προβλήματα.

      Για τη Δαρβινική προσαρμογή θα συμφωνήσω. Έχουμε την κυριαρχία του ισχυρότερου ξεκάθαρα. Αν όμως οι κυβερνώντες καταλάβαιναν και την έννοια της προσαρμογής θα είμαστε καλύτερα, αλλά που; Και ποιός;

      • Συμφωνώ Κώστα για την πραγματικότητα όπως την θέτεις.

        Όσο για την θρησκεία, ας την αφήσουμε, δίκιο έχεις, μια που άλλωστε ποτέ δεν κατάφερα να το φρασεολογίσω έτσι που να μην μπαίνει πάντα στην απάντηση, σαν τούβλινος τοίχος απ’ όλους, η εντελώς άσχετη εκκλησία των παπάδων που δεν θα έπρεπε να θεωρείται «στη μέση». Στο τέλος της παραγράφου σου όμως πλησίασες το νόημά μου και η απάντησή μου είναι ότι πιστεύω πως είναι ικανό να βοηθήσει για τους λόγους που παραθέτω στο πρώτο μου σχόλιο… όπως βοηθούσε σε όλους τους αιώνες μέχρι που βρήκαμε καινούργιο κομποσκοίνι.

        • Κατάλαβα την τοποθέτησή σου, Δημήτρη. Νομίζω ότι έχω ξεχωρίσει μέσα μου τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεσαι, ειδικά για το συγκεκριμένο θέμα. Δυστυχώς όμως η εκκλησία με τους εκπροσώπους της έχουν καταντήσει την πίστη ένα αντικείμενο που τους βοηθά να προωθούν τα συμφέροντά τους. Έχουν ξεφύγει από το σκοπό τους…

  3. Έχω την εντύπωση πως αν υπάρχει πράγματι αξιοπρέπεια & αλληλεγγύη, στις δυσκολίες αποδεικνύεται και όχι όταν τα πράγματα βαίνουν καλώς.

    • Εδώ όμως Καίσαρα, δεν μπορεί να υπάρξει αλληλεγγύη για τον απλούστατο λόγο ότι για να βοηθήσει κάποιος πρέπει να έχει τα μέσα και την οικονομική δυνατότητα. Στις μέρες μας όμως, η οικογενειακή οικονομία συρρικνώνεται σε τόσο μεγάλο βαθμό, που σε λίγο χρονικό διάστημα δε θα μας φτάνουν ούτε το λογαριασμό του ρεύματος να πληρώνουμε, όχι να σταθούμε αλληλέγγυοι…
      Η αξιοπρέπεια είναι άλλο πράγμα. Είμαστε όμως ικανοί, εμείς οι καλομαθημένοι στις ανέσεις και τις ευκολίες μας, να τη διατηρήσουμε; Αυτό αναρωτιέμαι κάθε μέρα κι απάντηση δεν μπορώ να δώσω…

  4. Εγώ πάλι Κώστα είμαι πιο αισιόδοξος. Πιστεύω πως την αλλοτρίωση που περιγράφεις, ήδη την έχουμε βιώσει και ήταν αποτέλεσμα της -τεχνητής ίσως- ευμάρειας που έζησαν οι Έλληνες για ένα διάστημα. Η οικονομική κρίση θέλω να πιστεύω, κι ας μην έχω κανένα στοιχείο ως απόδειξη, ότι θα μας φέρει «λιγότερη ελαφρομυαλιά, λιγότερη σπατάλη, λιγότερη επιπολαιότητα και λιγότερη αυθάδεια» και πιστεύω πως είναι στο χέρι μας να γίνουμε τελικά καλύτεροι άνθρωποι, με περισσότερη αλληλεγγύη -συμφωνώ εδώ με τον Caesar- όπως ήμασταν κάποτε -αν ήμασταν κάποτε καλύτεροι γιατί όλοι έχουμε την τάση να ωραιοποιούμε το παρελθόν.
    Θα ήθελα όμως να κάνω και ένα σχόλιο στις απόψεις του Thinks: Θέλω να πιστεύω πως ο Ελληνισμός, ο οποίος πέρασε 400 χρόνια σκλαβιά, κατοχή και εμφύλιους και επέζησε, έτσι ακριβώς θα επιζήσει και πάλι. Το ξέρω πως το μόνο αποδεικτικό στοιχείο σε αυτά που λέω είναι η αισιοδοξία μου, αλλά όλοι θα συμφωνήσουμε πως χρειαζόμασταν ένα ηθικό ταρακούνημα κι εύχομαι να μας το δώσει αυτή η κρίση.

    • Θωμά, μακάρι να είναι όπως τα λες, αλλά επέτρεψέ μου να διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις. Σίγουρα θα περιορίσουμε τις σπατάλες, αλλά μέχρι που; Όταν του χρόνου το πετρέλαιο θέρμανσης θα φτάσει 1,5 € το λίτρο, πόσο οικονομία θα πρέπει να κάνουμε; Πως θα ζεστάνουμε τα παιδιά μας; Κι όταν η βενζίνη φτάσει τα 2,00 € φαντάζεσαι που θα εκτιναχθούν οι τιμές στα προϊόντα; Δεδομένου δε και του γεγονότος ότι οι μισθοί διαρκώς περικόπτονται και τα δώρα απλώς θα εξαφανιστούν (τουλάχιστον σύμφωνα με τα σημερινά πρωτοσέλιδα των εφημερίδων).
      Μακάρι η αισιοδοξία σου να βγει αληθινή…

  5. …..TEΛΕΥΤΑΙΕ ΜΟΥ….ΧΑΙΡΕ ΒΡΑΔΥΑΤΙΚΟ!!!….

    ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ….
    Η ΔΙΚΙΑ ΣΑΣ ΓΕΝΙΑ ….ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΚΥΡΙΑΡΧΑ…

    ΚΑΙ ΚΥΡΙΑ Η ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ ΓΕΝΙΑ (γενηθηκα το 1955-γενια Πολυτεχνειου) ΦΕΡΕΙ ΣΧΕΔΟΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ + ΜΟΙΡΑΙΑ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ!!!!…

    ΛΥΠΑΜΑΙ ….ΔΕΝ ΤΟ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΣΤΑΝ!!!!…

    .προσεχε:…ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ!!! ΑΠΟ ΤΟ 1985 ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΥΠΟΨΙΑΖΟΜΑΣΤΑΝ….ΟΙ ΛΙΓΟΙ!!!!….
    μετα ΤΟ 1990….ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΣΧΕΔΟΝ ΣΙΓΟΥΡΟΙ ΟΙ ΠΙΟ ΠΟΛΛΟΙ!!!!…
    ΑΛΛΑ…
    Η ΑΔΡΑΝΕΙΑ+ΤΑ ΓΕΡΑΜΑΤΑ…..

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

    • Γιατρέ μου μου έδωσες μια ιδέα. Να κάνω μια ομαδική αγωγή στη γενιά σου και να ζητήσω αποζημίωση. Άλλωστε έχω την ομολογία σου ως αποδεικτικό στοιχείο.
      Το θέμα βέβαια δεν είναι ποιος φέρει την ευθύνη αλλά το τι γίνεται από ‘δω και μπρος. Γιατί κακά τα ψέματα, μπορεί να μην τα φάγαμε όλοι, αλλά όλοι τους ψηφίσαμε, κι έτσι όλοι ευθυνόμαστε.
      Η μοναδική μου ευχή είναι τα παιδιά μου να μη χρειαστεί να βρεθούν σε κάποιο πολεμικό μέτωπο, είτε πραγματικό είτε από εκείνα της ανέχειας που σε σκοτώνουν χωρίς να το πάρεις καν χαμπάρι…

      Τουλάχιστον, γιατρέ μου, άμα αρρωσταίνουμε θα μας ρίχνεις καμιά ματιά έτσι; …

  6. Kαι..δεν είδαμε τα χειρότερα..τελευταίε μου..
    η πείνα και το ένστικτο επιβίωσης.. είναι τρομακτικό τι μπορεί να κάνει ο άνθρωπος μπροστ΄σ’αυτόν τον φόβο..Να μην φτάσουμε σε τέτοιες καταστάσεις…
    Από την άλλη ίσως οι σχέσεις γίνουν πιο ανθρώπινες ..να αναθεωρήσουμε κάποιες αξίες στη ζωή που τις είχαμε ξεχάσει ..ο άνθρωπος έχει πολυ δύναμη μέσα του που μόνο στα δύσκολα το αντιλαμβάνεται …

    • Μακάρι να μη φτάσουμε εκεί. Μακάρι να έρθει ο από μηχανής θεός και να δώσει λύση στο πρόβλημα. Δεν είναι πολύ πιθανό βέβαια, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Άλλωστε η ελπίδα πεθαίνει τελευταία…

  7. δε φοβαμαι…
    ναι η κριση θα μας αλλαξει…
    θα μαθουμε να αναθεωρουμε συμπεριφορες…
    θα αλλαξουμε πρωτα εμεις…
    μετα η χωρα…
    θελει υπομονη και περιφρουρηση…
    θα αλλαξουμε…
    θα μαθουμε την οικονομια…
    στα λογια και στις πραξεις…
    καλημερα!

    • Το ζητούμενο είναι η αλλαγή αυτή να μη μας κάνει κάτι ξένο από αυτό που πραγματικά είμαστε, από αυτό που είναι αποθηκευμένο στο DNA μας εδώ και χιλιάδες χρόνια. Δε θέλω να βλέπω τον άρρωστο να πεθαίνει έξω από το νοσοκομείο γιατί δεν έχει να πληρώσει, ούτε τα παιδιά να μην πάνε στο Γυμνάσιο γιατί δεν μπορούν να βρουν τα δίδακτρα. Να γίνουμε πιο συνεπείς, πιο εργατικοί ή λιγότερο τεμπέληδες ναι. Όχι όμως σύμφωνα με τα πρότυπα των ξένων, αλλά με τα δικά μας, τα Ελληνικά.

      Καλημέρα και σε σένα.

  8. Αυτούς τους φόβους τους έχω και γω Τελευταίε, το θολό τοπίο που αντιμετωπίζει ο κάθε μαγαζάτορας και μικρο-μεσαίος επιχειρηματίας είναι μια πραγματικότητα που θυμίζει μια κατηφόρα (είναι ένας κλάδος που πλήττεται συνεχώς και πρώτος απ όλους – συναντώ κάθε μέρα ένα σωρό μαγαζιά με οριστικά λουκέτα καθε μερα…..). Πρέπει πρώτα απ όλα να βρούμε το κουράγιο και την δύναμη να σταματήσουμε να κατρακυλάμε και αυτό δεν έχει γίνει ακόμα και μετά να βρούμε το κουράγιο και την δύναμη να ανέβουμε. Ελπίζω η απαισιοδοξία να μην βγεί αληθινή αλλά ακόμα κατεβαίνουμε……Που θα σταματήσουμε?Πότε?
    Την καλησπέρα μου!

    • Αν σταματήσουμε να κατρακυλάμε τότε θα βρούμε τον τρόπο να ξανασηκωθούμε. Το θέμα είναι να μη μας ρίξουν τη χαριστική βολή και δε μπορέσουμε να σηκώσουμε ξανά κεφάλι.

  9. Πολύ σωστά. Απλά λέω, μη καταδικάσουμε τα αεροπλάνα επειδή δεν κάνουν την δουλειά τους οι αεροσυνοδοί… ποιός τους δίνει σημασία αν δεν κάνουν την δουλειά τους σωστά -ιδίως όταν η άλλη εκλογή είναι λεωφορείο ή τραίνο 🙂

  10. Με σαφή πρόθεση να ενσπείρω καινά δαιμόνια (διότι αυτό μπορώ να το κάνω, αυτό που έκανε εκείνος που κατηγορήθηκε δεν μπορώ), θα ήθελα να πω ότι κατά τη γνώμη μου αλλοτριωθήκαμε τότε, τον καιρό της ευμάρειας, που το σπίτι μας ήταν γεμάτο κόσμο και εκλεκτά εδέσματα, αλλά όταν είχαμε ανάγκη από έναν άνθρωπο δεν βρίσκαμε κανέναν. Σήμερα απλώς πληρώνουμε εκείνες τις επιλογές μας. Την επιλογή κοινωνικών γνωστών, και όχι φίλων, την επιλογή μεγάλων σουαρέ και όχι συγκεντρώσεις για επιτραπέζιο παιχνίδι. Ίσως όμως να φανούμε τυχεροί και να βρούμε στην πορεία φίλους και να γίνουμε και εμείς φίλοι για κάποιους άλλους… όπως άλλωστε είπες, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

    • Eskarina, ίσως και να έχεις δίκιο. Η οπτική γωνία με την οποία βλέπεις τα πράγματα ίσως και να είναι η αληθινή. Μπορεί να πήραν τα μυαλά μας αέρα, κατά το κοινώς λεγόμενο, και να επιστρέφουμε πάλι εκεί που πρέπει πραγματικά να είμαστε. Ας ελπίσουμε μόνο να μην υπάρξουν εξάρσεις βίας και να μεταβούμε στη νέα εποχή ψύχραιμα και με ηρεμία.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: