Φωτογράφος!

Ρίξτε μια ματιά στις παρακάτω φωτογραφίες.

Είναι ατελείς βεβαίως. Τεχνικά έχουν πολλά προβλήματα και το καδράρισμα τους είναι χάλια.

 

Τι θα λέγατε όμως αν μαθαίνατε ότι ο φωτογράφος είναι μόλις 4 χρονών. Και μπορεί μεν να μην ξέρει πως βγαίνει μια καλή φωτογραφία, όμως η θεματολογία του είναι αξιόλογη κι με εντυπωσιάζει. Ξέρει τι θέλει να απαθανατίσει, δεν πατάει απλώς το κουμπί του κλείστρου. Το κοιτάει πρώτα, κλείνει ελαφρώς τα βλέφαρά του για το αποφασίσει, και μετά πάει μπρος πίσω μέχρι να νιώσει ότι αυτό που βλέπει μέσα από την οθόνη της μηχανής είναι αυτό που θέλει να φωτογραφίσει. Το κουμπί του ζουμ δεν ξέρει να το χρησιμοποιήσει ακόμα. Βέβαια, κατά τη στιγμή της λήψης δεν κάθεται ακίνητος με αποτέλεσμα να βγαίνουν οι φωτογραφίες ελαφρώς κουνημένες.

Όταν φωτογραφίζει ανθρώπους τα καταφέρνει καλύτερα. Επειδή είναι και κοντός, συνήθως η προοπτική της φωτογραφίας είναι καταπληκτική γιατί φωτογραφίζει από κάτω προς τα πάνω. Δυστυχώς δεν έχω ζητήσει τη συγκατάθεση των φωτογραφηθέντων για να τις αναρτήσω και είναι κρίμα γιατί κάποιες είναι πραγματικά πολύ ωραίες. Κάποια στιγμή θα γίνει κι αυτό…

 

 

Θυμάμαι όταν ο πατέρας μου πήρε την πρώτη του φωτογραφική μηχανή. Μια απλή κόμπακτ, δε θυμάμαι τη μάρκα, άλλωστε ήμουν πολύ μικρός. Τη μαγεία του να πατήσω το κουμπί εκείνης της μηχανής τη νιώθω ακόμα και σήμερα. Κι όταν με άφηναν να τραβήξω καμιά φωτογραφία ένιωθα υπέροχα, αυτός ο ήχος του κλείστρου έφτανε σα μουσική υπέροχη στ’ αυτιά μου. Δυστυχώς είχε άδοξο τέλος. Την είχαμε ακουμπήσει κάτω από το πίσω παρπρίζ του αυτοκινήτου μια καλοκαιρινή μέρα με υψηλή θερμοκρασία και παραμορφώθηκε μαζί με τη θήκη της. Στενοχωρήθηκα πάρα πολύ, αλλά δεν το έδειξα σε κανένα. Ήθελα να εκραγώ από το θυμό μου…

 

Έκτοτε ακολούθησαν κι άλλες φωτογραφικές μηχανές. Η πρώτη καλή μηχανή ήρθε στα χέρια μου πριν αρκετά χρόνια. Μια Canon EOS 300 με φακό 28-90mm. Εκείνο το μικρό κουμπάκι κάθε φορά που το πατούσα είχα στα χέρια μου τη δύναμη της φύσης. Πάγωνα το χρόνο με το έτσι θέλω και τον κρατούσα για πάντα χαραγμένο πάνω στο αρνητικό. Μια πληθώρα φωτογραφιών έχει απαθανατίσει η συγκεκριμένη μηχανή, που είναι η αδυναμία μου. Όσες άλλες κι αν έχω πιάσει στα χέρια μου, η αίσθηση της EOS 300 είναι αυτή που ξεχωρίζει και νομίζω ότι θα με συντροφεύει για πάντα.

 

Κάποια στιγμή εμφανίστηκε στο προσκήνιο η ψηφιακή φωτογραφία. Όσες ευκολίες κι αν παρέχει, πάντα νομίζω ότι η αναλογική θα υπερέχει. Είναι σαν το CD με το δίσκο βινυλίου. Πάντα το αναλογικό σήμα φτάνει καλύτερα στα αισθητήρια όργανα του ανθρώπου. Χωρίς βέβαια να είμαι απόλυτος, είχα αποκλείσει το ενδεχόμενο αγοράς μιας καλής dSLR μηχανής. Μετά από μια συζήτηση που είχα όμως με τον καλό μου φίλο τον thinks, έχω αρχίσει να βλέπω τα πράγματα αλλιώς. Όταν στο μέλλον βρω κάτι αξιόλογο με τιμή που να αντέχει ο προϋπολογισμός της οικογένειας θα κάνω και μια τέτοια αγορά. Να την αφήσω στο μεγάλο μου το γιο, να βγάζει φωτογραφίες αξιόλογες, νεταρισμένες και σωστά καδραρισμένες… Όχι σαν αυτές παραπάνω…

 

Advertisements
  1. Η φωτογραφία είναι τέχνη. Είναι η αποτύπωση της αλήθειας όπως ψευδώς την αποτύπωση με ειλικρίνεια ο φακός κι ο άνθρωπος. Είναι μια στιγμή στην αιωνιότητα.

    • Είναι η τέχνη που, κόντρα στο πείσμα της επιστήμης, καταφέρνει να σταματά το χρόνο για πάντα. Και να τον γυρίζει πίσω… 😉

      • Τον σταματά, τον αιχμαλωτίζει μέσα σε ένα μικρό καρέ. Βέβαια, η φωτογραφία είναι και η ψευδαίσθηση της αλήθειας, επειδή αιχμαλωτίζει μόνο ένα ποσοστό του δευτερόλεπτου.

  2. Δίκιο έχεις Δείμο, μια ψευδαίσθηση της αλήθειας είναι…

  3. Έυχομαι να συνεχίσει έτσι με αυτήν την ωραία τέχνη,ασχολία ή και απλά hobby. Απ όλες μου άρεσε η προοπτική της πέμπτης με την πρώτη του φωτογραφική μηχανή!

    • Μακάρι να συνεχίσει και να γίνει καλός φωτογράφος.

    • Kαρυάτιδα Ακροπολίδου
    • 25 Φεβρουαρίου 2011

    Για μένα η φωτογραφία δεν αποτυπώνει απλά μια εικόνα είναι η ματιά και όσα μέσα απ’αυτήν θέλει να πει ο φωτογράφος…
    Ο γιος σου μιλά μέσα απ’αυτές …και μας συστήνει τον όμορφο κόσμο του!
    Με προβλημάτισε η τελευταία φωτογραφία … άραγε βλέπει παντού κάγκελα ή φωτογράφισε τον ασφαλή χώρο του???

    • Σίγουρα μας συστήνει τον κόσμο του χρησιμοποιώντας τη φωτογραφία. Μη σε προβληματίζει η τελευταία. Είναι το παράθυρο στο δωμάτιό του κι επειδή το διακοσμητικό καγκελάκι είναι δική μου κατασκευή ήθελε να το φωτογραφίσει για να το δουν κι όλοι οι υπόλοιποι…

  4. οταν βγαινω για φωτογραφηση, ξεχναω να κοιταξω το ρολοι, ο χρονος σταματα και οι στιγμες μου πενταπλασιαζονται..

    εχεις δικιο, καμμια σχεση η αναλογικη με την ψηφιακη..

    στην πρωτη νιωθεις τυφλος, κι αν μπεις και σε σκοτεινο θαλαμο, εκει να δεις κλειστοφοβια..
    στη δευτερη νιωθεις να εχεις ματια 4, αισθησεις 1024 και αν βαλεις και το photosop εκει αισθανεσαι τουλαχιστον θεος ;)))

    ωραιος ο μικρος, του ευχομαι να εχει τροπο στη ζωη του να εκφραζεται, με οτι μεσο τον βολεψει, κι απο δαυτα, τωρα πια πολλα ;)))

    • Τα μέσα στις μέρες μας είναι πάρα πολλά, το θέμα είναι ότι δεν μπορούμε όλοι να γίνουμε πχ. φωτογράφοι αξιώσεων επειδή απλώς είναι διαθέσιμη μια καλή φωτογραφική μηχανή. Πρέπει να υπάρχει και το ταλέντο.

      Πάντως, στην αναλογική μπορεί να νιώθεις ότι είσαι τυφλός, αλλά αν το αποτέλεσμα είναι καλό, τότε με τίποτα δεν τη φτάνει η ψηφιακή. Και ξέρεις τι είναι αυτό που με ενοχλεί περισσότερο; Αν βάλεις δίπλα δίπλα διαφορετικές αναλογικές και τραβήξεις το ίδιο θέμα, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο (με τον ίδιο φακό εννοείται). Ενώ αν βάλεις πολλές ψηφιακές, με τον ίδιο φακό, θα πάρεις διαφορετικά αποτελέσματα. Τόσα όσα και οι μηχανές. Πάντα κοντά στην πραγματικότητα αλλά ποτέ αυτή καθ’ αυτή…

  5. Ωραίο μάτι ο νεαρός! άντε! δώστου μια μηχανούλα για τα πέμπτατου γεννέθλια (τότε μου έδωσε την kodak instamatic 104 ο νονός μου) και αγόρασέ του με τα χρόνια και βιβλία με φωτογραφίες φωτογράφων 🙂

    • Φίλε Δημήτρη, έχει μια Canon PowerShot και με αυτή έχει τραβήξει τις φωτογραφίες. Όποτε μου τη ζητήσει του τη δίνω. Αν αρχίσει να καταλαβαίνει περισσότερα πράγματα, σε ένα δυο χρόνια, θα του εξηγήσω τις τεχνικές της φωτογραφίας κι άμα του αρέσει ας το κάνει κι επάγγελμα. Έχω κι ένα βιβλίο να του δώσω, του Πλάτωνα Ριβέλλη, υπογεγραμμένο μάλιστα από τον ίδιο! Γράψε κι εσύ κάτι για να μας ανοίξεις τα μάτια… 😉

  6. @@…ΤΕΛΕΥΤΑΙΕ ….

    Πραγματικα ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ ΚΑΙ ΜΕΝΑ ΕΝΤΥΠΩΣΗ…
    Αν και ειμαι ΑΣΧΕΤΟΣ ΑΠΟ ΦΩΤΟ…
    Το «κεντραρισμα» …οι «αναλογιες»…η θεματογραφια του!!!

    Σας ζηλευω με το παιδακι σας…στις εξοχες ….ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΓΓΕΛΑ ΠΟΥ ΕΦΤΙΑΞΕΣ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ!!!
    ΕΥΓΕ!!!

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

    • Γιατρέ μου, η θεματογραφία του είναι που μου αρέσει κι εμένα. Δεν τραβάει ότι να ‘ναι. Άμα βελτιώσει λίγο και την τεχνική του θα τον στείλω να φωτογραφίζει φωτομοντέλα! Μαζί με τον μπαμπά, εννοείται… 😉

  7. Καλή αρχή λοιπόν, στον μικρό καλιτέχνη!

    • Ευχαριστώ πολύ Καίσαρά μου. Να ‘σαι καλά…

  8. δεν το βλεπω οπως το βλεπεις, δλδ τοσο αναλυτικα, θα σου μιλησω ομως προσωπικα..

    καλλιτεχνης καποιος γενιεται, δε γινεται..
    δεν ξερω τι σημαινει για σενα »καλλιτεχνης αξιωσεων», νομιζω λιγο πολυ πως ολοι εμεις οι κοινοι θνητοι σ ενα καζανι βραζουμε, ειναι πολυ λιγοι αυτοι που αφησαν ονομα στην αγορα ;)))))

    απο εκει και περα, το ολο θεμα ειναι να περνας καλα, περα απο κομπλεξ και ταμπου.. να νιωθεις οτι δινεις κι οτι παιρνεις τα διπλα.. ανεξαρτητα απο το μεσο που χρησιμοποιεις (επιμενω σ αυτο)
    απο εσενα για εσενα και μονο :):):)

    • Stella, χρησιμοποίησα τον όρο «φωτογράφος αξιώσεων» έχοντας στο μυαλό μου όχι κάποιον γνωστό και καταξιωμένο, αλλά όπως λες κι εσύ, κάποιον που βγάζει αξιοπρεπείς φωτογραφίες, από αυτές που έλκουν τη ματιά και το συναίσθημα. Γιατί σήμερα, λίγο πολύ, όλοι μας μπορούμε να βγάλουμε καλές φωτογραφίες και μάλιστα ανέξοδα με τη χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας. Αλλά, όπως και να το κάνουμε, φωτογραφίες σαν αυτές που έχεις αναρτήσει στο ιστολόγιό σου λίγοι μπορούν να απαθανατίσουν. Γι’ αυτό λέω ότι χρειάζεται κάτι παραπάνω από την απλή χρήση της τεχνολογίας. Απαιτείται γνώση και ταλέντο.

  9. Διακρίνω ένα…αισθητό καλλιτεχνικό αισθητήριο στον 4χρονο φωτογράφο! Εχει μέλλον, έχει μέλλον το παιδί, να το ενθαρρύνεις!

    • Το καλό είναι ότι δεν στρέφει τη μηχανή τυχαία, κάπου χωρίς νόημα. Ξέρει τι θέλει να φωτογραφίσει. Μακάρι να του αρέσει και στο μέλλον και να ασχοληθεί περισσότερο.

    • OneMore
    • 23 Μαρτίου 2011

    μηπως τυχαινει να ειναι και δικο σου παιδι ο 4χρονος ?
    Σορρυ φιλαρακο που θα ειμαι λιγο ωμος αλλα οι φωτογραφιες δεν ειναι εντυπωσιακες ουτε για 4χρονο.
    Τα θεματα ειναι εντελως τυχια και προβλεψιμα, κατι που θα εκανε οποιοσδηποτε εχει μια φωτογραφικη μηχανη
    και τριγυρναει μεσα στο σπιτι.
    Τωρα εαν της κουκουβαγιας το παιδι ειναι το πιο ομορφο ειναι αλλη ιστορια.
    Μην αγχωνεσαι, το φαινομενο το παρατηρω σε ολους οσους εχουν μικρα παιδια.
    Απλως προσγειωθειτε λιγο και δειτε λιγο περισσοτερο υποκειμενικα τα «καμαρια» σας οπως τα βλεπουνε αυτοι στους οποιους απευθυνεστε.
    Αυτο δε σημαινει οτι θα πρεπει να αποθαρυνεις το γιο σου απο το επιτευγμα του, το αντιθετο μαλιστα,
    πού ξερεις καποια στιγμη στο μελλον μπορει να βγει ταλεντο!

    Υ.Γ Εχω και εγω παιδια για να μην παρεξηγουμαστε.

    • OneMore, πρώτα απ’ όλα καλώς ήρθες.

      Απαντώντας στο σχόλιό σου, θα ήθελα να τονίσω το γεγονός ότι ουδέποτε ισχυρίστηκα ότι πρόκειται για εντυπωσιακές φωτογραφίες αλλά μόνο ότι δεν φωτογραφίζει τυχαία. Δεν πατάει απλώς το κουμπί του κλείστρου σε ότι βρεθεί μπροστά του. Πρώτα επεξεργάζεται αυτό που θέλει το κοιτάζει, γυρίζει γύρω γύρω και μετά στήνεται με τη μηχανή και τραβάει. Αυτό λέω και σ’ αυτό εστιάζω. Τώρα αν οι φωτογραφίες είναι καλές ή όχι ουδόλως με ενδιαφέρει. Αντίθετα, το ότι σκέφτεται πριν φωτογραφίσει είναι κάτι το οποίο εμένα, ως πατέρα του, με κάνει να νιώθω ωραία, αφού είναι δείγμα ότι ξέρει τι θέλει και ξέρει πώς να το κάνει.

      Όσον αφορά στην κουκουβάγια, είναι κάτι το οποίο έρχεται πακέτο με τα παιδιά. Θα σου πρότεινα να ρίξεις μια ματιά στο «Εγωιστικό Γονίδιο» του Richard Dawkins.

    • @ One More

      Αγαπητέ ONE MORE, δεν σε ξέρω και δεν με ξέρεις, και, ζητώντας συγγνώμη από τον οικοδεσπότη, νομίζω πως είναι ώρα να διορθώσουμε την παράβλεψη αυτή, θα μοθ επιτρέψεις να σου συστηθώ. Εμένα με λένε Δημήτρη, Είμαι 52 χρονών Φωτογράφος στην Αγγλία, ΗΠΑ (Βοστώνη, Νέα Υόρκη) και Ελλάδα και Ιταλία επί 35 χρόνια, έχω εργαστεί με ανθρώπους που τους βλέπεις στην τηλεόραση, διαφημιστικές εταιρείες που τις βλέπεις καθημερινά, έχω κάνει μερικές εκθέσεις φωτογραφίας, και έχω διδάξει στην Αμερική φωτογραφία επί 16 χρόνια, και έχω ένα γιό που στα 20 του έχει ήδη καταφέρει πράγματα που άλλοι ακόμα τα ονειρεύονται στα 80. Εσένα σε λένε ONE MORE, και είσαι Βλάξ. (Just One More jackass…)

        • OneMore
        • 23 Μαρτίου 2011

        Φιλε thinks, τουλαχιστον, ο οικοδεσποτης επιχειρηματολογησε και τεκμηριωσε τη θεση του, ευγενικα.
        Εσυ αρχισες να με βριζεις αφου πρωτα παρουσιασες το βιογραφικο σου!
        Αυτο που στο δια-ταυτα θελω να πω ειναι οτι με το διαδικτυο, πλεον, η πληροφορια εχει γινει μαιντανος
        και η ληψη της εχει οδηγησει σε τετοιο κορεσμο που , ηθικα τουλαχιστο, ο καθενας που δημοσιευει μια πληροφορια,
        οφειλει να ειναι υπευθυνος για την ποιοτητα και τη σημασια του περιεχομενου της.
        Ετσι λοιπον αυτο που θελω να πω ειναι οτι οι φωτογραφιες του μικρου δεν ειναι τιποτα σπουδαιο ή αξιοθαυμαστο
        για να αξιζει την προσοχη του κοσμου, αρα και να δημοσιευτει. Τωρα, οπως ειπε και ο Τελευταιος, εαν ο σκοπος αυτου
        του αρθρου ηταν για να διαβασουμε οτι αισθανθηκε ωραια που βλεπει το γιο του να φωτογραφιζει, παω πασο.

  10. Κοίτα να δεις, OneMore. Δεν «άρχισα να βρίζω». Μια αλήθεια είπα και σταμάτησα. Το να κάτσω να αρχίσω να εξηγώ, ευγενικά, τι είναι η επικοινωνία, από που πηγάζει η επιλογή του τρόπου επικοινωνίας, στην προκειμένη περίπτωση επικοινωνία μέσω οπτικής γωνίας και απόδοσης σημασίας στο αντικείμενο ως μεταφορικό μιας συγκεκριμένης εστίασης σκεπτικού, το τι σημασία έχει η διαφορά σε πλοκή εννοιών μεταξύ διαφόρων ηλικιών ανάπτυξης του ανθρωπίνου εγκεφάλου, σε συνδυασμό με την πείρα χρήσης συγκεκριμένων εργαλείων που επιτρέπουν την υλοποίηση αυτής της ενστικτώδους επιθυμίας επικοινωνίας, κλπ., κλπ., θα ήταν άσκοπο στην προκειμένη περίπτωση -γιατί έχω γνωρίσει πολλούw ανθρώπους στην ζωή μου, οι οποίοι, κι αν ακόμα έχουν ένα εκατομμύριο στην τράπεζα, δεν έχουν δεκάρα στην ψυχή τους, άρα οποιαδήποτε κουβέντα περιττεύει.

      • OneMore
      • 23 Μαρτίου 2011

      Και εγω σου εξηγω οτι στο βωμο αυτης της αχαλινωτης ‘επικοινωνιας’
      που εχει επιφερει ο νεος αυτος τροπος (ιντερνετ) εχει θυσιαστει,
      εν μεσω καταχρησης (οπως παντα – ετσι ειναι ο ανθρωπος), καθε ειδους
      ποιοτητα και ουσια που εαν σε παλιοτερες εποχες η μη προσβαση στην πληροφορια
      ηταν καταρα, τωρα εχει καταντησει να ειναι ευχη,
      με αποτελεσμα να βομβαρδιζομαστε απο απο τοσες πληροφοριες αλογες-ανουσιες
      ωστε να μην μπορουμε ακομα και εαν θελουμε να ξεχωρισουμε ακομα και το
      αυτονοητο: την αληθεια απο το ψεμα.
      Ποσο αλλωστε η νεολαια (πχ ο εικοσαχρονος γιος σου) η οποια ειμαι σιγουρος οτι πιστευει
      στην εγκυροτητα του Wikileaks… (το χοντρυνα τωρα ετσι ?)
      Εκτος λοιπον απο την επικοινωνια πιστευω οτι χρειαζετει και η σκεψη.

  11. Αγαπητέ μου Τελευταίε, θέλω να σου ζητήσω πραγματικά συγγνώμη που επέτρεψα στον εαυτό μου να χρησιμοποιήσω τον χώρο των σχολίων του μπλογκ σου με τρόπο ο οποίος φαίνεται να διαιωνίζει την αλήθεια που επέκρινα. Καμιά φορά ξεχνάω στοιχειώδεις κανόνες του μπλόγκινγκ, ο πρώτος του οποίου είναι: «don’t feed the troll», αλλά, ουδείς τέλειος.

      • OneMore
      • 23 Μαρτίου 2011

      Προβλεψιμο το σχολιο σου.
      Συνοψιζοντας:
      Αυτο το ιστολογιο δεν εχει να μου προσφερει τιποτα (εκτος απο τις εφαρμογες android)
      Ειναι εντελως προβλεψιμο, αδιαφορο, ανουσιο και το βασικοτερο : βαρετο.
      Τα παραπανω σχολια ειναι απο καποιον που εχει ασχοληθει με υπολογιστες, μουσικη, σχεδιο, εικονογραφησεις,
      λογοτεχνεια απο τα 12 χρονια και που μεσα απο 28 χρονο αγωνα καταφερε να δει τον εαυτο του να εξελισσεται
      σε ολους του παραπανω τομεις και να αναζηταει το κατι παραπανω, το κατι το διαφορετικο και να προσδοκα απο
      τους συνανθρωπους του να κανουν το ιδιο – δυστυχως ομως αυτοι ειναι μετρημενοι στα δαχτυλα. Οποτε και ελπιδα
      του ειναι τα παιδια του.
      Γεια σας.

      • Επειδή το προηγούμενο σχόλιό μου γράφτηκε χωρίς να έχω δει τούτο το δικό σου, θα σου απαντήσω λέγοντας τα εξής:

        1. Σίγουρα το ιστολόγιό μου δεν έχει να σου προσφέρει τίποτα, άλλωστε δεν το έφτιαξα για να σου προσφέρει τίποτα, το έφτιαξα για να προσφέρει σε μένα.
        2. Είναι προβλέψιμο, αδιάφορο, ανούσιο και βαρετό, όταν κι ο αναγνώστης να είναι προβλέψιμος, αδιάφορος και βαρετός.
        3. Αφού λοιπόν είσαι καταξιωμένος στους υπολογιστές, τη μουσική, το σχέδιο, τις εικονογραφήσεις και τη λογοτεχνία (που γράφεται με γιώτα κι όχι έψιλον γιώτα) γιατί δε μας λες και ποιος είσαι για να θαυμάσω το έργο σου; Διότι, στους υπολογιστές τουλάχιστον, είμαι κι εγώ μια υπολογίσιμη δύναμη με πλούσιο ενεργητικό και πληθώρα προγραμμάτων που χρησιμοποιούνται από μεγάλες εταιρείες και το δημόσιο και πολύ θα ήθελα να γνωρίσω κάποιον που έχει κάνει αντίστοιχα πράγματα. Ίσως συνεργαστούμε κιόλας…
        4. Πραγματικά, οι άνθρωποι που αναζητούν το κάτι παραπάνω είναι μετρημένοι στα δάχτυλα των χεριών. Και, εγώ γνωρίζω τουλάχιστον εννέα και τον thinks δέκα. Άρα, πρέπει να γνωρίζω κι εσένα, αλλά δε μου έρχεσαι στο μυαλό…
        Γειά σου κι εσένα OneMore

        • OneMore
        • 23 Μαρτίου 2011

        Εαν αποκαλυφθω ή/και σε γνωρισω καλυτερα δεν θα μπορω να σου δωσω τις αντικειμενικες μου σκεψεις ή τις αυστηρες κριτικες
        τις οποιες σου εγραψα παραπανω, διοτι θα σκεφτομαι παντα τις συνεπειες τις οποιες η ιδια η κοινωνικη συναναστροφη
        επιβαλλει ως ανασταλτικο παραγοντα. Με δυο λογια δεν μπορω να κοιταξω καποιον στα ματια και να τον ‘αποθαρρυνω’ με
        αυτον τον ‘σκληρο’ τροπο διοτι δεν ειναι αυτος ο χαρακτηρας που αποδέχομαι ουτε θα ηθελα να φερω καποιον σε αμηχανια.
        Και ισως αυτη η ανωνυμια ειναι που αναγνωριζω ως θετικο στοιχειο στο ιντερνετ (ακομη). Εν πασει περιπτωσει, οπως σου
        ειπα και παρακατω, απο τον τροπο αποκρισης σου νομιζω ορι εισαι ευγενικος και σωστος ανθωπος αρα πιστευω οτι ΑΞΙΖΕΙ
        να προσπαθησεις περισσοτερο.

  12. Φίλε μου Δημήτρη, ο χώρος των σχολίων είναι για να γίνεται διάλογος, οπότε μη μου ζητάς συγνώμη. Καλά κάνεις και εκφράζεις τις απόψεις σου και εκφράζεις τα πιστεύω σου.

    OneMore, ξαναλέω ότι ο σκοπός της συγκεκριμένης ανάρτησης δεν ήταν για να εκθειάσω τις ικανότητες του γιού μου, αλλά για να δείξω ότι ενώ είναι μικρός έχει την ικανότητα αφενός να χρησιμοποιήσει ένα τεχνολογικό εργαλείο κι αφετέρου ότι ενώ θα μπορούσε να τραβάει τελείως ασυνάρτητες φωτογραφίες δεν το κάνει αλλά εστιάζει στο αντικείμενο που θέλει να απαθανατίσει. Όπως τονίζω και στο άρθρο, ειδικά όταν φωτογραφίζει ανθρώπους τα καταφέρνει πολύ καλύτερα και το αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές πλησιάζει το άριστο. Όμως, επειδή δεν έχω εξουσιοδότηση να δημοσιεύσω τις φωτογραφίες αυτές δεν το έχω κάνει και ούτε πρόκειται να το κάνω.
    Όσον αφορά για την πληροφορία που έχει γίνει “μαϊντανός” και την υπευθυνότητα για την ποιότητα και τη σημασία του περιεχομένου της, έχω να επισημάνω πολύ ευγενικά ότι η πληροφορία αυτή καθ’ αυτή πρέπει να γίνεται, πρωτίστως, αντιληπτή από το δέκτη της. Αν ο δέκτης άλλα βλέπει κι άλλα καταλαβαίνει, τότε σίγουρα τόσο η πληροφορία όσο και ο συντάκτης της δεν είναι υπεύθυνος. Και το λέω αυτό γιατί ο σκοπός του άρθρου δεν ήταν για να δείξω ότι αισθάνομαι ωραία επειδή ο γιος μου πατάει το κουμπί της φωτογραφικής μηχανής.
    Για την κατάχρηση του ιντερνετ δε θα διαφωνήσω καθόλου. Αλλά, επειδή το τι θα αναρτήσω στο ιστολόγιό μου είναι καθαρά προσωπική μου υπόθεση, νομίζω ότι ο υπαινιγμός σου ότι το εν λόγω άρθρο ανήκει στην κατηγορία των σκουπιδιών, είναι προσβλητικός. Βέβαια, όπως είναι γνωστό, η αξία της προσβολής εκτιμάται από αυτόν που τη στοιχειοθετεί. Κι επειδή στη συγκεκριμένη περίπτωση δε γνωρίζω ούτε ποιος είσαι αλλά και ούτε τι πρεσβεύεις, η προσβολή είναι άνευ αξίας, εκτός αν με κάποιο τρόπο κάνεις γνωστή την ιδιότητά σου ή ενδεχομένως το ιστολόγιό σου ή με κάποιον τρόπο την παρουσία σου, οπότε θα έχει και νόημα η συνέχιση του διαλόγου.
    Σε κάθε περίπτωση σε ευχαριστώ θερμά για την άποψή σου κι εύχομαι να τα ξαναπούμε στο μέλλον…

      • OneMore
      • 23 Μαρτίου 2011

      Εισαι ευγενικος και σωστος ανθρωπος – συνεχισε, αλλα προσπαθησε περισσοτερο!

  13. @ OneMore: Απάντηση στο σχόλιο των 1:20μμ:

    Αν αποκαλυφθείς και με γνωρίσεις καλύτερα δε θα μπορείς να κάνεις αντικειμενικές κι αυστηρές κριτικές; Γιατί; Επειδή δε θα μπορείς να με κοιτάξεις στα μάτια; Άντε να το δεχτώ παρά το γεγονός ότι διαφωνώ. Το ότι όμως μια ανώνυμη κριτική, όσο σωστή και αντικειμενική κι αν είναι, δε λαμβάνεται σοβαρά υπόψη διότι δεν ξέρουμε την αξία του κρίνοντος, δε σε προβληματίζει; Το ίδιο είναι να με κρίνει ο Πικάσο για τη ζωγραφική μου επώνυμα, το ίδιο αν κάνει το ίδιο σχόλιο ανώνυμα;
    Αφού όμως επιλέγεις την ανωνυμία, το σέβομαι και δεν επιμένω. Απλώς οι παρατηρήσεις και οι σκέψεις σου έχουν πολύ μικρό συντελεστή βαρύτητας…

    • OneMore
    • 23 Μαρτίου 2011

    Τι εχετε παθει με τον Πικασο!
    Ας παρουμε τα πραγματα απο την αρχη:
    Μια ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΗ κριτικη εχει σημασια εαν την εκανε ο Πικασο ή ο Παγκαλος;
    (σκοπιμως εβαλα το δευτερο ονομα).
    Τωρα θα μου πεις πού την ειδα την ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΗ;
    Για να σου δωσω να καταλαβεις τι θελω να πω,
    ας δουμε λιγο το αρθρο σου ΘΛΙΨΗ:
    1η παραγραφος – προλογος – αναφορα σε συναισθημα, αναφορα σε αυτονοητο γεγονος
    2η παραγραφος – αναφορα σε αντικειμενικο γεγονος, ΟΚ
    3η παραγραφος – σχολιο, σαφης και δικαιολογημενος προβληματισμος
    4η παραγραφος – επαναληψη
    5η παραγραφος – δραματοποιημενη επαναληψη της 3ης
    6η παραγραφος – δραματοποιημενη επαναληψη της 4ης
    7η παραγραφος – δραματοποιηση του σαφους και δικαιολογημενου προβληματισμου
    8η παραγραφος – δραματοποιημενη επαναληψη της 7ης
    9η 10η παραγραφος – Φιναλε: ο αναγνωστης αυτοπραγματωνεται, ανακαλυπτει την Αληθεια και μετα κοβει τις φλεβες του:
    Η ΑΠΛΗΣΤΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΦΤΑΙΕΙ ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ!

    Δωσε λοιπον ενα σημαδι οτι σκεφτηκες λιγο περισσοτερο πριν γραψεις αυτο το αρθρο!

    Αα ξεχασα να σου πω οτι εχω ασχοληθει και με δημοσιογραφια.

    Πρεπει δηλαδη να ειμαι ο Πικασο για να δωσεις βαρος σε αυτα τα σχολια?

    • Αν εγώ κάνω μια κριτική για τη Μυθωδία του Βαγγέλη Παπαθανασίου σίγουρα δε θα έχει την ίδια αξία με την κριτική του Μίκη Θεοδωράκη. Αυτό λοιπόν που λέω είναι ότι η αξία της κριτικής εκτιμάται με την αξία του κριτή. Κι επειδή λοιπόν δεν γνωρίζω την αξία του κριτή δε λαμβάνω σοβαρά υπόψη την κριτική. Το ίδιο θα έκανα αν μου έλεγες ότι το άρθρο μου είναι το καλύτερο άρθρο που έχει γραφτεί ποτέ σ’ ολόκληρο τον κόσμο.

       

      Το γεγονός ότι έχεις ασχοληθεί και με τη δημοσιογραφία δεν προσδίδει κύρος στην κρίση σου. Αντίθετα, με δεδομένη την προχειρότητα των λόγων της μεγάλης πλειοψηφίας των δημοσιογράφων και την ημιμάθειά τους, η κρίση γίνεται ακόμα υποδεέστερη.

       

      Όσον αφορά στο κόψιμο της φλέβας, πίστεψέ με, δεν είμαι τέτοιος χαρακτήρας. Και για την απληστία, θα σε παραπέμψω σε ένα άλλο άρθρο μου, αν κάνεις τον κόπο να το διαβάσεις. Βρίσκεται εδώ.

       

      Σημειώνω ότι έχεις δίκιο όταν ισχυρίζεσαι ότι δε σκέφτηκα πολύ για να γράψω το εν λόγω άρθρο. Διότι ποτέ δε σκέφτομαι πολύ, απλώς γράφω. Το διασκεδάζω ξέρεις, να γράφω έτσι απλά, χωρίς πολύ σκέψη. Άλλωστε, αν έπρεπε να σκεφτώ πολύ δε θα έγραφα, διότι απλώς δε θα ήμουν ικανός να γράψω.

       

      Εξακολουθώ να επιμένω πάντως ότι η αξία της κρίσης μετριέται με την αξία του κριτή. Κι όσο παραμένεις ένας ανώνυμος κομπιουτεράς, σκιτσογράφος, λογοτέχνης και δημοσιογράφος, η αξία της κρίσης σου είναι ανάξια λόγου…

        • OneMore
        • 23 Μαρτίου 2011

        Μικης θεοδωρακης !?!?!

        Καλά, άστο.

  14. Χαρά στην υπομονή σου και το πνεύμα σου Τελευταίε μου. Τι του δίνεις σημασία του δυστυχισμένου; Ένα ανθρωπάκι είναι που δεν έχει επιτύχει τίποτα στη ζωή του και προσπαθεί να αποκτήσει αίγλη μπροστά στον καθρέπτη του νομίζοντας ότι δηλητηριάζει αυτά που προσπαθούν να κάνουν οι άλλοι κι ας μην τον αφορούν. Δεν έχω δει πρόσφατα άνθρωπο σε τόσο επιτακτική ανάγκη σεξ για να ξελαμπικάρει… και πάλι, μπράβο σου! Είσαι καλύτερος οικοδεσπότης από ότι θα ήμουν εγώ.

    • Δημήτρη, δεν ξέρω αν θα συμφωνήσω σίγουρα μαζί σου για την επιτακτική ανάγκη για σεξ του OneMore. Πιθανώς ο άνθρωπος αυτός να είναι χορτάτος από σεξ. Μπουχτισμένος. Ξέρεις, από εκείνο το είδος που δεν είναι απαραίτητος ο παρτενέρ…

  15. OneMore, αφού λοιπόν σου έδωσα το βήμα και χωρίς καμία λογοκρισία με έκρινες, ελπίζω τώρα να δεχτείς και τη δική μου κριτική. Κατά την προσφιλή μου συνήθεια, θα σε κρίνω από τα γραπτά σου.
    Λογοτέχνης ΔΕΝ είσαι σίγουρα, καθόσον όλες οι απαντήσεις μου στα σχόλιά σου υποκρύπτουν ένα σοβαρό μήνυμα, ή υπονοούμενο αν θες, το οποίο εσύ δεν έχεις καταλάβει. Αυτό δε θα ξέφευγε από κανένα σοβαρό καλλιτέχνη. Θα ξέφευγε βέβαια από κάποιον δημοσιογράφο, της σειράς βέβαια, οπότε ίσως πράγματι να ανήκεις σ’ αυτόν τον κλάδο.
    Με το σχέδιο και τις εικονογραφήσεις, δύσκολο το βλέπω να έχεις ασχοληθεί σοβαρά, διότι κάποιος που έχει τέτοια καλλιτεχνική τάση δε στέκεται ποτέ στα αρνητικά, αλλά ακόμα και μέσα στα σκουπίδια θα διακρίνει το λουλούδι και το χρώμα. Κι εσύ δε βλέπω να κάνεις κάτι τέτοιο. Που σημαίνει ότι τα σχέδιά σου δεν είναι παρά αντιγραφές από δουλειές άλλων.
    Με μουσική σίγουρα ασχολείσαι. Για να απαξιείς για την αξία του Θεοδωράκη, ως συνθέτη όπως ανάφερα στο τελευταίο μου σχόλιο, προφανώς έχεις άριστα μουσικά ακούσματα και τέτοια παρόμοια αναπαράγεις. Πιθανόν με τη χρήση της κουτάλας και του τέντζερη.
    Με τους υπολογιστές πάλι, μπορεί να έχεις ασχοληθεί. Μάλλον επιδερμικά όμως. Γιατί το λέω αυτό; Για δύο λόγους. Ο ένας είναι απλός κι ο άλλος ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟΣ. Ο απλός λόγος είναι ότι τα κείμενά σου δεν έχουν τόνους. Αν λοιπόν έχεις προγραμματίσει, το δεξί σου χέρι θα πήγαινε αυτόματα στον τόνο, διότι δε φαντάζομαι να έχεις πουλήσει προγράμματα με ελληνικά χωρίς τόνους. Εκτός κι αν φτιάχνεις προγράμματα για την πάρτη σου και μετά καμαρώνεις κιόλας. Ο ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟΣ (για σένα) λόγος είναι ότι δε θες να αποκαλυφθείς ΑΛΛΑ μήπως γνωρίζεις την έννοια του όρου STATIC IP; Ποιος σοβαρός γνώστης των ηλεκτρονικών υπολογιστών θα έστελνε μηνύματα από στατική IP και θα ήθελε να παραμείνει ανώνυμος; (Εδώ γελάνε.) Προφανώς αυτό είναι κάτι που αγνοούσες, γι’ αυτό καλύτερα ρώτα κάποιον που ξέρει περισσότερα.

    Κατά τα λοιπά, νομίζω ότι απλώς είσαι ένας άνθρωπος που ενώ προσπαθεί αρκετά, ίσως να μένει πάντα κολλημένος στη μετριότητα χωρίς να μπορεί να την ξεπεράσει. Δεν είναι βεβαίως κάτι κακό, αλλά ας προσπαθήσεις να είσαι λίγο πιο διαλλακτικός στις απόψεις σου και να μην εκτίθεσαι. Η ανωνυμία σου νομίζεις ότι καλύπτει τις ατέλειές σου αλλά δεν είναι έτσι. Ίσα ίσα που, θεωρώντας ότι είσαι στο απυρόβλητο, τονίζονται οι αδυναμίες και τα μειονεκτήματά σου.

    Πάντως, αν επιθυμείς έστω και τώρα, μπορείς επώνυμα όμως, να συνεχίσεις το διάλογο μαζί μου μέσω της διεύθυνσης ηλεκτρονικού ταχυδρομείου μου, η οποία εμφανίζεται στην πάνω δεξιά μεριά του ιστολογίου μου.

  16. @Τελευταίος
    Κώστα φίλε μου, στο ιστολόγιό σου έχω ανακαλύψει πολλά όμορφα πράγματα , για αυτό και είμαι φανατικός αναγνώστης σου μεταξύ των οποίων και μερικές όμορφες «μικρές ιστορίες». Το ιστολόγιό σου το φτιάχνεις για σένα αλλά αρέσει και σε μένα.

    • Φίλε μου mastermeeple, σε ευχαριστώ ειλικρινά για τα καλά σου λόγια και για την ψήφο εμπιστοσύνης!

  17. η ενέργεια του κλικ κατευθύνεται από την ψυχή του φωτογράφου…
    η ενέργεια του αποτελέσματος κατευθύνεται στην ψυχή του θεατή…
    ο Eugène Atget ξεκινούσε φορτωμένος την βαριά μα φθηνή φωτογραφική του μηχανή με γυάλινες πλάκες κι έπαιρνε τους δρόμους του Παρισιού πριν αυτοί γεμίσουν με ανθρώπους και σαν θεατής…

    καλό βράδυ στο ευρυγώνιο μικρό σου!

    • Τί υπέροχο σχόλιο ήταν αυτό; Τι καταπληκτικές φωτογραφίες, χάθηκα μέσα τους…

      Συγχαρητήρια, είσαι καταπληκτική.

  18. Κώστα, στη γλωσσική επικοινωνία υπάρχει αυτό που ονομάζεται στη γλωσσολογία περίσταση επικοινωνίας και η οποία προσδιορίζεται όχι μόνο από το ποιος μιλάει αλλά σε ποιον, πού, πότε, για ποιο σκοπό, για ποιο θέμα κλπ. Αλλιώς μιλάμε π.χ. στους φίλους μας, αλλιώς στο διευθυντή μας, αλλιώς στους γονείς μας.
    Είναι φανερό πως ο One more δεν αντιλήφθηκε την περίσταση επικοινωνίας, δηλαδή σε ποιους απευθυνόταν η ανάρτηση που έκανες για τις φωτογραφίες του γιου σου. Η ανάρτηση απευθυνόταν στους διαδικτυακούς σου φίλους –όπως εγώ δείχνω σε φίλους τις ζωγραφιές της κόρης μου- και βέβαια οι φωτογραφίες ήταν απλώς η αφορμή να μιλήσεις για άλλα πράγματα.
    Δεν είχες σκοπό κάνοντας αυτή την ανάρτηση να κερδίσεις κάποιον καινούριο αναγνώστη. Αυτό είναι ολοφάνερο. Καινούριους αναγνώστες που θα εκτιμήσουν τις απόψεις σου θα αποκτήσεις από άλλες αναρτήσεις, όχι βέβαια από τη συγκεκριμένη –εκτός βέβαια αν πέσεις σε κανέναν σαν κι εμένα που μου αρέσει να διαβάζω σε μπλόγκερς ανθρώπινες, προσωπικές εμπειρίες και βιώματα.
    Και φτάνω έτσι στο στοιχείο που μου αρέσει σε αυτό το blog, που είναι το «αγαπησιάρικο» στοιχείο: η φιλία, η αλληλοεκτίμηση, το κοινό πάθος για συζήτηση και επικοινωνία ανθρώπων με διαφορετικά ενδιαφέροντα, διαφορετικές απόψεις και ασχολίες, με πυρήνα βέβαια τα δικά σου κείμενα, τα απλά μα τόσο κατανοητά, τα καμιά φορά προβλέψιμα, δεν είναι και τόσο κακό, αλλά όχι ανούσια και βέβαια όχι αδιάφορα.
    Είναι φανερό πως ο άνθρωπος ήταν εκνευρισμένος όταν έγραψε αυτούς τους χαρακτηρισμούς, όμως και εσύ νομίζω πως έπρεπε να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου -αναφέρομαι στο σχόλιό σου των 5 και 13, όχι των 5 και 14 που είχε επιχειρήματα- και να συνεχίσεις να απαντάς στον ίδιο ευγενικό και άψογο τρόπο με τον οποίο ξεκίνησες γιατί -να θυμάσαι- η προσπάθειά σου δεν είναι να κερδίσεις τον One more αλλά τους υπόλοιπους -μπορεί και τυχαίους- αναγνώστες που διαβάζουν τη στιχομυθία σας. Είναι κρίμα γιατί θα μπορούσε η διένεξή σας να καταλήξει κάπου θετικά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα θετικής διαχείρισης κρίσεων ήταν η πρόσφατη διένεξη Δημήτρη και Δείμου του Πολίτη αν και εκεί βέβαια υπήρχε η αλληλοεκτίμηση και ο αλληλοσεβασμός, κάτι που δυστυχώς δεν πρόλαβε να δημιουργηθεί σε αυτή την περίπτωση.
    Να πω και κάτι τελευταίο, δεν ξέρω αν με διαβάζει ο One more: Κάποιες φορές η γυναίκα μου γίνεται ανιαρή ή βαρετή –εγώ να δεις πόσο βαρετός γίνομαι συχνά- αλλά την αγαπάω κι αυτό έχει σημασία. Το ίδιο αισθάνομαι και με τα blogs. Κάποια μου θυμίζουν σουπερμάρκετ, ενώ εγώ προτιμώ το μικρό, παραδοσιακό μαγαζί στο οποίο έχω άμεση επικοινωνία με τον ιδιοκτήτη κι έχω το θάρρος να τον πω με το μικρό του όνομα.

    • Θωμά, το σχόλιό σου είναι πραγματικά καλοζυγισμένο, όπως λέει κι ο φίλος μου ο Δημήτρης πιο κάτω και βάζεις τα πράγματα στη σωστή θέση.

      Για το σχόλιό μου των 5:13 μάλλον έχεις δίκιο, αλλά πίστεψέ με, δεν έγινε κακοπροαίρετα αλλά απλώς για να τονίσω την τραγικότητα του ανθρώπου αυτού, ο οποίος χωρίς καμία παντελώς πρόκληση άρχισε να κρίνει – και καλά έκανε – χωρίς όμως να δέχεται καμία διαφορετική θεώρηση ως άλλη άποψη. Μιλάμε για την κατηγορία των απόλυτων ανθρώπων. Και νομίζω ότι η κοσμοθεωρία του «εγώ είμαι ο πρωτοπόρος, το πρότυπο, ο σωστός και όλοι οι υπόλοιποι οφείλετε να με ακολουθήσετε τυφλά γιατί το λέω εγώ» το μοναδικό που πετυχαίνει είναι να βάζει παρωπίδες και να οδηγεί στην απομόνωση. Αμφιβάλω αν ποτέ ρώτησε τον εαυτό του: «Μήπως κάνω λάθος;» ή «μήπως δεν έχω δίκιο;»

      Σε κάθε περίπτωση, η συνέχιση του διαλόγου είναι, τουλάχιστον από μέρους μου, ευκταία, αλλά δε νομίζω ότι θα γίνει. Άλλωστε τον προκάλεσα να συνεχίσουμε το διάλογο μέσω του email αλλά δεν βρήκα ανταπόκριση.

      Κλείνοντας, νομίζω ότι οφείλω να ζητήσω συγνώμη για την απάντησή μου των 5:13, γιατί πραγματικά δεν έγινα κατανοητός και ενδεχομένως να ξεπέρασα τα όρια. (Αχ, Δημήτρη, με παρασέρνεις…)

  19. @ Θωμά

    Αγαπητέ Θωμα, δεν διαφωνώ με τις πολύ καλοζυγισμένες σκέψεις σου. Προτείνω απλά ότι σε κάθε κανόνα υπάρχουν έστω και ελάχιστες εξαιρέσεις. Ο OneMore, ή OneLess, ή όπως βλέπει τον εαυτό του, είτε είναι αγοράκι είτε κοριτσάκι (δεν ξέρουμε σίγουρα τίποτα γι αυτόν) είναι σαφέστατα μια από αυτές τις εξαιρέσεις.

    Θέλω να πω στον φίλο μας τον Τελευταίο ότι πιστεύω ακράδαντα ότι έκανε πολύ καλά να γράψει τα πιο πρόσφατά του σχόλια, και έπρεπε να το είχε κάνει νωρίτερα. Παρειές σαν αυτό το ανθρωπάκι που ήρθε εδώ μέσα να βοηθήσει τον εαυτό του να πιστέψει ότι έχει μεγάλο πιπί, πρέπει να εξοστρακίζονται χωρίς συζήτηση ή ευγένεια.

    Αλλιώς, ηλίθιοι σαν κι αυτόν, τρέφονται με τον χρόνο που χάνουμε μαζί τους. Αμφιβάλω αν διαβάζει ακόμα. Αν πράγματι διαβάζει πρέπει να είναι μαζοχιστής και να ηδονίζεται με το χέρι του διαβάζοντας.

    • Δε χαρίζεις κάστανα, φίλε μου Δημήτρη. Ελπίζω να μη σε βρω ως αντίπαλο ποτέ μπροστά μου… 😉

  20. Αγαπητοί μου Τελευταίε και Θωμά, μη νομίζετε ότι εγώ πρώτος δεν στεναχωριέμαι όταν είναι ανάγκη να λέγονται τα πράγματα με το όνομά τους. Η ευγένεια, οι καλοί τρόποι και ο σεβασμός προς την γνώμη του άλλου, όπως φυσικά και η αποδοχή, και η συζήτηση μιας κριτικής, είναι πάνω από όλα αυτά που μας κάνουν, ελπίζουμε, ανθρώπους.

    Το ανθρωπάκι το έχω ξανασυναντήσει μερικές φορές στη ζωή μου, και, Τελευταίε μου, δεν είμαι ποτέ αντίπαλος κανενός -απλά αμύνωμαι αποτελεσματικά. Και όπως όλοι ξέρουμε, η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση. Αυτά έμαθα στην Αμερική και στην Αγγλία 25 χρόνια θα μου πείτε, και εδώ είναι Ελλάδα και έχουμε τρόπο διαφορετικό. Τι να πω… ίσως και γι αυτό η Ελλάδα να είναι εκεί που βρίσκεται, γιατί δεν ξέρουμε να συνεννοηθούμε ανάλογα με την περίσταση. Αυτό άλλωστε είπα και σε πρόσφατη ανάρτησή μου.

    Το συγκεκριμένο ανθρωπάκι δεν ήρθε στο ιστολόγιο ενός πραγματικά καλού μου φίλου, και άξιου ανθρώπου, για να συζητήσει ή να προσφέρει κριτική. Ήρθε εδώ για να πληγώσει, με οποιονδήποτε τρόπο του επέτρεπε ο οικοδεσπότης να πληγώσει. Ήρθε για να θρέψει και να γεμίσει την ψυχή του πληγώνοντας και συνεχίζοντας μια άσκοπη συζήτηση που θα του προσέφερε ένας ευγενικός άνθρωπος τον οποίον συνεχώς θα πλήγωνε -με μπούρδες αληθοφανείς.

    Πάνω σε αυτά που υποτίθεται ότι κριτικάριζε δεν είχε την παραμικρή ιδέα, και δεν χρειάζεται να επεκταθώ να εξηγήσω πως και γιατί δεν είχε ιδέα τι έλεγε, μια που ο Τελευταίος το εξήγησε αριστοτεχνικά ήδη στις απαντήσεις του. Άλλωστε, η δεύτερή μου απάντηση προς αυτόν, στις 10:32 πμ, ήταν γενάτη με έννοιες τις οποίες θα μπορούσε να αντικρούσει, να κριτικάρει, να συζητήσει, αλλά τον πέρασαν10 μέτρα πάνω από το μικρό του κεφαλάκι. Ανίδεο ήταν το ανθρωπάκι. Να πάρει το πάνω χέρι για αυτοϊκανοποίηση ήθελε απλά.

    Και μένει η ερώτηση του τι να κάνουμε με ένα τέτοιο ανθρωπάκι. Ο Θωμάς προτείνει να κρατάμε πάντα την αξιοπρέπειά μας, και απαντώ: Η Αξιοπρέπεια είναι μια έννοια που εκπορεύεται από την γλώσσα που χρησιμοποιεί κανείς. Αν εγώ ήμουν πολύ αξιοπρεπής στα Κινέζικα δεν θα με καταλαβαίνατε να με αξιολογήσετε ως αξιοπρεπή (εκτός αν έχετε μάθει Κινέζικα και δεν το ξέρω). Το ανθρωπάκι δεν μιλούσε την γλώσσα του Θωμά, ή την αρχική γλώσσα του Τελευταίου. Μιλούσε την γλώσσα που χρησιμοποίησα εγώ, και που χρησιμοποίησε ο Τελευταίος στο τέλος. Τότε μόνο συνεννοηθήκαμε.

    • Ας είναι καλά όπου κι αν είναι κι ας ευχηθούμε να κάνει κι αυτός, όπως κι εμείς, την αυτοκριτική του…

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: