Μέτρον Άριστον

Η εξέλιξη της ζωής και της επιστήμης απαιτεί από τον άνθρωπο διαρκώς να μαθαίνει νέα πράγματα και να εξειδικεύεται όλο και περισσότερο σε τομείς που μερικά χρόνια πριν δεν υπήρχαν καν. Πενήντα χρόνια πριν όροι όπως μάρκετινγκ, δημόσιες σχέσεις, ηλεκτρονικός υπολογιστής, κινητό τηλέφωνο φάνταζαν βγαλμένες από βιβλίο επιστημονικής φαντασίας. Για να επιτευχθούν όλα αυτά τα τεχνολογικά επιτεύγματα και η δημιουργία των  σύγχρονων επιστημών που εξυπηρετούν τον άνθρωπο, απαιτείται εκπαίδευση όλο και περισσότερη ποσοτικά όσο και ποιοτικά.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος όμως, πόση γνώση μπορεί να δεχτεί και πόση μπορεί αποτελεσματικά να επεξεργαστεί και να διαχειριστεί. Μέσα στα τελευταία πενήντα χρόνια η ποσότητα της διδακτέας ύλης που δέχεται ένας νέος άνθρωπος αλλά και τα χαρακτηριστικά αυτής έχουν αλλάξει δραματικά. Το σίγουρο είναι ότι η παιδεία σε κάθε χρονική στιγμή διαμορφώνεται από τις ανάγκες της κοινωνίας την οποία εξυπηρετεί. Παλιότερα το μάθημα γινόταν με απλές ασκήσεις και άμεση σύνδεση των διδασκομένων με την πράξη.

Σήμερα, επικεντρώνεται η εκπαίδευση περισσότερο σε θεωρητικό επίπεδο, χωρίς πολλές φορές η θεωρία να συνδέεται πουθενά με την πράξη. Συνέπεια τούτου είναι το γεγονός ότι αρκετές φορές ο μαθητής – δέκτης της νέας πληροφορίας δεν μπορεί να την αποκωδικοποιήσει σωστά στο μυαλό του, αφού τίποτα “χειροπιαστό” δε συνδέει τη γνώση με την πραγματική ζωή. Το να διδαχτεί κάποιος την θεωρία των ολοκληρωμάτων για παράδειγμα, χωρίς να κατανοήσει ότι αυτά αναφέρονται σε εμβαδά και χωρίς να δει μια πρακτική εφαρμογή τους, απλώς θα προσθέσει μια εφήμερη πληροφορία στον εγκέφαλό του για να τη χρησιμοποιήσει πιθανόν σε κάποιες εξετάσεις και μετά απλώς θα περάσουν στη λήθη.

Ορισμένα πράγματα θεωρούνται εξ’ ορισμού δεδομένα πλέον για τη σύγχρονη εκπαίδευση. Η προσπάθεια για συμπύκνωση όλο και περισσότερης γνώσης μέσα στη διδακτέα ύλη έχει αφήσει πολλά χρήσιμα πράγματα απ’ έξω, θεωρώντας ότι ο εκπαιδευόμενος γνωρίζει ήδη μια ικανή ποσότητα πληροφορίας προκειμένου να κατανοήσει τα νέα δεδομένα. Σίγουρα τα μεγέθη της πληροφορίας που διακινούνται στις μέρες μας όχι εντός σχολείου αλλά εκτός αυτού είναι πολύ μεγάλα και ο άνθρωπος – μαθητής προσλαμβάνει ικανές ποσότητες αυτής, την οποία μπορεί να αξιοποιήσει για την εξέλιξή του. Τίθεται όμως το θέμα της ποιότητας της. Στο σχολικό περιβάλλον η πληροφορία είναι ελεγμένη ποιοτικά και προσαρμοσμένη για τις ανάγκες και τη νοητική ικανότητα της κάθε ηλικίας.

Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας που φαίνεται ότι πλέον δε λαμβάνεται σοβαρά υπόψη στις μέρες μας είναι αυτός του ελεύθερου χρόνου, του παιχνιδιού και της ξεκούρασης. Μικροί και μεγάλοι σήμερα έχουν βαλθεί να αποκτήσουν όλο και περισσότερη εξειδίκευση σε πάρα πολλά, διαφορετικά μεταξύ τους αντικείμενα, συμμετέχοντας σ’ ένα φρενήρη αγώνα δρόμου εξασφάλισης γνώσεων, πιστοποιητικών και πτυχίων. Το παιχνίδι κι ο ελεύθερος χρόνος θεωρούνται πλέον πολυτέλεια, αγνοώντας ίσως ότι ο εγκέφαλος απαιτεί περιόδους ηρεμίας και χαλάρωσης προκειμένου να αφομοιώσει όλες τις νέες γνώσεις.

 

Image: Filomena Scalise / FreeDigitalPhotos.net

Σίγουρα είναι θεμιτή η εξέλιξη τόσο της κοινωνίας όσο και των επιστημών, οι οποίες έχουν συμβάλλει τα μέγιστα στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου, όμως πρέπει καμιά φορά να κοιτάμε και τον ίδιο τον άνθρωπο ως ύπαρξη και να επικεντρωνόμαστε στη φύση του. Ενδεχομένως καλό θα ήταν να ρίχνουμε και μια ματιά στο παρόν αφήνοντας το μέλλον να έρθει φυσικά και αβίαστα. Σίγουρα η πρόσληψη γνώσεων είναι το εφόδιο για την ομαλή και με αξιώσεις μετάβασή μας από το σήμερα στο αύριο, αλλά…

…Μέτρον Άριστον…

Advertisements
  1. Βάζεις ένα πολύ μεγάλο ζήτημα. Το πρόβλημα ξεκινά από τη μανία της «ύλης», το κυνήγι της και τον όγκο της. Το ελληνικό σύστημα πιστεύει -προκειμένου να δυσκολέψει και να περιορίσει την επιθυμία για εισαγωγή σε ΑΕΙ- ότι ο μεγάλος όγκος ύλης είναι κάτι καλό. Αφήνεται έτσι έξω το ζήτημα της σύνδεσης της ύλης διαφορετικών αντικειμένων μεταξύ τους (διαθεματικότητα) και η δυνατότητα αφομοίωσής της. Φυσικά ο γνώση δεν μπορεί να είναι χρησιμοθηρική ώστε να έχει αναφορές στην καθημερινότητα, αλλά όχι και τέτοιος όγκος.

    • Νομίζω ότι η χώρα έχει υιοθετήσει την εύκολη λύση για το πρόβλημα της εισαγωγής στα ΑΕΙ/ΤΕΙ όπως αναφέρεις. Αντί να καθίσουμε και να τροποποιήσουμε ποιοτικά την “ύλη”, απλώς την αυξάνουμε κι όποιος αντέξει. Έτσι όμως παρατηρείται το φαινόμενο τα σημερινά παιδιά να μην έχουν πραγματικές γνώσεις, και πως θα μπορούσαν άλλωστε, διότι ο καταιγισμός, λόγω ποσότητας, που δέχονται δεν τους επιτρέπει την αφομοίωση ακόμα και χρήσιμων πληροφοριών.
      Την καλημέρα μου.

      • Και τη δική μου καλημέρα. Όντως χρειάζεται μια συνολική ποιοτική προσέγγιση της ύλης. Η ύλη θα μπορέσει να αξιοποιηθεί μόνο μέσα από δημιουργικές διαθεματικές προσεγγίσεις κι εργασίες.

  2. Πέστα χρυσόστομε, πέστα! Εχω ήδη αρχίσει να λυπάμαι τα ίδια μου τα παιδιά, που μόλις ξεκίνησαν τα βήματά τους στην υποχρεωτική εκπαίδευση.
    Εξαιρετική η αντιπαραβολή με το βιβλίο του 1958, τα λέει όλα. Φορτωνουμε τα αγνά και φρέσκα μυαλά με άχρηστη πληροφορία, χωρίς ουσιαστική πρακτική γνώση. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμα καλοί δάσκαλοι για να κρατούν το μέτρο.

    http://newagemama.com

    • Πραγματικά, σήμερα οι δάσκαλοι έχουν να διαχειριστούν πολλά προβλήματα και στο έργο τους δεν συνεπικουρούνται από πουθενά. Νομίζω ότι η πλειοψηφία τους επιτελεί το λειτούργημα που τους έχει ανατεθεί επάξια και τα παιδιά μας βλέπουν στα πρόσωπά τους το δάσκαλο που τους αρμόζει. Βέβαια πάντα υπάρχουν κι εξαιρέσεις…

    • thinks
    • 27 Ιανουαρίου 2011

    Μέσα σε μια σειρά εξήγησες ότι «θεωρία των ολοκληρωμάτων … αναφέρονται σε εμβαδά». Το να το δείξουμε οπτικά θα έπαιρνε άλλα 30 δευτερόλεπτα, και το να αριθμήσουμε τις πρακτικές εφαρμογές στην καθημερινή ζωή άλλα 5 λεπτά.

    Και αυτός που μπορεί να το επιτύχει αυτό είναι ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ. Η πρώτη προτεραιότητα μιας κοινωνίας θα έπρεπε να είναι το να διδάξει δασκάλους πως και γιατί να διδάσκουν, και να τους πληρώνει καλά. Χωρίς δασκάλους απλά οι αγράμματοι διδάσκουν αγράμματους, και οι άνθρωποι που αξίζουν δυό δεκάρες πάνε στις δουλειές όπου θα τις πάρουν.

    Η οργάνωση οποιουδήποτε συστήματος έχει αποτέλεσμα μηδενικό χωρίς δασκάλους…

    Οι περισσότερες γνώσεις που είναι απαραίτητες με το πλήρωμα του χρόνου σημαίνουν περισσότερη ύλη, πράγμα το οποίο μπορεί να διορθωθεί με εξειδίκευση και λιγότερα μαθήματα. Εγώ στο απολυτήριο μου είχα 14 μαθήματα αν θυμάμαι καλά. Τώρα πόσα είναι;

    • Δημήτρη, αν και η εμπειρία μου με τους Δασκάλους δεν είναι η καλύτερη, νομίζω ότι η πλειοψηφία τους κάνει φιλότιμες προσπάθειες για να ανταπεξέρθει στο καθήκον τους. Όπως λες κι εσύ, το μεγάλο πρόβλημα είναι η ίδια η εκπαίδευση των Δασκάλων. Δυστυχώς όμως, λίγοι από αυτούς εκπαιδεύονται, μελετούν, παρακολουθούν σεμινάρια κλπ. Σε παραπέμπω στο μπλογκ μιας εκπαιδευτικού, της Λίνας και στο εξής άρθρο. Βλέπεις ότι η λούφα αποτελεί μέρος του συστήματος και στο σχολείο και δυστυχώς την πληρώνουν τελικά οι μαθητές. Ένα άλλο σημαντικό πρόβλημα είναι ότι οι Δάσκαλοι ασφυκτιούν πραγματικά κάτω από το βάρος του καθημερινού προγράμματος που είναι υποχρεωμένοι να διδάξουν, λόγω του μεγάλου όγκου της διδακτέας ύλης, και δεν μπορούν να επεκταθούν σε αναλύσεις επί της διδακτέας ύλης. Θυμάμαι πριν πολλά χρόνια που έτυχε να βρεθώ στην τάξη του δάσκαλου πατέρα μου, που μετά την παράδοση, Ιστορία ήταν, άρχισε να συζητά με τους μαθητές του τις αιτίες και τα αποτελέσματα του γεγονότος που διδάχτηκαν. Μιλούσε χωρίς να πιέζεται από το χρόνο και το ακροατήριό του αφενός συμμετείχε ενεργά αφετέρου ήταν αποσβολωμένο κι ενθουσιασμένο. Ο σημερινός Δάσκαλος δεν έχει αυτή την πολυτέλεια.
      Σε κάθε περίπτωση όμως, πρέπει να σεβόμαστε το δικαίωμα του διδασκόμενου για ξεκούραση και να θεωρούμε ότι αυτή είναι μια σημαντική και απαραίτητη διαδικασία για την εξέλιξή του. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις παιδιών σήμερα που από το σχολείο κατευθύνονται στο φροντιστήριο κι από εκεί για τις ξένες γλώσσες και μετά στο ωδείο κλπ, κλπ, κλπ. Πως θα αναπτυχθεί ένα τέτοιο παιδί; Πως θα μάθει να παίζει; Ποια παιδικά χρόνια θα θυμάται; Γι’ αυτό λέω ότι ναι μεν οι γνώσεις είναι αναγκαίες και απαραίτητες, αλλά κάπου πρέπει να κοιτάμε και τον Άνθρωπο.

        • thinks
        • 27 Ιανουαρίου 2011

        Συμφωνώ απόλυτα Κώστα, και εσύ λες περίπου αυτά που είπα παραπάνω, ότι η ύλη είναι πολύ, άρα χρειάζονται λιγότερα συνολικά μαθήματα για να χωρέσει η ύλη σε ειδικευμένη πορεία μόρφωσης. Για τους καθηγητές, βεβαίως και χρειάζονται εκπαίδευση. Όχι να προσευχόμαστε να πέσουμε σε καθηγητή που να είναι από μόνος του καλός. Και η ξεκούραση δεν είναι απλά δικαίωμα αλλά και αναγκαιότητα βιολογική! Και τα φροντιστήρια γιατί χρειάζονται (μοναδικά Ελληνικό φαινόμενο σε αυτή τη μορφή): χρειάζονται γιατί το σχολείο δεν κάνει την δουλειά του…

  3. Η παρακάτω ιστορία είναι από το εκπαιδευτικό σύστημα της Φινλανδίας, μιας χώρας που επένδυσε εδώ και πολλά χρόνια στην ΠΑΙΔΕΙΑ και έχει σήμερα ένα από τα πιο εξελιγμένα εκπαιδευτικά συστήματα στον κόσμο, με εξαιρετικά αποτελέσματα.
    Λοιπόν ο φίλος ενός συναδέλφου επισκέφθηκε ένα σχολείο στη Φινλανδία και εκεί παρατήρησε στο διάδρομο δύο παιδιά που έπαιζαν σκάκι, ενώ οι άλλοι έκαναν μάθημα. «Γιατί αυτοί παίζουν σκάκι σε ώρα μαθήματος;» ρώτησε. Και η απάντηση που έλαβε: «Αυτοί οι δύο ήταν ανήσυχοι στο μάθημα και ο δάσκαλος τους άφησε για λίγο έξω να ηρεμήσουν».
    Δεν παίρνω όρκο ότι η ιστορία είναι αληθινή πάντως φανερώνει μια διαφορετική νοοτροπία που σίγουρα επικρατεί σε αυτή τη χώρα.

    • Θωμά, η τακτική αυτή του Δασκάλου προκειμένου να συνετίσει και να ηρεμήσει τα «άτακτα» παιδιά μοιάζει εξωπραγματική για τα ελληνικά δεδομένα, αν όντως βέβαια είναι αληθινή όπως λες κι εσύ. Την αξία της βέβαια, ως ενέργεια, νομίζω ότι δεν μπορώ να την κρίνω καθόσον δεν είμαι εκπαιδευτικός. Εσύ ως Δάσκαλος ίσως μας αναλύσεις περαιτέρω αν πρέπει να αντιμετωπίζονται τα παιδιά με αυτόν τον, κατά τα άλλα υπέροχο, τρόπο. Όπως επίσης, θα μπορούσες να μας εκθέσεις την κατάσταση που βιώνουν τα σημερινά παιδιά με την πληθώρα των μαθημάτων που διδάσκονται και με τον ομολογουμένως μεγάλο όγκο της διδακτέας ύλης.

      • Απαραίτητη προϋπόθεση για να πετύχει η «τιμωρία» που προανέφερεα είναι να θεωρεί ο μαθητής το σχολείο του πηγή δημιουργίας, χαράς και ψυχικής ικανοποίησης κάτι που φυσικά δε συμβαίνει στο ελληνικό σχολείο.
        Για την ύλη φυσικά θα συμφωνήσω μαζί σου. Είναι παράλογα μεγάλη. Αρκεί να σου πω πως ενώ η τσάντα ενός μικρού μαθητή πρέπει να είναι το πολύ μέχρι 10% του βάρους του -που κι αυτό ίσως είναι υπερβολικό-, οι τσάντες των Ελλήνων μαθητών του δημοτικού φτάνουν το 20% μπορεί και παραπάνω.

    • vad
    • 27 Ιανουαρίου 2011

    Απουσιάζουν απο την εξαιρετική αναρτηση ο Τόμπρας,ο Βάρβογλης,ο Μάζης:),
    κάτι θα σου λενε τα ονόματα…
    Δώσε στα νεα παιδιά την εκφωνηση των ασκήσεων,πρώτα θα σου ζητησουν λεξικο:)

    • Vad, τα ονόματα μου λένε πολλά, αλλά πως να χωρέσουν τόσο μεγάλα ονόματα σε μια τόσο μικρή ανάρτηση;

  4. ΤΕΛΕΥΤΑΙΕ ΧΑΙΡΕ….

    Στη Σοβιετικου τυπου καταρευση που βιωνουμε στην Ελλαδα….
    Πολλα πραματα απο πιο πριν επρεπε να ειχαν αλλαξει……

    Ως γνωστον εδω απο παλια (και στα χρονια μου, γεννηθηκα το1955)…

    ΟΤΙ ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΕΛΕΓΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΜΥΖΑΤΕ ΑΠΟ ΚΑΘΕ «ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ»ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ…..

    Ετσι δημιουργικα επαγγελματα ΣΑΝ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΟΥ!!!!
    για παραδειγμα….συκοφαντουντε.ΑΥΤΟΣ ομως ΕΙΝΑΙ Η ΑΤΜΟΜΗΧΑΝΗ ΚΑΘΕ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ….
    Επομενο ηταν…
    ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ,ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ,ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΙ

    Και επειδη ΜΑΖΕΥΤΗΚΑΜΕ ΠΟΛΛΟΙ….ΓΕΜΙΣΑΜΕ «ΑΡΡΩΣΤΟΥΣ»,»ΜΑΘΗΜΑΤΑ»,ΚΑΙ «ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΣΚΟΥΣ».

    ΕΝΑ ΣΟΥ ΛΕΩ:
    Εγω στην Ιατρικη της Αθηνας που μπηκα….ΕΚΑΝΑ ΤΟ ΕΝΑ ΤΕΤΑΡΤΟ ΤΗΣ ΥΛΗΣ ΤΗΣ ΒΙΟΛΟΓΙΑΣ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΣΗΜΕΡΑ!!!!!

    Εχω τρια παιδια….ΠΟΥ ΔΥΣΤΥΧΩΣ…..ΔΕΝ ΓΡΑΤΖΟΥΝΙΣΑΝ ΤΑ ΓΟΝΑΤΑ ΤΟΥΣ ΑΠ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ….ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΑΝ…..»ΕΙΧΑΝ ……ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ»!!!!.

    ΤΩΡΑ ΕΥΤΥΧΩΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ….

    ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΤΟΝ 21-Ο ΑΙΩΝΑ….ΟΠΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ (φθηνα) ΑΠΟΦΟΙΤΟΣ…..
    ΤΟΥ ΧΑΡΒΑΡΝΤ.!!!!!

    Η ΙΑΤΡΙΚΗ ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΔΕ ΘΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ….

    ΜΟΝΟ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΓΙΟΥΤΟΥΜΠΙ ΣΠΑΝΙΑ ΝΟΣΗΜΑΤΑ (που για να τα δεις-αν τα δεις-θες 7 χρονια εκπαιδευσης,χειρουργικες τεχνικες,κλινικες εικονες)….
    ΕΙΝΑΙ ΑΜΕΣΑ ΟΛΟ ΤΟ 24 ΩΡΟ ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΑ!!!!.

    ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΑ ΛΟΙΠΟΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ (με ελευθερη επιλογη διδασκοντων-μαθητων)….προγραμματα γενικης παιδειας ΠΟΥ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΜΠΝΕΟΥΝ ΤΗΝ ΑΚΗΔΕΜΟΝΕΥΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΜΕΛΛΟΝ.

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

    • Ιαματικέ, το γεγονός ότι είσαι γιατρός, το οποίο αγνοούσα, δικαιολογεί κατά κάποιο τρόπο το ιδιαίτερο στυλ τον αναρτήσεων και των σχολίων σου. Μοιάζει το σχόλιο με ιατρική συνταγή. Απλό, μεστό το σκεπτικό και χωρίς περιορισμούς στη γραφή.

      Επί της ουσίας, θα συμφωνήσω με τα όσα λες με μια μικρή επιφύλαξη. Αν φτάσουμε να διδάσκουμε μαθήματα χωρίς την παρουσία Δασκάλου, τότε μπορεί ο διδασκόμενος να έχει την πληροφορία μπροστά του αλλά δε θα έχει το μέσο που θα την πλάσει με τον κατάλληλο τρόπο για να την αποδεχτεί το λογικό του. Σα να λέμε θα καταπίνει το φαγητό αμάσητο. Καλό το γιουτιούμπ, αλλά, κατά τη γνώμη μου απαιτείται και Δάσκαλος.
      Πάντως, όπως πολύ εύστοχα αναφέρεις, τα επαγγέλματα που κινούν την πραγματική οικονομία έχουν παραγκωνιστεί και δυστυχώς αυτή η νοοτροπία του δημοσίου υπαλλήλου έχει εμποτίσει τις φλέβες μας τόσο πολύ που δύσκολα θα τη βγάλουμε από πάνω μας. Ίσως με την κρίση της οικονομίας αλλάξει το σκεπτικό μας ως λαός και γίνουμε παραγωγικοί επιτέλους πια.
      Σε κάθε περίπτωση πάντως, είναι κρίμα τα παιδιά σου που δε γρατσούνισαν τα γόνατά τους. Θα έρθουν στην ηλικία σου κάποτε και τι θα θυμούνται; Την ολυμπιακή Παιδεία τάχα μου;

  5. Δυστυχώς τα σχολικά εγχειρίδια γράφονται από «επιστήμονες» ξεκομμένους απ την καθημερινή εκπαιδευτική διαδικασία.Ποιός λέει οτι επειδή κάποιος έχει κανει διδακτορικό αλλά δεν έχει ουσιαστικά διδάξει με επιτυχία σε τάξη,μπορεί να γράψει ενα κατανοητό και ζωντανό βιβλίο?
    Κι έπειτα και οι καλοί δάσκαλοι είναι δεσμευμένοι στο «να βγάλουν την ύλη».
    Καταλήγουμε λοιπόν στο οξύμωρο να εξετάζουν τα παιδιά στο αν κατάφεραν ή κατάλαβαν κάτι το οποίο δεν έχουν στην ουσία διδαχθεί,γεγονός που εξηγεί τον ελληνικό θεσμό του φροντιστηρίου.Και στο φροντιστήριο έτυχε να έχω μη κατανοητούς καθηγητές,εκεί όμως καθένας τους κρινόταν κι απ την γνώμη των μαθητών:αν η πλειοψηφία της τάξης ζητούσε να ξαναδιδάξει κάποιος άλλος ενα κεφάλαιο γινόταν αντιληπτό οτι ο πρώτος διδάσκων ήταν προβληματικός.
    Πρέπει λοιπόν να το παρουμε αλλιώς,να μάθουμε τα παιδιά πρωτίστως πως να αναζητούν και να συνθέτουν πληροφορίες(όχι απλό copy paste απ το internet όπως τώρα),να φυτευτούν μέσα τους οι σπόροι της φιλομάθειας και της υγιούς περιέργειας και να μάθουν καλά την γλώσσα μας και τα βασικά μαθηματικά,τις βασικές έννοιες της Φυσικής και της Χημείας.

    • Squarelogic, δεν ξέρω από ποιούς γράφονται τα σχολικά εγχειρίδια, αλλά σίγουρα είναι αποτέλεσμα της “επιθυμίας” του κάθε πολιτικού που πιάνει την καρέκλα του υπουργού παιδείας και διαγράφει μονοκοντυλιά τα έργα και τα σχέδια των προκατόχων του. Σίγουρα κάποια κομμάτια της διδακτέας ύλης είναι “απρόσωπα” και χωρίς χειροπιαστή σύνδεση με την πραγματικότητα κι έτσι δεν είναι εύκολο να αφομοιωθούν οι γνώσεις.
      Θα συμφωνήσω με την τελευταία πρότασή σου απόλυτα και θα ευχηθώ τα δικά μου παιδιά όταν φτάσουν σ’ αυτή την κρίσιμη ηλικία να έχει αλλάξει το σύστημα της παιδείας προς το καλύτερο.

    • vad
    • 28 Ιανουαρίου 2011

    Λάθος μου μέγιστον.Τόγκας,μωρέ,όχιΤόμπρας::(

    • Όταν διάβασα Τόμπρα, η αλήθεια είναι ότι το μυαλό μου πήγε στο γνωστό Τόμπρα με τους κοριούς κλπ., κλπ… Μετά μου ήρθε στο μυαλό ο δάσκαλος της φιλοσοφίας και μουσικός Τόμπρας.

  6. @ Θωμά: Σίγουρα τα παιδιά πρέπει να καταφέρουμε να βλέπουν το σχολείο έτσι όπως το περιγράφεις. Όσον αφορά στο βάρος της τσάντας, αυτό δεν το ήξερα.

  7. @@ΤΕΛΕΥΤΑΙΕ ΜΟΥ….

    ΝΑΙ ΕΧΕΙΣ ΑΠΟΛΥΤΟ ΔΙΚΙΟ ΜΕ ΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ (σα προσωπο)…
    ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ…..ΚΑΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ.

    ΒΡΕΕΕΕ ΣΥ….
    ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΣΟΥ (το προσωπο η προσωπειο που εμφανιζεσαι στο διαδικτυο)…
    ΑΛΛΑ….. ΚΑΙ ΝΑ ΘΕΣΩ ΣΤΟ BLOGGI SOY …OTI ΣΕ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΩ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΦΙΛΟΣ ΣΟΥ….

    ΑΛΛΑ ΔΕ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΩ ΟΛΑ ΑΥΤΑ….
    ΣΤΕΙΛΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΜΑΙΛ ΝΑ ΜΟΥ ΤΑ ΕΞΗΓΕΙΣ…..ΑΝ ΘΕΣ ΒΕΒΑΙΑ.

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

    • Ιαματικέ, ήδη απάντησα. Το email είναι καθ’ οδόν… Και περιμένω κι εγώ απάντηση…

      Ο Δάσκαλος είναι Δάσκαλος.
      Λέει ο καθηγητής Λιαντίνης:
      Εν αρχή ην ο Δάσκαλος. Γιατί αν δεν υπήρχε ο Δάσκαλος θα υπήρχε ο χρόνος αλλά δε θα υπήχε η Ιστορία. … Ο Δάσκαλος είναι αυτός που παίρνει το μυαλό του ζώου και το κάνει νου ανθρώπου.

      Ή κάπως έτσι τέλος πάντων. Δε θυμάμαι ακριβώς τα γραπτά του, το νόημα είναι αυτό πάντως.

  8. θυμαμαι πως κατανοησα τα κλασματα…
    με μια μπανανα!
    ο δασκαλος εφερε το φρουτο στην αιθουσα , το τεμαχισε… εξηγησε…φαγαμε!
    οταν χρειαστηκε να διδαξω την προστακτικη , εφερα μια συνταγη στην ταξη και τα υλικα τα ειχα στο συρταρι μου… φαγαμε!
    οσο αφορα στην υλη, λεω παντα, ας καθυστερησουμε λιγο εδω… εχω φερει ενα ενδιαφερον βιβλιο να σα διαβασω κανα δυο κομματακια ή εφερα μια ταινια πανω στο θεμα μας ή ας ακουσουμε ενα τραγουδι …
    ολα εχουν σχεση με το στοχο του μαθηματος…
    φαγαμε παλι… αυτη τη φορα …λιγη ωρα, αλλα πιστεψε με αξιζει τον κοπο…
    η αληθεια ειναι οτι τα βασανιζω λιγο, αλλα νιωθω οτι αλλο πραμα η παιδεια και αλλο η διδακτεα υλη…
    καλησπερα!

    • katabran, δεν ήξερα ότι είσαι δασκάλα.
      Μπράβο σου που κάνεις το μάθημα με τον τρόπο που περιγράφεις. Έτσι πρέπει να γίνετε, με παραστάσεις κι όχι μόνο με θεωρία. Και πολύ σωστά λες ότι είναι άλλο πράγμα η παιδεία κι άλλο η διδακτέα ύλη. Μακάρι αυτά τα δύο να τα ξεχωρίσουμε κάποια στιγμή και το ένα να μην είναι εις βάρος του άλλου.

  9. φιλολογω μετ ευτελειας ελληνιστι και γαλλιστι… Τελευταιε!

    • Πολύ ωραία… 😉

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: