Facebook…

…και άλλες ιστορίες «κοινωνικής δικτύωσης».

 

Image: renjith krishnan / FreeDigitalPhotos.net

 

Χτες το βράδυ είπα να χαζέψω λίγο στην τηλεόραση. Σπανίως αυτό το χαζοκούτι με προσελκύει, αλλά καμιά φορά όταν δεν έχω διάθεση για τίποτα άλλο κάθομαι και χαζεύω καμιά ταινία ή καμιά συζήτηση. Επιδιδόμενος λοιπόν στο προσφιλές άθλημα των ημερών, την αδιάκοπη, γρήγορη και χωρίς νόημα εναλλαγή καναλιών, ζάπινγκ στην καθομιλουμένη, έπεσα πάνω σε μια διαφήμιση κινητού τηλεφώνου. Ανάμεσα στις άλλες δυνατότητες του τηλεφώνου, υπήρχε λέει και εκείνη της κοινωνικής δικτύωσης. Τα σηματάκια toy Facebook, του MySpace, του Twitter και των λοιπών συστημάτων κοινωνικής δικτύωσης στροβιλιζόταν γύρω από το διαφημιζόμενο κινητό τηλέφωνο.

Μου δημιουργήθηκε αμέσως η εξής απορία: Είναι δυνατόν το τηλέφωνο το οποίο είναι εξ’ ορισμού το μέσο για να επικοινωνούν δυο ή περισσότεροι άνθρωποι με χρήση της φωνής τους, άντε και της εικόνας τους τώρα τελευταία, να το χρησιμοποιεί κάποιος για να μπαίνει στο Facebook; Για να πάψει δηλαδή να χρησιμοποιεί τη φωνή του και να την αντικαταστήσει με κάποιο στοιχειώδες κείμενο, αν υπάρχει κι αυτό, και με παραπομπές σε βίντεο και τραγούδια; Να καταστήσει δηλαδή την επικοινωνία του ακόμα πιο απρόσωπη και απόμακρη; Διότι, τα λινκς και τα βίντεο δεν μπορούν να μεταδώσουν τα αισθήματα, την πνευματική και ψυχική κατάσταση. Η φωνή, με τις διαβαθμίσεις του τόνου της, με τις εναλλαγές της υφής της, με τη χροιά της, μεταδίδει εκτός από την πληροφορία μέσω των λεγομένων και την κατάσταση του ομιλούντα. Αλλιώς είναι να γράφεις πχ. Είμαι στεναχωρημένος γιατί απέτυχα στις εξετάσεις κι αλλιώς είναι να το λες. Η φωνή μεταφέρει και το συναισθηματικό φορτίο των λέξεων που μεταδίδει. Ακόμα καλύτερα βέβαια είναι η δια ζώσης επικοινωνία, αλλά σ’ αυτή την ανάρτηση ας περιοριστούμε στη δια φωνής επικοινωνία.

Τα δίκτυα αυτά της λεγόμενης κοινωνικής δικτύωσης, που κατά τη γνώμη μου μόνο τέτοια δεν είναι, δημιουργούν μεγάλη ψυχική εξάρτηση, ένα είδος ψυχαναγκασμού που οδηγεί σε ακραίες καταστάσεις ενίοτε. Γνωρίζω ανθρώπους που συνδέονται στις 3 τα χαράματα μόνο και μόνο για να δουν αν υπάρχει κάποιο νέο μήνυμα. Και στις 4 το πρωί ξαναμπαίνουν. Στις 5 ρίχνουν ακόμα μια ματιά, αγνοώντας τον κανόνα της φύσης που θέλει τον άνθρωπο να κοιμάται για να ξεκουράσει τον οργανισμό του. Και την άλλη μέρα έχουν υποχρεώσεις. Με κάποιο τρόπο, τον οποίο δυστυχώς δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί δεν είμαι ειδικός, έχουν μεταφέρει ένα μεγάλο κομμάτι της πραγματικής τους ζωής μέσα στον εικονικό αυτό κόσμο κι αγωνιούν για να αποκτήσουν «φίλους» και να γίνουν δημοφιλείς. Ξεχνούν ότι κάποιοι έστω από τους φίλους αυτούς υπάρχουν μερικά μέτρα δίπλα τους κι αντί να βρεθούν και να συζητήσουν, να πιούν ένα καφέ ή να πάνε μια βόλτα, στέλνουν εικονικούς καφέδες κι άλλα αφεψήματα ο ένας στον άλλο στο Facebook.

Δυστυχώς, στον πραγματικό κόσμο, πρέπει να μοχθήσεις για να χτίσεις το «προϊόν» που ονομάζεται «ο εαυτός μου». Πρέπει να είσαι συνεπείς σε υποχρεώσεις που απαιτούν κόπο για να επιτευχθούν. Ενώ στο Facebook με μερικά κλικ στέλνεις δώρα, κάνεις επισκέψεις, εκφράζεις το θαυμασμό σου, λες χρόνια πολλά και τα δυο εμπλεκόμενα μέρη θεωρούν ότι η υποχρέωση εκπληρώθηκε. Μια, κακή κατά τη γνώμη μου, μικρογραφία των κοινωνικών σχέσεων έχει μεταφερθεί μέσα στα δίκτυα αυτά κι επειδή δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά έχουν απλοποιηθεί τα πάντα. Οι συζητήσεις είναι απρόσωπες, τα κείμενα κρύα και η μεγάλη πλειοψηφία του υλικού που διακινείται μέσα σ’ αυτά είναι μια απλή και στείρα αναπαραγωγή των ίδιων και των ίδιων πραγμάτων, τα οποία τις περισσότερες φορές είναι κάποια άνευ ουσίας ευφυολογήματα.

Δε θα κάνω λόγο για την ανωνυμία και τα περί αυτής. Έχουν ειπωθεί πολλές φορές κι ο καθένας έχει την άποψή του. Εκεί που θέλω να σταθώ όμως είναι το γεγονός ότι η ανωνυμία αυτή, το διαδίκτυο και όλα όσα δωρεάν και αφειδώς προσφέρει τελικά δεν είναι χωρίς κόστος. Αφαιρεί από μέσα μας την ουσία μας. Το έλλογο όν ο άνθρωπος έχει πλαστεί για να επικοινωνεί με το συνάνθρωπό του και να εξελίσσεται μέσα από αυτή την επικοινωνία. Το κομμάτι της ζωής μας που λέγεται συναναστροφή με το φίλο, το γείτονα, το διπλανό αργοπεθαίνει. Για να μάθει ο σύγχρονος άνθρωπος τι έκανε ο φίλος του μπαίνει στο Facebook. Δεν πάει να τον δει από κοντά. Χάνονται απλά και μικρά πράγματα, σημαντικά κατά τη γνώμη μου. Χάνεται η χειραψία, το φιλικό χτύπημα στην πλάτη, κι ακόμα χειρότερα η αγκαλιά, το φιλί. Δεν μπορείς να παρηγορήσεις το φίλο σου μέσω του διαδικτύου χτυπώντας φιλικά την οθόνη! Κι όμως ένα τέτοιο άγγιγμα για αυτόν που το έχει ανάγκη είναι θεραπεία. Είναι δύναμη να προχωρήσει. Δεν έχει την ίδια επίδραση με ένα λινκ!!! Ούτε κατά διάνοια. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, δεν μπορούμε να απαρνηθούμε τη φυσική μας υπόσταση. Και, ευτυχώς ακόμα τουλάχιστον, η ηλεκτρονική μας δεν έχει αισθήματα.

Όλος αυτός ο ιστός της λεγόμενης κοινωνικής δικτύωσης με τη χρήση των υπηρεσιών όπως του Facebook, μόνο επικοινωνία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Προβολή αυτού που ενδεχομένως θα θέλαμε να είμαστε; Ίσως. Αγοραφοβία; Ίσως. Δίψα για ανεύρεση τροφής για κουτσομπολιό; ‘Ίσως. Αναζήτηση πραγμάτων και ιδιοτήτων που δεν έχουμε στην κανονική μας ζωή; Ίσως. Επικοινωνία πάντως όχι. Η επικοινωνία λαμβάνει χώρα εκεί που πραγματικά υπάρχει η ζωή, έξω από την οθόνη και μακριά από το πληκτρολόγιο.

 

Σημείωση: Στα δίκτυα αυτά, παρατηρώ το τελευταίο χρονικό διάστημα, έχουν βρει πρόσφορο έδαφος οι διαφημιστές και οι επαγγελματίες του μάρκετιγκ και προωθούν τα προϊόντα τους ανέξοδα. Υπό αυτή την οπτική γωνία, αποτελεί ένα θαυμάσιο εργαλείο και για έναν απλό θνητό να προωθήσει ενδεχομένως τις απόψεις του, όποιες κι αν είναι αυτές. Και το σημείο αυτό χρήζει ιδιαίτερης προσοχής ειδικά για τα παιδιά που η κρίση τους δεν είναι αναπτυγμένη, πλήρης και ικανή να διαχειρίζεται με το σωστό τρόπο όλες τις πληροφορίες που λαμβάνει.

 

Υ.Γ.1 Παρακαλώ μη με χαρακτηρίσετε οπισθοδρομικό ή τεχνοφοβικό. Η τεχνολογία αποτελεί ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής και της προσωπικότητάς μου και τη θεωρώ ως ένα αναγκαίο κι απαραίτητο στοιχείο της.

Υ.Γ.2 Το παρόν κείμενο αποτελεί μια συνέχεια των σκέψεών μου που προκάλεσε το άρθρο του Δείμου «Ο διαδικτυακός μεταμοντέρνος λόγος και ο λαϊκισμός του» και των σχολίων του.

Advertisements
  1. Με πρόλαβες. Ετοιμάζω ένα ακόμα κείμενο για το διαδίκτυο (μετά από εκείνο για το λαϊκισμό). Κοντολογίς είναι τόση η επιφάνεια και η εικονικότητα που κάνουν και τον πλέον νάρκισσο να μπερδεύεται. Και σε όλα αυτά ας προσθέσουμε και τον εντυπωσιασμό. Γράφουμε για να εντυπωσιάσουμε, σαν τους τίτλους των τηλεοπτικών ειδήσεων. Και φυσικά ένα δίκτυο που στηρίζεται στην εικόνα, τη δημιουργία προφίλ και τον εντυπωσιασμό, είναι λογικό να απομονώνει και να κάνει το χρήστη να φεύγει από την πραγματικότητα.

    σ.σ. Σου έστειλα mail.

    • Αναμένουμε και τη δική σου ανάρτηση. Σίγουρα θα είναι περισσότερο εμπεριστατωμένη και καλύτερα διατυπωμένη από τη δική μου.

      Το mail το πήρα και σε ευχαριστώ πολύ. Σου έχω ήδη απαντήσει.

  2. αρχικα, ο κοσμος που εμπαινε στο f/b, ηταν απο διαφορους χωρους εργασιας, διοτι τα τελευταια χρονια, οι δουλειες πηγαιναν τοοσο καλα, που αντιλαμβανεσαι ποσος ελευθερος χρονος υπηρχε οταν το αφεντικο δεν ηταν στο γραφειο, ή οταν στο καταστημα δεν πατουσε για μερες ανθρωπος..

    οι περισσοτεροι απο αυτους, σημερα βρισκονται στο σπιτι τους.. χρονος λοιπον διαθεσιμος κι απο εκει, και μαλιστα ειναι μια ολημερις απασχοληση, με πολυ μικρο κοστος..

    ποιος εχει πια να ξοδεψει για να βγει καθε μερα εξω, οπως παλια, ειτε για φαγητο, ειτε για ποτο ή καφε..
    η ελλειψη χρηματων πιστευω αρχικα εχει προωθησει την επικοινωνια ΕΚΕΙ..

    και μετα, ναι, θα συμφωνησω με τον δειμο, ολοι εχουμε φτιαξει ενα προφιλ, προβαλοντας αυτο που θα θελαμε να ειμαστε, και δεν μπορουμε να ειμαστε για διαφορους χι λογους, γιατι η εποχες ειναι απιστευτα δυσκολες, γιατι το να εκδοσεις το βιβλιο σου θελει χρηματα, γιατι το να κανεις μια εκθεση φωτογραφιας απαιτει χρημα και κυκλο, χιλια δυο γιατι και αναλογες απαντησεις..

    απο την αλλη, ειναι το ιδανικο μεσο για αυτους που θελουν να προωθησουν την δουλεια τους, και καλα κανουν και μακαρι ολοι να μπορουσαμε να το δουμε ετσι καποια στιγμη..

    (οι αναρτησεις σου μου θυμιζουν το blogspot οπως οταν το πρωτοβρηκα, και μ αρεσουν πολυ.. μπραβο!)

    • Στην αρχή πραγματικά ήταν ένα «εργαλείο» κατά κάποιο τρόπο. Βρέθηκαν άνθρωποι που είχαν να μιλήσουν χρόνια, διασκορπισμένοι σ’ όλα τα πλάτη και μήκη της γης. Εξελίχθηκε όμως προς λάθος κατεύθυνση κατά τη γνώμη μου. Το ότι είναι δωρεάν και υπάρχει και διαθέσιμος χρόνος νομίζω ότι έπρεπε να χρησιμοποιηθεί προς όφελος της ποιότητας κι όχι της χωρίς νόημα αυτοπροβολής και της στείρας επανάληψης.

      Διατέλεσα «ιστολόγος» και στο blogspot από το 2006 μέχρι και το 2008 κι από εκεί οι επιρροές εξακολουθούν να με «στοιχειώνουν». Είχα το http://lamiotis.blogspot.com/ το οποίο το έχω κλειδώσει τώρα πια και καμιά φορά ανατρέχω στα κείμενα που έγραφα τότε. Έχω αναδημοσιεύσει ένα από αυτά εδώ https://teleytaios.wordpress.com/2010/12/11/%CF%8E%CF%81%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%BF/
      Και πριν από αυτό είχα ένα μπλογκ σε ελληνικό σέρβερ που έκλεισε…
      Πιο πριν τσακωνόμουνα με τους φίλους μου όταν ανταλλάσαμε απόψεις και σχόλια…

    • Σε κάποια εκδρομή, κι εκεί που σνόμπαρα το facebook, ακούμε από το διπλανό τραπέζι με τη γυναίκα μου, μια παρέα μοντέλων πασαρέλας να λένε η μία στην άλλη:
      – Καλέ συ ξέρεις πόσους βρήκα φίλους μου στο facebook;
      – Και τι κάνεις εκεί μέσα;
      – Να γράφω μερικές φορές, όχι τίποτα ιδιαίτερο, να μια στις 15, γράφω τι κάνω…

      Ε, τώρα εγώ τι να κάνω; Μετά από λίγους μήνες μπήκα κι εγώ. Αλλά ήξερα τι θα βρω…

      • Ρε Δείμο, καμιά διεύθυνση κράτησες; Να μπούμε να δούμε τίποτα καλό να ανοίξει το μάτι μας; (χα χα χα…)

    • Καρυάτιδα Ακροπολίδου
    • 13 Ιανουαρίου 2011

    Η επικοινωνία μέσω διαδικτύου δεν μπορεί ν’αντικαταστήσει σε καμμία περίπτωση την αμεσότητα της δια ζώσης συνάντησης…
    Θα πρέπει όμως να αναρωτηθούμε ποια αναγκαιότητα καλύπτει, ώστε η εξάπλωσή του συνεχώς να διευρύνεται σε όλες τις κατηγορίες ανθρώπων.
    Το να συναντηθείς με τον μακρινό συγγενή, ή τον φίλο των παιδικών σου χρόνων δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα σήμερα, που ζούμε στις μεγαλουπόλεις κάτω απο πραγματικά αντίξοες συνθήκες(κυκλοφοριακό-παρκινγκ-μέσα μεταφοράς).
    Εκμηδενίζει χιλιομετρικές αποστάσεις και σε φέρνει κοντά με αγαπημένα πρόσωπα!
    (Κάποτε μία φορά τον χρόνο μιλούσα τηλεφωνικώς με τον ξάδελφό μου που ζει απο την άλλη πλευρά της γης Γιορτή γινόταν εκείνη η ημέρα στο σπίτι μου.
    Σήμερα χάριν του διαδικτύου, επικοινωνουμε καθημερινά, βλέπω την εικόνα του, τον ακούω…ε δεν είναι και μικρό πραγμα αυτό)

    • Καρυάτιδα, άλλο πράγμα είναι όμως η επικοινωνία μέσω του διαδικτύου, που μπορεί να γίνει με email, chat κλπ. κι άλλο να φτιάχνεις ένα προφίλ και να διαδίδεις την «πραμάτεια» σου στον κόσμο. Άλλωστε, η επικοινωνία, εξ’ ορισμού, απαιτεί αμφίδρομη συμμετοχή, όχι ανεβάζω ένα λινκ κάποιου βίντεο και το έτερο μέρος της επικοινωνίας κάνει κλικ στο κουμπί like και αυτό ήταν. Από την εμπειρία μου στο Facebook, διαπίστωσα ότι ως επί το πλείστον ανεβαίνουν φωτογραφίες και βίντεο από το YouTube κι ακολουθούν τα like από τους φίλους. Αυτό κατ’ εμέ δε συνιστά επικοινωνία, αλλά προβολή του εγώ που θέλουμε να πλασάρουμε προς τα έξω, το οποίο σημειωτέων, μπορεί να διαφέρει πολύ από αυτό που πραγματικά είμαστε. Αν χρησιμοποιηθεί ορθά όντως δίνει τη δυνατότητα να έρθουν σε επαφή άνθρωποι που βρίσκονται σε διαφορετικά σημεία του πλανήτη κι αυτό είναι εντυπωσιακό κι αξιοθαύμαστο πράγματι.

        • Καρυάτιδα Ακροπολίδου
        • 13 Ιανουαρίου 2011

        Mπορεί να διαφέρει απο’αυτό που μπορεί να είμαστε, αλλά ίσως όχι απο αυτό που θα θέλαμε να ήμασταν…
        Σκέψου το λίγο…
        Η καλή και η κακή χρήση ισχύει για όλα τα πράγματα!
        Νάξερες τώρα πόσο χαίρομαι που δυό άγνωστοι εμείς, ανταλλάσσουμε απόψεις!
        Σ’αλλη περίπτωση δεν θα μας δινόταν ίσως ποτε η ευκαιρία αυτή!

  3. Η χαρά για τη συνομιλία μας δεν είναι μόνο δική σου, αλλά και δική μου Καρυάτιδα.

  4. Τελευταίε, περιγράφεις ένα κοινωνιολογικό φαινόμενο που ξεκίνησε εν μάζα πληθυσμού από το 1994-1995 στις ΗΠΑ. Αλλά είναι κάτι περισσότερο από κοινωνιολογικό φαινόμενο. Είναι βιολογικό. Από τα πιθηκοειδή φτάσαμε στον Χομο Σάπιενς, και μετά στον ιστορικό (μετά την προϊστορία) άνθρωπο. Τώρα, οι σκέψεις όλων ενώνονται στιγμιαία με ένα καινούργιο τρόπο, στιγμιαία, σε ένα πλανητικό δίκτυο το οποίο μοιάζει με τις ρίζες ενός δέντρου, ή την δομή του ανθρωπίνου εγκεφάλου, και καταλήγει να είναι ένα καινούργιο όν εξελιγμένο από εμάς. Το κείμενό σου εξετάζει την κατάσταση από το σημείο βλέψεως κάθε ανθρωπίνου ατόμου. Τώρα ας το δούμε το ίδιο πράγμα από ένα σημείο βλέψεως που χωρά στο οπτικό πεδίο ολόκληρο τον πλανήτη. Ας δούμε το διαδίκτυο σαν έναν με μοναδικό εγκέφαλο του οποίου οι σκέψεις, οι λάμψεις που είναι σκέψεις, είναι το κάθε ένα από τα 7.000.000.000 άτομα που το αποτελούν, ενωμένα με αυτό με το κομπιούτερ τους. Είναι απλά το επόμενο σκαλοπάτι μιας καθαρά Δαρβινικής εξέληξης, κατά την γνώμη μου.

    Το κείμενό σου λέει ένα μοιρολόι, ένα αντίο, στον πίθηκο που μένει πίσω. Μπροστά βρίσκεται ένας καινούργιος πίθηκος ηλεκτρονικός ο οποίος μέχρι στιγμής εξαρτάται για την ύπαρξή του από την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος και από τα χεράκια των παιδιών στην νότια και ανατολική Ασία που συναρμολογούν τα τρανζίστορ του νευρικού του συστήματος.

    • Δημήτρη, το φαινόμενο internet και δικτύωση είναι όντως ένα κοινωνιολογικό φαινόμενο το οποίο μπορεί να το δει κανείς από τη σκοπιά που το περιγράφεις. Ως μια κοινή σκέψη των ανθρώπων του πλανήτη. Ενδεχομένως να είναι το επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης όπως την περιέγραψε ο Δαρβίνος.

      Στο κείμενό μου όμως ασχολούμαι περισσότερο με τον ψυχαναγκασμό που προκαλούν τα λεγόμενα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook, μέσα από τα οποία οι άνθρωποι πλάθουν, να μου επιτρέπεται η έκφραση, έναν άλλο, ψηφιακό εαυτό τους και προσπαθούν να μιμηθούν την πραγματική ζωή και τις διαπροσωπικές σχέσεις απλώς κάνοντας μερικά κλικ με το ποντίκι του υπολογιστή τους. Έχει καταντήσει μια παθογενής κατάσταση για πολύ κόσμο και αν μου ζητούσε κάποιος να κάνω μια πρόβλεψη θα έλεγα ότι το μέλλον αυτών των δικτύων είναι ή να μεταλλαχθούν σε κάτι πιο ουσιώδες ή να χαθούν και να εκλείψουν το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκαν. Ή στην καλύτερη περίπτωση απλώς να φυτοζωούν. Διότι, όπως και να το κάνουμε, ο άνθρωπος θέλει να μιλήσει, θέλει να δει και να τον δουν από κοντά. Αυτό το κρυφτούλι πίσω από την ασφάλεια της απόστασης και της οθόνης κάποια στιγμή καταντάει κουραστικό ακόμα και για τον πιο σκληροπυρηνικό χρήστη αυτών των δικτύων. Επιπλέον, πρέπει να ικανοποιηθεί και ο ψυχικός κόσμος του χρήστη και το διαδίκτυο δεν μπορεί να μεταφέρει τη χαρά, τη λύπη, τον ενθουσιασμό ούτε αν θες, εκείνο το συναίσθημα του πρώτου αγγίγματος των χεριών ενός ερωτευμένου ζευγαριού. Απαιτείται η δια ζώσης επικοινωνία, η οποία απαιτεί την έκθεση του πραγματικού εαυτού του καθενός μας στον άλλο και κατά την οποία δεν χωρούν ψευδεπίγραφες δηλώσεις και φανταστικά χαρακτηριστικά.

      • Πολύ σωστά, μάλιστα στο πρώτο μου σχόλιο έπρεπε να είχα διευκρινίσει ότι συμφωνούσα απόλυτα και με τα στοιχεία και το πνεύμα της ανάρτησης και απλά το πήγαινα στη σφαίρα που περιέγραψα. Πράγματι, στο ιντερνέτ ο καθένας μπορεί να είναι όποιος θέλει, ακόμα και κάτι που δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα, και η επικοινωνία γίνεται πιά ακριβώς όπως περιγράφεις. Συμφωνώ, και αναρωτιέμαι που θα βρίσκεται η Γη σε 2-3 γενεές και με τον υπερπληθυσμό…

  5. To ένα δεν αποκλείει το άλλο. Κάνουμε χρήση του μέσου (διαδύκτιο) χωρίς να αποφεύγουμε και τη φυσική επικοινωνία. Σε περιπτώσεις που δεν είναι εφικτή, για διάφορους λόγους η προσωπική επαφή, το ίντερνετ προσφέρει μια λύση ανταλλαγής απόψεων & πληροφοριών. Το θέμα της εξάρτησης πάντα θα υπάρχει σε οποιαδήποτε κατάσταση. Μήπως δεν υπάρχει πχ και περιπτώσεις ακατάσχετης φλυαρίας και στις προσωπικές συναναστροφές; Κάθε περίπτωση έχει τα θετικά και τα αρνητικά της.

    • Αν δεν υπάρχει η δυνατότητα φυσικής επικοινωνίας, το διαδίκτυο αποτελεί μια από τις καλύτερες λύσεις. Αλλά αν ο γνωστός μου μένει ένα τετράγωνο πιο πέρα και τα λέμε μέσω του facebook, τότε αυτό είναι κατάντια. Όσο για τη φλυαρία που λες, μακριά από μας…

  6. Μπα, μόνο το ξενοδοχείο στην Αλεξανδρούπολη θυμάμαι, που είχε συμπτωματική εκείνη την εβδομάδα εκδήλωση η Δημοτική Επιχείρηση με celebrities και πασαρέλα κάτι. Άσε, ρε τελευταίε, οι σοβαρότερες συζητήσεις ήταν για γκόμενους και τα ρούχα του τάδε στο δείνα πάρτι ή πόσες πατάτες και κα΄ροτα έφαγε το πρωί (σσ αριθμός λιγότερος των δακτύλων του ενός χεριού).

    • Δεν είναι ανάγκη να κάνεις κουβέντα!!!

  7. Καλησπέρα…
    Θέμα: φατσοτεφτέρ!
    Νομίζω πως υπάρχει ένα ζήτημα ελευθερίας. Τελικά, ίσως το πιο απόρρητο πράγμα θα πρέπει να ‘ναι αυτή!η ελευθερία δηλαδή! Να ‘σαι ελεύθερος, αλλά να μη σε νοιάζει αν το γνωρίζουν οι άλλοι. Είναι όλοι τόσο καλοί, τόσο ευαίσθητοι, τόσο πνευματώδεις εκεί μέσα. Γελάς με όλο αυτό το πράγμα, τους μάζεψε όλους το Φατσοβιβλίο λες, γι’ αυτό δεν βρίσκω κανέναν εκεί έξω…
    υγ. σε βρήκα από Ρο, ωραίο μπλογκ!

    • Καλώς ήρθες katabran.
      Μου αρέσει το ύφος του σχολίου σου. Είναι στην καρδιά των όσων λέω. Και είναι πολύ εύστοχη η παρατήρησή σου ότι είναι όλοι μαζεμένοι στο Facebook και δεν υπάρχει κανένας έξω…

      • μου δωσες αφορμη, τις αιτιες τις ειχα… αφου και παλια ειχα ξαναγραψει για τον «αλλο κοσμο»…
        καλο απογευμα!

  8. ειμαι στο fb και μ αρεσει πολυ αυτη την στιγμη.Το διασκεδαζω αλλα ταυτοχρονοα εχω και ολους τους φιλους μου εκει.

    • Αν σου αρέσει και νιώθεις χρησιμοποιείς σωστά τότε αποτελεί ένα χρήσιμο εργαλείο. 😉

    • vad
    • 14 Ιανουαρίου 2011

    Την τεχνολογία την αξιοποιούμε για δική μας ευχαριστηση,
    αν την αφήσουμε να μας βάλει απο κάτω,καήκαμε….,δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την εξελιξη αυτή,εμεις που ζούμε στου διαόλου τη μανα ξερουμε τι θα πει να μην μπορεις να επικοινωνησεις…τωρα επικοινωνώ ανά πάσα στιγμη απο τη μια άκρη της Γης στην άλλη,δε θα γινω ομως δουλος του καθε κοινωνικου δικτύου,αλλο η επικοινωνια,αλλο οι χαζο ΦαρμοΒίλες….

    Καλησπέρα από Χαρτούμ…

    • Εσύ κάνεις σωστή χρήση. Είπαμε, όλα τα πράγματα όταν χρησιμοποιούνται σωστά είναι θεμιτά και χρήσιμα, όταν ξεφεύγουμε από την ορθή χρήση τότε παρατηρούνται φαινόμενα παθογένειας. Στη δική σου περίπτωση Vad, είναι ότι καλύτερο νομίζω.
      Καλό σου βράδυ, εκεί στο μακρινό Χαρτούμ…

  9. Συμφώνησα με μερικούς άλλους σχολιαστές για να μην επαναλαμβάνω κι εγώ τα ίδια. Στην ορθολογική χρήση του μέσου βρίσκεται το μυστικό. Κάτι έχουμε συζητήσει αν θυμάστε και στα μέρη μου σχετικά με τα θέματα αυτά.. Έχει τα θετικά του, έχει και τ’ αρνητικά του. Εξαρτάται με ποιους ανθρώπους θα συναναστραφείς εκεί και τι θέλεις να κάνεις. Οπωσδήποτε πάντως το να μοιράζεσαι στοιχεία της προσωπικής σου ζωής με τον οποιοδήποτε άγνωστο, οπουδήποτε στο Διαδίκτυο (όχι μόνο στο Facebook), ενέχει μια σειρά κινδύνων που οι άνθρωποι συνήθως δεν συνειδητοποιούν. Ίσως έχει λοιπόν μια χρησιμότητα αυτή η ανάρτηση.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: