Υποχρεώσεις – Επιθυμίες

 

Image: Pixomar / FreeDigitalPhotos.net

Ας μιλήσουμε για υποχρεώσεις. Καλύτερα ίσως θα ήταν να μιλήσουμε γιατί έχουμε τόσες υποχρεώσεις και γιατί είμαστε ανεκτικοί σε ακόμα περισσότερες.

Θυμάμαι τον εαυτό μου παιδί και βλέποντας τους γονείς μου να έχουν ένα σωρό σκοτούρες στο κεφάλι τους, έλεγα μέσα μου ότι δε θα επιτρέψω να συμβεί κάτι τέτοιο και σε μένα. Αλλά, φευ, η παιδική μου αφέλεια αποδείχτηκε απλώς μια ουτοπία. Μεγαλώνοντας κι αρχίζοντας να έχω απαιτήσεις από τη ζωή, άρχισα να συμβιβάζομαι με τα πρόσωπα και τις καταστάσεις γύρω μου. Οι ανάγκες μου για να πραγματοποιηθούν έπρεπε να αρχίσω να αναλαμβάνω κάποιες υποχρεώσεις και όσο οι ανάγκες μεγάλωναν, τόσο μεγάλωναν και οι υποχρεώσεις. Πλέον η μια δουλειά δεν ήταν αρκετή κι έπρεπε να βρεθεί και κάτι άλλο.

Ποιος όμως είναι ο ορισμός της ανάγκης ή αλλιώς της επιθυμίας;

Παραθέτω ένα μικρό κομμάτι από τη διδασκαλία του Επίκουρου (341 π.Χ. -320 π.Χ.), από την Επιστολή προς Μενοικέα.

Ἀναλογιστέον δὲ ὡς τῶν ἐπιθυμιῶν αἱ μέν εἰσι φυσικαί͵ αἱ δὲ κεναί͵ καὶ τῶν φυσικῶν αἱ μὲν ἀναγκαῖαι͵ αἱ δὲ φυσι καὶ μόνον· τῶν δὲ ἀναγκαίων αἱ μὲν πρὸς εὐδαιμονίαν εἰσὶν ἀναγκαῖαι͵ αἱ δὲ πρὸς τὴν τοῦ σώματος ἀοχλησίαν͵ αἱ δὲ πρὸς αὐτὸ τὸ ζῆν. τούτων γὰρ ἀπλανὴς θεωρία πᾶσαν αἵρεσιν καὶ φυγὴν ἐπανάγειν οἶδεν ἐπὶ τὴν τοῦ σώματος ὑγίειαν καὶ τὴν τῆς ψυχῆς ἀταραξίαν͵ ἐπεὶ τοῦτο τοῦ μακαρίως ζῆν ἐστι τέλος.

 

Ο μεγάλος αυτός φιλόσοφος είχε κατατάξει τις επιθυμίες σε φυσικές και μάταιες, τις δε φυσικές σε αναγκαίες κι απλώς φυσικές. Τις αναγκαίες τις ξεχώριζε σ’ αυτές που είναι απαραίτητες για την ευδαιμονία, σ’ αυτές που αφορούν την ευεξία του σώματος και εκείνες που είναι απαραίτητες για την επιβίωση του ανθρώπου.

Αν το φιλοσοφήσουμε όλο αυτό χωρίς ψευδαισθήσεις, θα μπορέσουμε να εξορθολογίσουμε τις επιθυμίες μας κι έτσι να έχουμε ένα υγιές σώμα αλλά και γαλήνη στην ψυχή, μιας και αυτά είναι ότι έχει να προσφέρει μια ευτυχισμένη ζωή.

Εμείς όμως σήμερα, έχουμε ανάγκες που όχι μόνο φυσικές και αναγκαίες δεν είναι, ίσως το αντίθετο, θα μπορούσε εύλογα να ισχυριστεί κανείς. Η πληθώρα των καταναλωτικών προϊόντων και υπηρεσιών και το απίθανο μάρκετινγκ και η διαφήμιση που έχει ανάγει σε τέχνη τη δημιουργία τεχνητών αναγκών στη σύγχρονη κοινωνία, έχουν αποπροσανατολίσει τον άνθρωπο και τον έχουν μετατρέψει σε αχόρταγο καταναλωτή. Όμως, η ικανοποίηση όλων αυτών των επιθυμιών απαιτεί ενέργεια και οικονομικούς πόρους, οι οποίοι για να εξασφαλιστούν χρειάζεται όλο και περισσότερη εργασία, η οποία κάποια στιγμή δεν επαρκεί και απαιτείται κι άλλη κι άλλη κι άλλη… Έτσι οι υποχρεώσεις αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, ταυτόχρονα η διαφήμιση αυξάνει επιδέξια τις ανάγκες μας κι όλος αυτός ο φαύλος κύκλος δεν κλείνει ποτέ. Το αποτέλεσμα είναι μια αέναη και μάταιη αναζήτηση όλο και περισσότερων οικονομικών αγαθών, με όποια μορφή που μπορεί αυτά να έχουν, στο κυνήγι της οποίας έχουν αφιερωθεί ολόκληροι επιστημονικοί κλάδοι. Άλλοι για να καταφέρουν να αυξήσουν τη λαιμαργία μας κι άλλοι για να καταπραΰνουν τις  αρνητικές επιπτώσεις στον ψυχικό μας κόσμο.

Όποιος δεν φχαριστιέται με τα λίγα δε φχαριστιέται με τίποτα.

Ίσως, κάποια στιγμή ο σύγχρονος άνθρωπος πρέπει να γυρίσει την πλάτη σ’ αυτό που λέγεται άκρατος καταναλωτισμός, να αναγνωρίσει ότι είναι θύμα μιας πολύ καλά οργανωμένης δομής που παράγει και προωθεί ανάγκες που δεν είναι καθόλου απαραίτητες και να επικεντρωθεί σε ότι είναι πραγματικά αναγκαίο. Και πάνω απ’ όλα να ξαναβρεί χρόνο για τον εαυτό του και την οικογένειά του, για τους ανθρώπους που αγαπάει και για ότι τον ευχαριστεί και τον γεμίζει. Να ξαναγίνει ευτυχισμένος.

Κλείνοντας αναφέρω ένα από τα ρητά του Επίκουρου:

“ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΑΛΑΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΝΑ ΕΠΙΘΥΜΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΠΩΣ ΟΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΠΟΤΕ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΥΧΟΜΑΣΤΑΝ”

 

Advertisements
  1. Βρε καλά τα λέει ο Επίκουρος. Καλά τα λες κι εσύ. Κι εγώ τα ίδια υποστηρίζω. Ποιος μας ακούει όμως;

    • Πρώτα απ’ όλα πρέπει να τα ακούσουμε εμείς οι ίδιοι…

  2. Προσωπικά προσπαθώ να εφαρμόζω όλα τα πιστεύω μου. Αλλιώς τι νόημα έχει να τα πιστεύω;

    • Έτσι πρέπει. 😉

  3. Είναι πολύ εύστοχο και σωστό ότι η δομή κατευθύνει την ζήτηση. Παραδόξως η ζήτηση έπρεπε να κατευθύνει την προσφορά, αλλά λόγω της διαφήμισης, λόγω των κοινωνικών πιέσεων, και της συνεχούς αναζήτησης τέρψης και ικανοποίησης του εγώ, τελικά, η ζήτηση κατευθύνεται από εκείνους που έχουν στα χέρια τους την μηχανή της προσφοράς.

    Αν το καλοσκεφτεί κανείς και το γδύσει από τα ρούχα του για να το δει όπως πραγματικά έχει, τι διαφορά έχουν οι αρχαίες κοινωνίες των βασιλέων και των δούλων, οι μεσαιωνικές των αρχόντων και των δουλοπάροικων, και οι σημερινές των επιχειρηματιών και των υπαλλήλων; Βασικά, αλλάζει ο Μανωλιός, βάζει τα ρούχα του αλλιώς, και η ανθρώπινη φύση της Δαρβινικής υπερίσχυσης του δυνατότερου βασιλεύει, ότι φιλοσοφίες και να σκαρφιστούμε για να δικαιολογήσουμε μια υποτιθέμενη κοινωνική πρόοδο ανά τους αιώνες, και δήθεν κατάκτησης δικαιωμάτων. Αυτά που κέρδισαν οι εργαζόμενοι, δούλοι, δουλοπάροικοι ή υπάλληλοι, ή …συνδικαλιστές, τους τα δίνουν σαν γλειφιτζούρι από τη μια και τους τα παίρνουνε κανονικά από την άλλη, όχι με τη βία, αλλά με την διαφήμιση και την καταναλωτική κοινωνία που τους κάνει τους ίδιους να τα παραδίδουν όλα από την άλλη νομίζοντας ότι έχουν εκλογή.

    Στη Σοβιετική ένωση, η καταναλωτική κοινωνία είχε απλώς κατεβεί στο επίπεδο της μαύρης αγοράς. Η ανθρώπινη φύση και η Δαρβινική εξέλιξη δεν αλλάζει όσες φιλοσοφίες και να της πετάξεις…

    Γι αυτό πρεσβεύω και δίνω πρώτος το παράδειγμα, ότι ο μόνος τρόπος να πάει κανείς έστω και λίγο προς τα σύνορα του να βγει από το γύρω-γύρω-όλοι, είναι να έχει κανείς δική του δουλειά και να εξαρτάται μόνο από τα χέρια του και το μυαλό του…

    Και, να έχει κάποια γενική ιδέα του τι πραγματικά χρειάζεται για να επιζήσει και που μπορεί να βρει πραγματικά, όχι πλασματικά, την ευτυχία.

    Από ένα μικρό χωριουδάκι στα βουνά, με αργό ιντερνέτ, καλημέρα σου!
    Πάω να ανάψω το τζάκι να ζεστάνει λίγο.

    • Μου αρέσει ο επίλογός σου. Έντεχνα νομίζω αποστασιοποιείσαι από την καταναλωτική κοινωνία, όπως αναφέρεις στις δυο πριν το τέλος παραγράφους. «χωριουδάκι», «αργό ίντερνετ»… Πολύ έξυπνο. Χαμογελώ και σου βγάζω το καπέλο, αν έχω πιάσει το λογισμό σου…

      Κατά τα άλλα συμφωνούμε απόλυτα.

      • Αυτό ακριβώς εννοώ, όπως το «είδες»… ότι ένας άνθρωπος απου πέρασε την περισσότερη ζωή του στα boardrooms εταιρειών στη Νέα Υόρκη, Βοστώνη, Λονδίνο, βρήκε την πραγματική ζωή σε ένα χωριό γιατί μπόρεσε να εκτιμήσει τι στη ζωή είναι πραγματικά σημαντικό… 🙂

  4. Μην ξεχνάς ότι η επιθυμία είναι αυτή που στοχοθετεί. Η επιθυμία είναι γέννημα του ονείρου και καθοδηγεί τις προσπάθειές μας για κάτι ανώτερο. Το πρόβλημα δεν είναι στις ανάγκες ή τις επιθυμίες, αλλά στον ορισμό του βελτίονος, στην υποκειμενικότητα του όρου «ανώτερο».

    • Όντως, η επιθυμία είναι αυτή που στοχοθετεί. Το ζήτημα όμως που πρέπει να εξετάσουμε a priori είναι αν η επιθυμία αυτή είναι δική μας ή αν μας την έχουν «φυτέψει» έντεχνα η διαφήμιση και οι έχοντες στα χέρια τους τη μηχανή της προσφοράς, όπως εύστοχα παρατηρεί ο thinks. Αυτό, νομίζω, πρέπει πρωτίστως να ξεκαθαρίσει ο καθένας μέσα του.

      • Ναι, σε τούτο έχεις δίκιο. Συχνά οι επιθυμίες είναι επιβαλλόμενες από τα πάσης φύσεως μέσα. Ο κοινωνικός κομφορμισμός είναι η μεγαλύτερη πληγή. Αυτός ο κομφορμισμός είναι, εξάλλου, και αυτός που μας επηρεάζει στον ορισμό του βελτίονος.

  5. Εγώ νομίζω ότι η «καταναλωτική κοινωνία» γιγαντώθηκε και επεκτάθηκε παντού γιατί δυστυχώς εξυπηρετεί όχι τεχνητές ανάγκες αλλά πραγματικές. Για παράδειγμα, πρέπει να αγοράσω καινούρια τηλεόραση, όχι γιατί πήρε ίδια ο γείτονας, αλλά γιατί η δικιά μου -παλαιάς τεχνολογίας- εκπέμπει μεγαλύτερη ακτινοβολία. Το ραδιοσιντί αυτοκινήτου το άλλαξα με άλλο που παίζει και mp3 για να μπορώ να ακούω τραγούδια της δικής μου επιλογής. Και βέβαια συνεχίζονται οι ενοχές μου γιατί το αυτοκίνητό μου έχει μόνο δύο αερόσακους -και αφήνω το παιδί μου απροστάτευτο, ενώ τα καινούρια έχουν μέχρι και εφτά! Αυτή είναι η καταναλωτική κοινωνία κι όπως γράφει ο Νίκος Δήμου όλες οι κοινωνίες ήταν καταναλωτικές, απλώς στα παλιά χρόνια κατανάλωναν μόνο οι πλούσιοι, τώρα καταναλώνουν όλοι, έστω και με δανεικά.

    • Το θέμα, Θωμά, είναι ότι το καπιταλιστικό σύστημα μέσα στο οποίο ζούμε δημιούργησε τα προϊόντα, μετά δημιούργησε τις μεθόδους για να μετατρέψει αυτά τα προϊόντα σε ανάγκες και στη συνέχεια πούλησε στους καταναλωτές και το χρήμα για να αγοράσει αυτά τα προϊόντα. Το παιδί σου δεν το αφήνεις απροστάτευτο αν δεν έχει εφτά αερόσακους το αυτοκίνητο. Αν οδηγείς συνετά δεν κινδυνεύει. Αν οδηγείς επικίνδυνα και δεκαεφτά αερόσακους να έχει κινδυνεύει. Και το ραδιοCD που άλλαξες είναι γιατί απλώς ακολούθησες τις επιταγές της διαφήμισης και του μάρκετινγκ. Προς Θεού, δεν ισχυρίζομαι ότι πρέπει να μείνουμε όλοι στο ραδιοκασετόφωνο και να μην εκσυγχρονίσουμε τις συσκευές και τις ανάγκες μας, αλλά σκέψου τούτο: Πριν δέκα χρόνια που δεν υπήρχε το κινητό τηλέφωνο δεν έβρισκες όλους τους φίλους σου; Και μάλιστα περισσότερο από σήμερα; Κι όμως σήμερα είναι αδιανόητο να αφήσουμε το κινητό στο σπίτι και να βγούμε έξω. Γιατί; Είμαστε μήπως καρδιοχειρουργοί και πρέπει να είμαστε ανά πάσα στιγμή διαθέσιμοι για να μη χαθεί κάποια ζωή; Όχι βέβαια. Το σύστημα μας έχει εκπαιδεύσει να γινόμαστε «σκλάβοι» των επιταγών του. Και γιατί πρέπει να αλλάζουμε κινητό κάθε χρόνο; Αν το παλιό δουλεύει γιατί να το πετάξουμε σε κάποια γωνιά της ντουλάπας; Μήπως επειδή μας «έμαθαν» να νιώθουμε άσχημα με το ξεπερασμένης τεχνολογίας κινητό και πρέπει να αγοράσουμε το καινούριο για να το αφήσουμε με καμάρι πάνω στο τραπέζι του καφενείου για να το δουν οι φίλοι μας; Και πιάνω το κινητό ως παράδειγμα, μπορώ να αναφέρω πολλά πράγματα. Κι όλα αυτά κοστίζουν και πρέπει να δαπανήσουμε χρήμα για να τα αποκτήσουμε, στερώντας ενδεχομένως τα παιδιά μας από άλλα πιο χρήσιμα πράγματα. Δυστυχώς, το «Μέτρον άριστον» έχει πάψει να τηρείται όσον αφορά στις καταναλωτικές μας συνήθειες εδώ και χρόνια…

  6. Όπως σωστά λέει κι ο Δήμος, η επιθυμία δημιουργεί μερικές φορές εξέλιξη. Το θέμα είναι να βρει ο καθένας την ισσοροπία, που φτάνει η θεμιτή βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, το Ευ Ζειν και που αρχίζει ο πρόστυχος καταναλωτισμός. Δύσκολη άσκηση, θέλει πολύ ώριμους πολίτες και σταματήσαμε απο καιρό να παράγουμε τέτοιους, μη κοιτάς που καμιά φορά ξεφεύγει κανένας σαν κι εσένα απο το κοπάδι.

    • Συμφωνώ μαζί σου Ανέστη. Απαιτούνται ώριμοι πολίτες…

  7. Η διαφορά μας νομίζω βρίσκεται στο ότι εγώ πιστεύω πως τα καταναλωτικά προϊόντα δημιουργούνται σε συνάρτηση με τις ανάγκες που έχουν οι καταναλωτές ενώ εσύ πως πρώτα δημιουργούνται τα προϊόντα και μετά το σύστημα ψάχνει μεθόδους για να μετατρέψει τα προϊόντα σε ανάγκες. Όπως και να έχει το θέμα, η ουσία δεν αλλάζει. Η «καταναλωτική κοινωνία» γιγαντώθηκε, έφτασε να καταστρέψει το περιβάλλον και να απειλεί το μέλλον -ίσως και το παρόν- των παιδιών μας. Είτε πραγματικές είτε τεχνητές οι καταναλωτικές μας ανάγκες ευθύνονται για την κατάσταση που βρισκόμαστε και φυσικά χρειάζεται μέτρο, σωστή ιεράρχηση των αναγκών, αρκετή φιλοσοφία (ο Επίκουρος τα λέει ωραία) και γιατί όχι λιγότερα χρήματα για ξόδεμα -και εννοώ παγκοσμίως, όχι μόνο στην Ελλάδα.
    ΥΓ. Να σ’ ευχαριστήσω που με έβγαλες απ’ τις τύψεις για το αυτοκίνητό μου μια και αυτή τη στιγμή χρήματα δεν έχω να αγοράσω καινούριο.

    • Θωμά, κράτα το αυτοκίνητό σου και συντήρησέ το όσο καλύτερα μπορείς γιατί δε βλέπω φως στον ορίζοντα. Θα μείνουμε με τα ίδια αυτοκίνητα για καμιά πενηνταριά χρόνια έτσι όπως πάει το πράγμα. Όπως στην Κούβα που κυκλοφορούν ακόμα με αυτοκίνητα της δεκαετίας του ’50…

    • thinks
    • 8 Ιανουαρίου 2011

    Πάντως, το δικό μου αυτοκίνητο, τον Σεπτέμβριο κλείνει τα 17 (χρόνια -αγορασμένο στην Αμερική και τελωνείο το 2007), και το αυτοκίνητο της γυναίκας μου κλείνει τα 13 σε μερικούς μήνες! Και είναι και τα δύο σαν καινούργια! Φτου! Φτου!

    • Μετά από 13 χρόνια, το πρώτο μου αυτοκίνητο παρέδωσε το πνεύμα του. Τέτοιες μέρες ήταν. Ένα Ford Escort, το οποίο αποδείχτηκε πολύ ζημιάρικο. Περισσότερο το έβλεπε ο μηχανικός παρά εγώ…

  8. Από τον άνθρωπο του Νεάντερνταλ στον homo sapiens και τωρα στον homo catanalotikus Ποιος θα ειναι ο επομενος η αλλιως η επομενη μεταλλαξη;)

    • Μάλλον ο homo apomakrus. Οι φιλικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων αποτελούν παρελθόν κι όσες υπάρχουν κινούνται στο επίπεδο της συνομιλίας από το τηλέφωνο ή το διαδίκτυο. Έχουμε κλειστεί ο καθένας στο καβούκι του και αρχίζουμε να εμφανίζουμε συμπτώματα αγοραφοβίας. Τώρα δε με την παγκόσμια οικονομική κρίση, οι άνθρωποι κλείνονται ακόμα περισσότερο στους εαυτούς τους, μην μπορώντας να ανταπεξέρθουν ούτε καν στις στοιχειώδεις κοινωνικές τους υποχρεώσεις. Πάλι καλά που πάμε στη δουλειά και βλέπουμε κανένα άνθρωπο…

  9. τελευταιε

    η διαθεση για καταναλωτισμο, υπαρχει οσο υπαρχουν τα χρηματα.. απο τη στιγμη που λειπει η κινητηριος δυναμη, τελειως σεμνα, αποφασιζεις πως θα πρεπει να ζεις οσο πατουν τα ποδια σου.
    σε ωριμαζουν οι καταστασεις, διαφορετικα μπαινεις σε μια ψυχωση που δεν εχει τελειωμο..

    θα συμφωνησω με την απαντηση σου προς τον caesar, ειναι κατι που το ζω, εχουμε απομακρυνθει πολυ μεταξυ μας πλεον, και το διαδικτυο δυστυχως αυτη την αποσταση την εκανε χασμα.. αγοραφοβια με αλλα λογια..
    εχουμε ανεβασει τοσο τα στανταρ μας εδω μεσα, που η πραγματικοτητα και οι αδυναμιες των γυρω μας δεν αντεχονται..
    ποιος βαζει ακομη νερο στο κρασι του;

    *κι επειδη εγω εχω χασει τη δουλεια μου εδω και δυο χρονια, λεω »καλα που παμε στο γυμναστηριο/κολυμβητηριο και βλεπουμε κανεναν ανθρωπο!»

    • Stella, δυστυχώς υπάρχει πολύς κόσμος που παρόλο που δεν έχει την οικονομική δυνατότητα, επιδίδεται σε άκρατο καταναλωτισμό χρησιμοποιώντας δανεικό χρήμα υπό τη μορφή καταναλωτικών δανείων ή πιστωτικών καρτών. Τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα που οι περνούσες έξω από τις τράπεζες και σου μοίραζαν αφειδώς δάνεια και κάρτες.

      Οι άνθρωποι έχουν εφεύρει χίλιους δυο τρόπους επικοινωνίας αλλά δυστυχώς έχουν πάψει να επικοινωνούν. Θυμάμαι παλαιότερα με την παραμικρή ευκαιρία μαζευόμασταν σε σπίτια το ενός ή του άλλου μέλους της παρέας και περνάγαμε υπέροχα. Ή σε ταβέρνες ή ακόμα και κάπου έξω, οπουδήποτε. Σήμερα το πολύ πολύ να μιλήσουμε από το κινητό ή να στείλουμε κανά email. Όσο πιο δύσκολη ήταν η επικοινωνία τόσο πιο συχνή ήταν η ανθρώπινη επαφή…

      Όσον αφορά στο γεγονός που αναφέρεις της αδυναμίας εύρεσης εργασίας, είναι κάτι πολύ δύσκολο και ψυχοφθόρο. Το ζω κι εγώ τώρα τελευταία με τη σύζυγό μου. Ευχή μου είναι να ξεφύγεις από αυτή τη μάστιγα το συντομότερο δυνατό.

  10. Πολύ καλές σκέψεις, και νομίζω σωστότατες, αυτές που γράφεις Τελευταίε στην απάντησή σου τον 6:08 μμ.

    • thinks, μόλις μπήκα στο ιστολόγιό σου και είδα την τελευταία σου ανάρτηση. Δυστυχώς έχω μια επείγουσα υποχρέωση και δεν διάβασα παρά τις πρώτες αράδες. Με τρώει μέσα μου να το διαβάσω ολόκληρο, αλλά οι υποχρεώσεις …
      Μάλλον θα δυσκολευτώ να συγκεντρώσω την προσοχή μου εκεί που θα βρεθώ και θα επισπεύσω την επιστροφή μου… Άσε που μπορεί να το διαβάσω από το κινητό. Έχει είδα κι ο Δείμος μιαν εξαιρετική ανάρτηση…
      Φεύγω γιατί άργησα, θα επανέρθω λίγο αργότερα…

  11. Ετσι είναι… όσο τελικά προχωράει η τεχνολογία τόσο μακρύτερα βρισκόμαστε σαν άνθρωποι και τόσο αλλάζουν οι ανάγκες μας.. Υπάρχουν σίγουρα καταστάσεις και πράγματα εξω από την καταναλωτική λογική, που και μας γεμίζουν και μας διασκεδάζουν. Είχα δει κάπου ένα φοβερό: «Τα καλύτερα πράγματα στη ζωη είναι δωρεάν». Αμα βρούμε την αγαπη και έχουμε την υγεια μας, μπορούμε και τα άλλα. Όπως κάνανε οι πατεράδες μας και οι άλλοι οι παλιότεροι που πολέμησαν στα βουνά. Με χαρά διάβασα επίσης ότι ένα είδος που είναι σε άνθηση είναι η αγορά του βιβλίου. Δηλαδή ίσως εδω η οικονομική κρίση μας επιστρέψει στη «σκέψη». Σε κάθε όμως περίπτωση οι σχέσεις οι διαπροσωπικές και πιο πολύ οι οικογενειακές είναι πάνω απ όλα. Καλό σου βράδυ!

    • Μακάρι Βασίλη να υπάρξει άνθηση στην αγορά του βιβλίου. Μήπως επιτέλους ξυπνήσουμε από το λήθαργο και το μακάριο ύπνο που βρισκόμαστε ως λαος εδώ και πολλά χρόνια.

    • vad
    • 9 Ιανουαρίου 2011

    Nα μην επαναλα΄βω όσα οι αλλοι συνομιλητές ανεπτυξαν περί καταναλωτισμού,στα οποία συμφωνώ,τώρα που τελειώσανε τα…»μπερεκέτια»,υποχρεωτικά θα περιοριστούμε στις απολύτως απαραιτητες καταναλωτικές «υποχρεώσεις»…

    • Vad, μέχρι να ξεπληρώσει ο λαός τα χρέη στα καταναλωτικά δάνεια και τις πιστωτικές κάρτες ούτε στις απαραίτητες καταναλωτικές υποχρεώσεις δε θα μπορέσουμε να ανταπεξέρθουμε.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: