Ώρα για χρόνο…

Περιδιάβαινα το παλιό μου μπλογκ κι έπεσα πάνω σε μερικά ενδιαφέροντα κείμενα απ’ το παρελθόν. Αναδημοσιεύω το παρακάτω, το οποίο είχα αναρτήσει στις 19/6/2006. (Βρε πως περνάνε τα χρόνια…)

 

Image: Salvatore Vuono / FreeDigitalPhotos.net

Στο σπίτι μου έχω έξι ρολόγια επιτραπέζια ή κρεμασμένα, χώρια αυτά που έρχονται πακέτο με κάποιες συσκευές (π.χ. ηλεκτρική κουζίνα, ηχοσύστημα, κινητό τηλέφωνο κτλ.) και βεβαίως αυτά για το χέρι. Είναι όλα ρυθμισμένα και δείχνουν ακριβώς την ίδια ώρα, λειτουργούν πρόθυμα, ασταμάτητα κι αμείλικτα, διαρκώς χωρίς καμία απολύτως διακοπή.

Όλες οι ενέργειες μου κάθε μέρα εξαρτώνται από τη θέση των δεικτών. Μπορεί να χαρίζουν ένα περιθώριο μερικών λεπτών, αλλά αυτό που είναι να γίνει θα γίνει την ώρα που το ρολόι θα ‘διατάξει’. Λες κι ο χρόνος να κλείστηκε μέσα σ’ αυτές τις συσκευές και στροβιλίζοντας συνεχώς τους δείκτες χαζεύει τις αντιδράσεις μας και την τυφλή υποταγή μας σ’ αυτόν. Όλα μα όλα τα πράγματα εξαρτώνται από την ώρα του ρολογιού. Πότε θα αρχίσει το ωράριο της εργασίας και πότε θα τελειώσει, πότε θα χτυπήσει το κουδούνι του σχολείου, πότε θα αρχίσει το δελτίο ειδήσεων στην τηλεόραση, πότε θα φάμε, πότε θα κοιμηθούμε, πότε αρχίζει μια μέρα και πότε τελειώνει μια άλλη. Όλα εξαρτώμενα από την αέναη κίνηση των δεικτών του ρολογιού.

Πόσες φορές δεν έχω κοιτάξει στον καρπό του χεριού μου κι έκπληκτος συνειδητοποιώ ότι ο χρόνος που έχω στη διάθεσή μου δεν είναι αρκετός, δεν προλαβαίνω, έχω καθυστερήσει και δυστυχώς δεν πουλάνε πουθενά χρόνο για να αγοράσω λίγο, να τακτοποιήσω χωρίς λαχάνιασμα τις δουλειές μου. Μπορεί σύμφωνα με τον Αϊνστάιν και τους άλλους επιστήμονες ο χρόνος να καμπυλώνεται, να διαστέλλεται και να συστέλλεται, για μας όμως είναι δεδομένος. Εικοσιτέσσερις ώρες τη μέρα, ούτε δευτερόλεπτο παραπάνω, κι άντε να τα προλάβεις όλα. Με τις στιγμές να προσπερνάνε η μια την άλλη με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, με τις υποχρεώσεις να σχηματίζουν ουρά στο πίσω μέρος του μυαλού και με την ταχύτητα ολοένα να μεγαλώνει, να σου πετάγεται το άγχος από το πουθενά. Παράγωγο του χρόνου; Πιθανόν, το σίγουρο όμως είναι ότι συνδράμει κι αυτός με κάποιο τρόπο στη δημιουργία του.

Η ταχύτητα είναι ένα από τα όπλα που αντιπαρατίθενται απέναντι στο διάβα του χρόνου. Λιγότερος χρόνος; Μεγαλύτερη ταχύτητα. Τόσο στις μετακινήσεις, όσο και στις σκέψεις και τις αντιδράσεις. Έχουμε αναπτύξει ένα ακούσιο μηχανισμό λειτουργιών στην καθημερινότητά μας, που ενεργοποιούνται και δρουν αυτόνομα κι αυτοματοποιημένα, ελαχιστοποιώντας το χρόνο που απαιτείται για σκέψη και λήψη αποφάσεων με μοναδικό σκοπό την εξοικονόμηση χρόνου. Το άλλο όπλο είναι η ορθολογική χρήση του χρόνου και η δημιουργία ενός πλάνου που ακολουθείται απαρέγκλιτα. Δεν αλλάζουμε διαδρομή από και προς το σπίτι για παράδειγμα γιατί έχουμε καταλήξει, μετά από πειραματισμό ενδεχομένως, ότι αυτή είναι η πιο σύντομη. Με άλλα λόγια, αφού δεν μπορούμε να κάνουμε το χρόνο να κυλά λίγο πιο τεμπέλικα, αλλάζουμε εμείς και προσαρμοζόμαστε στο δεδομένο και αμετάβλητο αυτό διάστημα.

Θαρρώ ότι ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που δεν έχει κανένα ρολόι να του πει τι πρέπει να κάνει και πότε να το κάνει. Το ρολόι είναι ο μεγαλύτερος δυνάστης της ανθρώπινης ελευθερίας. Νοσταλγώ τις στιγμές που αφήνω το χρόνο να κυλά χωρίς να τον λογαριάζω. Όταν πρωτογνώρισα τη γυναίκα μου ήταν απόγευμα και μη θέλοντας να την αφήσω να φύγει μιλούσαμε μέχρι που ο ήλιος δειλά εμφανίστηκε το πρωί και συνειδητοποιήσαμε τι ώρα ήταν. Και δε με ένοιαξε καθόλου παρόλο που την ημέρα εκείνη είχα να κάνω τριακόσια χιλιόμετρα ταξίδι. Θυμάμαι φοιτητής τις ατελείωτες συζητήσεις με συναδέρφους, τα βιβλία που μερικές φορές με παρασέρνουν και με κάνουν να ξεχνώ τελείως τον κόσμο γύρω μου, τα παιχνίδια με τον ανιψιό μου που διαρκούν ώρες ολόκληρες. Καμιά φορά ξεχνιέμαι στον κήπο μέσα στις μυρωδιές και τους ήχους από τα πουλιά. Όταν βρίσκομαι σε διακοπές χαλαρώνω απόλυτα γιατί μπαίνω σε πρόγραμμα απεξάρτησης από το ρολόι! Είναι ουτοπικό να προσπαθούμε να ξεφύγουμε από το χρόνο, ώρες ώρες μου περνάει από το μυαλό ότι είμαστε σκλάβοι του. Υπομονή…

Υ.Γ. Λάθος έκανα, έχω εφτά ρολόγια, ξέχασα αυτό που δείχνει κι άλλα πράγματα, υγρασίες και τέτοια…

buzz it!

Advertisements
  1. Πολύ ωραίο κείμενο. Η εφεύρεση του χρόνου ήταν μία αναγκαιότητα. Ή μήπως ο χρόνος εφηύρε τις ανάγκες μας; Μήπως όμως η γαία κατασκεύασε το χρόνο;

    • Μερικές φορές σκέφτομαι ότι ο χρόνος είναι παράγωγο της κίνησης. Αν δεν έχεις κίνηση στο σύμπαν σταματά ο χρόνος (;). Όταν πάλι ο χρόνος υφίσταται έχεις αναγκαστικά κίνηση, διότι η στασιμότητα δεν έχει χρόνο.
      Δε θυμάμαι ποιος, κι ας με συγχωρέσει, είπε ότι ο χρόνος είναι ένα τέχνασμα της φύσης για να μη γίνονται όλα τα πράγματα ταυτόχρονα!!!

  2. Υφισταται αραγε η ειναι μια ανθρωπινη επινοηση, μια ανθρωπινη κατασκευη! Πολλα εχουν φιλοσοειπωθει & γραφτει γι αυτο το αυλο πραγμα. «Η Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον» ειναι μια ασυνηθιστη πορεια ενος ανθρωπου αναποδα στη φορα του χρονου!

    • Είναι όντως ανθρώπινη κατασκευή ο χρόνος. Αλλά τουλάχιστον εγώ, όσες φορές έχω προσπαθήσει να τον κατανοήσω δεν τα έχω καταφέρει. Δεν μπορώ να απαντήσω στην ερώτηση: ποιά αναγκαιότητα τον δημιούργησε;

      • Η θνησιμότητα και η φθορά. Είναι μία κακότροπη επιθυμία της φύσης για αναγέννηση…

  3. Η μοναδική οντότητα στο σύμπαν που δεν υπόκειται στους νόμους του χρόνου, που δε σημαδεύεται από το πέρασμα του χρόνου είναι το φως. Αυτό γράφει ο Γραμματικάκης στην «Αυτοβιογραφία του φωτός». Το φως λοιπόν είναι το μόνο που δεν γερνά. Παραμένει πάντοτε το ίδιο. Εμείς που γερνάμε ας φροντίσουμε να απολαύσουμε το χρόνο μας -όσο μας μένει- με δημιουργικότητα και αγάπη.

    • Ουσιαστικά η ταχύτητα του φωτός καθορίζει και το χρόνο, σύμφωνα με τη θεωρία της σχετικότητας. Με διαφορετικό ρυθμό κυλάει ο χρόνος στο επίπεδο της θάλασσας απ’ ότι στην κορυφή ενός βουνού, σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, έτσι ο άνθρωπος γερνάει με διαφορετικό ρυθμό στη θάλασσα απ΄ ότι στο βουνό. Αλλά ας μη μακρηγορήσουμε άλλο, αυτά είναι ζητήματα που απαιτούν πολύ χώρο για να αναπτυχθούν.
      Όντως, πρέπει τον χρόνο μας να τον εκμεταλλευτούμε και να τον περάσουμε με αγάπη.

  4. Δείμε, η θνησιμότητα και η φθορά δεν είναι κακότροπη επιθυμία της φύσης για αναγέννηση, αλλά αναγκαία και απαραίτητη προϋπόθεση…

  5. Ένα απ’ τα αγαπημένα μου βιβλία λοιπόν, είναι αυτό του Άλαν Λάιτμαν: «Τα όνειρα του Αινστάιν» (εκδόσεις ‘Κάτοπτρο’).

    Αν δεν το έχετε ήδη διαβάσει, νομίζω θα σας αρέσει..

    Καλή σας μέρα.

    • Καλημέρα και σε σας.
      Ομολογώ ότι δεν το έχω διαβάσει, η αλήθεια είναι ότι δεν το είχα ξανακούσει. Από μια σύντομη έρευνα που έκανα διαπίστωσα ότι πρόκειται για ένα πολύ αξιόλογο βιβλίο, το οποίο και θα κάνω χριστουγεννιάτικο δώρο στον εαυτό μου μαζί με τη Σκόνη των Άστρων. Να βρω χρόνο μόνο για να τα διαβάσω, γιατί έχω και κάποια ακόμα που περιμένουν τη σειρά τους.
      Σας ευχαριστώ για την πρόταση.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: