Μνημόνιο

Image: renjith krishnan / FreeDigitalPhotos.net

Νέες προσλήψεις θα θεωρούνται οι μετατάξεις των υπαλλήλων στις ΔΕΚΟ σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες από τις διαπραγματεύσεις μεταξύ της Κυβέρνησης και της τρόικας. Αυτό δεν είναι τόσο αθώο όσο ακούγεται. Πέρα από το γεγονός ότι οι «νέες» αυτές προσλήψεις θα προσμετρούνε στον υπολογισμό που έχει θέσει το μνημόνιο για 1 πρόσληψη ανά 5 αποχωρήσεις και συνεπώς ξεχνάμε τελείως τις νέες προσλήψεις (ψάξε βρες γιατρό στο νοσοκομείο και δάσκαλο στο σχολείο), έχει και άμεσες και σοβαρές συνέπειες για τους ίδιους τους εργαζόμενους. Μέχρι τώρα όταν κάποιος μετατασσόταν διατηρούσε όλα τα μισθολογικά και συνταξιοδοτικά του δικαιώματα και γενικώς ότι είχε «κατακτήσει» όλα τα χρόνια της εργασίας του (εξέλιξη στη διοικητική ιεραρχία, βαθμό κτλ). Με τη νέα πρόσληψη όλα αυτά πάνε περίπατο. Ο εργαζόμενος θα ξεκινήσει από το μηδέν. Μπορεί ενδεχομένως να αναγνωρίσει τα προηγούμενα χρόνια υπηρεσίας, χωρίς αυτό να είναι σίγουρο, για τη μισθολογική του εξέλιξη, αλλά μέχρι εκεί.

Αν και δε διαφωνώ καθόλου να αναδιαρθρωθεί με κάποιο τρόπο ο δημόσιος τομέας και οι ΔΕΚΟ, δεν μπορείς ξαφνικά να πεις στον άλλο ο οποίος έχει υποχρεώσεις, οικογένεια και παιδιά κι έχει κάνει τον προγραμματισμό του, ότι σου τα γκρεμίζω όλα και κάνε ότι καταλαβαίνεις. Να εφαρμοστούν όλα αυτά για τους νεοεισερχόμενους στο δημόσιο ή στις ΔΕΚΟ αφού θα είναι γνώστες των πραγμάτων, αλλά όχι στους παλιούς.

Το ίδιο βεβαίως πρέπει να ισχύσει και για τον ιδιωτικό τομέα, που οι εργαζόμενοι θα βρεθούν ξαφνικά χωρίς την ‘ομπρέλα’ και την προστασία των συλλογικών συμβάσεων εργασίας με την καθιέρωση των κλαδικών συμβάσεων κι όλων αυτών των διευκολύνσεων προς τους εργοδότες που παρέχει το μνημόνιο. Λίγο πολύ όλοι ξέρουμε τι γίνεται στον ιδιωτικό τομέα. Τώρα που θα χαλαρώσει κι άλλο ο έλεγχος προς τους εργοδότες θα γίνει μπάχαλο. Θα υπάρχουν εργαζόμενοι οι οποίοι θα εργάζονται νύχτα μέρα για ένα κομμάτι ψωμί κυριολεκτικά. Επειδή έχω ένσημα και στο ΙΚΑ και στο ΤΕΒΕ, κι έχω περάσει από όλες τις μορφές εργασίας, χωρίς να βάζω στην άκρη και το γεγονός ότι οι εργοδότες αντιμετωπίζουν δυσκολίες, νομίζω ότι αργά αργά οδηγούμαστε σε εργασιακό μεσαίωνα και μάλιστα υπό την καθοδήγηση των ΜΜΕ που σαν το σαράκι, αργά και μεθοδικά, μας έχουν πείσει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος γι’ αυτή τη χώρα.

Λες και δεν υπάρχουν άλλοι τρόποι για να βγούμε από την οικονομική κρίση, φτιαχτή κατά τη γνώμη μου, παρά μόνο να καταπατήσουμε τα δικαιώματα των εργαζομένων και να επιφέρουμε την εξαθλίωση σ’ αυτή τη χώρα. Ίσως ήρθε ο καιρός να αντιδράσουμε, ο καθένας από το πόστο του, γιατί αλλιώς απλώς κάποια στιγμή οι τράπεζες και οι δανειστές της χώρας θα μας πάρουν τα σπίτια μας, την περιουσία μας, την αξιοπρέπειά μας και την περηφάνια μας και ως άλλοι κολίγοι θα πεθαίνουμε δουλεύοντας στα τσιφλίκια των καπιταλιστών.

Τα είπα και ξέσπασα…

Advertisements
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: