Ομίχλη.

Μέσα στην ομίχλη. (Δική μου φώτο)

 

– Ξύπνα κι έλα να δεις, άκουσα πρωί πρωί τη φωνή της γυναίκας μου. Έλα και ρίξε μια ματιά έξω. Έχει ομίχλη.

Σηκώθηκα κι από το παράθυρο δε φαινόταν τίποτα. Πυκνή ομίχλη. Η γυναίκα μου χάζευε σχεδόν εκστασιασμένη την πλατεία απέναντι. Διακρινόταν αδρά τα αναμμένα φώτα στους στύλους. Θολά κι αυτά. Χρωμάτιζαν κίτρινη την ομίχλη.

Μου ήρθε στο μυαλό το παρελθόν, τότε που ταξίδευα τα χαράματα, σχεδόν πάντα μέσα στην ομίχλη πάνω στα βουνά σε υψόμετρο που ξεπερνούσε τα 1300 μέτρα για να φτάσω στη δουλειά μου.

Πήρα το βλέμμα μου απ’ το παράθυρο και σχεδόν απρόθυμα πήγα στην κουζίνα. Ακολούθησα πιστά, όπως κάθε πρωί, την ιεροτελεστία παρασκευής του καφέ. Μόλις η πικρίλα του σκέτου εσπρέσσο κύλησε στον οισοφάγο μου, εξαφανίστηκε από το μυαλό μου η ανάμνηση εκείνων των επικινδύνων ταξιδιών. Λίγο αργότερα έσκιζα την ομίχλη καθ’ οδόν για το γραφείο.

Advertisements
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: