Φως…

Έβλεπα πρωί πρωί πριν φύγω για τη δουλειά τη διάσωση των μεταλλωρύχων στη Χιλή. Μου είναι αδιανόητο να καταλάβω τα συναισθήματα αυτών των ανθρώπων, που ως άλλοι Λάζαροι, σχεδόν πεθαμένοι για περισσότερο από δύο μήνες, αναδύονται στην επιφάνεια, αντικρίζουν τα οικεία τους πρόσωπα και ανασαίνουν φρέσκο αέρα, γεμίζουν τα ρουθούνια τους ζωή.

Αυτή η διαδρομή των εξακοσίων μέτρων από τα έγκατα της γης μέχρι την επιφάνεια, μοιάζει με τη γέννηση του ανθρώπου. Θαρρώ ότι γι’ αυτούς  έγινε ένα θαύμα, όμοιο με τα θαύματα που διδάσκουν οι θρησκείες, μόνο που αυτό εδώ το έκανε ανθρώπου χέρι. Απ’ την άλλη μεριά η ανθρώπινη απληστία για πλούτο και δύναμη ήταν αυτή που τους έστειλε εκεί κάτω, μακριά από το φως και τον ήλιο.

Δεν ξέρω αν θα χρειαστούν ψυχολογική υποστήριξη, αυτό που σίγουρα θα χρειαστούν είναι η αγκαλιά των ανθρώπων τους και η ασφάλεια της καθημερινότητας, της ρουτίνας, προκειμένου να ξεχάσουν, αν αυτό είναι δυνατό, την οδυνηρή περιπέτειά τους.

Advertisements
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: