Σκέψεις.

Την τελευταία φορά που ανάρτησα ένα ποστ ήμουν μερικά χρόνια μικρότερος. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει πολλά. Θεωρώ πως είμαι σήμερα ένας τελείως διαφορετικός άνθρωπος απ’ ότι τότε. Βέβαια, κάθε φορά που κοίταζα πίσω στο παρελθόν τον εαυτό μου, έβλεπα έναν άλλον άνθρωπο. Ό,τι θεωρούσα κάποτε σωστό, με το πέρασμα του χρόνου το έβλεπα λανθασμένο ή και το ανάποδο. Ό,τι θεωρούσα κάποτε ανάγκη, με το πέρασμα του χρόνου το θεωρούσα είτε πολυτέλεια είτε απλά χάσιμο χρόνου.

Ο άνθρωπος εξελίσσεται. Οι υποχρεώσεις του, οι ανάγκες του και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι αυτή που καθορίζει την πορεία του και τις αλλαγές της προσωπικότητάς του. Αυτό δεν είναι ούτε παράξενο ούτε περίεργο. Το περίεργο, στη δική μου τουλάχιστον περίπτωση, είναι ότι ποτέ δε συνειδητοποίησα το πέρασμα από το ένα στάδιο στο επόμενο. Ούτε τις αιτίες που έγινε αυτό. Δεν υπήρξε ποτέ μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο πριν και το μετά. Απλώς συνέβη, χωρίς να το ελέγχω (;).

Πολλές φορές, αναπολώντας τα περασμένα, ζηλεύω την εποχή που στο μυαλό μου υπήρχαν απλά, αθώα πράγματα, που όμως τότε φάνταζαν βουνά ανυπέρβλητα. Και πάντα αυτές τις στιγμές κάνω, σχεδόν ακαριαία, την εξής σκέψη: Μετά από μερικά χρόνια, όλα τα σημερινά μου βάσανα θα μοιάζουν μικρά κι ασήμαντα; Όλα τα πρέπει του σήμερα θα γίνουν αιτία για να γελάω αύριο; Κι αν είναι έτσι γιατί να μη γελάω από σήμερα; Τι είναι αυτό που διαφοροποιεί τις σκέψεις μας ανάλογα με τη φάση της ζωής μας; Σίγουρα οι ανάγκες, οι στόχοι και οι περιστάσεις, καμιά φορά και η τύχη ειδικά αν συμβεί κάτι κακό, αλλά όλα αυτά είναι στο χέρι μας να τα χαλιναγωγήσουμε. Κι όμως δεν το κάνουμε; Γιατί; Είναι τόσο ισχυρό το αίσθημα του συμφέροντος και η πονηριά που έχουμε μέσα μας που μας ωθεί στο να αφήνουμε τα πράγματα να μας κυριεύουν; Είναι τόσο ισχυρή η φαντασία μας; Η ανάγκη μας να ξεχωρίσουμε ενδεχομένως; Ή ακόμα και η επιμονή μας να φτάσουμε το στόχο μας, όσο υψηλός κι αν είναι αυτός; Μήπως εξελισσόμαστε επειδή εξελίσσεται ο εγκέφαλός μας, ως όργανο και είναι ικανός να επεξεργαστεί μεγαλύτερο όγκο πληροφοριών; Μήπως είναι θέμα παιδείας; Μήπως όλα αυτά μαζί; Κι αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, γιατί όλοι μας, ή σχεδόν όλοι για να μην είμαι απόλυτος, νοσταλγούμε την ηλικία που ήμασταν παιδιά; Και γιατί, όταν κοιτάζω τα παιδιά μου, εύχομαι να μείνουν πάντα παιδιά και ζηλεύω την αθωότητά τους;

Advertisements
  1. νομιζω οτι καταλαβαινεις καλυτερα τον χρονο,βλεποντας τα παιδια σου να μεγαλωνουν.

  2. Μάλλον έχεις δίκιο.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: