Ο κύκλος της σιωπής.


            Τα λάστιχα ούρλιαξαν, θαρρείς προσπαθούσαν με τον οξύ ήχο να αγκιστρωθούν στη μαύρη άσφαλτο. Μάτια όμως, η τύχη τον είχε εγκαταλείψει στην προηγούμενη στροφή, τα φρένα, τα λάστιχα και η άσφαλτος τον πρόδωσαν. Τα μάτια του είχαν καρφωθεί μπροστά από το αυτοκίνητο, στο πλάι του δρόμου, πάνω στο γυμνό δέντρο που έστεκε σ’ εκείνο το σημείο υπομονετικά πολλά χρόνια. Τα χέρια του είχαν γίνει ένα με το τιμόνι που πια δεν τον υπάκουε, όλα έμοιαζαν θολά, σαν κουνημένη φωτογραφία τις ελάχιστες στιγμές που κράτησε όλο τούτο. Μετά από λίγο τα λάστιχα στριφογύριζαν ανεξέλεγκτα στο σκούρο φόντο του ουρανού κι ο κρύος αέρας που μπήκε μέσα από τα σπασμένα τζάμια τον πάγωσε σύγκορμο. Όλα έμοιαζαν πιο σκοτεινά τώρα πια.

            Κάποια στιγμή κατάφερε να ανοίξει τα μάτια του, δεν πονούσε, ένιωθε μόνο το κρύο εκείνης της χειμωνιάτικης νύχτας να του γεμίζει τις αισθήσεις. Παραξενεύτηκε γιατί όλα γύρω του ήταν φωτεινά, θολά αλλά φωτεινά, υπέθεσε ότι είχε περάσει πολύ ώρα από τη στιγμή της σύγκρουσης και είχε ξημερώσει. Κοίταξε ολόγυρα αλλά δεν είδε πουθενά το αυτοκίνητο, τότε συνειδητοποίησε πως κάτι δεν ήταν σωστό, ούτε καν τον εαυτό του δεν μπορούσε να δει, τα χέρια του, τα πόδια του, το σώμα του, τίποτα απολύτως. Κι όμως δεν ανησύχησε, μια απέραντη γαλήνη τον έκανε να νιώθει ανάλαφρος, σαν να μην πατούσε στη γη. Το λεπτό εκείνο όλα ξεκαθάρισαν μεμιάς. Τα πάντα ολόγυρα ήταν άσπρα εκτός από ένα σημείο μπροστά του που ήταν μαύρο και ξεχώριζε. Προχώρησε για να διακρίνει καλύτερα αυτό που έβλεπε κι όσο πλησίαζε ένας μαύρος κύκλος όλο και μεγάλωνε. Μόλις έφτασε μπροστά του διέκρινε λεπτές διαχωριστικές γραμμές να δημιουργούν μέσα του μικρά κομμάτια, έμοιαζε σαν ακανόνιστο ψηφιδωτό. Του φάνηκε περίεργο και πλησίασε λίγο πιο κοντά, άνοιξε διάπλατα τα μάτια του και μέσα σ’ ένα κομμάτι του κύκλου σχηματίστηκε η μορφή του Γιάννη, ενός συμμαθητή του από το σχολείο. Η ανάγλυφη φιγούρα ήταν το μοναδικό πράγμα που ξεχώριζε, όλα τα υπόλοιπα έμοιαζαν να έχουν μόνο δυο διαστάσεις. Το πρόσωπο του ξεχασμένου φίλου του γύρισε απότομα και τον κοίταξε με σχηματισμένο στο βλέμμα ένα μεγάλο γιατί. Θυμήθηκε πως κάποτε, όταν ήταν ακόμα στο δημοτικό σχολείο, είχε κρύψει το τετράδιο του Γιάννη ο οποίος τιμωρήθηκε από το δάσκαλο νομίζοντας ότι έλεγε ψέματα όταν το μικρό παιδί επέμενε πως είχε γράψει την εργασία αλλά το τετράδιό του είχε μυστηριωδώς εξαφανιστεί. Τον έπιασαν τύψεις γι’ αυτό που είχε κάνει τότε, προσπάθησε να του μιλήσει, να του ζητήσει συγνώμη, να εξιλεωθεί. Δεν είχε όμως φωνή και τότε κατάλαβε πως κανένας ήχος δεν υπήρχε γύρω του, όλα ήταν σιωπηλά. Έκλαψε, ήθελε τόσο πολύ να απολογηθεί αλλά δεν είχε φωνή. Έκλεισε τα μάτια του, έφερε τα χέρια του στο υγρό από τα δάκρυα πρόσωπό του κι έπεσε στα γόνατα, ικέτης της συγχώρεσης. Πέρασε πολύ ώρα μέχρι να σταματήσει το κλάμα και να ανοίξει τα μάτια του. Ο Γιάννης είχε εξαφανιστεί, το κομμάτι εκείνο του κύκλου δεν υπήρχε πια, τα διπλανά κομμάτια είχαν μεγαλώσει λίγο και είχαν καλύψει το κενό. Το άσπρο γύρω του έμοιαζε να έχει γίνει λίγο πιο σκούρο, αλλά υπέθεσε ότι κάνει λάθος, ότι μάλλον τα υγρά του μάτια του έκαναν παιχνίδια.

            Φοβήθηκε και προσπάθησε να φύγει μακριά από τον κύκλο. Όσο κι αν προσπάθησε όμως δεν τα κατάφερε, ο κύκλος ήταν πάντα εκεί, δίπλα του, αυτός και ο κύκλος σε δύο διαστάσεις από τις οποίες δεν μπορούσε να ξεφύγει. Κάτι διέκρινε με την άκρη του ματιού του, κάτι ξεχώριζε πάλι από τον κύκλο. Κοίταξε και είδε την Αγγελική, την κοπέλα που είχε σχέση όταν ήταν φοιτητής και που την έδιωξε μακριά του χωρίς να της δώσει καμία εξήγηση. Τον κοίταξε λυπημένη με τα μάτια της να έχουν σχηματίσει ένα μεγάλο γιατί. Συγκλονίστηκε, είχε το ίδιο βλέμμα με το Γιάννη. Λυπήθηκε, ήθελε να τις εξηγήσει, να της ζητήσει συγνώμη, αλλά μέσα στην απέραντη σιωπή δεν έβγαινε κανένας ήχος από μέσα του. Άρχισε πάλι να κλαίει, έπιασε ξανά το υγρό πρόσωπό του, συγκλονίστηκε, ένιωσε να πνίγεται που δεν μπορούσε να απολογηθεί, να της μιλήσει. Συντετριμμένος, άνοιξε τα μάτια του μετά από λίγη ώρα και είδε το τμήμα εκείνο του παζλ μαζί με την Αγγελική να πετάγονται έξω από τον κύκλο με μια αργή κίνηση και να χάνονται ομοιόμορφα μέσα στο άσπρο ολόγυρά του κάνοντάς το έναν τόνο πιο σκούρο.

            Δεν άντεχε να δει ξανά στο παρελθόν και με μια απότομη κίνηση έκανε μεταβολή. Προς μεγάλη του έκπληξη, ο κύκλος ήταν πάλι μπροστά του! Είχε παγιδευτεί στον κόσμο των δυο διαστάσεων και δεν ήξερε πώς να ξεφύγει. Έκλεισε τα μάτια του για να μη βλέπει κι όμως μετά από λίγο το βλέμμα του ήταν καρφωμένο ξανά στο μαύρο κύκλο. Ο ένας μετά τον άλλον, όσοι είχαν αδικηθεί από εκείνον ξεπρόβαλλαν ανάγλυφα κοιτάζοντάς τον στα μάτια. Κι όλοι είχαν την ίδια ερώτηση να του κάνουν. Γιατί; Σε κανέναν δεν μπόρεσε να απαντήσει, παρά μόνο έκλαιγε και δάκρυζε. Κάθε ψηφίδα που έβγαινε από τον κύκλο διαλυόταν μέσα στο άσπρο ολόγυρα και το σκούραιναν όλο και πιο πολύ. Τα κομμάτια του κύκλου που παρέμεναν γινόταν όλο και πιο μεγάλα, όσο πιο μεγάλο ήταν και το κακό που είχε κάνει. Τόσο μεγάλωνε και ο πόνος μέσα του, η βουβή του μετάνοια τον έκανε να νιώθει πως θα διαλυθεί.

            Όταν και το τελευταίο κομμάτι του ψηφιδωτού βγήκε από τον κύκλο, το άσπρο έξω από αυτόν ήταν πια πολύ σκούρο, ένας τόνος ξεχώριζε το μέσα με το έξω. Αδύναμος και εξουθενωμένος πλησίασε όσο ποτέ πριν το μαύρο. Αυτή τη φορά ο κύκλος ήταν ενιαίος, τίποτα δεν τον χώριζε εσωτερικά. Κοίταξε αλλά καμία μορφή δεν ξεπετάχτηκε. Έκανε ένα βήμα πιο κοντά, πάλι τίποτα. Άλλο ένα…, ξανά τίποτα. Ακούμπησε τον κύκλο κι εκείνος μονομιάς τον τράβηξε μέσα του. Τον παγίδευσε, δεν μπορούσε να βγει και μέσα στο μαύρο δεν μπορούσε πια να διακρίνει τίποτα. Άρχισε να αγωνιά, εκείνο το παγερό αεράκι έμοιαζε πιο κρύο τώρα. Η σιωπή είχε κατακλίσει κάθε στοιχείο της ύπαρξής του. Αυτό ήταν, είπε μέσα του αλλά τη στιγμή που ήταν έτοιμος να παραδώσει την ύπαρξή του άνευ όρων εμφανίστηκε μπροστά του ένας καθρέφτης που φωτιζόταν από ένα απροσδιόριστο φως. Είδε τον εαυτό του να αντανακλάται στη γυαλιστερή επιφάνεια, πρόσεξε ότι το είδωλό είχε βλέμμα πολύ αυστηρό. Τη στιγμή εκείνη κατάλαβε ότι είχε έρθει η ώρα να κάνει την αυτοκριτική του. Το κλάμα πριν είχε διώξει από μέσα του το βάρος, αλλά τώρα έμοιαζε να είναι πιο βαρύς από ποτέ. Άρχισε ένα σιωπηλό διάλογο με τον εαυτό του. Ήταν ταυτόχρονα δικαστής και κατηγορούμενος, δεν μπορούσε να κρυφτεί από τον ίδιο κι αυτό ήταν το μεγαλύτερο καθαρτήριο, το συνειδητοποίησε όταν ένιωσε τα δακρυσμένα του μάτια. Άρχισε να απολογείται χωρίς περιστροφές, ήξερε άλλωστε ότι κάτι τέτοιο θα ήταν μάταιο. Ο καθρέφτης τον κοιτούσε με το παγερό ύφος του εισαγγελέα χωρίς ίχνος αισθήματος. Πέρασαν αρκετές ώρες, μπορεί να πέρασαν και μέρες, είχε χαθεί μέσα στην απολογία του και ο χρόνος ήταν πια ασήμαντος. Ίσως όχι ασήμαντος αλλά ανύπαρκτος. Μαζί την απουσία ήχων κατάλαβε ότι απουσίαζε και ο χρόνος! Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε.

            Η απολογία τελείωσε και τον βρήκε τόσο αδύναμο που μάλλον η ανάσα του πρέπει να ήταν αμφίβολο αν συνέχιζε κανονικά το ρυθμό της. Ο δικαστής από την άλλη πλευρά του καθρέφτη είχε κιόλας το πόρισμα έτοιμο. Αλλά δεν μπορούσε να του το πει, κανένας ήχος δεν μπορούσε να παραχθεί σ’ αυτόν τον κόσμο των δυο διαστάσεων. Του έκανε νόημα να πλησιάσει. Εκείνος ακούμπησε το αυτί του στον καθρέφτη, αλλά αντί να ακούσει την ετυμηγορία βρέθηκε ξαφνικά έξω από τον κύκλο που άρχισε να διαλύεται και να ενσωματώνεται μέσα στον περιβάλλοντα χώρο. Αυτή τη φορά όμως αντί να γίνουν όλα μαύρα άρχισαν σιγά σιγά να γίνονται όλο και πιο φωτεινά. Εκείνο το κρύο που του πάγωνε την ύπαρξη άρχισε να φεύγει, έδινε τη θέση του σε μια γλυκιά ζέστη. Κι ο βουβός κόσμος άρχισε να έχει ήχο! Άκουσε ένα ρυθμικό μεταλλικό ήχο που δεν μπορούσε να προσδιορίσει. Το θολό περιβάλλον άρχισε να γίνεται πιο ξεκάθαρο και να αποκτά τρεις διαστάσεις ή έτσι του φάνηκε. Ξεχώρισε δυο φιγούρες. Ξαφνικά άκουσε μια γυναικεία φωνή.

            «Ντίνα, κοίτα, ο αδερφός σου άνοιξε τα μάτια του, τρέξε γρήγορα και φέρε το γιατρό!»

            Είδε τη μια φιγούρα να τον πλησιάζει κι ένιωσε να του σφίγγουν τα δυο του μπράτσα.

            «Είσαι καλά Νίκο αγόρι μου; Με ακούς; Η μάνα σου είμαι…»

  1. Πολύ καλό!
    Μου θύμισες τα παλιότερα χρόνια που στα μπλογκ ήταν αρκετά συχνό να γράφουμε τέτοιου είδους κείμενα που οι σημερινές συγκυρίες τα έχουν εξοβελίσει σχεδόν καθ΄ ολοκληρία .

    • Αθεόφοβε, πράγματι, συνήθως ασχολούμαστε με την καθημερινότητα, ειδικά τώρα με τις απανωτές εκλογές. Όμως πρέπει να ξεφεύγουμε αραιά και που!

      Την καλημέρα μου.

  2. Πολύ όμορφο Κώστα. Από τα πιο ωραία σου post!
    Επέτρεψε μου να σου ευχηθώ και χρόνια πολλά για την γιορτή σου. Οι επιθυμίες σου, ευχές μου!!
    Να έχεις μια όμορφη εβδομάδα και να περάσεις τέλεια σήμερα!! 🙂

    • Μαρίνα, πρωτίστως να σε ευχαριστήσω για τις ευχές σου 🙂

      Σε ευχαριστώ βεβαίως και για τα καλά σου λόγια. Καλή εβδομάδα και σε σένα 😉

  3. Πολύ ωραίο Κώστα !! Έχει δικιο ο φίλος πού έγραψε πριν, λείπουν πλέον τέτοια κείμενα από τα μπλογκ, σε αρκετά βρίσκεις τελευταία πολιτικές σκέψεις και αναλύσεις ή ανάλαφρο πρόγραμμα (όπως τελευταία εγώ).

    ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ !! Γερός και ευτυχισμένος !!

    • Γιώργο να είσαι καλά. Μου αρέσει να γράφω και να εξωτερικεύω τις σκέψεις μου. Μπούχτισα με τα πολιτικά και είπα να ξεφύγω για λίγο!

      Σε ευχαριστώ για τις ευχές σου και τις ανταποδίδω, ειδικά τώρα που η κόρη σου ζει υπό τη σκιά του Εγκέλαδου. Οι σκέψεις μου είναι μαζί σου.

  4. Μερικές φορές απορώ πώς μέσα σε τέτοιο ορυμαγδό κατορθώνεις και γράφεις τόσο δημιουργικά… Μετατρέπεις το θόρυβο και την οχλαγωγία σε πραγματική λογοτεχνία (ζηλεύω, κλαψ)

    • Δήμο, αν μου έλεγε κάποιος άλλος ότι ζηλεύει θα τον πίστευα, εσύ όμως;;;; Πλάκα μου κάνεις;

      Τι να κάνουμε, πρέπει να καθαρίζουμε το μυαλό μας από το συνεχή βομβαρδισμό ειδήσεων και πολιτικών εξελίξεων και να ηρεμούμε λιγάκι. Αλλιώς θα μας πιάσει κατάθλιψη!

      Την καλημέρα μου 🙂

      • Μα αυτό ζηλεύω, ότι μπορείς και καθαρίζεις το μυαλό σου και9 γράφεις λογοτεχνία. Αυτό απαιτεί άλλη μορφή σκέψης. Εγώ μόνο μανιφέστο μπορώ να γράψω. Ούτε καν ποίημα.

        • Ό,τι μπορούμε κάνουμε, χα, χα, χα… 🙂

          Όσο για το τι μπορείς να γράψεις, μην είσαι μετριόφρων! Το ποίημά σου ήταν υποψήφιο στα e-awards… 😉

  5. Κατ’ αρχάς σου εύχομαι χρόνια πολλά με υγεία και χαρά (μέσα κι έξω, βεβαίως, βεβαίως!) 😉
    Τώρα στο κείμενο… έτσι λένε ότι «γίνεται» όταν είμαστε με το ένα πόδι στο Άλλο (!) όσοι επέστρεψαν διηγούνται παρόμοιες ιστορίες…
    Κατάφερες και μ’ έβαλες στην ατμόσφαιρα και μου κίνησες και έντονα την περιέργεια…Μου άρεσε εξαιρετικά που ο παθών «είδε» και όχι μόνο είδε τον εγωκεντρισμό του, αλλά πόνεσε και θέλησε να ζητήσει συγνώμη, ευτυχώς γι αυτόν επανήλθε στον κόσμο των τριών διαστάσεων και ίσως μπορέσει να ζητήσει συγνώμη, αν πήρε φυσικά το μάθημα του…μήπως η ιστορία έχει συνέχεια; γιατί εκεί θα δείξει! 😉
    Χαίρομαι που διάλεξες να βάλεις ένα τέτοιο κείμενο ειδικά σήμερα που τα πράγματα είναι τόσο συγκεχυμένα!

    ΑΦιλιά και καλή μας βδομάδα! :))

    • Καλή μου μάγισσα Άιναφετς σε ευχαριστώ από καρδιάς για τις ευχές σου 🙂

      Ο παθών «είδε» αλλά δεν μπόρεσε εκεί μέσα να ζητήσει συγχώρεση, ίσως γιατί εκεί δεν μπορούσε ή δεν επιτρέπεται κατά κάποιο τρόπο. Το ζητούμενο είναι η συγχώρεση να ζητηθεί αλλά και να δοθεί φαντάζομαι, εδώ, σ’ αυτόν τον κόσμο, για να έχει αξία. Εδώ, με όλες τις αισθήσεις να λειτουργούν, με όλα τα αντιφατικά ενίοτε συναισθήματα που δεν μας επιτρέπουν να το κάνουμε και με πλήρη συνείδηση των πραγμάτων.

      ΧΧαίρομαι που σου κίνησα την περιέργεια 😉

      Καλή μας εβδομάδα 🙂

  6. Στρατηγέ μου τις δικές μου ευχές, τις έστειλα με κούριερ…:))
    O λόγος σου εδώ μέσα ξεχώρισε για μένα απο την πρώτη φορά που σε συνάντησα!
    Εγινα πιστή αναγνώστριά σου, και κάθε τόσο με παρόμοια κείμενα που διαβάζω απο την πέννα σου, ενισχύεται η αρχική επιλογή μου.
    Σου τόχω ξαναπεί…είσαι πολυτάλαντο αγόρι! :))

    • Κάρυ μου παρέλαβα το κούριερ και συγκινήθηκα ειλικρινά! 😉

      Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Πιστεύω ότι μεγαλύτερη αξία έχει ένα μπράβο όσο μεγαλύτερη είναι η αξία εκείνου που το λέει. Οπότε, όπως καταλαβαίνεις, το μπράβο το δικό σου με πάει στον ουρανό κι ακόμα παραπέρα… 🙂

      Την καλησπέρα μου.

  7. Xρόνια πολλά και καλά, χρόνια δημιουργικά με πολλή αγάπη στη ζωή σου.
    Όσο για το έργο σου………….είναι ενδιαφέρον, θαυμάσια γραμμένο, κυλά γρήγορα χωρίς να κουράζει αλλά και χωρίς να δείχνει ότι αφήνει κάτι απέξω.
    Και φυσικά διδάσκει………….φυσικά προβληματίζει.
    Κρίμα που στους περισσότερους από όλους εμάς ίσως χρειαστεί »ένα δέντρο »να βρεθεί εμπόδιο στο δρόμο μας για να μας ταρακουνήσει……….Πάντως η συγνώμη που δεν ειπώθηκε ήταν εκκωφαντική μέσα στη σιωπή και γι αυτό και αληθινή….
    Καλή σου εβδομάδα και κοίτα να γλεντήσεις σήμερα………..επιβάλλεται!!!! χαχαχα

    • Άννα, σε ευχαριστώ πολύ για τις ευχές 🙂 Να είσαι καλά κι εσύ και να χαίρεσαι όσους αγαπάς και σε αγαπούν!

      Η ιστορία θέλει να πει πολλά πράγματα, αλλά το κεντρικό της σημείο είναι πράγματι η εκκωφαντική σιωπή μέσα στην οποία γίνεται ο εξαγνισμός του πρωταγωνιστή. Η αγωνία του αλλά και η μετάνοιά του στον κόσμο της σιωπής είναι πρόδηλη, το ζητούμενο είναι τι θα γίνει και τι θα κάνει μόλις ανοίξει τα μάτια του ξανά στον κόσμο των αισθήσεων…

      Καλή εβδομάδα και σε σένα. Όσο για σήμερα, σίγουρα θα το γλεντήσω! 😉

  8. Πολύ μου άρεσε η ιστορία σου. Έχεις μία τάση στο μεταφυσικό; Ο άνθρωπος αντιμέτωπος με τις ενοχές του.
    Τι καλά όμως οι αδικίες να λύνονταν αλλιώς και όχι ένα βήμα πριν το θάνατο.
    Καλά κάνεις και ξεφεύγεις από την καθημερινότητα. Μας κούρασε αυτή η κατάσταση με τις συνεχείς πολιτικές αναλύσεις.

    Υ.Γ Πρόσφατα διάβασα ένα καταπληκτικό μυθιστόρημα, όπου μέσα από μία πολύ πρωτότυπη ιστορία παρουσιάζονται άνθρωποι που έρχονται αντιμέτωποι με τις ενοχές και τους φόβους τους. Ευφυές μυθιστόρημα.
    Ιωάννα Μπουραζοπούλου, Τι είδε η γυναίκα του Λωτ;
    Αν δεν το έχεις διαβάσει στο προτείνω.

    Να είσαι καλά και να περάσετε όμορφα στη γιορτή σου.

    • Σοφία καλησπέρα. Μπα, δεν έχω τάση στο μεταφυσικό, απλώς έτυχε οι δυο τελευταίες ιστορίες μου να τείνουν προς αυτό! Περισσότερο θέλω να βλέπω τα πράγματα με μια πιο φιλοσοφική ματιά και πάντα αυτοκριτικά. Εν προκειμένω, περιγράφω έναν άνθρωπο που μάτια αναζητεί τη συγχώρεση, εγώ μπορώ να το κάνω; Το κάνω; Μάλλον όχι. Οπότε, περισσότερο είναι μαθήματα προς τον εαυτό μου πρώτα και μετά είναι οτιδήποτε άλλο!

      Το μυθιστόρημα που μου προτείνεις θα το έχω στα υπόψη, όταν περάσω από το βιβλιοπωλείο θα το ψάξω 🙂

      Σε ευχαριστώ για τις ευχές.

  9. Καλησπέρα Κώστα μου και χρόνια πολλά για την ονομαστική σου εορτή, σου εύχομαι ειλικρινά μέσα από την καρδιά μου να είσαι πάντα υγιής , ευτυχισμένος και η φλόγα της δημιουργίας και της έμπνευσης να μην σβήσει ποτέ από μέσα σου.
    Νομίζω με αυτό το κείμενο σου , δείχνεις ένα από τον μεγαλύτερο φόβο των ανθρώπων , να έρθουν δηλαδή αντιμέτωποι με τις ενοχές τους, το να βλέπουν τα λάθη του παρελθόντος μπροστά στα μάτια τους και να ξέρουν ότι δεν μπορούν να γυρίσουν το ρολόι πίσω για να τα διορθώσουν.Η αγωνία αλλά και φόβος που ένιωσε ο ήρωας σου , με διαπέρασε και φαντάζομαι ότι όλοι λίγο πολύ διαβάζοντας το κείμενο σου , αναλογιστήκαμε τα δικά μας λάθη.
    Υπέροχη η γραφή σου , καταπληκτικό το κείμενο σου για άλλη μία φορά.
    Να έχεις ένα πολύ όμορφο βράδυ.
    Σε φιλώ.

    • Μελίτα καλημέρα. Σε ευχαριστώ πολύ για τις ευχές. Εύχομαι κι εγώ με τη σειρά σου να είσαι πάντα καλά και να χαίρεσαι όσους αγαπάς αλλά και να σε χαίρονται όσοι σε αγαπούν 😉

      Η ιστορία αναφέρεται πράγματι σε όλα εκείνα τα καθημερινά, μικρά ενίοτε κι ασήμαντα γεγονότα που τα ξεχνάμε εύκολα και τα προσπερνάμε χωρίς να δείχνουμε τη δέουσα προσοχή. Ξεχνάμε εύκολα και συγχωρούμε τον εαυτό μας ακόμα πιο εύκολα, χωρίς να έχουμε τη δύναμη να ζητήσουμε συγχώρεση από εκείνους που αδικήσαμε.

      Χαίρομαι που σου άρεσε. Την καλημέρα μου 🙂

  10. Οι ενοχές τελικά είναι ανίκητες. Όσο κι αν προσπαθούμε να τις καταπιέσουμε δεν εξαφανίζονται ποτέ. Γι’ αυτό ζηλεύω τους πιστούς χριστιανούς που κάθε φορά, μετά το μυστήριο της εξομολόγησης, αποκτούν ξανά καθαρή συνείδηση.
    Ωραίο διήγημα, μου αρέσουν τα μεταφυσικά θέματα, ιδιαίτερα όταν έχουν φιλοσοφικές προεκτάσεις.

    • Οι ενοχές καλέ μου φίλε Θωμά νομίζω ότι είναι ανίκητες μόνο για εκείνους που έχουν συνείδηση!

      Την καλημέρα μου 🙂

  11. Τελευταίε με τη σειρά μου να σου πω πως το κείμενό σου το βρήκα εξαιρετικό..! Πραγματικά στο λέω να δημοσιεύεις πιο συχνά τέτοιου είδους αναρτήσεις (ξέρω ότι είναι δύσκολο αλλά το απαιτεί ο λαός σου χαχα). Τόσο η ιδέα του κειμένου( πρωτότυπη) όσο και η περιγραφή του (με εντυπωσίασε ο τρόπος που περιέγραψες το υπερφυσικό, στο μυαλό μου έχω πλήρης εικόνα) αξίζουν πολλά μπράβο. 🙂

    • Αφού είναι λαϊκή απαίτηση θα υπακούσω! Άλλωστε ζω και υπάρχω για το λαό μου, αχαχαχαχα…;)
      (Αισθάνθηκα για λίγο πως είμαι στο μπαλκόνι…)

      Να είσαι καλά και χαίρομαι που σου άρεσε. Όταν κάτι καλό μου έρχεται στο μυαλό θα το κάνω ιστορία και θα το μοιράζομαι μαζί σας. Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Την καλημέρα μου και καλή εβδομάδα.

  1. 21 Μαΐου 2012

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: