Οχτώ και δέκα.


«Τριάντα έξι χρόνια, ούτε πέντε ούτε δέκα. Τριάντα έξι χρόνια κάθε μέρα είμαι εδώ», σκέφτηκε ο κυρ Γιάννης ξεκλειδώνοντας την πόρτα του καταστήματός του. «Τριάντα έξι χρόνια φτιάχνω κορνίζες, μια ολόκληρη ζωή δηλαδή, μέρα νύχτα, χειμώνα καλοκαίρι. Καλά ήταν όμως, έζησα τη φαμίλια μου, σπούδασα τα παιδιά μου, έβγαλα το βιός μου εδώ μέσα. Κι ο κόσμος με αγάπησε, ποτέ δε με άφησε χωρίς δουλειά, ας είναι όλοι τους καλά.»

Με αργές κινήσεις έβγαλε το σακάκι του και το ακούμπησε στην κρεμάστρα πίσω από το γραφείο. Έριξε μια ματιά στις τελευταίες παραγγελίες που είχε ετοιμάσει και χαμογέλασε, δυο μέρες ακόμα και θα μπορούσε να ευχαριστηθεί τη σύνταξή του. Πήγε στο πίσω μέρος, στο εργαστήριο για να φτιάξει το καφεδάκι του. Ανακάτεψε τη ζάχαρη με τον καφέ στο μπρίκι και περίμενε να φουσκώσει. Η φωτιά σιγόκαιγε, ήθελε να γίνει μερακλίδικος, βαρύς και με δυο δάχτυλα καϊμάκι, έτσι του άρεσε.

Από την είσοδο ακούστηκε το κουδουνάκι που ήταν κρεμασμένο πάνω από την πόρτα. Μισό λεπτό, έρχομαι… φώναξε κι άδειασε τον καφέ στο λευκό φλιτζάνι με το ασορτί πιατάκι. Άφησε τη βρύση να τρέξει για λίγο και γέμισε κι ένα ποτήρι νερό. Τα έβαλε όλα στο δίσκο και κατευθύνθηκε στο γραφείο. Αντίκρισε δυο νεαρούς, τριάντα χρονών το πολύ να τον περιμένουν. Ακούμπησε το δίσκο με τον αχνιστό καφέ και χαμογελώντας τους καλημέρισε. Το γέλιο του όμως πάγωσε, όταν αντίκρισε τα όπλα που κρατούσαν στα χέρια τους.

«Τα λεφτά σου γέρο και γρήγορα», του είπε ο ένας κοφτά ενώ ο άλλος κοιτούσε έξω από τη βιτρίνα.

«Ποια λεφτά λεβέντες μου», απάντησε σαστισμένος, «μόλις άνοιξα το μαγαζί, είναι πρωί ακόμα».

«Δώσε ότι έχεις για να φύγουμε. Γρήγορα», είπε απαιτητικά ο άγνωστος νεαρός.

«Τι να σου δώσω, αφού δεν έχω;»

«Άκου γέρο, δε θα το ξαναπώ. Ή μου δίνεις ότι έχεις ή τον ήλιο δεν τον ξαναβλέπεις, κατάλαβες;»

«Να σου δώσω κάτι λίγα που έχω στο πορτοφόλι μου παιδί μου» είπε με τρεμάμενη φωνή.

8:09:17 π.μ.

Ο χρόνος πάγωσε. Μέσα στην απόλυτη ησυχία του πρωινού, ο μεταλλικός ήχος της σφαίρας που μπήκε στη θαλάμη του όπλου απλώθηκε από άκρη σε άκρη μέσα στο κορνιζάδικο. Γύρισε τα μάτια του στον εισβολέα και κατάλαβε τι επρόκειτο να συμβεί. Κάτι προσπάθησε να πει, αλλά δεν τα κατάφερε. Τα πόδια του δεν τον κρατούσαν, θαρρείς έχασαν τη δύναμή τους σε μια στιγμή μέσα, μεταμορφώθηκαν σε ξένο σώμα, χωρίς αίσθηση καμιά. Η συνείδησή του ξεπήδησε μέσα από τα τρομαγμένα μάτια και καρφώθηκε στη σκανδάλη που είχε αρχίσει την πορεία προς τα πίσω. Το σώμα του εξαϋλώθηκε προς στιγμή μπροστά στην απίστευτη εξέλιξη και μετά επανήρθε σαν να το διαπέρασε ηλεκτρικό ρεύμα. Διπλώθηκε ή τουλάχιστον προσπάθησε, το πορτοφόλι του έπεσε από τα χέρια που ξεκίνησαν την πορεία προς τα εμπρός, να προφυλάξουν το κεφάλι του. Δεν μπορούσε να καταλάβει αν η καρδιά του δούλευε γρήγορα ή αν είχε σταματήσει εντελώς, πάντως τα σωθικά του συστάλθηκαν σχεδόν ακαριαία, αυτό ήταν σίγουρο, το ένιωσε έντονα. Στο μυαλό του μέσα έγινε μια έκρηξη, χημικές ουσίες, αδρεναλίνη, αίμα, οξυγόνο, θυμός και απορία ανακατεύτηκαν, η λογική μόνο χάθηκε μονομιάς. Τον έλεγχο είχε αναλάβει πια το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, ακούσιος έλεγχος που δεν μπορούσε να παρέμβει με κανένα τρόπο, σαν κάποιος άλλος να διαφέντευε το νευρικό του σύστημα και να έδινε τις προσταγές. Ένιωσε κρύος, πολύ κρύος, όπως το σίδερο που παγώνει το χειμώνα. Ίσως αυτό να ήταν το τελευταίο πράγμα που ένιωσε, κάτι έγινε μέσα του κι οι αισθήσεις χάθηκαν ξαφνικά ή έτσι τουλάχιστον νόμισε. Κοιτούσε τα χέρια του στην ανοδική τους πορεία, σαν να ήταν σε αργή κίνηση, ενώ το πορτοφόλι του έμοιαζε ακόμα ακίνητο στον αέρα, αψηφούσε το δευτερόλεπτο εκείνο τους νόμους της βαρύτητας.

Ο κρότος από το όπλο ακούστηκε έξω από το μαγαζί, αλλά δεν έφτασε ποτέ στα αυτιά του κυρ Γιάννη. Κι αν έφτασε δεν τον άκουσε, τίποτα δεν άκουγε άλλωστε, είχε μείνει στο σημείο εκείνο του χρόνου που κυλούσε αργά, τόσο αργά που τα βλέφαρά του χρειαζόταν μια αιωνιότητα για να ανοιγοκλείσουν. Η εκούσια κίνηση των χεριών του για να τον προστατέψουν συνεχιζόταν ενώ και το κορμί του άρχισε να διπλώνεται, δεν μπορούσε να κάνει κάτι άλλο για να προστατευτεί παρά μόνο να μικρύνει, όσο το δυνατόν περισσότερο για να δυσκολέψει το αδίστακτο χέρι του ληστή. Η σφαίρα είχε ήδη ξεκινήσει τη φονική της πορεία, είχε σχεδόν διανύσει τη μισή απόσταση από το στόχο της περιστρεφόμενη τρελά γύρω από τον άξονά της. Εκείνος ο μικρός όγκος πυρακτωμένης ύλης πλησίαζε τη σάρκα με ταχύτητα για να επιτελέσει το σκοπό της δημιουργίας της, να καταστρέψει. Μονάχα για ζημιά και για τίποτα άλλο δεν ήταν ικανή αυτή η ανθρώπινη εφεύρεση, μονάχα για να κάνει κακό.

Πριν προλάβει να προστατευτεί, ο κυρ Γιάννης δέχτηκε τη σφαίρα κατάστηθα. Δεν ένιωσε τίποτα, ούτε καν τραντάχτηκε. Δεν υπήρξε ούτε πόνος ούτε ενόχληση. Σαν να μην έγινε τίποτα, το μέταλλο φώλιασε μέσα στο σώμα του διαρρηγνύοντας ότι έμπαινε εμπόδιο στην πορεία του και δεν σταμάτησε παρά μόνο όταν χόρτασε αίμα και καταστροφή.

8:09:18 π.μ.

Ο χρόνος ξεπάγωσε για μια στιγμή. Ο κυρ Γιάννης κοίταξε τη μικρή κηλίδα αίματος πάνω στο πουκάμισό του. Δεν κατάλαβε τι είχε γίνει, όλα έμοιαζαν ψεύτικα, ένα κακό όνειρο, ένας εφιάλτης και τίποτα άλλο. Για μια στιγμή γύρισε το κεφάλι του απορημένος προς τον νεαρό. Ήθελε να τον ρωτήσει αν όλα αυτά είναι αλήθεια, αλλά δεν έβγαινε φωνή από μέσα του. Παραπάτησε, έκανε δυο τρία βήματα προς τα πίσω, προσπάθησε να πιαστεί από κάπου, αλλά όλα ήταν μακριά ή έτσι του φάνηκε. Γονάτισε. Έφερε τα χέρια του στο στήθος, προσπάθησε να ανοίξει το πουκάμισο, μάταια όμως, τα χέρια του μούδιασαν ξαφνικά. «Γιατί;» ψέλλισε, αλλά κανείς δεν τον άκουσε. Σωριάστηκε στο πάτωμα, δίπλα από το ανοιχτό πορτοφόλι του, ο χρόνος πάγωσε ξανά.

Τα παιδιά μου, σκέφτηκε, δε θα τα ξαναδώ, ούτε τη γυναίκα μου, ούτε τα εγγονάκια μου. Βαριανάσαινε, με δυσκολία γέμιζε τα πνευμόνια του με αέρα, κάθε ανάσα ένας άθλος. Μια έντονη μυρωδιά καμένου γέμισε τα ρουθούνια του. Άρχισε να τρέμει ανεξέλεγκτα. Κούνησε το κεφάλι του σπασμωδικά, τα μάτια του δεν μπορούσε να τα εστιάσει κάπου. Προσπάθησε, αλλά όλα έμοιαζαν θολά, τίποτα δεν ήταν ξεκάθαρο πια. Το τελευταίο πράγμα που είδε ήταν τον καφέ του να αχνίζει πάνω στο γραφείο του. Άρχισε και ο πόνος, αλλά μπορούσε να τον αγνοήσει, ποτέ ξανά δεν είχε καταφέρει κάτι τέτοιο. Έκλεισε τα μάτια του κι άρχισε να βλέπει. Τη στιγμή που είχε δοκιμάσει για πρώτη φορά στη ζωή του παγωτό, πόσο του άρεσε το παγωτό! Και τότε που για πρώτη φορά έκανε ποδήλατο χωρίς βοήθεια, εκείνο το αίσθημα της ελευθερίας ήταν πρωτόγνωρο. Τότε που πήγε για πρώτη φορά στον κινηματογράφο, τον συνόδευε ο αδερφός του, κι ακόμα θυμάται την ταινία, κάθε της λεπτομέρεια. Και τη στιγμή που η γυναίκα του ξεπρόβαλλε από τη γωνία και ήρθε τρέχοντας πάνω του για να του ανακοινώσει ότι ήταν έγκυος. Και το Μανώλη, το μεγάλο του γιο πριν πολλά χρόνια όταν τον πρωτοείπε μπαμπά και γέμισε ο τόπος όλος φως. Και τα εγγόνια του που τον περίμεναν κάθε απόγευμα με χαρά κι έπεφταν πάνω του αγκαλιάζοντάς τον για να τους δώσει σοκολάτα. Και μετά άρχισε να σκοτεινιάζει. Ούτε πονούσε ούτε ένιωθε τίποτα πια. Ούτε άκουγε. Ούτε κουνιόταν. Ίσως μόνο να ανάσαινε, αλλά και γι’ αυτό δεν ήταν σίγουρος. Το πιο περίεργο πράγμα πέρασε τότε από τη σκέψη του. Τι ώρα να ήταν άραγε; Να είχε πάει οχτώ και δέκα;

Advertisements
  1. Πολύ δυνατή περιγραφή.

    • Ευχαριστώ Δήμο!

  2. Κι εγώ θα συμφωνήσω πως είναι πολύ δυνατό κείμενο, ίσως το καλύτερο που έχεις γράψει ως τώρα. Και ξέρεις πως δε μου αρέσει να υπερβάλω, σου έχω γράψει κατά καιρούς πολύ σκληρές κριτικές για τα κείμενά σου.
    Επιστρέφω στο κείμενο. Μέτρησα 38 σειρές για την περιγραφή ενός δευτερολέπτου! Αυτό είναι μοναδικό επίτευγμα, δεν το έχω ξαναδεί ποτέ σε άλλο λογοτεχνικό έργο, δε λέω πως δεν το κατάφερε ποτέ κανείς άλλος, απλώς δεν έχει πέσει στην αντίληψή μου, και σε αυτές τις 38 σειρές δεν υπάρχει ούτε μία πολυλογία ή επανάληψη. Νόμιζα ότι παρακολουθούσα τη σκηνή σε αργή κίνηση, φαντάζομαι αυτή θα ήταν η επιδίωξή σου, γι’ αυτό και έβαλες στους τίτλους τα δευτερόλεπτα, θερμά συγχαρητήρια, αυτό που διάβασα ήταν λογοτεχνία, υψηλού επιπέδου.

    • Θωμά μου, τέτοια λόγια από έναν άνθρωπο σαν κι εσένα μόνο στον ουρανό μπορούν να με στείλουν και πουθενά αλλού… Δεν ξέρω αν ένα ευχαριστώ μόνο είναι αρκετό!

      Πάντως, έπιασες ακριβώς το σκεπτικό μου!

      Καλό σου βράδυ.

    • ria
    • 31 Ιανουαρίου 2012

    αμάν βραδιάτικα…
    εισαι πολύ δυνατός στην πένα!

    • Να είσαι καλά Ρία μου για τα καλά σου λόγια. Σε ευχαριστώ από βάθους καρδιάς.

      Καλή σου νύχτα.

    • Mαίρη – Αγγελική
    • 2 Φεβρουαρίου 2012

    Τα θερμά μου συγχαρητήρια, η περιγραφή ήταν εξαιρετική!
    Kαλό μήνα
    Μαίρη-Αγγελική

    • Σ’ ευχαριστώ…
      🙂

    • ANNA
    • 5 Φεβρουαρίου 2012

    Φοβερά ρεαλιστικό κείμενο!!!!!!!!!! Με μια ανάσα το διάβασα! Μπράβο και γεμάτο προβληματισμούς…Τι είναι η ζωή;!!! Πόσο απαξιώνεται!!! Τι κάνει κάποιος για τα χρήματα!!!!!!!Πόση δύναμη έχει αυτός που κρατά το όπλο στα χέρια του!!!!!!!!!! Και αυτές οι σφαίρες, μονάχα ζημιά προκαλούν και είναι ανθρώπινη εφεύρεση…………όπως τόσα καταστροφικά ακόμη!!!!!
    Συγχαρητήρια!!!!!!
    Καλημέρα

    • Άννα μου σε ευχαριστώ. Τα λόγια σου με χαροποιούν ιδιαίτερα και μου δίνουν ένα πολύ καλό κίνητρο για να συνεχίσω να προσπαθώ να εκφράζομαι…

      Την καλημέρα μου.

  3. Μπορώ να πω ότι συγκλονίστηκα από την περιγραφή. Ήδη μου προκαλεί σοκ ένα τέτοιο γεγονός απλά και μόνο να το σκεφθώ ένα μόνο δευτερόλεπτο, πόσο μάλλον να το διαβάζω λεπτομερώς. Πάντως ένα είναι σίγουρο: είναι συγκλονιστικά τα τελευταία λεπτά της ζωής ενός ανθρώπου. Όχι μόνο για τις εικόνες της ζωής του που περνάνε κινηματογραφικά μπροστά από τα μάτια του αλλά και για το ότι αντιλαμβάνεται αργά πλέον (γενικά μιλάω) και το πόσα λάθη έκανε, πόσες χαρές έχασε στη ζωή του και το τι θα διόρθωνε αν μπορούσε να γυρίσει τον χρόνο από την αρχή για να χαρεί λεπτό προς λεπτό την ζωή του, να αγαπήσει τον εαυτό του, να χαμογελάσει στον γείτονά του, να πει όμορφα λόγια στη γυναίκα του, να πιάσει το χέρι του παιδιού του και να πάνε για ψάρεμα ή να πιει καφέ στο καφενείο (όχι στην καφετέρια) της γειτονιάς του και να παίξει τάβλι με τον πατέρα του. Πράγματα απλά και στιγμές μοναδικές και ανεπανάληπτες που τις χάνουμε καθημερινά γιατί κυνηγάμε άσκοπα το συγκλονιστικό ή το εντυπωσιακό και μόνο.

    • Έλενα καλώς ήρθες στο ιστολόγιό μου.

      Πραγματικά, όταν ο άνθρωπος έχει συνείδηση τις τελευταίες στιγμές της ζωής του, αντιλαμβάνεται πόσο διαφορετική θα μπορούσε να είναι η ζωή του. Κατά τη γνώμη μου, μιας και ασχολείσαι με την κατήχηση και την ορθόδοξη πίστη απ’ ότι είδα στο ιστολόγιό σου, ο παράδεισος και η κόλαση, μεταφορικά μιλώντας, υπάρχει εκείνη τη στιγμή του ενσυνείδητου θανάτου. Τις τελευταίες στιγμές, αν ο άνθρωπος νιώσει μέσα του ευφορία για όλα τα καλά που έκανε στη ζωή του θα φύγει χαμογελώντας, θα αντικρίσει εκείνη ακριβώς τη στιγμή τον παράδεισο αφού η ψυχή του θα είναι γεμάτη αλλά και ικανοποιημένη. Από την άλλη, αν τις στιγμές εκείνες αρχίσει να σκέφτεται γιατί έκανα εκείνο και γιατί έκανα το άλλο, μαζί με την αγωνία του θανάτου θα έχει και το βάρος των πράξεών του και αυτό που θα αντικρίσει μπροστά του δε θα είναι ο παράδεισος σίγουρα. Και, χωρίς να το γνωρίζω βεβαίως, θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι εκείνη η στιγμή της μεγάλης αγωνίας, σε αντίθεση με το διήγημά μου που κράτησε μερικά μόλις δευτερόλεπτα, θα έχει μεγάλη, πολύ μεγάλη διάρκεια…

      Σε καλημερίζω κι ελπίζω να τα λέμε συχνά.

  4. Διαβάζοντας το, ένιωσα πως το «ένιωθες» απόλυτα όταν το έγραφες, γι’ αυτό ακριβώς μου άρεσε πολύ… Σε ευχαριστώ!

    • Μαίρη μου, εγώ σ’ ευχαριστώ.
      Πράγματι το «ένιωσα», νομίζω ότι το έχω νιώσει πολλές φορές… 🙂

      Την καλημέρα μου.

  5. Δε θα σταθώ στο πώς είναι γραμμένο το κείμενο, αυτό βγάζει μάτι… είναι εξαιρετικά δοσμένο και σε βάζει μες το πετσί του θύματος, εδώ βλέπεις πώς οι λέξεις πολλές φορές σου «μιλάνε» καλύτερα από εικόνες ταινίας! 😉
    Η αίσθηση του θανάτου… προφανώς κάπως έτσι πεθαίνουν αυτοί που δέχονται μια σφαίρα ή έχουν κάποιο ξαφνικό ατύχημα.
    Θυμάμαι ένα τροχαίο όταν ήμουν 9 χρονών, οδηγούσε η μητέρα μου και είχαμε μια γάτα μες το αυτοκίνητο και πηγαίναμε να την εγκαταλείψουμε σε μια ταβέρνα… Κάποια στιγμή η γάτα χώθηκε κάτω από τα πόδια της μητέρας μου και εγώ θυμάμαι απίστευτες λεπτομέρειες μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα (όπως σε ταινία!) πριν πέσουμε σε μια κολόνα της ΔΕΗ… Θυμάμαι πως σκέφτηκα να σκύψω…να προστατέψω με τα χέρια μου το πρόσωπο μου…θυμάμαι που άκουσα τον ήχο από τις ρόδες στο χόρτο (είχε γκαζόν γύρω από τη κολόνα)… και μετά τίποτα…ξύπνησα αργότερα όταν μου έραβαν το πιγούνι και ούρλιαζα από τον πόνο…υπομονή μου είπε ο γιατρός τώρα τελειώνουμε…η μητέρα μου, επέζησε, η γάτα εξαφανίστηκε και εγώ ανακάλυψα πως στη μεταφορά, μου είχαν κλέψει το ρολόι και το χρυσό μου σταυρουδάκι!
    Όσοι έχουν πεθάνει και επανέλθει, περιγράφουν πως βλέπουν όλη τους τη ζωή σε λίγα δευτερόλεπτα χωρίς συναισθηματισμούς όμως… ποιος ξέρει και μάλλον δε θα μάθουμε ποτέ και αν μάθουμε δεν θα έχει και πολύ σημασία πια!!!
    Καλό απόγευμα να έχουμε! :))

    • Καλή μου μάγισσα Άιναφετς είναι πράγματι η στιγμή του θανάτου κάτι το οποίο δε θα μπορέσουμε να βιώσουμε ποτέ ούτε βεβαίως θα μπορέσουμε να το περιγράψουμε. Όσο εμείς ζούμε, ακόμα και τη στιγμή πριν σβήσουμε, ο θάνατος δεν υπάρχει, κι όταν αυτός έχει έρθει δεν υπάρχουμε εμείς, για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του φιλόσοφου Επίκουρου. Όπως και να έχει πάντως, εμπειρίες σαν αυτή που έζησες είναι δυνατές, προσεγγίζουν το θάνατο και δύσκολα φεύγουν από τη θύμηση, αλλά και πάλι είναι τόσο μακριά από αυτόν…

      Καλό σου βράδυ.

  6. Καλησπέρα!
    Με την ταπεινή μου άποψη , θεωρώ ότι γράφεις υπέροχα!
    Το συγκεκριμένο κείμενο που διάβασα είναι εξαιρετικό , πολύ ρεαλιστικό και πραγματικά είναι σαν να «έβλεπα» σαν ταινία τις σκηνές που διαδραματίζονταν. Με έκανες να το ζήσω.
    Πολύ λίγα κείμενα σε κάνουν να νιώθεις πράγματα και ακόμα λιγότερα έχουν την ικανότητα να μετατρέπουν τις προτάσεις σε εικόνες. Σε ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό.
    Καλό σου απόγευμα.

    • Melita καλησπέρα και καλώς ήρθες στο ιστολόγιό μου.

      Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια, με τιμούν αφάνταστα. Να είσαι καλά κι ελπίζω να τα λέμε συχνά.

      • Σε ευχαριστώ για το καλωσόρισμα . Εννοείται 🙂 .
        Σε φιλώ.

  7. Τελευταίε αρχικά να σου πω πως μου φάνηκε γνώριμο μιας και το είχα ξαναδιαβάσει, δεν θυμάμαι γιατί δεν το σχολίασα (ντροπή μου) ίσως γιατί ήταν ο πρώτος καιρός τότε πάνω κάτω που περιεργαζόμουν το blog σου!

    Το κείμενο είναι εξαιρετικό. Μου εντυπωσίασε η αλλαγή των συναισθημάτων από την αρχή, πηγαίνοντας προς τη μέση. Για λίγη ώρα πραγματικά ταυτίζεσαι με την καθημερινότητα του πρωταγωνιστή, με αυτές ακριβώς τις απλές κινήσεις με τον καφέ, του αγουροξυπνήματος, της καθημερινότητας. Η συνέχεια βέβαια.. δεν είναι η ίδια! Πόσο εύκολα θες να κρυφτείς καμιά φορά από την εξέλιξη της δράσης..! Ειδικά όταν έχεις ταυτίσει τον εαυτό σου με αυτό..!

    Το εφευρητικό τέχνασμα της περιγραφής ενός δευτερολέπτου είναι αυτά τα στοιχεία ακριβώς που κάνουν την σκέψη σου και το λόγο σου δυναμικό! Εντυπωσιάστηκα πραγματικά. Τέτοιες καινοτόμες εμπνεύσεις γενικότερα νομίζω πως ανεβάζουν το επίπεδο των κειμένων πολύ ψηλά.

    Όσο για το τέλος του, αυτό νομίζω περίμενες να εξελιχθεί διαφορετικά -έτσι μας έχουν μάθει δυστυχώς και λέω δυστυχώς διότι πρέπει να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε την σκληρή πραγματικότητα, να μην θεωρούμε τους εαυτούς μας υπερήρωες, ούτε υπεράνω νόμου.

    Τέτοιου είδους κείμενα περνάνε μηνύματα και τα μηνύματα που απεικονίζουν σε πραγματικό χρόνο και τόπο την πραγματικότητα, τα έχουμε ανάγκη.

    Την καλημέρα μου!

    • koufetarie, δεν είναι ντροπή να μη σχολιάζεις κάτι. Και για να μιλήσω από προσωπική πείρα, θα σου πω πως έχει τύχει αρκετές φορές να διαβάσω μια ανάρτηση και να μην τη σχολιάσω απλώς και μόνο γιατί δεν ήμουν γνώστης του αντικειμένου που πραγματευόταν, οπότε το σχόλιό μου μάλλον θα ήταν άστοχο! Υπάρχουν και μερικές φορές που η διάθεση δεν ευνοεί!

      Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Τώρα ετοιμάζω κάτι, αλλά πολύ μεγαλύτερο, οπότε θα πάρει χρόνο… 😉

      • Σιγανή φωτιά τότε να βράσει καλά η σκέψη!!

        Καλό απόγευμα!

        • Χα, χα, χα… ΟΚ 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: