Τα παιδιά ενός κατώτερου… ταμείου!

Γράφει ο Πλάτωνας στο Συμπόσιο για τον Έρωτα μνημονεύοντας τους γονείς του, Πόρο και Πενία:

…ὁ οὖν Πόρος μεθυσθεὶς τοῦ νέκταρος—

οἶνος γὰρ οὔπω ἦν—εἰς τὸν τοῦ Διὸς

κῆπον εἰσελθὼν βεβαρημένος ηὗδεν. ἡ

οὖν Πενία ἐπιβουλεύουσα διὰ τὴν αὑτῆς

ἀπορίαν παιδίον ποιήσασθαι ἐκ τοῦ

Πόρου, κατακλίνεταί τε παρ᾽ αὐτῷ καὶ

ἐκύησε τὸν Ἔρωτα.

-

…Ο Πόρος λοιπόν, μεθυσμένος

από το νέκταρ – άλλωστε δεν υπήρχε ακόμη κρασί -

μπήκε στον κήπο του Δία και κοιμήθηκε, υπό τη

επήρεια του ποτού. Η Πενία τώρα που είχε βάλει

στο μυαλό της να κάνει ένα παιδί με τον Πόρο

προκειμένου να ξεφύγει από τη μιζέριας της,

ξάπλωσε στο πλάι του και έτσι συνέλαβε τον Έρωτα.

Συνεχίζοντας ο Πλάτωνας την περιγραφή του χαρακτήρα του Έρωτα, αναφέρεται στον πατέρα του τον Πόρο.

…κατὰ δὲ αὖ τὸν πατέρα ἐπίβουλός ἐστι τοῖς

καλοῖς καὶ τοῖς ἀγαθοῖς, ἀνδρεῖος ὢν καὶ

ἴτης καὶ σύντονος, θηρευτὴς δεινός, ἀεί

τινας πλέκων μηχανάς, καὶ φρονήσεως

ἐπιθυμητὴς καὶ πόριμος, φιλοσοφῶν διὰ

παντὸς τοῦ βίου, δεινὸς γόης καὶ

φαρμακεὺς καὶ σοφιστής· καὶ οὔτε ὡς

ἀθάνατος πέφυκεν οὔτε ὡς θνητός, ἀλλὰ

τοτὲ μὲν τῆς αὐτῆς ἡμέρας θάλλει τε καὶ

ζῇ, ὅταν εὐπορήσῃ, τοτὲ δὲ ἀποθνῄσκει,

πάλιν δὲ ἀναβιώσκεται διὰ τὴν τοῦ πατρὸς

φύσιν, τὸ δὲ ποριζόμενον ἀεὶ ὑπεκρεῖ, ὥστε

οὔτε ἀπορεῖ Ἔρως ποτὲ οὔτε πλουτεῖ,

σοφίας τε αὖ καὶ ἀμαθίας ἐν μέσῳ ἐστίν.

-

…Απ’ τον πατέρα του κληρονόμησε την επιβουλή

για τους καλούς και τους αγαθούς, γιατί είναι

ανδρείος και θρασύς και ορμητικός· είναι επίσης

ασυναγώνιστος κυνηγός· ολοένα κάτι σκαρώνει,

έχει λαχταρά για τη φρόνηση και είναι επινοητικός,

φιλοσοφεί σε όλη του τη ζωή και είναι μάγος και σοφιστής. Κι έτσι

δεν είναι από τη φύση του ούτε αθάνατος αλλά ούτε και

θνητός. Κάποιες στιγμές της ημέρας, όταν δεν τον

δέρνει η φτώχεια, είναι ζωντανός και ακμαίος και

κάποιες άλλες πεθαίνει αλλά ζωντανεύει ξανά λόγω

της πατρικής του φύσης. Το εισόδημά

του το εξασφαλίζει σε μικρές ποσότητες κι έτσι ο

Έρωτας ούτε αποταμιεύει αλλά ούτε και δυστυχεί,

βρίσκεται δε ανάμεσα στη σοφία και στην αμάθεια.

Δε θα μιλήσουμε εδώ για τον Έρωτα, δεν είναι αυτός ο σκοπός μας, αλλά για τον πατέρα του τον Πόρο, ο οποίος σύμφωνα με την περιγραφή του Πλάτωνα είναι ανδρείος και θρασύς και ορμητικός, δεν μπορεί να μείνει ήσυχος και όλο σκαρφίζεται πράγματα, είναι επινοητικός αλλά πάνω απ’ όλα επιβουλεύεται τους καλούς και αγαθούς ανθρώπους. Είναι λοιπόν ασυγκράτητος και χωρίς φραγμούς θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς μελετώντας την εύστοχη αυτή περιγραφή του αρχαίου συγγραφέα.

Πόρος όμως στην αρχαία Ελληνική γλώσσα είναι στην κυριολεξία η οδός, η διάβαση, το φυσικό ή τεχνητό πέρασμα και εύ-πορος είναι αυτός που έχει τα μέσα για να παρέχει στον εαυτό του ένα τέτοιο πέρασμα, κατ’ επέκταση λοιπόν να παρέχει στον ίδιο και τους οικείους του τα μέσα για τη ζωή, σε αντίθεση βεβαίως με τον ά-πορο.

Τούτα τα δυο μαζί, η περιγραφή του Πλάτωνα και η ετυμολογία της λέξης, όταν συγκεραστούν μας δίνουν μια καλή εικόνα του ποιος είναι πραγματικά ο εύπορος και ποιος ο άπορος. Αναλογιζόμενοι λοιπόν το συμπέρασμα αυτό, κι αν γυρίσουμε το βλέμμα μας στη χώρα που ζούμε, θα διαπιστώσουμε πως σε όλη την ιστορία από τη δημιουργία της και μετά, κατά γενική ομολογία, είναι άπορη αλλά έχει αρκετούς εύπορους κατοίκους. Τούτη η παραδοξότητα δεν ξέρω αν απαντιέται κι αλλού, εκείνο που ξέρω όμως είναι πως αποτελεί την κύρια αιτία για την κατάντια του λαού (των άπορων) από τη μια και για την αδίστακτη συμπεριφορά που επιδεικνύουν οι λίγοι πραγματικά εύποροι, οι οποίοι δε διστάζουν να υποθηκεύσουν και τη σημαία ακόμα της Ελλάδας στο βωμό του προσωπικού κέρδους από την άλλη. Το τι κάνουν ή τι επιδιώκουν τα εκτός Ελλάδας μυαλά που χαράσσουν τις πολιτικές του μέλλοντος δεν ενδιαφέρουν το γράφοντα, εκείνο που ενδιαφέρει είναι γιατί ενώ το πνευματικό μας επίπεδο είναι σε γενικές γραμμές υψηλό δεν μπορούμε να διακρίνουμε την ήρα από το στάρι κι επιλέγουμε να γινόμαστε συμμέτοχοι στον κατήφορο που μοιάζει να μην έχει τέλος. Όσο κι αν έχω πιέσει το μυαλό μου ουδέποτε μπόρεσα να καταλάβω ούτε γιατί εθελοτυφλούμε ούτε γιατί έχουμε αποβάλλει από μέσα μας το οφθαλμοφανές, ότι δηλαδή το κράτος και η χώρα εις βάρος της οποίας ενεργούμε διαρκώς (κλέβουμε την εφορία, δε ζητάμε αποδείξεις, δε δουλεύουμε όπως πρέπει, μαθαίνουμε στα παιδιά μας τον ωχαδερφισμό, πετάμε τα χαρτιά στο δρόμο και όχι στο καλάθι, …., …., ….) δεν είναι κάποιος άλλος αλλά πρωτίστως εμείς οι ίδιοι! Γιατί λοιπόν θέλουμε να κάνουμε κακό στον εαυτό μας, ποια μοίρα ήταν αυτή που μας έχει καταραστεί να βλέπουμε μονάχα δυο μέτρα μπροστά μας και όχι μακριά στον ορίζοντα;

Οι άποροι των αρχών του προηγούμενου αιώνα σχεδόν εξαφανίστηκαν στην Ελλάδα ειδικά μετά την μεταπολίτευση και δημιουργήθηκε μια κοινωνική ομάδα εύπορων ανθρώπων, οι οποίοι όμως όπως αποδείχτηκε, στήριξαν την οικονομική τους ευμάρεια όχι στις δυνάμεις τους αλλά στο κράτος, το οποίο τελικά διαφαίνεται πως δεν είναι ικανό να τηρήσει τις υποσχέσεις του και πως θα προδώσει τις προσδοκίες τους, αλλά και στο ξένο, στο δανεικό χρήμα που τώρα καλούνται να γυρίσουν πίσω και μάλιστα πολλαπλασιασμένο πολλές φορές. Οι εύποροι λοιπόν αυτής της κοινωνικής ομάδας αποδεικνύεται πως, σχεδόν εν μία νυκτί, έχασαν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους και τα πλαδαρά από την καλοπέραση κορμιά τους δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν πως χρειάζεται να δουλέψουν πραγματικά (και όχι να κάνουν πως δουλεύουν) για να βάλουν φαγητό στα κοφτερά τους δόντια! Κι όλα αυτά έγιναν με τη δική τους συνδρομή και όχι πίσω από τις πλάτες τους, πράγμα το οποίο είναι απορίας άξιο διότι ο λαός σ’ αυτή τη χώρα δεν πάσχει από έλλειψη παιδείας κι έπρεπε να το έχει καταλάβει αυτό πολύ πριν συμβεί και τα πράγματα πια γίνουν μη αναστρέψιμα. Ή, αναρωτιέμαι για το ζήτημα της παιδείας, μήπως δεν είναι έτσι; Μήπως το ίδιο μας το μυαλό, η ίδια μας η συμπεριφορά θα έχει ως αποτέλεσμα οι επόμενες γενιές, τα παιδιά μας, να γίνουν παιδιά ενός κατώτερου Θεού; Και δε φταίει κανείς άλλος παρά μόνο εμείς οι ίδιοι που γίναμε σαν τον Πόρο και κληρονομήσαμε στον ίδιο μας τον εαυτό την κληρονόμησε την επιβουλή για τους καλούς και τους αγαθούς, την επιβουλή για την ίδια μας τη χώρα και τελικά για τον ίδιο μας τον εαυτό;

Υ.Γ. Αν η μετάφραση του κειμένου δεν είναι η καλύτερη δυνατή συγχωρέστε με, δεν είμαι φιλόλογος…
About these ads
    • ο δείμος του πολίτη
    • Φεβρουαρίου 14th, 2013

    Κι όμως η μετάφραση είναι καλή… Για τον εύπορο και τον άπορο ενίσταμαι, γιατί προέρχονται από τη λέξη (πάντα πληθυντικού) πόροι που είναι πολύ μεταγενέστεροι του πόρου (όπως σωστά το έδωσες). Δεν ξέρω πού βρήκες την πληροφορία αυτή :)

    Όσον αφορά τις ευθύνες τις έχουμε θέσει τόσες φορές. Ο ατομικός δανεισμός στη χώρα μας είναι από τους μικρότερους στον καταναλωτικό κόσμο και το δημόσιο χρέος μας επίσης από τα μέσου επιπέδου (συγκριτικά με άλλες οικονομικές δυνάμεις) και σίγουρα διόλου απαγορευτικό για τις αγορές.
    Έγιναν οργανωμένες ενέργειες ώστε να φτάσουμε εδώ που είμαστε. Ταξίδια, σχεδιασμένες καθυστερήσεις που έφεραν πανικό στις αδηφάγες αγορές κλπ. Τίποτα δεν ήρθε τυχαία.

    • Δήμο, για να έχεις τις ενστάσεις σου ως προς το εύπορος και άπορος μάλλον πρέπει να έχεις δίκιο ως φιλόλογος που είσαι. Δε θυμάμαι όμως αν τη διάβασα κάπου αυτή την πληροφορία, πράγμα που είναι πολύ πιθανό κι απλώς το έχω ξεχάσει, ή αν έκανα μόνος μου το συνδυασμό. Όπως και να έχει πάντως, για μένα η λέξη εύπορος και άπορος σημαίνουν πάνω κάτω αυτό ακριβώς που περιέγραψα (έστω κι αν ετυμολογικά είναι λάθος).

      Στα υπόλοιπα συμφωνούμε, νομίζω άλλωστε πως τα έχουμε συζητήσει κατ’ επανάληψη. Εκείνο όμως που ήθελα να τονίσω είναι το γεγονός ότι η λεγόμενη μεσαία τάξη δε στηρίχτηκε σε ίδιες δυνάμεις ώστε να μπορεί τώρα να ανταπεξέλθει στις δύσκολες συγκυρίες.

      Την καλημέρα μου κι ευχαριστώ για τον έλεγχο στη μετάφραση :)

        • ο δείμος του πολίτη
        • Φεβρουαρίου 14th, 2013

        Φυσικά και είναι όπως το λες. Η ελληνική μεσαία τάξη στηρίχτηκε στο δημόσιο (οι ΔΥ) ενώ ο επχιειρηματικός κόσμος στηρίχτηκε στον πιστωτικό δανεισμό μέσω της κατανάλωσης, ενώ τα κέρδη (λευκά και μαύρα) τα “επένδυαν” στην κατανάλωση και σε ακίνητα κι όχι στη βελτίωση του προσφερόμενου αγαθού και την ενίσχυση της μεσαίας επιχειρηματικότητας. Ουσιαστικά δεν επένδυαν αλλά έτρωγαν.
        Δε θα έλεγα ακριβώς ότι στηρίζονταν στο κράτος αποκλειστικά (άμεσα). Άλλωστε, το κράτος αυτό το σκοπό έχει.

        • Βεβαίως και το κράτος υπάρχει για να στηρίζει τους πολίτες αρκεί αυτοί κάποια στιγμή να απογαλακτιστούν και να τραβήξουν το δρόμο τους και να μην παραμένουν μια ζωή κηφήνες!

            • ο δείμος του πολίτη
            • Φεβρουαρίου 14th, 2013

            Δε νομίζω ότι το κράτος ήθελε ποτέ τον απογαλακτισμό των επιχειρηματιών. Αφενός μεν οι οικονομικές ελίτ δεν ήθελαν να απογαλακτιστούν, αλλά επεδίωκαν συνεχώς όλο και μεγαλύτερα έργα δημιουργώντας προηγούμενο και αφετέρου το πελατειακό τμήμα του κράτους απέτρεπε τους ελεγκτικούς μηχανισμούς να κάνουν τη δουλειά τους και επιδοτούσαν κάθε αντιπαραγωγική διαδικασία ανεξέλεγκτα (κι όχι μόνο)…

            • Δήμο δεν είναι μόνο οι επιχειρηματίες αλλά όλοι μας λίγο πολύ που αφεθήκαμε στη μαμα-κράτος να μας νταντεύει!

  1. Ελπίζω να με συχωρέσεις Κώστα μου, αν προτιμήσω να μιλήσω για τον Έρωτα…
    Κάπου διάβασα, πως ο Έρωτας, είναι η Αγάπη που έχασε το δρόμο της…

    ΑΦιλιά καρδιάς από την μαμ-μάγισσα! :)

    • Ο Έρωτας καλή μου μαμ-μάγισσα είναι η αρχή όλων των πραγμάτων, αισθητών και μη! Αλλά νομίζω πως δεν έχει και τόσο μεγάλη σχέση με την Αγάπη, αλλά αυτό είναι θέμα για άλλη κουβέντα ;)

      Πολλά πολλά ΑΦιλιά καλή μου μαμ-μάγισσα και καλό σου βράδυ :)

    • GiP
    • Φεβρουαρίου 16th, 2013

    Θα το διαβάσω με την ησυχία μου. Τα προηγούμερ να σου – όλα !! – τα διάβασα και τα σχολίασα.

    Καλό σου Σ.Κ φίλε !!

    • Καλό ΣΚ επίσης φίλε Γιώργο. Όποτε το διαβάσεις θα περιμένω σχόλιό σου :)

    • Θωμάς
    • Φεβρουαρίου 17th, 2013

    Μην είσαι τόσο σίγουρος πως δεν υπάρχει έλλειψη παιδείας, φίλε Κώστα, είναι κι αυτή μια από τις αιτίες που μας έφεραν εδώ που μας έφεραν, μαζί βέβαια με την επιβουλή μας προς τους καλούς και αγαθούς ή να το πω διαφορετικά την αντιπάθεια μας προς αυτούς που μας έλεγαν την αλήθεια.

    • Πολύ σωστά το έθεσες το ζήτημα Θωμά. “Την αντιπάθειά μας προς αυτούς που μας έλεγαν την αλήθεια”. Τι πιο αληθινό από αυτά σου τα λόγια… δυστυχώς!

      Την καλημέρα μου.

  1. No trackbacks yet.

Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 596 other followers

%d bloggers like this: